บทที่ 7 ห้ามใจ
มิใช่เรื่องง่ายที่ซินซินจะบังคับเท้าเดินกลับเรือนได้ตรงทาง สมองของนางยามนี้คล้ายตกอยู่ห้วงแห่งความฝัน เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่รบกวนนางจนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
ความรู้สึกกระดากอายถูกถาถมด้วยแรงปรารถนาบางอย่างเข้าสู่หัวใจดวงน้อยแววตาอ่อนโยนที่แฝงด้วยความเร่าร้อนนั้น นางจำได้ติดตา แม้ในยามบุรุษผู้มีรูปโฉมงามสง่าประหนึ่งภูตพรายใต้แสงจันทร์บรรจงครอบครองกลีบปากอิ่มแดงระเรื่อของนาง เขาฉวยโอกาสตวัดปลายลิ้นร้อนร้ายกวาดชิมความหอมหวานในโพรงปากนางทุกหยาดหยด หัวใจของนางพลันเต้นโครมครามระคนหวามไหว
ซินซินยามนี้สมองขาวโพลนตีบตัน จุมพิตของจิ้นฝานดั่งมีเวทมนต์ทำให้ลุ่มหลงเมามัวร่างกายของนางนอกจากไม่ปฏิเสธยังเผลอคล้อยตามปล่อยให้เขานำทางจนหลงลืมความละอายไปเสียสิ้น
"นี่คือการลงโทษเจ้า หากเจ้าทำให้ข้ามีน้ำโหไม่ว่าเรื่องใดก็ตามข้าจะดูดกลืนความหวานของเจ้าจนกว่าจะพอใจ" จิ้นฝานกระซิบข้างหูนางก่อนจะยอมปล่อยตัวให้กลับเรือน ความผิดของนางคือสิ่งใดมิอาจรู้ หากเขาไม่บอก นางก็ไม่กล้าถามเพราะกลัวจะเพิ่มความโกรธให้นายน้อยเข้าไปอีก จิ้นฝานเป็นคนคุ้มดีคุ้มร้ายและโดยมากจะร้ายกับนางเสียด้วย
"กลับมาแล้วหรือ? เหตุใดปากเจ้าจึงบวมเจ่อเช่นนั้น" จิ้นหลงกลับมาจากแคว้นฉินจึงรีบแวะมาที่เรือนซินซินก่อนจะไปที่เรือนตนเอง เขานำของฝากมากมายมาให้นาง ครั้นพอมาถึงกลับพบว่ามิมีผู้ใดอยู่ก็เดาได้ทันทีว่าจิ้นฝานคงเรียกตัวนางไป เขาจึงได้แต่นั่งรอซินซินกลับเรือนด้วยความเบื่อหน่าย
"คุณชายรองท่านกลับมาแล้ว ข้าดีใจยิ่งนักเจ็บป่วยตรงไหนรึไม่เจ้าคะ? " ซินซินยิ้มกว้างเผยให้เห็นรอยบุ๋มน่ารักที่ข้างแก้ม ในใต้หล้านี้คนที่นางสามารถยิ้มให้ได้โดยมิต้องเสแสร้งนับนิ้วมือข้างเดียวก็ยังเหลือ แน่นอนว่าหนึ่งในนั้นคือจิ้นหลง
"รีบเปลี่ยนเรื่องเชียวข้ารู้ทันเจ้าหรอกน่า อย่าบอกนะว่าเป็นฝีมือพี่ใหญ่" จิ้นหลงเดินตรงเข้ามาจ้องนัยน์ตาคนตัวเล็ก เขารู้จักนิสัยนางดี สายตานางย่อมโกหกเขามิได้
"เจ้าค่ะ นายน้อยลงโทษข้าแต่ไม่รู้เพราะเหตุใด? " ซินซินหน้าแดงก่ำเมื่อนึกถึงการกระทำแปลกประหลาดของจิ้นฝานเมื่อครู่
"ข้าก็เดาใจพี่ใหญ่ไม่ถูก เขาอาจพึงใจเจ้าหรืออาจกลั่นแกล้งเจ้า แต่พี่ใหญ่มิเคยให้ค่าสตรีใด เขาผ่านสาวงามมามากแต่กลับมิคิดจะจดจำแม้แต่ชื่อพวกนางด้วยซ้ำ หวังว่าเจ้าจะไม่เป็นเพียงของเล่นชิ้นโปรดของพี่ใหญ่นะซินซิน"
