ตอนที่ 9 กลัว

แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องเข้ามาผ่านทางกระจกหน้าต่าง ตกกระทบบนร่างกำยำที่นอนอยู่บนเตียงในสภาพเปลือยท่อนบน มีผ้าห่มผืนหนาปกปิดส่วนล่างเอาไว้อย่างหมิ่นเหม่ เปลือกตาสวยขยับ แล้วเปิดขึ้นช้า ๆ ก่อนจะกะพริบถี่สองสามครั้ง เพื่อปรับสภาพสายตา มือหนาเลื่อนขึ้นมาจับที่ศีรษะ เพราะยังรู้สึกปวดหน่วง ๆ จากอาการเมาค้าง

“โอย ทำไมมันปวดอย่างนี้เนี่ย”

ยังไม่ทันได้ลุกขึ้นจากเตียง ก็มีใครบางคนเปิดประตูห้องเข้ามา ชายหนุ่มรีบหันขวับไปมองก็พบว่าเป็นลลิดานั่นเอง ที่ถือถาดเครื่องดื่มอะไรบางอย่างเข้ามาด้วย

“ตื่นแล้วเหรอคะ ฉันเอาน้ำขิงร้อน ๆ มาให้ ดื่มแล้วคุณจะได้รู้สึกดีขึ้น” เจ้าหล่อนว่าพลางเดินไปวางถาดไว้ที่โต๊ะข้างหัวเตียง

ศรัณย์รีบลุกขึ้นนั่งด้วยอาการงัวเงีย มองไปที่ส่วนล่างก็พบว่าตอนนี้มีเพียงผ้าห่มปกปิดเอาไว้ ไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียว เห็นเธอยืนอยู่ตรงหน้าก็รู้สึกอายเล็กน้อย จึงดึงผ้าห่มขึ้นมาปกปิดให้มิดชิด

“ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน” คนพูดกล่าวแต่ไม่ยอมมองหน้าเธอ

“เมื่อคืนคุณเมามาก คนขับรถเลยพามาส่งที่บ้านค่ะ” เธอกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ไม่แสดงพิรุธให้เห็นเลยสักนิดเดียว

ศรัณย์พยายามนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ เขาฝันว่าได้ร่วมรักกับเพลงดาวอย่างสุดเหวี่ยงในห้องนอนตนเอง แต่แปลกใจว่าทำไมในฝันมันเหมือนจริงมาก แถมตอนนี้ตนเองยังอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าอีก

“ฉันมาคนเดียวใช่ไหม” เขาถามเธออย่างไม่เต็มเสียงนัก

“ใช่ค่ะ”

“แล้ว...ใครเป็นคนถอดเสื้อผ้าให้ฉัน”

“เอ่อ...ฉันให้คนขับรถมาช่วยถอดให้ค่ะ คุณไม่ต้องห่วงว่าฉันจะแตะเนื้อต้องตัวคุณหรอก ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวเข้าครัวก่อนนะคะ แล้วก็อย่าลืมดื่มน้ำขิงด้วยล่ะจะได้รู้สึกดีขึ้น” เธอกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แล้วหมุนตัวจะเดินออกไป

“เดี๋ยว!”

ลลิดาชะงักฝีเท้าแต่ยังไม่หันกลับไปมอง เธอกลัวว่าเขาจะนึกเอะใจเรื่องเมื่อคืนนี้ หากเป็นเช่นนั้นก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว

“มะ...มีอะไรคะ” เธอหันกลับมามองหน้าเขา

“เรื่องเมื่อวานตอนเที่ยง เอ่อ...ขอโทษแทนเพลงดาวด้วยนะ เลขาฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นใครเลยแสดงกิริยาอย่างนั้นออกไป” ศรัณย์ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมจะต้องขอโทษเธอ เหตุผลตื้น ๆ แค่นี้เด็กอนุบาลยังไม่เชื่อเลย แต่เขาไม่รู้ว่าจะเอาเหตุผลไหนมาอ้าง

