Beranda / รักโบราณ / หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ / บทที่ 219 คนสองคนที่เป็นเป็นห่วง

Share

บทที่ 219 คนสองคนที่เป็นเป็นห่วง

last update Tanggal publikasi: 2026-09-30 21:51:54

เซี่ยเยว่หลันยังคงยืนอยู่ตรงเดิมอีกครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว

“อวี้หลิง เจ้ากล
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ   บทที่ 221 พ่อของซูเฟย

    หลี่เซวียนยังคงกุมมือของนางไว้อยู่อีกครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ปล่อยออก คำพูดของเขายังคงก้องอยู่ในใจของเซี่ยเยว่หลัน ข้าจะไปกับเจ้า และจะช่วยเจ้าตามหาความจริงให้พบ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นางเคยคิดว่าการตามหาความจริงเรื่องบิดาและตระกูลเซี่ยเป็นสิ่งที่นางต้องแบกรับไว้เพียงผู้เดียว นางเคยชินกับการซ่อนความหวาดกลัวเอาไว้ใต้ท่าทีสงบนิ่ง เคยชินกับการเก็บทุกข้อสงสัยไว้ในใจ และเคยชินกับการไม่คาดหวังว่าผู้ใดจะยื่นมือเข้ามาช่วย แต่ในเวลานี้...กลับมีใครคนหนึ่งยืนอยู่ข้างนางอย่างมั่นคง มิใช่เพียงกล่าวปลอบแต่พร้อมจะเดินเข้าไปในความมืดพร้อมกับนาง เซี่ยเยว่หลันหลุบตาลงมองเอกสารบนโต๊ะอีกครั้ง ความอบอุ่นบางอย่างแล่นผ่านกลางอก ก่อนที่นางจะเก็บความรู้สึกนั้นลงอย่างเงียบงัน “เช่นนั้น...เราควรเริ่มจากสิ่งที่อยู่ตรงหน้าก่อน” หลี่เซวียนพยักหน้า “ข้าก็คิดเช่นนั้น” เขาหยิบกระดาษแผ่นที่มีชื่อขุนนางผู้นั้นขึ้นมา “เรื่องคลังหลวง เรามิอาจตรวจสอบจากที่นี่ได้ คงต้องรอกลับวังหลวงหลังจบราชกิจก่อน” “หม่อมฉันทราบเพคะ” “ดังนั้นอย่

  • หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ   บทที่ 220 สืบข่าวคลังหลวง

    รุ่งเช้า...แสงอรุณอ่อนสาดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาในห้อง เซี่ยเยว่หลันค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ความรู้สึกหนักอึ้งตรงศีรษะทำให้นางนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตนเองหลับไปตั้งแต่เมื่อคืน นางหันมองข้างกาย เตียงยังว่างเปล่าแต่ผ้าห่มกลับถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อยกว่าที่นางจำได้ เซี่ยเยว่หลันขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นโต๊ะด้านนอก บัญชีหลายเล่มยังคงวางอยู่ตรงนั้นและนางจำได้ว่าเมื่อคืน...ตนเองนั่งอยู่ที่โต๊ะจนหลับไป “ชิงหลัว” ไม่นานนัก ประตูห้องก็ถูกเปิดออก “เหนียงเหนียง ตื่นแล้วหรือเพคะ” “เมื่อคืน...มีผู้ใดเข้ามาในห้องหรือไม่” ชิงหลัวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้า “หม่อมฉันไม่เห็นผู้ใดเพคะ แต่เมื่อครู่ตอนเข้ามา ผ้าห่มของเหนียงเหนียงถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อย หม่อมฉันคิดว่า...” นางเหลือบมองเตียง “อ๋องเจ็ดเพคะ” เซี่ยเยว่หลันนิ่งไป ใบหน้าของหลี่เซวียนเมื่อคืนพลันปรากฏขึ้นในความทรงจำ ตอนที่นางหลับอยู่บนโต๊ะ ตอนที่เขาอุ้มนางขึ้นจากเก้าอี้รวมถึงตอนที่นางเผลอคว้ามือเขาไว้ทั้งที่ยังหลับ ใบหน้าของหญิงสาวร้อนขึ้นเล็กน้อย “อย่าพูดม

  • หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ   บทที่ 219 คนสองคนที่เป็นเป็นห่วง

    เซี่ยเยว่หลันยังคงยืนอยู่ตรงเดิมอีกครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว “อวี้หลิง เจ้ากลับไปพักเถิด” “แล้วพี่หญิงเล่า?” “ข้าจะตรวจบัญชีเหล่านี้อีกสักหน่อย” นางลูบห่อผ้าที่วางอยู่บนโต๊ะหินเบาๆ “มีบางอย่างที่ข้ายังรู้สึกว่าผิดปกติ” อวี้หลิงมองพี่สาวอย่างเป็นห่วง แต่เมื่อเห็นแววตาที่มุ่งมั่นของนางจึงมิได้ห้าม “อย่าฝืนมากเกินไปนะขอรับ ท่านต้องพักผ่อนให้มากจะได้มีแรงช่วยพี่น้องของเรา” “ข้ารู้” อวี้หลิงจึงถวายความเคารพ ก่อนจะเดินออกจากสวนไป หลังจากนั้นเซี่ยเยว่หลันกลับเข้าห้องพักของตนเอง ภายในห้องเงียบสงบมีเพียงแสงโคมสีส้มอ่อนส่องลงบนโต๊ะไม้ นางวางบัญชีทั้งหมดลงตรงหน้า แล้วเริ่มตรวจสอบทีละเล่ม ทั้งวันที่... จำนวนเงิน... ตราประทับ... ชื่อผู้รับผิดชอบ... นางหยิบฎีกาฉบับหนึ่งขึ้นมาเทียบกับบัญชีอีกเล่ม ก่อนจะขมวดคิ้ว “เหตุใดตัวเลขจึงไม่ตรงกัน...” นางหยิบอีกฉบับขึ้นมา มียอดเบิกครั้งแรก... ยอดเบิกครั้งที่สอง... แล้วครั้งสุดท้ายเป็นเงินก้อนใหญ่สามแสนตำลึง หากรวมกันแล้วกลับเป็นหกแสนตำลึง แต่เอกสารที่ส่งไปยังก

  • หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ   บทที่ 218 ปล่อยให้ข่าวลือแพร่ต่อไป

    “พี่หญิง” เสียงของอวี้หลิงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ เซี่ยเยว่หลันหันไปมองเขา “ข้าคิดว่าเรื่องนี้อาจเกี่ยวข้องกับการที่ข้าและพี่น้องของเราปรากฏตัวในอู่หนาน ข้าจะให้เสวียนอู่บอกแก่พี่น้องของเราให้ระวังตัวมากขึ้น” “ข้าก็คิดเช่นนั้น” นางตอบทันที “แต่ยังสำหรับข่าวลือพวกนั้นก็ยังเร็วเกินไปที่จะสรุป” “ท่านคิดว่ามีคนรู้แล้วหรือว่าข้าและสกุลเซี่ยยังมีชีวิตอยู่?” เซี่ยเยว่หลันนิ่งไปครู่หนึ่ง “หากคนผู้นั้นรู้จริง ข่าวนี้ก็คงมิได้แพร่ไปเพียงในตลาด” “หมายความว่าอย่างไรพี่หญิง?” “หากผู้ที่ต้องการตามหาเจ้ารู้ว่าเจ้ายังมีชีวิตอยู่ เขาย่อมไม่จำเป็นต้องปล่อยข่าวว่ามีผู้รอดชีวิตจากสกุลเซี่ย” นางกล่าวช้าๆ “เขาย่อมต้องส่งคนมาตามหาเจ้าก่อนหรือลอบทำร้ายเจ้าไปแล้ว” อวี้หลิงนิ่งไป “แต่ตอนนี้มีเพียงข่าวลือ มันจึงยิ่งทำให้ข้าสงสัยว่าผู้ที่ปล่อยข่าวต้องการอะไรกันแน่” “ใช่” อวี้หลิงพยักหน้า เซี่ยเยว่หลันสูดลมหายใจลึก “พี่หญิง...แต่ข้ากลับคิดว่า...คนที่ปล่อยข่าวอาจกำลังหยั่งเชิงพวกเรา ว่าหลังจากที่เราพบกันแล้

  • หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ   บทที่ 217 ข่าวลือของคนตระกูลเซี่ย

    เซี่ยเยว่หลันหันกลับไปมองชิงหลัวทันที ก่อนจะพยักหน้า “เข้ามาเถิด” ชิงหลัวรีบก้าวเข้ามาในสวน ก่อนจะถวายความเคารพแล้วเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้า สีหน้าของนางเคร่งเครียดกว่าปกติจนเซี่ยเยว่หลันอดขมวดคิ้วไม่ได้ “เกิดเรื่องอันใด?” “เมื่อครู่หม่อมฉันได้รับข่าวจากคนที่ออกไปสืบข่าวในเมืองเพคะ” ชิงหลัวลดเสียงลง “ช่วงสองวันที่ผ่านมา มีคนแปลกหน้าเข้ามาในอู่หนานมากขึ้นกว่าปกติ และหลายคนไม่ได้เข้าทางประตูเมืองตามปกติ” เซี่ยเยว่หลันนิ่งไป “คนเหล่านั้นเป็นผู้ใด?” “ยังสืบไม่ได้แน่ชัดเพคะ บางคนแต่งกายเป็นพ่อค้า บางคนแต่งกายเหมือนชาวยุทธ์ และมีอีกหลายคนเดินทางปะปนมากับขบวนสินค้าจากเมืองอื่น” “พวกเขาพักอยู่ที่ใด?” “ส่วนใหญ่พักตามโรงเตี๊ยมรอบนอกเมือง แต่มีบางกลุ่มเข้าไปพักในเรือนรับรองของพ่อค้าต่างเมืองเพคะ” เซี่ยเยว่หลันหลุบตาลงครุ่นคิด อู่หนานเป็นเมืองชายแดน มีพ่อค้าและผู้คนจากหลายแคว้นเดินทางผ่านอยู่เสมอ การมีคนแปลกหน้าเพิ่มขึ้นย่อมไม่ใช่เรื่องผิดปกติ แต่ช่วงเวลานี้...กลับเป็นช่วงที่คณะของฮ่องเต้และอ๋

  • หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ   บทที่ 216 ฏีกาเบิกเงินคลังหลวง

    อวี้หลิงมองพี่สาวนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าแม้จะรู้ว่าสภาพจิตใจของนางค่อนข้างบอบช้ำแต่สิ่งที่ต้องจัดการก็มิอาจปล่อยผ่านไปได้อีกแล้ว “พี่หญิง...ท่านลองทอดพระเนตรวันที่ในบัญชีเหล่านี้อีกครั้งเถิดขอรับ” เซี่ยเยว่หลันก้มพระพักตร์ลง มองกระดาษหลายแผ่นในมืออย่างละเอียด ปลายนิ้วเรียวค่อย ๆ ไล่ไปตามตัวอักษรทีละบรรทัด “วันที่สิบสอง...วันที่สิบหก...และวันที่ยี่สิบสาม” นางขมวดคิ้วแน่น จ้องมองเอกสารตรงหน้าอย่างแปลกใจ “ห่างกันเพียงไม่กี่วันเองนี่” “ใช่ขอรับ ข้าลองตรวจสอบดูเหมือนมีการเบิกซ้ำๆ อยู่หลายครั้ง” อวี้หลิงชี้ไปยังช่องจำนวนเงิน “แม้แต่ละครั้งจะเบิกจ่ายไม่เท่ากัน แต่หากรวมทั้งหมดแล้ว...” เซี่ยเยว่หลันชะงัก ดวงตาของนางค่อยๆ เปลี่ยนไป “สามแสนตำลึง” “ใช่พี่หญิง แต่ที่ข้าแปลกใจยิ่งกว่า คือมีการเบิกเงินก้อนอีกหนึ่งก้อน ยอดสามแสนตำลึงขอรับ” ลมยามเย็นพัดผ่านสวนหลวงอีกครั้ง หากแต่ไม่มีผู้ใดสนใจความหนาวเย็นนั้น เซี่ยเยว่หลันกำบัญชีในมือแน่นขึ้น “เช่นนั้นเงินหกแสนตำลึงมิได้ถูกเบิกออกไปเพียงคราวเดียว”

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status