บทที่ 3.1

ชื่อเสียงของชิงเจี้ยนเองก็อาจนำภัยมาให้เด็กสาว อีกทั้งไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องมีคนออกมาตามหาอีกฝ่ายอย่างแน่นอน... ไม่ว่าทางใดก็ทางหนึ่งความปลอดภัยของเฟิ่งหนิงย่อมต้องมาก่อนสิ่งใด

เห็นเด็กสาวคอตกเซี่ยไห่ถางเองก็รู้สึกเศร้า ---เจ้าก็รู้ว่าข้าจะอยู่ข้างกายเจ้า หากเจ้าต้องการ----

---ข้าไม่มั่นใจในเรื่องนั้น ชีวิตในวังหลวงไม่เหมาะกับท่าน หากข้าถูกขังเอาไว้ในกรง ข้าก็ไม่ต้องการให้ท่านพลอยถูกขังไปด้วย--- เฟิ่งหนิงส่ายหน้าด้วยท่าทีจริงจัง

---ท่านสัญญากับข้าแล้วว่าถึงที่สุดท่านจะจากไป จะไม่ยอมไม่ตกเป็นเครื่องมือของผู้ใด ไม่ว่าพวกเขาจะใช้ข้าเป็นเครื่องต่อรองก็ตาม---

นานมากกว่าที่เซี่ยไห่ถางจะพยักหน้าช้าๆ ด้วยความจนใจ นางให้คำมั่นเช่นนั้นจริงๆ

...ทั้งสองเงียบไปในที่สุด เฟิ่งหนิงนั่งลงหยิบตะเกียบขึ้นมาเงียบๆ เซี่ยไห่ถางจึงเดินไปแตะไหล่อีกฝ่าย ---ตอนนี้ไม่ต้องกังวล กินแล้วนอนเสีย เรื่องอื่นให้เป็นเรื่องของพรุ่งนี้ เราค่อยๆ หาทางออกที่ดีที่สุด---

เฟิ่งหนิงยิ้มบางพร้อมพยักหน้า นางก้มลงพุ้ยข้าวเข้าปาก จนถึงตอนนี้จึงได้รู้ว่าตัวเองทั้งเหนื่อยและหิว เมื่อกินอิ่มปีนขึ้นเตียงนอนก็หลับไปทันที ถึงอย่างนั้นช่วงปลายยามเว่ย[1]เสียงกุกกักก็ปลุกเด็กสาวให้ตื่นขึ้น

เซี่ยไห่ถางกำลังตรวจสอบอาวุธที่มี ทั้งหน้าไม้ ลูกดอก มีดสั้น รวมไปถึงเช็ดกระบี่ของชิงเจี้ยน

---ตื่นแล้วหรือ หิวหรือไม่---

เฟิ่งหนิงส่ายหน้าขณะเดินไปยังอ่างน้ำเย็นเยียบ นางวักน้ำขึ้นล้างหน้าล้างตา จากนั้นเริ่มแต่งตัวโดยที่หญิงสาวอีกคนไม่จำเป็นต้องบอก

เสียงของเซี่ยไห่ถางยังคงดังขึ้น บางครั้งหากไม่ได้ยืนอยู่ตรงหน้า หญิงสาวจะไม่ใคร่ชอบชวนเฟิ่งหนิงสนทนา แต่หากอยู่กันตามลำพังเช่นนี้ก็เป็นข้อยกเว้น

“หวังเซียวผู้นี้เป็นลุงแท้ๆ ของหวังเหมิงแม่ทัพตะวันออกที่เราพบยังป้อมเฉียวหง ได้ยินมาว่าเป็นขุนนางตงฉิน ลุงของเจ้าให้เราไปหาเขาคงเพราะเชื่อใจในตัวอัครเสนาบดีผู้นี้ คืนนี้ไม่แน่ว่าเราอาจได้ค้างคืนที่จวนอัครเสนาบดี”

แต่งตัวเสร็จเฟิ่งหนิงก็เดินมานั่งลงข้างๆ เซี่ยไห่ถาง นางหยิบมีดสั้นออกมาช่วยเช็ดทำความสะอาด

“หลายครั้งที่ชิงเจี้ยนกำชับไม่ให้ข้าสอนเจ้าใช้อาวุธ ถึงอย่างนั้นเจ้าก็ยังดึงดัน เขาเคยห้ามไม่ให้เจ้าใช้อาวุธพวกนั้นที่เรียนจากข้า แต่ตอนนี้เขาไม่อยู่แล้ว”

เซี่ยไห่ถางสวมหน้าไม้ขนาดรอบข้อมือที่ยืดหดได้ให้กับเฟิ่งหนิง

“ลูกดอกข้าทำความสะอาดและเติมจนเต็มแล้ว ยี่สิบเก้านัดไม่ขาดไม่เกิน” นึกถึงลูกดอกที่ปักลงไปยังลำคอของลั่วอวี้ กว่านางจะไปเก็บกลับมาลูกดอกก็หายไปแล้ว!!!

