Masuk“หากไม่มี เช่นนั้นข้าจะให้สำนักราชเลขาธิการรวบรวมความเห็นและตรวจสอบธรรมเนียมที่พวกเจ้าอ้างถึงอย่างละเอียด เรื่องการแต่งตั้งฮองเฮาจะยังไม่ประกาศจนกว่าจะได้ข้อสรุป” พระองค์ทรงหยุดเล็กน้อย ก่อนจะตรัสด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “แต่จงจำไว้ ข้าจะไม่ยอมให้ผู้ใดใช้เรื่องในอดีตมาลบล้างความดีความชอบของสตรีผู้หนึ่ง และยิ่งไม่ยอมให้ผู้ใดนำชื่อของแม่ทัพผู้ล่วงลับมาเป็นเครื่องมือทางการเมืองอีก” “กระหม่อมรับพระบัญชา!” เสียงขุนนางทั้งท้องพระโรงดังขึ้นพร้อมกัน ทว่าเมื่อการประชุมสิ้นสุดลง ขุนนางทั้งสามกลับไม่ได้มีท่าทีโล่งใจอย่างที่ควรจะเป็น เพราะพวกเขาเพิ่งได้รับข่าวจากสายลับว่า มีเอกสารเก่าชุดหนึ่งซึ่งเกี่ยวข้องกับคดีของแม่ทัพเซี่ยกำลังจะถูกนำกลับมาตรวจสอบอีกครั้ง และเอกสารชุดนั้นอาจเปิดเผยความจริงบางอย่างที่พวกเขาพยายามปกปิดมานาน ยามบ่าย ณ จวนสกุลเซี่ย เซี่ยเยว่หลันกำลังนั่งจิบชาอยู่ในสวน ชิงหลัวเดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นเต้นด้วยข่าวที่ตรงมาจากวังหลวงที่ชวนให้รู้สึกกังวลและตื่นเต้นในคราเดียวกัน “คุณหนูเจ้าคะ! ข่าวจากในวังมาถึงแล้วเจ้าค่ะ!” “
ณ ท้องพระโรง เหล่าขุนนางทยอยเข้าประจำตำแหน่ง เสียงสนทนาเบาๆ ดังขึ้นเป็นระยะ หลายคนต่างทราบข่าวฎีกาคัดค้านการแต่งตั้งฮองเฮาแล้ว แต่ยังไม่มีผู้ใดรู้ว่าฮ่องเต้จะทรงมีพระราชวินิจฉัยเช่นไร ขุนนางอาวุโสสามคนที่ลงนามในฎีกาต่างยืนอยู่แถวหน้า สีหน้าของแต่ละคนดูสงบนิ่ง ทว่าภายในใจกลับเต็มไปด้วยความคาดหวัง พวกเขาเชื่อว่าต่อให้ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานเซี่ยเยว่หลันมากเพียงใด ก็ไม่อาจฝืนความเห็นของขุนนางทั้งราชสำนักได้ง่ายๆ ไม่นานนักเสียงขันทีประกาศการเสด็จก็ดังขึ้น “ฝ่าบาทเสด็จ!” ทุกคนคุกเข่าถวายบังคม “ถวายพระพรฝ่าบาท ขอทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นหมื่นปี!” หลี่เซวียนเสด็จขึ้นประทับบนบัลลังก์มังกร พระพักตร์สงบนิ่งจนไม่อาจคาดเดาพระทัยได้ “ลุกขึ้นเถิด” “ขอบพระทัยฝ่าบาท” เมื่อทุกคนยืนขึ้นแล้วขุนนางผู้หนึ่งก็รีบก้าวออกมาจากแถว “ทูลฝ่าบาท กระหม่อมมีเรื่องสำคัญจะกราบทูลพ่ะย่ะค่ะ” “ว่ามา” “เรื่องการแต่งตั้งฮองเฮา กระหม่อมเห็นว่าควรพิจารณาอย่างรอบคอบก่อนพ่ะย่ะค่ะ” หลี่เซวียนทรงทอดพระเนตรอีกฝ่าย “เหตุใด?” “เพราะเซี่ยเยว่หลันเคยเป