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันผิดเองที่ไปโดยไม่ได้บอกคุณล่วงหน้า เอาเป็นว่าฉันจะไม่ไปที่นั่นให้คุณเห็นหน้าอีกละกัน ไม่ต้องห่วง” เธอยิ้มอย่างเข้าใจ แต่น้ำเสียงมีความน้อยใจเจืออยู่ หลังจากนั้นก็เดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้ศรัณย์นอนแผ่หลาคิดกังวลเรื่องเมื่อคืนนี้ต่อไป ยังคงไม่แน่ใจว่าความจริงมันคืออะไรกันแน่ แต่รู้สึกได้ว่าร่างกายมันเหมือนผ่านการมีเพศสัมพันธ์มา เหมือนทุกครั้งที่เคยเมา แล้วพาเด็กเข้าโรงแรมไม่ผิดเพี้ยนเลยสักนิด

..........

อาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วศรัณย์ก็เดินลงมาจากห้อง ตรงไปยังโต๊ะอาหารเพื่อรับประทานมื้อเช้า พบว่ามีกับข้าววางเตรียมไว้รออยู่ก่อนแล้ว แต่ไม่ยักจะเห็นใครอยู่บริเวณนั้น

“ไปไหนกันหมดนะ” เจ้าตัวไม่รีรอรีบนั่งลงที่เก้าอี้ประจำตัว กลิ่นอาหารหอมโชยเตะจมูก ทำให้ท้องร้องขึ้นมาทันที กำลังจะเอื้อมมือไปหยิบโถข้าวก็ได้ยินเสียงหวานห้ามไว้เสียก่อน

“เดี๋ยวฉันตักให้ค่ะ” ลลิดาเดินถือถาดน้ำซุปร้อน ๆ ตรงมา วางไว้ข้างจานข้าวสามี แล้วหยิบโถข้าวขึ้นมาตักใส่จานให้ ศรัณย์ได้แต่นั่งนิ่งรอให้เธอทำมันจนเสร็จ

“แล้วจะไปไหนล่ะ” เขาถามเมื่อเห็นเธอจะเดินออกไป

“ฉันจะเข้าไปทานในครัวค่ะ”

“ทำไมต้องเข้าไปทานในครัว” เขาถามเสียงดุ สายตาคมมองเธออย่างคาดโทษ

“ก็ฉัน...กลัวว่าคุณจะทานข้าวไม่อร่อยน่ะสิคะ”

“นั่งลงทานที่นี่ ทำอย่างกับฉันเป็นยักษ์เป็นมารไปได้ อีกอย่างถ้าเธอทำอย่างนี้คนอื่น ๆ ก็มองฉันไม่ดีหมดน่ะสิ”

“ค่ะ”

เธอตอบรับสั้น ๆ แล้วนั่งลงฝั่งตรงข้าม ก้มหน้าทานข้าวต่อไป ไม่มีเสียงบทสนทนา คนทั้งสองไม่แม้แต่จะมองหน้ากัน ทำให้เกิดความรู้สึกอึดอัด โดยเฉพาะลลิดาที่อยากจะลุกขึ้นก่อน แต่ก็อดทนรักษามารยาทอย่างถึงที่สุด

“แล้วคุณพ่อกับคุณแม่ไปไหน ทำไมไม่เห็นลงมาทานข้าว”

“ไปต่างจังหวัดตั้งแต่เมื่อวานแล้วค่ะ ฉันนึกว่าท่านบอกกับคุณแล้วซะอีก”

“ทำไมต้องบอกฉันด้วยล่ะ ก็ฉันไม่ใช่ลูกรักของท่านเหมือนเธอนี่” เขาเอ่ยกระแทกแดกดัน จ้องมองเธอด้วยแววตาที่ไม่ค่อยเป็นมิตร เห็นอย่างนั้นลลิดาก็รีบหลบตาทันที

“ไม่มีพ่อแม่ที่ไหนรักคนอื่นมากกว่าลูกตัวเองหรอกนะคะ”