บทที่ 5 สะพานปลา

บทที่ 5

วื้อ วื้อ วื้อ แคร่ก แคร่ก!!

เสียงรถจักรยานคันเก่าดังตลอดทาง เด็กหนุ่มค่อยปั่นมีสาวน้อยร่างเล็กซ้อนท้าย หลังจากพายุฝนตกมาหลายวัน ท้องฟ้าก็เปิดเสียที มองเห็นสีฟ้าครามแจ่มใสจรดผืนน้ำ

ร่างแกร่งปั่นจักรยานพาสาวร่างบอบบางซ้อนท้าย เลาะเลียบถนนชายหาดไปยังสะพานปลาแต่เช้าตรู่ ตอนนี้เรือประมงหาปลาเข้าเทียบท่าทยอยกลับมาจากออกเรือ แม่พรพิศสั่งให้ซื้อปลาสักสองสามกิโลกรัมไปเก็บไว้ในตู้เย็น และกุ้งปลาหมึกเล็กน้อยเผื่อทำต้มยำหรือผัดพริกเผา

พสุธาเอี้ยวหน้าไปด้านหลังมองบุษยานั่งคร่อมแกว่งขาไปมาอย่างมีความสุข ผมสั้นติ่งหูปลิวไปตามแรงลมเปิดใบหน้าเรียวหวานสดใส เธอเงยหน้ามองเขาแล้วยิ้มกว้าง มือเล็กยังกุมเอวสอบของเขาไว้แน่น

“นั่งดี ๆ ล่ะ ตกไปแม่พี่คงเอาไม้เรียวตีพี่แน่”

“ฮ่า ฮ่า บัวไม่ใช่เด็กแล้วนะคะพี่แทน”

เธอซบหน้าลงแนบแผ่นหลังกว้างชื้นเหงื่อ กลิ่นกายพสุธาโรยริน หน้าหวานคมฝังดวงหน้าลงกลางแผ่นหลังสูดลมหายใจ

“นี่! ทำอะไรน่ะ พี่ตัวเหม็นนะ”

“ไม่เหม็นสักหน่อย ออกจะหอม”

บุษยาหัวเราะแกล้งใช้จมูกถูบดไปมาจนพสุธาจักจี้ รถจักรยานส่ายไปมาทำให้เธอโอบมือไปด้านหน้าเกี่ยวเอวสอบเขาไว้แน่น

“พี่แทน ขี่ดีดีสิ”

“เป็นไงล่ะ อยากแกล้งดีนัก นั่นถึงแล้ว”

สาวน้อยชะโงกหน้าออกมาดูทางข้างหน้า เห็นสะพานปลาของหมู่บ้านแต่ไกล เสียงคนในหมู่บ้านคอยมาซื้อของสดที่เพิ่งจับขึ้นมาจากทะเล

“ป้าพิศบอกว่าให้ดูกุ้งตัวเล็กไปด้วย เอากุ้งของสงขลานะ ป้าจะเอาไปทำกุ้งหวานไว้กินกับข้าวต้มตอนเช้า จะมีมาถึงเราไหมพี่แทน”

เธอแหงนหน้ามองขณะที่เขากำลังตั้งขาหยั่งจักรยาน คนร่างเล็กลงมายืนรอตรงตีนสะพานไม้ทำเป็นลานกว้างสำหรับนำปลาลง เรือประมงเข้าท่าแล้วหลายลำ ชาวบ้านกำลังมุงดูเลือกซื้ออาหารทะเล

“อ้าว แทน มาทำพรือ[1]?”

“แม่ให้มาซื้อปลาครับ”

พสุธาตอบเป็นภาษากลาง โดยปกติอยู่ที่บ้านพรพิศไม่เคยให้เขาพูดภาษาใต้และแม่เองก็ไม่พูด แม่บอกว่าถ้าเราพูดแล้วจะทำให้ติดทองแดง เวลาไปทำงานที่อื่นจะโดนคนภาคกลางล้อเลียน

ซึ่งอันที่จริงตัวเขาไม่เห็นว่ามันจะเป็นปัญหา พูดติดทองแดงก็สามารถสื่อสารได้และเป็นเอกลักษณ์ดี แต่เขาตามใจแม่เสมอ ไม่อยากให้คิดมากจึงทำตามที่สอน

“แม่หม้ายพรือ[2]?”

