เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 24 ผู้บุกรุก
วันที่เผยแพร่:
2026-08-19 10:40:49
บทล่าสุด
หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ บทที่ 72 เครือข่ายที่ยืมมาใช้
ตำหนักชิงอวิ๋นกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง หลังจากไทเฮาเสด็จกลับไปพร้อมฮ่องเต้ เสียงฝีเท้าของขบวนเสด็จค่อยๆ ห่างออกไปจนไม่ได้ยิน เซี่ยเยว่หลันยังคงนั่งอยู่บนเตียง สายตาจับจ้องไปยังประตูตำหนักที่ปิดลงแล้ว ในใจของนางยังคงวนเวียนอยู่กับพระบัญชาของไทเฮา ตั้งแต่วันนี้อ๋องเจ็ดสามารถนำโอสถเข้ามาในตำหนักชิงอวิ๋นได้อย่างเปิดเผย ไม่จำเป็นต้องลอบเข้ามา ไม่จำเป็นต้องหลบซ่อนและไม่จำเป็นต้องเสี่ยงชีวิตเหมือนเมื่อคืนอีก "ไทเฮาทรงตั้งใจช่วยพวกเราจริงหรือ" นางเอ่ยขึ้นในที่สุด หลี่เซวียนซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลหันกลับมา "ข้าเองก็ไม่แน่ใจ ไม่อาจหยั่งใจเบื้องลึกของเสด็จแม่ได้" เซี่ยเยว่หลันขมวดคิ้ว "แต่ถึงอย่างไรครั้งนี้ก็เหมือนพระองค์ทรงช่วยเรา" "ใช่" หลี่เซวียนเดินกลับมาหยุดข้างเตียง "และนั่นต่างหากที่ยิ่งน่าระวัง" หญิงสาวเงยหน้ามองเขา "เพราะเหตุใดกัน" "เพราะในวังหลวง..." เขาเอ่ยช้าๆ "ไม่มีสิ่งใดที่เรียกว่าความช่วยเหลือโดยไม่มีเหตุผล” เซี่ยเยว่หลันนิ่งไป หลี่เซวียนทอดสายตาไปยังประตูที่ฮ่องเต้เพิ่งเสด็จออกไป "เสด็จแม่ไ
หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ บทที่ 71 คำสั่งเด็ดขาดของไทเฮา
"ลูกขอรับผิดเอง" เซี่ยเยว่หลันแอบประหลาดใจ นางไม่คิดว่า ฮ่องเต้จะยอมรับผิดโดยไม่แก้ตัวแม้แต่น้อย ไทเฮาจึงหันกลับมามองนางอีกครั้ง "ตั้งแต่วันนี้ กุ้ยเฟยไม่ต้องไปถวายความเคารพที่ตำหนักอายุวัฒนะ พักรักษาตัวหนึ่งเดือน ทุกอย่างให้หมอหลวงดูแล" เซี่ยเยว่หลันรีบคุกเข่าอย่างช้าๆ ประคองตัวไม่ให้ถูกแผลจนเจ็บซ้ำจนชิงหลัวต้องเข้ามาประคองนางไว้ "หม่อมฉัน...ขอบพระทัยเพคะ" ไทเฮาพยักพระพักตร์ แต่ทันใดนั้น...พระองค์กลับหันไปทางหลี่เซวียนราวกับนึกบางอย่างขึ้นมาได้ "เซวียนเอ๋อร์ เจ้าสนิทกับหมอแห่งสำนักชิงเฟิงมิใช่หรือ" หลี่เซวียนประสานมือ "พ่ะย่ะค่ะ เสด็จแม่ต้องการสิ่งใดหรือพ่ะย่ะค่ะ" "ถ้าเช่นนั้น ต่อจากนี้โอสถของกุ้ยเฟย แม่ให้เจ้าเป็นผู้จัดหาด้วยตนเอง" ประโยคนั้นทำให้ทุกคนชะงัก แม้แต่หลี่จิ้งเหยียนก็เงยพระพักตร์ขึ้นทันที เพราะนั่นหมายความว่าไทเฮาเพิ่งพระราชทานเหตุผลอันชอบธรรม ให้อ๋องเจ็ดสามารถเข้าออกตำหนักชิงอวิ๋นได้โดยไม่มีผู้ใดกล้าคัดค้านอีกต่อไป หลี่เซวียนเองก็นิ่งไปเพียงเสี้ยวอึดใจด้วยความแปลกใจ ก่อนจะค้อมศีรษะรับบัญชา "กระหม่อมรับพระบัญชาเสด็จแม่" เซี่ยเยว่
หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ บทที่ 70 ไทเฮาและฮ่องเต้