“จำเอาไว้ว่าใช้เฉพาะที่จำเป็น เจ้าเคยบอกว่าในเมืองหลวงสังหารคนพร่ำเพรื่อไม่ได้ ดังนั้นขอเพียงพวกเขาเข้าใกล้เจ้าไม่ได้ก็คงเพียงพอแล้ว จุดที่เหมาะที่สุดคือปลายเท้า หัวเข่า แต่หากโดนจุดพวกนี้แล้วคนผู้นั้นยังสามารถเข้าใกล้เจ้า หัวไหล่เหนือไหปลาร้าจะรั้งเขาให้ช้าลงได้”

---ข้ากลัว--- เฟิ่งหนิงยอมรับออกมา

---ข้ารู้ แต่เจ้าจะมีข้าอยู่กับเจ้าเสมอ ที่สำคัญไปกว่านั้น ก่อนชิงเจี้ยนสิ้นใจ เขาส่งจดหมายไปหาหนานฉีหวางแล้ว ได้ยินมาว่าหนานฉีหวางผู้นี้เคยติดค้างมารดาของเจ้าเรื่องหนึ่ง เขาต้องช่วยเจ้าแน่ ขอเพียงมีเขาเจ้าจะปลอดภัย---

เฟิ่งหนิงพยักหน้า

หน้าจวนอัครเสนาบดีมีคนคุ้มกันแน่นหนา หลังแจ้งกับคนดูแลประตูพร้อมส่งหยกเพื่อให้เข้าไปรายงาน ไม่นานหวังเซียวก็วิ่งกระหืดกระหอบออกมา

“ข้าน้อยหวังเซียว ถวายพระพรองค์...” ยังไม่ทันที่หวังเซียวจะกล่าวจบ เซี่ยไห่ถางก็เดินเข้ามาประคองเขาขึ้น

“ท่านอัครเสนาบดี เข้าไปสนทนากันด้านในดีหรือไม่” นางขมวดคิ้วมองไปโดยรอบ

หวังเซียวที่ตื่นเต้นดีใจจนลืมตัวก็คล้ายนึกขึ้นได้ เขาน้ำตาคลอเล็กน้อยจากนั้นรีบผายมือ ขณะที่มองเฟิ่งหนิงเดินผ่านเข้าประตูจวน เขามองตามอีกฝ่ายไปด้วยดวงตายินดียิ่ง

เมื่อทั้งหมดเข้าไปถึงห้องโถงหวังเซียวไล่คนทั้งหมดให้ถอยออกไป “องค์หญิงในที่สุดก็ทรงกลับมา”

“ท่านอัครเสนาบดี นางส่งเสียงไม่ได้ ปีนั้นที่นางกำนัลพานางหลบหนีออกไปจากขบวนเสด็จ นางถูกพิษจนทำลายกล่องเสียง แม้ตอนนี้รักษาหายแต่ยังคงส่งเสียงไม่ได้” เซี่ยไห่ถางคลายความสงสัยให้อัครเสนาบดีชรา ทันทีที่เขามองเฟิ่งหนิงใช้ภาษามือกับเซี่ยไห่ถาง

“อ้อ ที่แท้เป็นเช่นนี้ แล้วเจ้า...”

“ข้า...แซ่เซี่ย นามไห่ถาง”

“เซี่ยไห่ถาง” หวังเซียวเบิกตาอ้าปาก “ไห่ถาง...แซ่เซี่ย หรือว่าเจ้า...เจ้าก็คือบุตรสาวคนเดียวของปราชญ์หญิงแคว้นต้าเยวี่ย?!”

หญิงสาวก่นด่าชิงเจี้ยนไปหลายคำรบ เขาไม่เห็นเคยบอกว่าเซี่ยไห่ถางผู้นี้มีฐานะอะไร บอกเพียงเป็นน้องสาวต่างมารดาเท่านั้น น่าตายนัก!!!

“แล้วนี่...จอมยุทธ์ชิงเจี้ยนเล่า เหตุใดไม่มาด้วย”

“เขาตายไปแล้ว” วูบหนึ่งนางมองเห็นดวงตาวูบไหวด้วยความตกใจของหวังเซียว เห็นชัดว่าชิงเจี้ยนรู้จักกับอัครเสนาบดีแคว้นต้าเยวี่ยเป็นอย่างดี

“ท่านอัครเสนาบดี ข้ามีเรื่องหนึ่งอย่างขอร้องท่าน”

[1] ช่วงเวลาบ่ายสามโมง