تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 3.2
تاريخ النشر:
2026-03-20 07:47:36“เชิญกล่าว”
“การกลับมาของเฟิ่ง...องค์หญิงเฟิ่งจวินหนิง ท่านให้คนที่ไว้ใจได้เข้าไปกราบทูลฝ่าบาท อย่าให้ผู้ใดนอกจากฝ่าบาทล่วงรู้จนกว่าจะมีเกี้ยวจากวังหลวงมารับนางเข้าวังหลวงพรุ่งนี้เช้า ท่านทำได้หรือไม่”
หวังเซียวขมวดคิ้ว “หรือเจ้าคิดว่า...องค์หญิงอาจทรงถูกปองร้าย?”
“นางต้องหลบเร้นไปด้วยเหตุใดท่านคงไม่ต้องให้ข้าพูดย้อนความอีกกระมัง”
“แต่เรื่องนั้นสอบสวนและปิดคดีไปแล้ว เป็นแม่นมของ...”
“ท่านเชื่อเช่นนั้นหรือ เชื่อว่าเพียงนางกำนัลชราคนเดียวจะกล้าวางแผนลอบปลงพระชนม์อวี๋กุ้ยเฟยและองค์หญิงของแคว้นต้าเยวี่ย?”
หวังเซียวเงียบไปในทันที เขาเองก็เคยสงสัยว่าคดีนี้ปิดได้ง่ายดายจนเกินไป แม้เงื่อนงำมากมายแต่กลับยากจะคลี่คลายสืบสาว ได้แต่พยายามส่งคนออกตามหาองค์หญิงไปทั่ว ผ่านไปสามปีกลับไร้ร่องรอยจนถึงวันนี้...
“ตกลงข้าจะทำเช่นที่เจ้าว่า ข้าจะให้คนไปเตรียมเรือนพัก เจ้ากับองค์หญิงก็พักเสียที่นี่ ข้ารับรองว่าที่นี่ปลอดภัยแน่นอน”
“เช่นนั้นก็รบกวนท่านอัครเสนาบดีด้วย”
ตำหนักหล่วนเฟิ่งเป็นที่พำนักของหนานฉีหวางที่ฮ่องเต้ทรงพระราชทาน ทุกครั้งที่เฟิ่งอวิ๋นฉีเดินทางเข้ามายังเมืองหลวง เขาก็จะพำนักในวังหลวงไม่ได้มีจวนนอกวังหลวงเช่นราชนิกูลทั่วไป
“ทูลท่านอ๋อง คนของเราส่งม้าเร็วมาขอรับ ท่านกุนซือเป็นคนส่งเขามา เห็นว่ามีจดหมายด่วนถูกส่งมาจากทางตะวันออก”
“ตะวันออก?” เฟิ่งอวิ๋นฉีรับจดหมายที่ถูกเปิดผนึกนั้นมาอ่าน เดาว่าเสวี่ยอวี้ผู้เป็นกุนซือคงเปิดอ่านก่อนหน้านี้ จากนั้นจึงเร่งให้คนนำจดหมายมาส่งเขาทันที
“องค์หญิงเฟิ่งจวินหนิง? มิใช่ว่าถูกลอบปลงพระชนม์ไปพร้อมกับพระสนมหรอกหรือ เหตุใดจึง...ไป๋จื่อ!”
