บทที่ 4

คล้ายกับเพิ่งรู้ตัวว่าใช้น้ำเสียงหนักเกินไป เขาถอนหายใจเบา ๆ แล้วปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง “หนิงหนิง ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น... แต่คุณปู่ก็เพิ่งจะเสีย ผมแค่อยากให้เรื่องมันจบ ไม่อยากให้มีเรื่องวุ่นวายงอกเงยขึ้นมาอีก ถ้าเกิดคุณย่ารู้เข้า คนที่จะลำบากใจที่สุดก็คือคุณนะ?”

ลมหายใจของเคอหนิงสะดุดกึก

หนิงหนิงมองเขาด้วยสายตาที่แทบไม่อยากเชื่อ “นี่คุณกำลังขู่ฉันเหรอ?”

“หนิงหนิง ทำไมต้องพูดจาให้มันฟังดูแย่ขนาดนั้นด้วย?”

สีซือเฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ภายใต้ท่าทีอ่อนโยนนั้นแฝงไปด้วยความเด็ดขาดที่ไม่อนุญาตให้ปฏิเสธ “ก็แค่ขอโทษเท่านั้นเอง ไม่เสียเวลาอะไรมากมายหรอก”

“แล้วถ้าฉันไม่ไปล่ะ?”

เป็นทนายความมาตั้งหลายปี นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เคอหนิงถูกคนข่มขู่ แต่เป็นครั้งแรกที่เธอถูกคนข้างหมอนอย่างสีซือเฉิงข่มขู่เอาแบบนี้...

ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นริ้วขึ้นมาเกาะกุมเต็มหัวใจ

เมื่อเห็นดวงตาแดงก่ำแต่ยังคงฉายแววดื้อรั้นของเธอ จู่ ๆ ความรู้สึกสงสารก็วาบผ่านเข้ามาในใจของสีซือเฉิงอย่างบอกไม่ถูก

เขายกมือขึ้นคลึงหว่างคิ้ว: “หนิงหนิง ขอแค่คุณยอมไปปลอบใจฮ่วนฮ่วนที่โรงพยาบาล ผมจะยอมตามใจคุณทุกอย่างเลย ดีไหม?”

สิ้นประโยคนั้น เคอหนิงก็ตวัดสายตาขึ้นมองเขาทันที

ด้วยความกลัวว่าจะหูฝาดไปเอง เธอจึงถามย้ำอีกครั้ง “ทุกอย่างเลยงั้นเหรอ?”

“อืม... อะไรก็ได้ทั้งนั้น”

เมื่อเห็นเธอเริ่มลังเล สีซือเฉิงจึงรีบพูดหว่านล้อมต่อ “หนิงหนิงเฉ่าเหมยตายไป ผมเองก็เสียใจเหมือนกัน แต่ไม่ว่าจะพูดยังไง เด็กก็ต้องสำคัญกว่าสิ เราในฐานะผู้ปกครอง จะปล่อยให้ฮ่วนฮ่วนมีแผลในใจตั้งแต่เด็กขนาดนี้ไม่ได้นะ”

ผู้ปกครองงั้นเหรอ?

พ่อแม่คือผู้ปกครอง ปู่ย่าตายายก็คือผู้ปกครอง...

แล้วตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ผู้ชายที่มีสถานะเป็นแค่ลุงบุญธรรมอย่างเขามีสิทธิ์มาเรียกตัวเองว่าผู้ปกครอง?

แต่เคอหนิงขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียงให้เปลืองน้ำลายอีกต่อไป สิ่งเดียวที่เธอสนใจในตอนนี้คือประโยคนั้น

ประโยคที่บอกว่า “อะไรก็ได้ทั้งนั้น”

เมื่อมาถึงโรงพยาบาล คนขับรถก็เข้ามาเข็นรถเข็นของสีซือเฉิงลงจากรถ ปกติแล้วหน้าที่นี้จะเป็นของเคอหนิงเสมอ ทว่าครั้งนี้เธอกลับไม่ได้เดินเข้าไปรับช่วงต่อแต่อย่างใด

สีซือเฉิงเพียงแค่คิดว่าเธอยังคงโศกเศร้ากับเรื่องของเฉ่าเหมย จึงไม่ได้เอ่ยปากถามอะไรออกมา