จิ้นหลงยื่นมือไปลูบศรีษะคนตรงหน้าเขาเห็นนางเป็นดั่งน้องสาวและสหายรักคนหนึ่ง หลายปีมานี้เขาพร่ำสอนตำราปราชญ์ต่างๆ ให้นาง ไม่เว้นแม้แต่ตำราพิชัยสงครามด้วยหวังว่าวันหน้านางจะได้มีคู่ครองที่ยิ่งใหญ่ สามารถปกป้อง คุ้มครองนางให้มีชีวิตที่ดีกว่าการเป็นนางโลม
"ข้าหวังสิ่งใดจากนายน้อยได้ด้วยหรือเจ้าคะ ท่านก็รู้ ชะตากรรมข้าตกอยู่ในมือนายน้อยสัญญาทาสนั่นเป็นสัญญาตาย นอกจากตายจากเท่านั้นถึงจะรอดเงื้อมือไปได้ ข้ามิมีทางเลือก"
"หากเจ้าเป็นอี้จี้ได้เจอคนดีมีอำนาจสูงส่ง เจ้าก็อาจหลุดพ้น เพียงแต่คนผู้นั้นต้องกล้าแกร่งกว่าพี่ใหญ่จนเขามิกล้าปฏิเสธ ที่ข้าห่วงคือหนีเสือไปปะจรเข้มากกว่า ยิ่งสูงก็ยิ่งหนาว ทั้งพี่ใหญ่ข้าถึงมิมีตำแหน่งในราชสำนัก แต่ก็มีส่วนหนุนหลังค้ำบัลลังก์ให้มั่นคง จึงยากนักที่จะมีคนกล้าต่อกร เอาเถิดมีข้าอยู่เจ้ามิต้องกลัวข้าจะช่วยเจ้าเอง"
จิ้นหลงดึงซินซินเข้ามากระชับในอ้อมกอดเขาลูบหลังปลอบโยนนางหวังให้นางอุ่นใจว่าเขาสามารถปกปัองนางได้
ค่ำคืนนี้ซินซินนอนกระสับกระส่ายตลอดคืนในหัวสมองนางยังคงคิดตามคำที่จิ้นหลงรับปากไว้ หากนางต้องไปเป็นภรรยาผู้อื่นจริง แล้วสิ่งที่นายน้อยทำกับนางเล่า มีความหมายต่อเขาบ้างรึไม่? หรือความจริงนางก็เป็นเพียงของเล่นชิ้นหนึ่งที่นายน้อยอยากเล่นสนุกพอเบื่อก็โยนทิ้ง คงเป็นเช่นนั้น
จะเป็นอย่างอื่นได้หรือ ในเมื่ออีกไม่นานนางก็ต้องไปเป็นนางโลมเพื่อชดใช้บุญคุณที่นายน้อยช่วยชีวิตนางทั้งยังเลี้ยงดูมาตลอดหลายปีนี้ ซินซินสับสนล้วนแต่มีคำถามมากมายเต็มไปหมด แต่กลับมิมีคำตอบที่กระจ่างแจ้งแม้เพียงเรื่องเดียว
ยามซื่อ สายวันที่อากาศยังหนาวเหน็บ จวนตระกูลโจวถูกปกคลุมไปด้วยหิมะหนาจนเห็นเพียงสีขาวโพลน แต่นั่นก็ไม่เป็นอุปสรรคในการตั้งใจมาสอนของอวี้เจิน นางพามี่เหยามาที่เรือนซินซินพร้อมขนอุปกรณ์ต่างๆ มาชุดใหญ่ วันนี้นางมีความตั้งใจแน่วแน่ที่จะสอนศิลปศาสตร์บนเตียงให้ลูกศิษย์ทั้งสองโดยเฉพาะ
ซินซินเมื่อได้พบอวี้เจิน นางก็เล่าเรื่องที่ถูกลงโทษเมื่อคืนด้วยความกลัดกลุ้ม หลังจากฟังรายละเอียดที่ซินซินเล่าทั้งหมด อวี้เจินเพียงยกยิ้มร้ายกาจขึ้นที่มุมปาก ขณะที่มี่เหยาสีหน้าเรียบนิ่งไม่แสดงอาการตกใจอย่างใด นางคิดไว้มิมีผิด ที่ว่าจับแช่ถังน้ำร้อนว่าใช่แล้ว แต่ครานี้เล่าย่อมไม่ใช่กลัวซินซินจะหนาวตายแน่
"แล้วเจ้ารู้สึกอย่างไร? " อวี้เจินหยั่งเชิงถามศิษย์ตัวน้อย
"ข้ารู้สึกวูบไหว ใจสั่น สมองว่างเปล่าเจ้าค่ะ"ซินซินก้มหน้างุด
"เด็กน้อย เจ้ามันดูยั่วยวนจนนายน้อยอดใจไม่ไหวเสียแล้ว นี่ขนาดข้ายังไม่ได้สอนสุดยอดวิชาให้เจ้านะ ถ้าสำเร็จวิชาจากข้าไปคงมิมีบุรุษใดสามารถรอดเงื้อมือเจ้า" อวี้เจินลูบศรีษะคนตัวเล็กพลางมองสำรวจรูปร่างศิษย์รักด้วยความภูมิใจ