“พ่ะย่ะค่ะ”
“เจ้ากับเสี่ยวเฮยไปแอบดูสำนวนคดีการลอบปลงพระชนม์อวี๋กุ้ยเฟย หากเป็นไปได้ก็แอบนำฉบับคัดลอกออกมาข้าอยากดู”
“ขอรับ”
“มิใช่ว่าสิ้นใจไปตั้งแต่ตอนนั้น?” คิ้วเข้มมุ่นลงเมื่อนึกถึงเรื่องที่เขายังคงติดค้างอวี๋กุ้ยเฟย เรื่องนี้มีไม่กี่คนที่ล่วงรู้
ครานั้นราชสำนักขัดแย้งรุนแรง ขุนนางแบ่งฝักแบ่งฝ่าย บ้านเมืองวุ่นวายสับสัน เขาถูกเลี่ยโหวลวงให้ยกทัพเข้าประชิดเมืองหลวง เนื่องจากอีกฝ่ายส่งข่าวไปทางเหนือบอกว่าฮ่องเต้ทรงมีภัย
หากมิใช่อวี๋กุ้ยเฟยเสี่ยงชีวิตส่งข่าวบอกเขา และวันนั้นเขายกทัพเข้ามาประชิดเมืองหลวง ผู้ที่ถูกหลอกใช้เป็นเครื่องมือในการก่อกบฏก็คือเขานั่นเอง
เขามีศัตรูรอบด้านอวี๋กุ้ยเฟยเองก็รู้ดี ดังนั้นหลังเกิดเรื่องจึงไม่เคยเปิดเผยเรื่องนี้ให้ผู้ใดล่วงรู้ อีกทางหนึ่งนางเองก็คงเกรงว่าตัวเองจะมีภัย ดังนั้นตอนที่บังเอิญพบกันโดยบังเอิญในอุทยานเมื่อหลายปีก่อน เขาจึงบอกกับนางว่าเขาติดค้างนางเรื่องหนึ่ง ขอเพียงนางเอ่ยปากแม้เขาต้องเสี่ยงชีวิตเขาก็ยินดีจะทำ
เรื่องที่เกิดขึ้นในอุทยานมีเพียงนางกับเขาที่รู้ บัดนี้มีผู้ที่ส่งจดหมายมาทวงถามถึงคำมั่น ทั้งที่อวี๋กุ้ยเฟยสิ้นใจไปแล้ว เห็นชัดว่าจดหมายฉบับนี้ถูกส่งมาจากคนที่ช่วยชีวิตองค์หญิงเฟิ่งจวินหนิงเอาไว้จริงๆ ทั้งยังอาจเป็นคนที่ใกล้ชิดกับอวี๋กุ้ยเฟย กระทั่งนางวางใจบอกกล่าวถึงเรื่องราวในอดีต
“ทูลท่านอ๋อง”
“มีเรื่องอะไร”
“ฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้ท่านอ๋องเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”
“ข้าจะไปเดี๋ยวนี้” เฟิ่งอวิ๋นฉีรีบไปเข้าเฝ้าโดยไม่คิดอะไร กระทั่งฮ่องเต้มีรับสั่งให้เขาไปรับองค์หญิงเฟิ่งจวินหนิงเข้าวังหลวงด้วยตัวเอง เขาจึงได้แต่รู้สึกประหลาดใจ ทุกอย่างล้วนประจวบเหมาะกันจนน่าสงสัย ราวกับว่ามีผู้ใดอยู่เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมดนี้
“ทรงคิดว่ามีคนจัดฉากเรื่องนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ” ไป๋จื่อถามผู้เป็นนายด้วยความลังเล
เฟิ่งอวิ๋นฉีครุ่นคิดอยู่นานมากกระทั่งลุกขึ้น “ข้าจะไปจวนอัครเสนาบดี”
“ไปตอนนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ”
“จัดฉากหรือไม่มีเพียงไปพบหวังเซียวจึงจะได้คำตอบ”
เขากล่าวจบก็ล้วงหยกพระราชทานออกมา ตราหยกที่เขานำออกมาใช้น้อยครั้ง เพราะที่ผ่านมาเขาค้างคืนในวังหลวงน้อยมาก ซึ่งการจะเข้าออกยามวิกาลมีเพียงต้องใช้ตราหยกพระราชทานเท่านั้น หาไม่แม้จะเป็นเขาก็อาจต้องได้รับโทษ
การมาเยือนยามวิกาลของหนานฉีหวางทำให้หวังเซียวผิดคาดอยู่บ้าง ดังนั้นเมื่อพบอีกฝ่ายแต่งกายเรียบง่าย เขาจึงได้แต่สั่งคนให้ถอยออกไป เนื่องจากตระหนักดีว่าหากอีกฝ่ายมาอย่างไม่เป็นทางการ นั่นย่อมหมายความว่าเรื่องนี้อาจเป็นความลับที่ไม่อาจแพร่งพราย
“ข้าน้อยคารวะหนานฉีหวาง”
“ท่านอัครเสนาบดี ข้ามาเพราะได้รับราชโองการ พรุ่งนี้เช้าข้าต้องมารับองค์หญิงเฟิ่งจวินหนิงเข้าวังหลวงด้วยตัวเอง”
“ที่แท้เป็นเช่นนี้ แต่ตอนนี้เพิ่งล่วงเข้าปลายยามซวี[1]...”