ภายในห้องผู้ป่วย เจียงซินกำลังปอกผลไม้ให้เจียงอวิ๋นฮ่วน

ทันทีที่เห็นทั้งสองคนเดินเข้ามา เธอก็รีบลุกขึ้นมาหา ดวงตายังคงแดงช้ำราวกับเพิ่งผ่านการร้องไห้มาหมาด ๆ

“พี่เคอหนิงคะ พี่ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

เธอคว้ามือของเคอหนิงไปกุมไว้อย่างสนิทสนม “ฮ่วนฮ่วนถูกฉันตามใจจนเคยตัว เขายังเด็กนัก พี่อย่าไปถือสาหาความกับเขาเลยนะคะ”

“ฮ่วนฮ่วน เร็วเข้าลูก รีบขอโทษคุณน้าเคอหนิงสิ”

เจียงอวิ๋นฮ่วนแค่นเสียงฮึดฮัด กอดของเล่นรถยนต์ในมือแน่น “ผมไม่ขอโทษหรอก! เธอเป็นผู้หญิงใจร้าย! เป็นผู้หญิงใจร้ายที่ปล่อยให้หมามารังแกฮ่วนฮ่วน!”

“ฮ่วนฮ่วน!”

เจียงซินน้ำตาร่วงอีกครั้ง สวมบทบาทคุณแม่ผู้น่าสงสารที่หมดปัญญารับมือกับลูกชาย “คุณน้าเคอหนิงเป็นผู้มีพระคุณของแม่กับลูกนะ ทำไมลูกถึงได้ดื้อรั้นพูดไม่ฟังแบบนี้?”

“เอาล่ะ ๆ เลิกร้องไห้ได้แล้ว”

สีซือเฉิงดึงทิชชูสองสามแผ่นยื่นส่งให้เจียงซิน ประกายความสงสารเวทนาพาดผ่านดวงตาคู่นั้นไปอย่างรวดเร็วจนยากจะสังเกตเห็น

เมื่อเจียงอวิ๋นฮ่วนเห็นว่ามีคนคอยหนุนหลัง ก็ก้าวขาสั้น ๆ ลงจากเตียง แล้วปีนขึ้นไปนั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนตักของสีซือเฉิง

สีซือเฉิงสวมกอดและลูบหลังปลอบโยนเด็กน้อยอย่างเป็นธรรมชาติ ทว่าคำพูดกลับหันไปเอ่ยกับเจียงซิน “หนิงหนิงเป็นทนายความ เรื่องว่าความมันก็เป็นหน้าที่ของเธออยู่แล้ว เธอไม่ต้องเก็บมาใส่ใจให้เป็นบุญคุณหรอก”

เคอหนิงอดไม่ได้ที่จะแค่นหัวเราะหยันในใจ

การขึ้นศาลว่าความคือหน้าที่ของทนาย การปกป้องลูกความก็คือความรับผิดชอบ

แต่นั่นมันตั้งอยู่บนพื้นฐานของการได้รับค่าทนายต่างหาก

คดีของเจียงซินไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

เธอต้องการสิทธิ์ในการเลี้ยงดูบุตร โดยอ้างว่าสามีติดเหล้าและชอบทำร้ายร่างกาย แต่พอถึงเวลาต้องยื่นฟ้องจริง ๆ หลักฐานกลับมีไม่เพียงพอ

ช่วงเวลาที่ช่วยทำคดีนี้ให้ เคอหนิงเห็นแก่ที่อีกฝ่ายเป็นลูกพี่ลูกน้องของสีซือเฉิง เธอจึงไม่คิดเงินเลยแม้แต่แดงเดียว

ต้องเหน็ดเหนื่อยวิ่งเต้นช่วยเหลืองานแบบให้เปล่าอยู่กว่าครึ่งค่อนปี แต่ท้ายที่สุดกลับได้รับเพียงคำยกยอว่าเป็นการทำตามหน้าที่เท่านั้น...