เซี่ยเยว่หลันมองบุรุษตรงหน้า ก่อนจะส่ายหน้าอย่างจนใจ “ฝ่าบาททรงมั่นพระทัยเกินไปแล้วเพคะ” “ข้าเพียงมั่นใจในสายตาของตนเอง” “สายตาของพระองค์?” “ใช่ ข้าเลือกสตรีไม่ผิดคนอย่างไรเล่า” คำพูดนั้นทำให้หญิงสาวถึงกับชะงัก ใบหน้าที่เพิ่งสงบนิ่งกลับขึ้นสีแดงระเรื่ออีกครั้ง หลี่เซวียนทอดพระเนตรนางด้วยความพึงพอพระทัย ก่อนจะทรงก้มลงกระซิบใกล้ใบหู “หรือเจ้าคิดว่าข้าควรเลือกสตรีอื่นอีก?” “หม่อมฉันมิได้กล่าวเช่นนั้นเสียหน่อยเพคะ” “เช่นนั้นก็อย่าได้กังวล ข้าตัดสินใจแล้วว่าจะมีเจ้าเป็นฮองเฮาเพียงคนเดียวและไม่มีสนมนางใดอีก” เซี่ยเยว่หลันเม้มริมฝีปาก พยายามไม่ให้ตนเองเผยรอยยิ้มออกมา ทว่าหลี่เซวียนกลับทรงจับได้เสียก่อน “ยิ้มแล้วหรือ?” “หม่อมฉันไม่ได้ยิ้มเพคะ” “เช่นนั้นเหตุใดแก้มเจ้าจึงแดง?” “อากาศในห้องคงร้อนไปเพคะ” “จริงหรือ?” พระองค์ทอดพระเนตรเตาอุ่นที่ตั้งอยู่ห่างออกไป ก่อนจะหันกลับมามองนาง “เช่นนั้นข้าคงต้องสั่งให้คนเปิดหน้าต่าง” “ไม่ต้องเพคะ!” เสียงปฏิเสธที่ดังขึ้นอย่างรวดเร็วทำให้หลี่เซวียนทรงพระสรวล
“แล้วตอนนี้เล่า?” “หม่อมฉัน...” นางหลุบตาลงเล็กน้อย “หม่อมฉันอยากอยู่กับฝ่าบาท” หลี่เซวียนทรงยิ้มอย่างอ่อนโยน “เพียงเท่านั้นหรือ?” “แล้วพระองค์ยังต้องการสิ่งใดอีกเพคะ?” “ข้าอยากได้ยินว่าเจ้ายินดีเป็นฮองเฮาของข้า” เซี่ยเยว่หลันเงยหน้าขึ้นมองพระองค์ ใบหน้าเริ่มร้อนผ่าว ทว่านางไม่ได้หลบสายตาอีก “หากนั่นเป็นพระประสงค์ของฝ่าบาท...หม่อมฉันยินดีเพคะ” หลี่เซวียนทรงนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนรอยยิ้มจะปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน พระองค์ยกมือขึ้นประคองใบหน้านาง แล้วจุมพิตหน้าผากอย่างแผ่วเบา “ดี เช่นนั้นข้าจะทำให้เจ้ากลายเป็นฮองเฮาที่สง่างามที่สุดในใต้หล้าดังเช่นที่ข้าเคยสัญญาต่อเจ้าไว้” เซี่ยเยว่หลันยิ้มบาง “หม่อมฉันไม่ต้องการเป็นฮองเฮาที่สง่างามที่สุดเพคะ” “แล้วเจ้าต้องการสิ่งใด?” “เพียงต้องการเป็นฮองเฮาที่ฝ่าบาทรักก็พอแล้ว” แววพระเนตรของหลี่เซวียนอ่อนลง พระองค์ทรงดึงนางเข้ามากอดแนบอก “เจ้าไม่จำเป็นต้องร้องขอสิ่งนั้นจากข้าเลย เยว่หลัน เพราะมันเป็นของเจ้าอยู่แล้ว” ทว่าความสุขในห้องนี้ยังไม่ทันได้ดำเนินไปนานนัก เสียงฝีเท้าเร่งรีบ
