ตอนที่ 8 พอได้แล้ว

“ไม่ต้องมายืนสั่งคนโน้นคนนี้ เธอมันก็แค่ผู้อาศัย ไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้น” ศรัณย์ชี้หน้าเธออย่างเอาเรื่อง ทั้งที่พูดแทบจะไม่เป็นภาษา

“มานี่ฉันช่วยอีกแรง” เธอเดินเข้าไปใกล้เขา พยายามช่วยพยุงที่แขน แต่ศรัณย์กลับสลัดทิ้ง จนลลิดาเกือบจะเสียหลักล้ม

“ไม่ต้องมาจับตัวฉัน ไปไกล ๆ เลย”

“ผมไหวครับคุณดา ขึ้นไปเปิดประตูห้องรอดีกว่า” คนขับรถเสนอแนะ

เธอยิ้มแม้จะรู้สึกอาย ที่โดนสามีกระทำอย่างนั้นต่อหน้าคนอื่น ไม่ว่าเขาจะเมาหรือไม่ แต่ก็ไม่เคยรักษาน้ำใจเธอเลย

..........

ตอนนี้คนเมานอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงแล้ว ลลิดามองดูอย่างเหนื่อยใจ แต่ก็ยอมขึ้นไปปลดกระดุมเสื้อให้เขา แม้ว่าอีกฝ่ายจะปัดมือเธอออกอยู่หลายครั้ง แต่เจ้าหล่อนก็ไม่ละความพยายาม ปลดมันออกได้จนสำเร็จ จะเหลือก็เพียงกางเกงเท่านั้น ที่ทำให้เจ้าหล่อนต้องหยุดคิดเล็กน้อย

“หรือว่าจะปล่อยให้นอนทั้งอย่างนี้ คนนิสัยเสียชอบว่าให้คนอื่นอยู่เรื่อย” ใจจริงอยากจะตบหน้าให้สักฉาด เพื่อระบายความโกรธเมื่อช่วงเที่ยง

“เพลงมาให้ฉันกอดหน่อยสิ”

หมับ!

ศรัณย์ดึงตัวภรรยาเข้ามากอดทั้งที่ยังอยู่ในอาการเมามาย ใบหน้าเขาและเธออยู่ใกล้กันจนลลิดาได้กลิ่นแอลกอฮอล์อ่อน ๆ พยายามจะลุกขึ้นแต่วงแขนของศรัณย์ช่างเหนียวแน่นเหลือเกิน

“ปล่อยนะคะคุณศรัณย์ ฉันไม่ใช่เพลงของคุณ”

“ใช่สิ เธอจะปฏิเสธทำไมล่ะเพลง ขอตัวกลับบ้านทิ้งฉันไว้คนเดียว แต่ที่ไหนได้มารอฉันที่ห้องนี่เอง”

“ปล่อยเถอะนะคะ ฉันไม่ใช่เพลงจริง ๆ อุ๊บ!” พูดจบประโยคศรัณย์ก็ประกบจูบเธอทันที พลิกตัวให้ลงไปนอนข้างล่าง ตรึงข้อมือไว้เหนือศีรษะ อาการเมามายทำให้เขาเห็นภรรยาเป็นเพลงดาว บดจูบเธออย่างดูดดื่มและเร่าร้อน ยิ่งเธอขัดขืนเขายิ่งมีอารมณ์ ละมือข้างหนึ่งลงมาปลดเปลื้องอาภรณ์ของเธอออกอย่างรวดเร็ว

“อื้อ...อ่อย”

ลลิดาพยายามขัดขืนเขาทุกวิถีทาง แต่คนเมากลับเพิ่มพละกำลังมากขึ้น ไม่ยอมให้เธอเป็นอิสระได้เลย ซุกไซร้ซอกคออย่างหื่นกระหาย จนหญิงสาวเริ่มอ่อนกำลังลง ยอมให้ริมฝีปากของศรัณย์ทำงานได้อย่างอิสระ

“อ๊ะ...อื้อ”

“เธอสวยเหลือเกินเพลงดาว สวยไปทุกสัดส่วนเลยจริง ๆ”

เสียงนั่นทำให้น้ำใส ๆ ไหลลงจากหางตา หากเขาไม่คิดว่าเธอเป็นคนอื่น คงไม่มีทางแตะเนื้อต้องตัวเธอเลยสินะ คิดแล้วก็รู้สึกน้อยใจ