“ปะป๊าซือเฉิงฮะ…”

เจียงอวิ๋นฮ่วนกอดคอชายหนุ่มพลางออดอ้อน “ไอ้หมาเหม็นของผู้หญิงใจร้ายคนนั้นมันรังแกผม ปะป๊าช่วยจัดการแก้แค้นให้ผมได้ไหมฮะ? ผมกลัวจังเลย…”

“ฮ่วนฮ่วนไม่ต้องกลัวนะลูก”

มุมปากของสีซือเฉิงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ เขาไม่ได้ดุหรือห้ามปรามคำว่า “ผู้หญิงใจร้าย” ที่เด็กน้อยใช้เรียกภรรยาตัวเองเลยแม้แต่น้อย เพียงแต่ปรายตามองมาที่เคอหนิง เป็นเชิงส่งสัญญาณให้เธอรีบขอโทษ

เคอหนิงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พร่ำบอกตัวเองในใจซ้ำ ๆ ว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้าย...

ช่างมันเถอะ ทำไปก็เพื่อให้ขั้นตอนการหย่าร้างผ่านพ้นไปได้อย่างราบรื่น ขอแค่หย่ากันได้สำเร็จ เธอก็จะหลุดพ้นจากเรื่องโสมมพวกนี้ได้อย่างเด็ดขาดเสียที...

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกอีกครั้ง แม้จะเตรียมใจมาอย่างดีแล้ว แต่ก็ยังต้องใช้เวลาครู่หนึ่งกว่าจะเค้นเสียงเอ่ยปากออกมาได้ “เจียงซิน การที่ฮ่วนฮ่วนต้องเข้าโรงพยาบาลมันเป็นความรับผิดชอบของฉันจริง ๆ นั่นแหละ... ต่อไปนี้ มันจะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกแล้ว”

แววตาของเจียงซินฉายความลำพองใจวาบผ่าน แต่สีหน้ากลับปั้นแต่งเป็นสตรีผู้ใจกว้าง “พี่เคอหนิงคะ พี่พูดรุนแรงเกินไปแล้ว ฮ่วนฮ่วนน่ะ”

“เขาจะเป็นยังไงก็ไม่เกี่ยวกับฉัน”

เคอหนิงเอ่ยขัดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาเฉยเมย “ครั้งนี้ต้องโทษที่ฉันดูแลเฉ่า เหมยไม่ดีเอง ลืมไปว่าสัตว์มันก็เหมือนกับคนนั่นแหละ นอกจากจะต้องเลี้ยงแล้วก็ยังต้องสั่งสอนด้วย... ไม่อย่างนั้นถ้าวันไหนเกิดทิ้งชีวิตไป ก็คงไม่มีโอกาสได้สั่งสอนอีก”

เจียงซินหน้าเจื่อนไปเล็กน้อย ชำเลืองมองสีซือเฉิงด้วยความร้อนตัว เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้มีปฏิกิริยาใด ๆ เธอจึงแสร้งบีบน้ำตาทำท่าทีน้อยเนื้อต่ำใจ “พี่รองคะ…”

“เฉ่าเหมยมันตายไปแล้ว ตายเพราะถูกทุบจนกระดูกแหลกเหลวไม่มีชิ้นดี”

ไม่รอให้อีกฝ่ายได้พูดจบ เคอหนิงก็ย่อตัวลงตรงหน้าเจียงอวิ๋นฮ่วน มุมปากยกยิ้มที่ยากจะคาดเดาความหมาย “เพราะฉะนั้นฮ่วนฮ่วนไม่ต้องกลัวแล้วนะ ยกเว้นก็แต่ในความฝัน... ไม่อย่างนั้น เฉ่าเหมยก็คงไม่มีวันกลับมาหลอกหลอนเสี่ยวฮ่วนฮ่วนของเราได้อีกแล้วล่ะ หืม?”

ราวกับสรวงสวรรค์จงใจตอกย้ำคำพูดของเคอหนิง ท้องฟ้าที่เมื่อครู่ยังพอจะมีแสงแดดรำไร จู่ ๆ กลับมีเสียงฟ้าร้องคำรามลั่น

ตามมาด้วยห่าฝนฤดูหนาวที่เทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก

เจียงอวิ๋นฮ่วนชะงักงันไป

ดวงตากลมโตเบิกกว้างกะพริบปริบ ๆ ก่อนจะปล่อยโฮออกมาดังลั่น

เด็กน้อยซุกตัวเข้ากอดลำคอของสีซือเฉิงไว้แน่น “ปะป๊าซือเฉิงฮะ ผมกลัว... คืนนี้ปะป๊าอยู่เป็นเพื่อนผมที่นี่ได้ไหมฮะ? ผมอยากให้ปะป๊าซือเฉิงคอยปกป้องผมกับหม่าม้า…”

สีซือเฉิงเอ่ยปลอบขวัญด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอยู่สองสามประโยค ก่อนจะหันมามองเคอหนิงด้วยแววตาตำหนิ “ทำไมคุณต้องพูดจาข่มขวัญเด็กมันด้วย?”