"นี่คือตำรา ความฝันในหอแดง นำไปอ่านเสีย อ่อ..แต่อย่าลืมว่าตำราหรือจะสู้ปฏิบัติจริงได้บทเรียนแรกวันนี้ข้าจะสอนเจ้าจูบก่อน"
น้ำเสียงขึงขังของอวี้เจินทำเอาซินซิน มี่เหยารีบคว้าตำรามาเปิดดูด้วยกันอย่างตั้งอกตั้งใจ เพียงเปิดหน้าแรกทั้งคู่ก็พลันมีสีหน้าเห่อร้อน
"เอาล่ะ! ตั้งใจฟังให้ดี การจูบนั้นมิใช่รอให้บุรุษรุกล้ำมาฝ่ายเดียว เจ้าต้องทำท่าเคลิบเคลิ้ม หรี่ตานิดๆ เสมือนกำลังตกอยู่ในอำนาจรสสวาทที่คนผู้นั้นป้อนให้ เมื่อปลายลิ้นร้อนเข้ามาในโพรงปาก เจ้าจงดูดกลับทั้งยังต้องยื่นลิ้นที่แสนซนของเจ้าเข้าไปพัวพันตอบรับจุมพิตนั้นด้วย เห้อ...ข้าต้องหาคนมาเป็นหนูทดลองเสียแล้วถึงจะได้ผลดีที่สุด พูดอย่างเดียวพวกเจ้าคงมิอาจเข้าใจ ใครดีหนอ? ........มี่หยาไปเชิญคุณชายรองมาที!"
อวี้เจินคิดทบทวนแล้วหากใช้บ่าวไพร่จะเป็นการทำลายชื่อเสียงของศิษย์ทั้งสองของนาง แต่หากเป็นคุณชายรองย่อมเก็บความลับนี้ได้เงียบเชียบ นับเป็นผลประโยชน์ที่สมน้ำสมเนื้อ
ยังไม่ทันขาดคำมี่เหยาเมื่อได้ยินดังนั้นนางก็รีบสวมชุดกันลมเร่งออกไปจากเรือนทันที คุณชายรองจิ้นหลงผู้แสนอ่อนโยนงั้นหรือ สวรรค์ได้โปรดอวยพรให้คุณชายรองยอมด้วยเถิด เมตตาข้าด้วย
ไม่ถึงก้านธูป จิ้นหลงก็เดินตามหลังมี่เหยาเข้ามาในเรือนซินซิน เขาคิดว่าซินซินคงมีเรื่องสำคัญให้ช่วยเหลือจึงรีบร้อนตามออกมา ทว่ากลับพบอวี้เจินนั่งรออยู่ เมื่อกวาดตามองบนโต๊ะก็พบตำราปกขาวที่เลื่องลือในหมู่ชนชั้นสูง ทั้งยังมีแท่งหยก สังวาลมุก และอุปกรณ์สร้างความหฤหรรษ์บนเตียงพร้อมสรรพ ใบหน้าจิ้นหลงแดงไปถึงใบหู เขาพอเข้าใจแล้วว่าพวกนางต้องการให้ช่วยทำสิ่งใด
"คุณชายรอง" อวี้เจินลุกขึ้นประสานมือไว้ข้างเอวนางยอบกายคำนับจิ้นหลงด้วยความอ่อนช้อย
"เจ้าไม่ต้องแสร้งอ่อนน้อมกับข้าหรอกอวี้เจินข้ารู้นะเจ้าจะทำอันใดกับข้า" จิ้นหลงทำทีสะบัดหน้าหนี เขาเองเขินอายไม่น้อยแม้จะพอมีประสบการณ์บ้างแต่หาได้ช่ำชองเช่นดังพี่ใหญ่ ความจริงในเรื่องนี้เขากลับมีความลับดำมืดที่ไม่ต้องการบอกใคร เพราะเขามิใช่คนอ่อนโยนอย่างที่ใครคาดคิด
"คุณชายรองสุดยอดวิชาข้ามิเคยถ่ายทอดให้ผู้ใด นอกจากสอนปากเปล่าจากตำรานี้ มีเพียงศิษย์ทั้งสองคนที่ข้าตั้งใจจะถ่ายทอดให้หมดเปลือก ก่อนที่จะกลับไปอยู่กับบิดามารดาที่แก่เฒ่าในชนบท ท่านก็รู้ว่าสัญญาข้าเหลือเพียงสองปีเท่านั้น หรือท่านจะให้ข้าเรียกบ่าวไพร่ องครักษ์มาช่วยสอนพวกนางแทนท่านดีเจ้าคะ? อวี้เจินรู้จุดอ่อนของจิ้นหลงดี