"ไทเฮาทรงห่วงพระอาการของกุ้ยเฟย จึงเสด็จมาเยี่ยมพระองค์ด้วยพระองค์เอง! เปิดประตู!" ชิงหลัวหน้าซีดจนแทบหมดสี เซี่ยเยว่หลันหันไปสบตาหลี่เซวียนเพียงเสี้ยวอึดใจทั้งสองต่างเข้าใจตรงกันว่า ครั้งนี้หากพลาดเพียงก้าวเดียวมิใช่เพียงชื่อเสียงของกุ้ยเฟยที่จะพังทลาย แต่อ๋องเจ็ดเองก็อาจถูกกล่าวหาว่าลอบเข้าตำหนักในของฮ่องเต้ซึ่งมีโทษถึงชีวิต หลี่เซวียนสบตาเซี่ยเยว่หลันเพียงชั่วครู่ จากนั้นเขากลับยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย "ไม่ต้องหลบแล้ว" เซี่ยเยว่หลันชะงัก "พระองค์..." "ยิ่งหลบ ยิ่งผิด ยิ่งน่าสงสัย...นี่ก็จะยามซื่อแล้ว" เขายกมือจัดชายอาภรณ์สีดำของตนอย่างรวดเร็ว ก่อนปลดผ้าคลุมหน้าที่ใช้ปกปิดเมื่อคืนออก เผยใบหน้าหล่อเหลาสงบนิ่งดังเดิม จากนั้นจึงเดินไปหยิบพัดหยกที่วางอยู่บนชั้นหนังสือมาไว้ในมือ เพียงพริบตาเดียวบุรุษที่เคยเป็นเงาในราตรี ก็กลับกลายเป็นอ๋องเจ็ดผู้สุขุม สง่างาม ราวกับเพิ่งเดินเข้าตำหนักมาเมื่อครู่นี้ เขาหันมองชิงหลัว "เปิดประตู" ชิงหลัวอ้าปากค้าง "แต่..." "ทำตามที่ข้าบอก" น้ำเสียงหนักแน่นจนไม่มีผู้ใดกล้าคัดค้าน ชิงหลัวรีบสูดล
หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ บทที่ 69 เจ้าแน่ใจแล้วใช่มั้ย
ภายในห้องเงียบงันหลี่เซวียนมองหญิงสาวตรงหน้าอยู่เนิ่นนาน เขาเห็นความเข้มแข็งของนางมาตลอดแม้ยามที่จะปลิดชีวิตตนฆ่าตัวตาย นางกลับพลิกฟื้นกลับมาเข้มแข็งได้ใหม่ แต่วันนี้หญิงสาวผู้นั้นกำลังรู้สึกโดดเดี่ยวอย่างแท้จริง เขาค่อยๆ เอ่ยขึ้น "เยว่หลัน" นางเงยหน้ามอง "เจ้ายังเหลือคน" เซี่ยเยว่หลันส่ายหน้าเบาๆ "ไม่ ข้าไม่มีแล้ว" หลี่เซวียนก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าว สายตาสงบนิ่ง "เจ้ายังมีข้า" หญิงสาวชะงัก "พระองค์...แต่เรื่องนี้อันตรายเกินไป หม่อมฉันไม่อาจลากพระองค์เข้ามา" หลี่เซวียนหัวเราะเบาๆ "เจ้าคิดจริงหรือ...ว่าข้าเพิ่งเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้" เขามองจดหมายบนโต๊ะ "ตั้งแต่วินาทีที่ข้ารับจดหมายฉบับนั้น ข้าก็รู้แต่แรกแล้วว่า ไม่มีทางถอนตัวได้อีกแล้ว" เซี่ยเยว่หลันนิ่งเงียบ "แต่คนของหม่อมฉันตายหมดแล้ว จะสืบต่ออย่างไร" หลี่เซวียนตอบโดยแทบไม่ต้องคิด "ตั้งแต่ข้ายังเด็ก ข้ารู้ดีว่าวันหนึ่งอาจไม่มีผู้ใดให้พึ่งพา ข้าจึงสร้างดวงตาและหูของตนเองไว้ทั่วแผ่นดิน" ชิงหลัวเงยหน้าขึ้นทันที เซี่ยเยว่หลันเองก็เบิก
หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ บทที่ 68 สายข่าวที่ถูกเก็บ
