บทที่ 4 ร้อน

สี่เดือนต่อมา

ด้วยภารกิจของฝ่าบาทที่จำเป็นต้องเดินทางไปคลายทุกข์ให้กับพสกนิกรที่ประสบภัยน้ำท่วมที่มณฑลเจิ้นจึงทำให้พระองค์ยังไม่จัดงานอภิเษกสมรสขึ้นมาเสียทีอีกทั้งยังมีคำทำนายที่เกิดขึ้นกะทันหันเรื่องฝ่าบาทไม่อาจจัดงานอภิเษกสมรสได้จนกว่าจะพ้นเดือนสิบไปแล้ว

คนที่สบายใจก็คืออันซูเซี่ย แต่คนที่เป็นกังวลแทบจะกินไม่ได้นอนไม่หลับก็คือแม่นมเผิง

“บ่าวทราบมาว่าอำมาตย์ผู้นั้นคือบิดาของซูเฟยเพคะ ในวันที่ให้โหรหลวงทายดวงชะตาผูกดวงเพื่อกำหนดวันสมรสจู่ ๆ โหรหลวงผู้นั้นก็กล่าวอ้างเรื่องนี้ขึ้นมา แคว้นเหมิงเชื่อในคำทำนายยิ่งนักดังนั้นยามนี้ฤกษ์สมรสก็ไม่อาจกำหนดได้จนกว่าจะพ้นเดือนที่สิบไปก่อน ทำแบบนี้ไม่เรียกว่าร่วมมือกับโหรหลวงกลั่นแกล้งจะเรียกอะไรได้อีกเพคะ”

อันซูเซี่ยกำลังตั้งใจเย็บปักเสื้อด้วยตนเอง นางอยู่ที่นี่รู้สึกดียิ่งนักด้วยยามนี้เข้าสู่หน้าร้อนแล้ว เดิมทีแคว้นสู่มีอากาศหนาวตลอดปีทำให้นางไม่ค่อยได้สัมผัสกับแสงแดด ทว่าแคว้นเหมิงนั้นกลับมีแสงแดดที่อบอุ่นยิ่งนักพลอยทำให้อารมณ์ของนางดีขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ

“อยู่ที่นี่พวกเราได้กินอาหารอร่อยทั้งแกงร้อน ข้ายังได้ปลูกผักเลี้ยงไก่จนเติบโตสนุกยิ่ง ไม่มีผู้ใดก้าวเข้าตำหนักมารังแก ด้านหลังตำหนักยังมีน้ำตกอันรื่นรมย์ อากาศที่นี่ก็อบอุ่นสบายแม่นมเผิง พวกเราแค่ปล่อยเวลาให้ผ่านไปอย่างมีความสุขได้หรือไม่ ข้ายังไม่อยากแต่งงานจริง ๆ”

ที่สำคัญก็คือซานหลิงกับซานหลันยังรู้ทางลับหรือจะเรียกว่าทางสุนัขลอดพานางไปเที่ยวนอกวังหลวงอยู่บ่อยครั้ง ยิ่งทำให้นางมีความสุขและรู้สึกเป็นอิสระมากกว่ายามที่อยู่ที่แดนสู่เสียอีก

“แต่หากปล่อยไปเนิ่นนานยิ่งกว่านี้ฝ่าบาทอาจลืมองค์หญิงไปก็ได้นะเพคะ”

อันซูเซี่ยแย้มยิ้มงดงาม

“เช่นนั้นก็ดี ข้าจะหนีกลับแดนสู่แล้วไปหลบที่สำนักชี สักหลายเดือนค่อยโผล่ออกมาเล่าเรื่องให้ท่านพ่อ ท่านแม่รู้ดีหรือไม่”

แม่นมเผิงโกรธจนควันแทบจะออกจากหู ไม่รู้ว่าตนเองรู้สึกโกรธผู้ใดมากกว่ากัน ระหว่างฝ่าบาทแคว้นเหมิงที่หลงลืมว่าที่ฮองเฮาไปแล้วหรือว่าองค์หญิงน้อยที่แสนจะจิตใจดีที่ตนเองเลี้ยงมากับมือผู้นี้

ยามนี้เป็นฤดูร้อนของแคว้นเหมิง ถึงความจริงอากาศมิได้ร้อนมากทว่าคนที่เคยชินกับความหนาวเช่นอันซูเซี่ยกลับรู้สึกร้อนจนทนไม่ไหวแล้ว

ดังนั้นน้ำตกหลังตำหนักจึงกลายเป็นที่พำนักประจำของนาง

คืนนี้อันซูเซี่ยรู้สึกร้อนจนนอนไม่ได้ เพราะอยู่ในตำหนักที่ไม่มีผู้ใดสนใจจึงไม่มีใครนำน้ำแข็งมาวางไว้ในห้องเพื่อดับร้อนให้นาง อันซูเซี่ยตื่นขึ้นมากลางดึก รู้สึกว่าเหงื่อโทรมกายจนอาภรณ์เปียกชุ่มนางจึงค่อย ๆ ย่องออกมาจากตำหนัก

คงเพราะที่นี่แทบจะกลายเป็นตำหนักร้างท้ายวังที่ไม่มีผู้ใดสนใจ นางจึงคว้าผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่พร้อมทั้งเสื้อคลุมตัวหนึ่งออกมานางคิดจะไปอาบน้ำที่น้ำตกหลังตำหนักเพียงลำพังโดยไม่รบกวนแม่นมเผิง

อันซูเซี่ยย่อมไว้ใจว่าจะไม่มีใครโผล่มาพบ เพราะก่อนที่จะเดินมาถึงตำหนักของนางเวรยามล้วนแน่นหนากระทั่งแมลงวันสักตัวยังไม่สามารถผ่านเข้ามาได้

เพราะอยู่ที่นี่มาหลายเดือน นางยังเดินผ่านเส้นทางเล็ก ๆ นี่ทุกวันแม้ไม่มีคบเพลิงในมือ ท่ามกลางแสงจันทร์กระจ่างอันซูเซี่ยจึงสามารถมองเห็นเส้นทางได้อย่างชัดเจน

เสียงน้ำตกดังขึ้นทุกทีเมื่อนางเดินมาใกล้และแน่นอนว่าอากาศก็เย็นลงภายในพริบตา

อันซูเซี่ยมองไปรอบ ๆ อย่างไรก็ต้องรอบคอบเอาไว้ก่อนนางมอง