เขาคอยประคบประหงมซินซินมาโดยตลอด มีหรือที่จะยอมให้ผู้อื่นล่วงเกิน หากนางเป็นอี้จี้ก็เพียงขายศิลปะ ขายความสามารถ ไม่ว่าชายใดก็มิอาจแตะต้องหากนางไม่ยินยอมพร้อมใจ แต่การฝึกวิชาล้ำลึกเยี่ยงนี้หาได้มีทางเลือกเช่นนั้น
"ข้ายอมฝึกให้ซินซินผู้เดียว มี่เหยาเจ้าก็ดูไปแล้วกัน" จิ้นหลงเมื่อได้ยินว่าอวี้เจินจะใช้บ่าวไพร่แทนตนเขาก็รีบตอบรับโดยเร็ว แต่ข้อแม้เขาทำเอามี่เหยาหน้าสลด นางแอบลอบด่าไปถึงสวรรค์ชั้นฟ้าเหตุใดใจร้ายใจดำกับนางนัก โอกาสมาถึงตรงหน้าแล้วแท้ๆ
"มี่เหยานำสุราหลงหยวนมา แล้วเดินไปปิดประตูเสีย" อวี้เจินสีหน้าจริงจังนางสวมวิญญานผู้รู้แจ้งศาสตร์บนเตียงเต็มเปี่ยม
มี่เหยารินสุราให้จิ้นหลง ซินซิน กระทั่งตัวเองเพื่อย้อมใจก่อนที่จะเริ่มเรียนรู้บทเรียนที่พวกเขาแสนจะตื่นเต้น
ซินซินยามนี้นั่งอยู่บนเตียงนุ่มกับจิ้นหลง นางยังคงยิ้มสดใสแม้จะมีอาการมึนศรีษะเล็กน้อยหลังจากดื่มสุราไปหลายจอก การฝึกดื่มสุราให้ไม่เมาเป็นอีกเรื่องหนึ่งที่นางฝึกปรือมานาน แต่สุราหลงหยวนฤทธิ์แรงนัก ดื่มเพียงสามจอกจมูกและแก้มของนางก็พลันเปลี่ยนสี เป็นแดงระเรื่อ นั่นยิ่งทำให้ซินซินดูเย้ายวนมากขึ้นไปอีก
จิ้นหลงจากที่มั่นใจว่าไม่เคยคิดเกินเลยกับสตรีเบื้องหน้า ทว่าเมื่อเห็นสายตาปรือน้อยๆ ของนาง สาบเสื้อที่ถูกปลดออกเล็กน้อยให้พอเห็นเนินอกทะลักล้น นัยน์ตาดอกท้อกลมโตหางตาเรียวเชิดขึ้นเหมือนจิ้งจอกน้อยที่แฝงความดื้อรั้นของซินซิน ยิ่งมองชัดๆ ยิ่งทำให้รู้สึกอยากปราบพยศยิ่งนัก มารดาสิ! เขาพยายามสลัดความคิดแปลกๆนั้นออกเพื่อตั้งสติ
"ซินซินเจ้าเป็นฝ่ายรับก่อน เชิญคุณชายรองเจ้าค่ะ ข้าจะถอยไปดูห่างๆ ท่านจะได้ไม่อึดอัด" อวี้เจินปลดสายรัดเอวของซินซินให้พอหลวม หากนางใส่อาภรณ์มิดชิดย่อมไม่สมจริง เพราะชุดที่นางโลมสวมใส่นั้นทั้งเบาบางและเปิดเผย โดยเฉพาะเนินอกนั้นนับเป็นจุดขายพอๆ กับใบหน้าที่งดงามเลยทีเดียว กระนั้นซินซินกลับมีทั้งสองอย่างครบถ้วน อวี้เจินถือว่านั่นนับเป็นพรสวรรค์อย่างหนึ่ง
อวี้เจิน มี่เหยา ยืนห่างออกไปที่มุมห้อง โชคดีที่ห้องของซินซินคับแคบอยู่บ้าง เพียงไม่กี่ก้าวก็เดินได้รอบเรือน แม้จะถอยห่างจึงก็ยังเห็นทุกอย่างได้แจ่มชัด
"ข้าต้องล่วงเกินเจ้าแล้วซินซิน" จิ้นหลงน้ำเสียงอ่อนโยนแม้ภายในหัวใจจะเต้นโครมครามดั่งกลองรัวแต่จำต้องฝืนทำทีสงบนิ่งเอาไว้ เขายื่นมือข้างหนึ่งสอดไปที่หลังคอคนตัวเล็กเบื้องหน้า ในขณะที่อีกมือโอบเอวรั้งนางเข้ามาใกล้
......................
ยามซื่อ (巳:sì) คือ 09.00 – 10.59