“ครับ สบายดีครับ”

“เอารถถีบมาหรือ?”

“ครับ”

พสุธารีบดึงมือบุษยาไปอีกทาง เพื่อเลี่ยงคำถามที่ดูท่าจะตามมาอีกมาก เมื่อป้าสมหมายมองไปยังสาวร่างเล็กด้านหลังที่มาด้วยกัน ป้าสมหมายเป็นคนขายผักในตลาดสดที่แม่เคยเล่าให้ฟังว่าแกย้ายไปอยู่กับลูกในตัวเมืองแล้ว นี่คงมาหาซื้อของทะเลเหมือนกัน

“พี่แทนซื้อไปเยอะ ๆ นะ จะได้ไม่ต้องมาบ่อย ๆ”

“อืม เอาสิ”

พสุธาจัดการซื้อของตามใบรายการที่แม่จดมารวมไปถึงผักสดที่มีขายอยู่ที่สะพานปลาแม้ว่าจะไม่มากนักแต่ก็ทำให้ทั้งสองหิ้วถุงพะรุงพะรังกลับไปยังรถจักรยาน

“เอาใส่ตะกร้าหน้า”

เขาจัดแจงแย่งถุงมาจากมือบุษยาแล้วยัดใส่ลงในตะกร้าจักรยานจนหมด มีพูนออกมาเล็กน้อยแต่ไม่หล่นนอกตะกร้า แล้วใช้เท้าปัดขาหยั่งขึ้น

“ไม่กันเถอะบัว เริ่มสายแล้วแดดจะร้อน”

พสุธาขึ้นนั่งคร่อมใช้เท้ายันพื้นไว้รอจนบุษยานั่งเรียบร้อยจึงถีบรถออกจากสะพานปลา ขี่เลียบเลาะไปตามทางเดิมที่มาครั้งแรก

“พี่แทนแวะซื้อน้ำหน่อยสิ บัวหิวน้ำ”

เขาหักหัวรถจักรยานลงไปยังร้านค้าข้างทางแล้วหายไปในร้านออกมาอีกครั้งพร้อมกับน้ำเย็นสองขวด พสุธาจึงยื่นให้บุษยาหนึ่งขวด

“ขอบคุณค่ะ เราแวะที่โขดหินที่เราชอบไปนั่งเล่นก่อนกลับบ้านได้ไหมพี่แทน”

พสุธาวางขวดน้ำที่ดื่มไปครึ่งขวดแล้วใส่ในตะกร้าหน้า ขึ้นคร่อมแล้วถีบตัวรถจักรยานออกจากข้างทางเข้าสู่ถนนเล็กเลียบทะเลตามเดิม

“แต่มันสายแล้วนะ ถ้าขืนไปช้าแดดจะแรง”

“ไม่เห็นเป็นไรเลย แวะหน่อยสิ นะ นะ”

บุษยาใช้มือน้อยกำเสื้อยืดด้านหน้าตรงเอวสอบไว้แล้วเขย่าไปมาพร้อมส่งเสียงออดอ้อน เอาใบหน้ากลิ้งเกลือกบนแผ่นหลัง

“ก็ได้ ๆ แค่แปปเดียวนะ”

เธอลอบยิ้มกว้าง พี่แทนไม่เคยขัดใจเธอเลยสักครั้งตั้งแต่เล็ก ไม่ว่าสิ่งนั้นยากเย็นมากขนาดไหน พสุธาจะหามาให้หรือตามใจเธอเสมอ

บุษยาซบหน้าลงบนแผ่นหลังของเด็กหนุ่ม หันใบหน้าไปทางทะเล ดวงตาส่งสายตาทอดยาวไปไกลสุดขอบฟ้าสีคราม เธออยากหยุดเวลาไว้ตรงนี้ไม่อยากให้พี่แทนไปไหน และเธอเองก็จะไม่ไปไหนเช่นกัน

[1] มาทำไม

[2] แม่สบายดีไหม