กำลังอยู่ในห้วงแห่งความคิด แต่จู่ ๆ ลลิดาก็ทำหน้าเหยเก เมื่อเนินอกเต่งตึงถูกบีบเคล้นแรง ๆ ก่อนจะถูกลิ้นละเลงเลียอย่างบ้าคลั่ง จนต้องแอ่นอกรับความเสียวซ่าน

“อื้อ คะ...คุณศรัณย์ อ๊า”

ความสุขสมที่ไม่เคยได้พบเจอมาก่อน ทำให้ร่างบอบบางอ่อนระทวย ไร้ซึ่งแรงขัดขืน ยอมจำนนต่อความต้องการที่ซ่อนอยู่ภายใน มือที่วางนิ่งอยู่บนเตียงค่อย ๆ ยกขึ้นมาวางบนท้ายทอยเขา ลูบไล้เบา ๆ

“เป็นของฉันนะเพลงดาว วันนี้เธอใช้น้ำหอมกลิ่นใหม่ใช่ไหม ถึงได้หอมอย่างนี้” เขาเอ่ยทั้งที่ยังคลอเคลียที่เนินอกของเธอ เมื่อไม่ได้รับคำตอบศรัณย์ก็เลื่อนใบหน้าลงมา พรมจูบที่หน้าท้องแบนราบ ค่อย ๆ ปลดเปลื้องแพนตี้ตัวจิ๋ว ดึงมันออกไปจากปลายเท้าจนสำเร็จ

“ไม่นะ...อื้อ...ยะ...อย่าทำเลยนะคะ ฮึก” เมื่อกำลังจะถูกรุกล้ำของสงวน ที่เก็บรักษาไว้มาตลอดชีวิต ลลิดาก็เริ่มมีสติ พยายามผลักตัวเขาออก แต่นั่นยิ่งทำให้ศรัณย์รู้สึกโมโห เลื้อยตัวขึ้นไปตรึงแขนทั้งสองข้างไว้

“ทำอย่างกับไม่เคยอย่างนั้นล่ะ อ้าขาให้ฉันมาตั้งกี่ครั้งแล้ว” เขาพูดเสียงดุ ได้ยินอย่างนั้นน้ำตาของเธอก็ไหลพราก สามีพูดถึงเรื่องบนเตียงกับหญิงอื่น แม้ว่าจะไม่ได้รัก แต่เธอก็ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาเขาแล้ว จะไม่ให้รู้สึกอะไรเลยก็ทำไม่ได้

“ฉันไม่ใช่ตัวแทนของใคร คุณเมาหรือแกล้งเมากันแน่ ฉันลลิดาไม่ใช่เพลงดาว ถ้าคุณอยากนักก็เรียกเธอมาหาถึงที่บ้านก็ได้ อย่ามาทำอย่างนี้กับฉัน” ลลิดากล่าวทั้งน้ำตา แต่ทว่าศรัณย์ไม่ยอมรับฟัง และคิดว่าเธอยังคงเป็นเพลงดาวอยู่เช่นเดิม

“พูดอะไรน่าเบื่อชะมัด มาสนุกกันดีกว่า...” ชายหนุ่มแสยะยิ้ม ก่อนจะละมือข้างหนึ่งลงไปจับที่แก่นกายอันแข็งขัน จ่อไว้ที่ปากทางเข้าอันคับแคบ จับปลายหัวเห็ดถูไถตรงกลางร่องแฉะ แม้จะต่อต้านเขาแต่ทว่าลลิดากลับไม่สามารถต้านทานความเสียวซ่านได้เลย รู้สึกเกลียดตัวเองที่ห้ามความต้องการตัวเองไม่ได้

“อ๊ะ...อื้อ เจ็บ เอามันออกไปเดี๋ยวนี้ ฮึก”

“อ่าห์ ตอดดีเหลือเกิน แถมยังฟิตอีกต่างหาก”

“คุณศรัณย์ พอได้แล้ว ฮือ...”

ร่างของเธอแทบแตกเป็นเสี่ยง ๆ เมื่อเยื่อพรหมจรรย์ถูกเขาทำลายด้วยท่อนเอ็นใหญ่ ไม่ยอมปล่อยให้เธอได้ตั้งตัวแม้แต่น้อย เมื่อมันเข้าไปแล้วชายหนุ่มก็เร่งจังหวะอย่างเร่าร้อน ถาโถมไฟแห่งความเสน่หาเข้ามาอย่างหนักหน่วง จนลลิตาต้องกำผ้าปูที่นอนไว้แน่น ขบริมฝีปากบาง น้ำตาไหลพราก ปล่อยให้อีกฝ่ายกระทำย่ำยีต่อไปอย่างไร้ทางสู้