[1] ช่วงเวลาสามทุ่ม
أحدث فصل
หนานฉีหวางเฟย บทที่ 12.3 จบ
หญิงสาวหัวเราะ “เขาเป็นกุนซือคู่ใจท่าน พูดถึงเขาท่านต้องทำร้ายเขาทุกครั้งเลยหรือ” เห็นชัดว่าสนิทและไว้ใจกันถึงเพียงนี้“เอาเถิดกลับไปครานี้ข้าให้เขาลาพักออกท่องเที่ยวบ้างก็ได้” เฟิ่งอวิ๋นฉีถอนหายใจ “แต่อยู่ที่เขาว่าจะยอมไปหรือไม่นะ”...ปีนั้นมีบันทึกกล่าวว่าหนานฉีหวางและหวางเฟยไม่อยู่ที่หลานโจว ผู้ที่นำกองทัพมีชัยเหนือต้าหวางเป่ยโจวคือองค์หญิงเฟิ่งจวินหนิง ศิษย์รักของหนานฉีหวางผู้ซึ่งลือกันว่านางพูดไม่ได้เรื่องนี้ได้ยินไปถึงที่ใดก็ล้วนมีแต่เสียงชื่นชม หนานฉีหวางเก่งกาจแม้ไร้วรยุทธ์ หนานฉีหวางเฟยเองก็ไม่แตกต่าง ปีนั้นนางนำทัพมีชัยเหนือองค์หญิงตัวเอ่อซือซือ กระทั่งตอนนี้องค์หญิงเฟิ่งจวินหนิงเองก็เป็นดังลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นต่อมาบันทึกต้าเยวี่ยยังกล่าวว่าหนานฉีหวางทรงร่างกายอ่อนแอ หวางเฟยทรงอยู่เป็นเพื่อนสวามีเงียบๆ ในจวน เรื่องการทหารและการรบ ล้วนมีองค์หญิงเฟิ่งจวินหนิงดูแลทั้งสิ้น แม้แต่ราชบุตรเขยเองก็เป็นบุรุษที่แต่งเข้าจวน ทั้งยังทำหน้าที่กุนซือผู้เฉลียวฉลาดหลายสิบปีต่อมา...บนเตียงนอนกว้างใหญ่เฟิ่งอวิ๋นฉีในวัยหกสิบห้านอนหายใจรวยริน เขาป่วยกระเสาะกระแสะมาหลายปี บัดนี้อาการหนักไม่อาจ
หนานฉีหวางเฟย บทที่ 12.2
เขาฟังประโยคนั้นของนางด้วยความซาบซึ้ง “ข้ามีความสุขมาก และแน่นอนข้ายินดี”“เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้ ไป ลุกขึ้นได้”“หา” เฟิ่งอวิ๋นฉีกะพริบตามองนาง “ไป ไปไหน”“ก็เข้าหอน่ะสิ” นางกล่าวออกมาอย่างโจ่งแจ้ง “ถึงเวลาพิสูจน์แล้วว่าท่านเป็นบุรุษที่ยังบริสุทธิ์ผุดผ่องดังเช่นที่ท่านเคยกล่าวหรือไม่”“ชะ ช้าก่อน หวางเฟย นี่เจ้า”เซี่ยไห่ถางเห็นสีหน้าของเขาก็หัวเราะออกมา “ข้าเพียงล้อท่านเล่น ต้องจริงจังถึงเพียงนี้?”