หลี่เซวียนยิ้มบางราวกับยอมรับในสิ่งที่เกิดพลางเงยหน้าขึ้นมองเซี่ยเยว่หลันที่ยืนอยู่ตรงหน้า "ดังนั้น...ข้าจึงทำได้เพียงซ่อนตัว รอให้ฟ้าสว่าง" เซี่ยเยว่หลันเม้มริมฝีปาก "เพราะหม่อมฉัน...พระองค์จึงต้องลำบาก" หลี่เซวียนกลับหัวเราะเบาๆ "เหตุใดเจ้าจึงชอบโทษตนเองนัก หากเมื่อคืนข้าไม่มา..." เขามองนางตรงๆ "...คนที่ลำบากกว่านี้ คงเป็นเจ้า" หญิงสาวเงียบไป หัวใจคล้ายถูกบางอย่างแตะต้องเบาๆ ตั้งแต่กลับเมืองหลวงผู้คนรอบกายต่างเข้าหานางด้วยผลประโยชน์ มีเพียงบุรุษตรงหน้าที่เสี่ยงชีวิตครั้งแล้วครั้งเล่า โดยไม่เคยเรียกร้องสิ่งใดตอบแทน เซี่ยเยว่หลันค่อยๆ เงยหน้าขึ้น "เหตุใด..." "พระองค์จึงดีกับหม่อมฉันถึงเพียงนี้" คำถามนั้นทำให้หลี่เซวียนชะงัก ดวงตาคมที่มักสงบนิ่ง...ไหววูบเพียงเสี้ยวอึดใจ เขาหลบสายตาของนางไปยังสวนด้านนอกก่อนจะหัวเราะเบาๆ "หากวันหนึ่ง...เจ้าจำทุกอย่างได้ เจ้าคงไม่ถามคำถามนี้อีก" เซี่ยเยว่หลันขมวดคิ้ว "หมายความว่าอย่างไร" หลี่เซวียนเพียงยิ้ม แต่ครั้งนี้...รอยยิ้มนั้นกลับแฝงความเศร้าอย่างประหลาด "ต
หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ บทที่ 67 เพราะเจ้าช่วยข้าไว้
หลี่เซวียนยังอยู่ที่นี่เหรอ! เมื่อคืน...เขาไม่ได้จากไปเพราะองครักษ์ของฮ่องเต้เฝ้าตำหนักแน่นหนาจนไม่อาจออกไปได้ ชายหนุ่มยังคงสวมชุดดำของเมื่อคืนศีรษะเอนพิงเสาไม้ แขนทั้งสองกอดอกไว้หลวมๆ คล้ายปกป้องตนเองในมุมมืดนั้น ดวงหน้าหล่อเหลาที่มักสงบนิ่ง บัดนี้กลับเผยความอ่อนล้าอย่างชัดเจน ใต้ตาปรากฏรอยคล้ำบางๆ ราวกับมิได้นอนมาหลายคืน เซี่ยเยว่หลันมองภาพนั้นเงียบๆ ไม่คิดว่านางจะมีโอกาสได้เห็นอ๋องเจ็ดในบริบทเช่นนี้ เมื่อคืน...ที่นางรอดมาได้ก็คงไม่พ้นเขาใช้ลมปราณช่วยชีวิตนางเป็นแน่เพราะนางก็พอรู้ว่าอาการทางใจของนางเมื่อคืนนั้นช่างหนักหนา เขาช่วยนางไว้จากนั้นยังต้องซ่อนตัวทั้งคืนแม้แต่จะหลับก็ทำได้เพียงนั่งพิงเสาเช่นนี้ หัวใจของนางพลันอ่อนยวบลง นางหยิบผ้าคลุมอีกผืนขึ้นมา ค่อยๆ ใช้มือข้างหนึ่งพยุงตนเอง เดินเขยกไปทีละก้าว เมื่อมาหยุดตรงหน้าเขาจึงย่อตัวลงอย่างแผ่วเบาแล้วคลี่ผ้าคลุมลงบนบ่าของหลี่เซวียน ทันทีที่ผ้าสัมผัสร่างดวงตาคมของชายหนุ่มก็ลืมขึ้นแทบจะในทันที สัญชาตญาณของยอดฝีมือทำให้มือขวาของเขาพุ่งไปจับข้อมือของนางอย่างรวดเร็วจนนางสะดุ้งแต่เมื่อเห็นว่าเป็นเซี่ยเย
บางทีคุณอาจจะชอบ
เกิดใหม่เป็นนางร้าย ขอหย่าให้ตายท่านอ๋องก็ไม่ยอม
แคลร์ออสติน33.8K viewsนางร้ายอย่างข้าขอลิขิตชะตาเอง
ชวี่เหว่ย34.8K viewsมาเฟียสาวทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวร้าย
หนูเหมยจ้า39.9K viewsข้ามเวลามาเป็นไทเฮาสุดแกร่ง
ลิ่วเยว่78.9K viewsเมื่อชะตารักย้อนคืน
หนามชมพู1.4K viewsตงกงบูรพาคืนบัลลังก์
บัวหลวง348 viewsทะลุมิติไปเป็นภรรยาที่ถูกสามีขอหย่า ยุค 80
ข้าอยากรวย/กาลามังสีดำ49 viewsนางร้ายเช่นข้าขอคืนพระเอกให้นางเอก
ปกแดง1.7K views