“ฉันขู่ตรงไหน? ก็คุณเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอว่าไม่อยากให้เขามีแผลในใจไปจนโต?”

เคอหนิงลุกขึ้นยืน “ฉันก็แค่อยากให้ฮ่วนฮ่วนได้รับรู้ความจริง ต่อไปเขาจะได้เลิกกลัวหมาตัวนั้นเสียทีก็เท่านั้นเอง”

“พอได้แล้ว”

สีซือเฉิงถึงกับพูดไม่ออก สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึง “ในเมื่อขอโทษเสร็จแล้ว คุณก็กลับไปก่อนเถอะ คืนนี้ผมจะอยู่เป็นเพื่อนฮ่วนฮ่วนเอง”

แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน...

การที่เขาอยู่ที่นี่ คืนนี้เธอจะได้มีเวลามากพอในการร่างสัญญาหย่าให้เสร็จ

เคอหนิงไม่ได้โต้แย้งอะไร เธอหันหลังเดินจากมาทันที

ทว่ายังไม่ทันจะก้าวไปถึงหน้าลิฟต์ เสียงของเจียงซินก็ตะโกนเรียกพี่เคอหนิง พร้อมกับเสียงฝีเท้าวิ่งตามมาทางด้านหลัง

เคอหนิงขมวดคิ้วมุ่น เดิมทีตั้งใจจะทำเป็นหูทวนลมไม่สนใจ แต่โชคร้ายที่ลิฟต์ยังไม่มา จึงเป็นการเปิดโอกาสให้เจียงซินตามมาจนทัน

แม้เคอหนิงจะยืนหันหลังให้ ทว่าเธอก็ยังคงได้ยินเสียงฝีเท้านั้นใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

“พี่เคอหนิงคะ วันนี้ฉันต้องขอโทษจริง ๆ นะคะ”

แม้ปากจะกล่าวคำขอโทษ แต่แววตาของผู้พูดกลับปิดบังความสะใจเอาไว้ไม่มิด “แต่พี่ก็อย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะคะ ยังไงซะพี่รองก็อายุจะสามสิบอยู่แล้ว เป็นผู้ชาย.มีใครบ้างล่ะคะที่ไม่อยากมีลูกเป็นของตัวเอง?”

พูดจบ เธอก็จงใจปรายตามองไปที่หน้าท้องของเคอหนิง แววตาเยาะเย้ยฉายชัดยิ่งขึ้นกว่าเดิม “พี่เคอหนิงคะ พี่กับพี่รองก็แต่งงานกันมาตั้งห้าปีแล้ว ทำไมหน้าท้องถึงยังไม่มีวี่แววอะไรเลยล่ะคะ? ไหน ๆ ตอนนี้เราก็อยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว สนใจให้ฉันพาไปตรวจเช็กดูหน่อยไหมล่ะคะ?”

เคอหนิงแค่นยิ้ม “เรื่องคลอดลูกน่ะ ใคร ๆ ก็ทำได้... แต่มันไม่ใช่ว่าทุกคนจะสั่งสอนลูกเป็น แล้วก็ใช่ว่าทุกคนจะคู่ควรที่จะเลี้ยงเด็กหรอกนะ”

“นี่แก!” เจียงซินหน้าเขียวปัด

ติ๊ง—เสียงลิฟต์ดังขึ้นพร้อมบานประตูที่เปิดออก เคอหนิงก้าวเข้าไปโดยไม่คิดจะเสียเวลาต่อล้อต่อเถียงกับผู้หญิงคนนี้อีก

“นังหน้าด้าน!”

เจียงซินกระทืบเท้าเร่า ๆ ด้วยความเคียดแค้น กัดฟันกรอดจ้องมองประตูลิฟต์ที่ปิดสนิทลง

ก่อนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ รอยยิ้มมาดร้ายผุดขึ้นที่มุมปาก เธอล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาส่งข้อความหาใครบางคน “เคอหนิง ฉันอยากจะรู้นักว่าแกจะอวดดีไปได้อีกสักกี่น้ำ…”