เฟิ่งอวิ๋นฉีถึงกับพูดไม่ออก “เจ้าล้อเล่น?” เขาหน้าบึ้ง “แต่ข้าจริงจังนะ” กล่าวจบเขาก็อุ้มนางขึ้นจากนั้นเดิมไปที่เตียงม่านหน้าเตียงสีแดงถูกปลดลง เจ้าสาวเจ้าบ่าวส่งเสียงหัวเราะอย่างมีความสุข หลังหยอกล้อกันไปมาในที่สุดก็เงียบเสียงลง หลงเหลือเอาไว้เพียงความสุขที่ลอยละล่องในอากาศ...บ่าวสาวในที่สุดก็เข้าหอแล้วสามปีต่อมา...ริมทะเลสาบไม่ไกลจากเสวี่ยซาน ปรากฏกระท่อมหลังเล็กที่สร้างขึ้นลวกๆ ข้างๆ กันนั้นหนึ่งบุรุษและหนึ่งสตรีกำลังยืนเคียงข้างกันพร้อมกับมองไปหลุมศพสองหลุม เซี่ยไห่ถางไม่นึกว่านางต้องรอถึงสามปีกว่าจะได้กลับมายังสถานที่แห่งนี้“เฟิ่งอวิ๋นฉี”“ว่าอย่างไร”“รู้หรือไม่ว่าสถานที่นี้สำคัญ
หนานฉีหวางเฟย บทที่ 12.1
บทส่งท้ายหลังจากสงครามจบลงเซี่ยไห่ถางนอนหลับไปนานถึงสองวันสองคืน เฟิ่งอวิ๋นฉีเห็นว่านางเหน็ดเหนื่อยจึงคอยปรนนิบัติอยู่ข้างๆ นานๆ ครั้งจะออกไปยังห้องหนังสือหาตำราให้เฟิ่งหนิงอ่าน จากนั้นชี้แนะนางสักหลายประโยคแล้วรีบกลับไปยังเรือนพักกระทั่งวันที่สามหวางเฟยจึงตื่นเต็มตาทั้งยังดูกระปรี้กระเปร่าภาพแรกที่นางลืมตาขึ้นมาเห็นในตอนเช้าตรู่ นั่นก็คือใบหน้าหล่อเหลาของผู้เป็นสวามี เขาเองก็หลับสนิทไม่รู้สักนิดว่านางกำลังนอนจ้องหน้าตนอยู่ภาพการเฉลิมฉลองชัยชนะในวันนั้นยังคงติดตา เฟิ่งอวิ๋นฉีที่จ้องจอกสุราในมือนิ่งอย่างใช้ความคิด อยู่ๆ เซี่ยไห่ถางก็นึกขึ้นได้ว่าในวันเสกสมรสเขาพยายามคล้องแขนดื่มสุรามงคลกับนาง“ตื่นแล้วหรือ” เขางัวเงียตื่น “หิวหรือไม่ เจ้าไม่ได้กินข้าวเลยได้แต่ดื่มน้ำแกง เหนื่อยมากกระมังออกศึกบางคราก็ไม่มีเวลาแม้แต่จะดื่มน้ำ” เขาลุกขึ้นจากนั้นเดินไปยกน้ำมาให้นางล้างหน้า“เฟิ่งอวิ๋นฉี นี่มันหน้าที่ของสาวใช้”“ข้ารู้ แต่สองวันมานี้ข้าสั่งไม่ให้พวกนางเข้ามาใกล้เรือนพักเพราะเกรงว่าจะรบกวนการพักผ่อนของเจ้า” เขาช่วยนางล้างหน้าล้างตาอย่างคล่องแคล่ว“สองวัน? เช่นนั้นท่านเองก็ไม่ได้ไปที่ค่าย
หนานฉีหวางเฟย บทที่ 11.5