“อวี้หลิงเคยมาปรึกษาข้าแล้ว” “แล้วเหตุใดพระองค์จึงไม่บอกหม่อมฉัน?” “ข้าเห็นว่าเป็นเรื่องของเจ้าตัว ควรให้เขาเป็นคนบอกเจ้าเอง” เซี่ยเยว่หลันหันกลับไปมองน้องชายทันที “อวี้หลิง!” เซี่ยอวี้หลิงก้มหน้าลงเล็กน้อย “ขออภัยขอรับพี่หญิง ข้ายังไม่แน่ใจว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามที่หวังหรือไม่ จึงยังไม่ได้บอกท่าน” “แล้วตอนนี้แน่ใจแล้วหรือ?” “ขอรับ” คำตอบของเขาหนักแน่นกว่าครั้งใด “ข้ามีใจรักจริงกับองค์หญิงจื่อจิ่วหลิน ไม่ได้คิดว่านางเป็นเพียงสตรีที่ถูกใจชั่วคราว และข้าก็ได้พูดคุยกับนางอย่างชัดเจนแล้ว นางเองก็ยินดีที่จะใช้ชีวิตร่วมกับข้า” เซี่ยเยว่หลันมองน้องชายอยู่ครู่หนึ่ง ความตกใจค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยน นางรู้จักอวี้หลิงดี เขาเป็นคนไม่ชอบพูดเรื่องความรู้สึกของตนเอง หากยอมคุกเข่าขอพระราชทานสมรสต่อหน้าฮ่องเต้เช่นนี้ ย่อมหมายความว่าเขาคิดมาอย่างรอบคอบแล้ว “แล้วจื่อจิ่วหลินยินยอมจริงหรือ?” “ขอรับ นี่คือพระราชสาส์นที่นางฝากมา” อวี้หลิงหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกจากอกเสื้อ ส่งให้ขันทีนำขึ้นถ
หลี่เซวียนทรงยิ้มอย่างชอบใจ ก่อนจะยกพระหัตถ์ขึ้นลูบศีรษะนางเบาๆ “เช่นนั้นเจ้าก็ไม่ต้องทนฟังอีกแล้ว เพราะตำแหน่งพระชายาที่เจ้ากำลังพูดถึงนั้น ข้าไม่คิดจะมอบให้สตรีอื่น” “ฝ่าบาททรงตรัสเช่นนี้ได้อย่างไรเพคะ? พระองค์เป็นฮ่องเต้ เรื่องการอภิเษกย่อมเกี่ยวข้องกับความมั่นคงของแคว้น มิใช่เรื่องที่พระองค์จะตัดสินพระทัยตามพระทัยเพียงอย่างเดียว” “เจ้ากำลังสั่งสอนข้าอยู่หรือ?” “หม่อมฉันเพียงกล่าวตามความจริงเพคะ” “ดี เช่นนั้นข้าก็จะกล่าวความจริงกับเจ้าเช่นกัน” หลี่เซวียนโน้มพระพักตร์ลงเล็กน้อย สบตานางอย่างจริงจัง “ข้าไม่ต้องการสตรีอื่น ไม่ว่าจะเป็นคุณหนูฟ่าน องค์หญิงจากอู่หนาน หรือสตรีจากตระกูลใดก็ตาม” เซี่ยเยว่หลันนิ่งไป “แล้วเรื่องการอภิเษกที่ผู้คนกล่าวถึงเล่าเพคะ?” “เรื่องนั้น...” พระองค์ทอดพระเนตรนาง ก่อนจะยกมุมพระโอษฐ์ขึ้น “เจ้าสนใจมากถึงเพียงนี้ เหตุใดไม่ถามให้ชัดเจนเสียตั้งแต่แรก?” “หม่อมฉันถามแล้วมิใช่หรือเพคะ?” “เจ้าถามว่าข้าพบคุณหนูฟ่านหรือไม่ ไม่ได้ถามว่าข้าจะแต่งกับใคร” “