ตัวเอ่อซือซือโกรธจนใบหน้าเขียวคล้ำ นางรู้ว่าเซี่ยไห่ถางทำเช่นนี้ก็เพื่อยั่วยุตน “อาวุธไร้ตา หากเกิดการล้มตายก็อย่าได้ดึงสองแคว้นมาเกี่ยวพัน”“ได้” เซี่ยไห่ถางใช้สองขาหนีบท้องม้า นางดึงกระบี่ออกมาจากนั้นกระตุ้นม้าให้ออกวิ่ง กระบวนท่าที่หนึ่ง...การจู่โจมจากบนหลังม้า!กล่าวถึงการใช้กระบี่... กระบี่เดียวดายของชิงเจี้ยนยังนับว่าเป็นหนึ่งในใต้หล้า กำลังภายในของเซี่ยไห่ถางนับว่าไม่เป็นสองรองใคร การต่อสู้ของนางที่เดิมทีเป็นนักฆ่า การลงมือจึงทั้งเด็ดขาดและดุดันไม่นานตัวเอ่อซือซือผู้ซึ่งเป็นนักรบหญิงจากทุ่งหญ้า ทั้งยังนับเป็นนักรบบนหลังม้าที่ไม่เคยพ่ายแพ้ ตอนนี้กลับตกลงจากหลังม้าล้มกลิ้งอยู่บนพื้นหญ้าม้าของตัวเอ่อซือซือแตกตื่นวิ่งกลับไป เซี่ยไห่ถางเองก็กระโดดลงจากหลังม้า นางปล่อยให้ม้าเดินออกไปจากวงการต่อสู้ “หนึ่งกระบวนท่า ท่านพ่ายแพ้ต่อไปต้องการต่อสู้แบบใด”ตัวเอ่อซือซือโกรธจนพุ่งเข้ามา นางกำลังจู่โจมด้วยหมัดมวย กระบวนท่าทั้งหนักแน่นและดุดัน เพียงแต่เซี่ยไห่ถางกลับโอนอ่อนลดทอนความแข็งกร้าว นางใช้เพียงฝ่ามือทานข้อมือที่จู่โจมเข้ามา ไม่นานก็ใช้ฝ่ามือกระแทกร่างของตัวเอ่อซือซือออกไป“ความโกรธไม
หนานฉีหวางเฟย บทที่ 11.4
“เป็นเจ้า!” องค์หญิงของเป่ยโจวชี้มือไปยังเซี่ยไห่ถาง จดจำได้ว่าอีกฝ่ายปลอมตัวเป็นนางกำนัลเข้าไปในกระโจมของตน “เจ้านั่นเองที่ลอบเข้าไปในกระโจมของข้า”ตัวเอ่อซือซือไสม้าเข้ามาใกล้กำแพงเมืองโดยไม่ฟังเสียงห้ามของทหารเซี่ยไห่ถางยกมือห้ามพลธนูไม่ให้ทำร้ายอีกฝ่าย สงครามดูเหมือนจะยุติหากยังสังหาร หรือลงมือทำร้ายองค์หญิงของเป่ยโจว นั่นจะยิ่งเป็นการยั่วยุให้สงครามดำเนินต่อไป สองฝ่ายต่างฝ่ายต่างก็บาดเจ็บล้มตาย นางไม่ต้องการให้เกิดการสูญเสียอีก“องค์หญิงทรงหมายถึงเรื่องใดหรือเพคะ”“เจ้าอย่ามาตีหน้าซื่อ เจ้าปลอมตัวเข้าไปช่วยหนานฉีหวางในกระโจมของข้า”เซี่ยไห่ถางหัวเราะ “องค์หญิงทรงเข้าพระทัยผิดแล้ว หม่อมฉันและหนานฉีหวางไม่เคยข้ามชายแดนไปยังเป่ยโจว เช่นนั้นจะเข้าไปในกระโจมขององค์หญิงได้อย่างไร แม้สวามีของหม่อมฉันแต่งชายาแล้ว แต่ชื่อเสียงก็ยังคงต้องรักษา การที่ทรงตรัสว่าเขาอยู่ในกระโจมของพระองค์เรื่องนี้นับเป็นเรื่องเสียหายนะเพคะ”ไม่มีหลักฐานทั้งยังจับคนไม่ได้ ตัวเอ่อซือซือเจ็บใจยิ่งนัก “เจ้าเคยพูดว่าหากสามารถเอาชนะเจ้าในสามกระบวนท่า ไม่ว่าผู้ใดล้วนสามารถเข้าจวนหนานฉีหวางฝู่ เป็นถึงหวางเฟยเจ้าคงไม่
หนานฉีหวางเฟย บทที่ 11.3
ฮ่องเต้โบกพระหัตถ์ไล่ขุนนางคนอื่นๆ ออกไป จะอย่างไรนางก็มีฐานะเป็นฮองเฮา เขาย่อมให้เกียรตินางไม่อาจให้ขุนนางหรือคนอื่นๆ เห็นนางเป็นเช่นนี้ในห้องโถงกว้างขวางมีฮ่องเต้ ฮองเฮา เฟิ่งอวิ๋นฉี ซวี่เลี่ย และซวี่เหิง รอบด้านมีองครักษ์เกราะดำยืนหันหลังคอยคุ้มกัน ฮองเฮามองไปยังเฟิ่งอวิ๋นฉีด้วยดวงตาเกลียดชัง“ทุกอย่างเป็นเพราะเจ้า!”“กระหม่อมรั้งอยู่ชายแดนเหนือมาโดยตลอด ไม่เคยล่วงเกินพระองค์เลยสักครั้ง ที่ทรงมาถึงวันนี้ก็ล้วนแล้วแต่ทรงทำตัวเองทั้งสิ้น”ชายหนุ่มส่ายหน้าไม่ยอมรับความผิดที่ถูกโยนโครมมาให้ เขารู้ว่าฮองเฮาวางแผนทำอะไร เขาไม่จำเป็นต้องจัดการด้วยตัวเองเพราะรู้ดีว่าซวี่เหิงเป็นแม่ทัพที่เห็นแก่ส่วนรวมการกระทำทั้งหมดนั้นแม่ทัพซวี่ไม่เคยรู้เห็น ดังนั้นจะจัดการกับฮองเฮามีเพียงให้คนตระกูลซวี่จัดการจึงจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดซวี่เลี่ยวางแผนสังหารซวี่เหิงแต่อีกฝ่ายรอดมาได้ กองทัพตระกูลซวี่กว่าครึ่งเป็นคนของซวี่เหิง ดังนั้นเมื่อเกิดการต่อสู้เมื่อคนของซวี่เหิงเห็นผู้เป็นนายก็ชะงักการจู่โจม มีเพียงคนของซวี่เลี่ยบุกเข้ามาและพาตัวเข้ามาถึงจุดจบฮ่องเต้ทรงพระพักตร์เย็นชา “นับจากวันนี้เจ้าจะถูกส่งต
หนานฉีหวางเฟย บทที่ 11.2
หญิงสาวหันไปสบตากับเสวี่ยอวี้ที่ยืนโล่งใจอยู่ข้างๆ เขาพยักหน้าเร็วๆ ก่อนส่งคนออกไปสอดแนม หากมีคนของเจิ้งกงกงลอบออกไปส่งข่าว เช่นนั้นพวกเขาก็จะให้คนเหล่านั้นได้ข่าวไปจริงๆ หากแต่เป็นข่าวในรูปแบบที่พวกเขาต้องการเจิ้งกงกงถูกพาตัวไปแล้ว เฟิ่งอวิ๋นฉีฝืนต่อไปไม่ไหวเขาแทบจะล้มลงทั้งยืนหากไม่ใช่เสี่ยวเฮยค
หนานฉีหวางเฟย บทที่ 10.6
ตัวเอ่อซือซือได้แต่กรีดร้อง ก่อนควบม้าออกจากค่ายตรงไปยังเส้นทางน้ำ นางได้แต่เคียดแค้นผู้ที่ใช้แผนหลอกปั่นหัวนางเช่นนี้ ทว่าเช่นกันกับที่เมี่ยวหรงต้องเจอ เพราะเส้นทางน้ำก็ไม่ต่าง เนื่องจากทันทีที่จวนตัวหุ่นเชิดก็ถูกทิ้งไว้กลางทาง กระทั่งบุรุษชุดดำสามารถข้ามแม่น้ำหลานเหอไปได้อย่างปลอดภัยเสี่ยวเฮยอมย
หนานฉีหวางเฟย บทที่ 10.4
“องค์หญิง!” นางกำนัลอาวุโสผู้หนึ่งคล้ายนึกขึ้นได้ว่าไม่ควรกล่าวเรื่องนี้ แต่ตัวเอ่อซือซือกลับไม่คิดเช่นนั้น“กลัวอะไรกัน เขาอยู่ในมือข้า ที่นี่คือเป่ยโจวหาใช่ต้าเยวี่ย เขารู้แล้วอย่างไรเล่าเขาสามารถหนีเงื้อมมือข้าพ้นหรือ ตอนนี้พี่รองกำลังปลุกปั่นให้เกิดศึกแดนตะวันออก ต้าเยวี่ยไม่มีเวลามาสนใจแดนเหนื
หนานฉีหวางเฟย บทที่ 10.1
“ไม่เป็นไร เขาต้องไม่เป็นไร เราจะไปช่วยเขาออกมา ข้าต้องไปช่วยเขาออกมาแน่นอน เขาจะปลอดภัย” นางพูดจบเฟิ่งหนิงก็ไอรุนแรง ริมฝีปากของเด็กสาวมีเลือดซึมออกมา สิ่งที่นางไอออกมานั้นมีเลือดปะปนออกมาด้วย“เสี่ยวหนิง!!!”ก่อนหมดสติภาพที่เด็กสาวมองเห็นก็คือใบหน้าตื่นตระหนกของเซี่ยไห่ถาง พร้อมกันนั้นคนของเฟิ่งอ
قد تعجبك أيضًا
พระชายาหมอยาพิษเทวดาสะเทือนลั่นเมืองหลวง
นางสาวซินหยู่161.5K وجهات النظرย้อนชะตาวิวาห์รัก ชาตินี้ข้าขอเป็นฮองเฮา
กระต่ายน้อยใต้ดวงจันทร์98.7K وجهات النظرทาสราคะองค์ชายใบ้
บ้านเขมปัณณ์21.0K وجهات النظرจากสาวน้อยบ้านนาสู่ภรรยาท่านแม่ทัพ (จบ)
ประตูฟ้ายั่งยืน26.8K وجهات النظرจอมนางบัลลังก์มังกร [PWP] + [NC30+]
ณ ธารา605 وجهات النظرใต้เท้าอวี่ผู้เย็นชาคลั่งรักภรรยาผู้อ่อนหวาน NC20+
เสี่ยวล่า326 وجهات النظرข้าขอนอนสักงีบเถิด
กัญฉัตร95 وجهات النظرยอดชีวาชายาพระราชทาน
กัวซืออวี่321 وجهات النظر
