ช่องทางชำระหนี้(2)

สูดอากาศเข้าให้เต็มปอด ขันติๆ แต่ตอนนี้ขันแตกแล้ว มนสิชาเดินกระแทกไหล่จิน หั่ว อย่างแรงเพื่อให้เขาหลบทางให้

แล้วก้าวเดินลงบันไดไปอย่างเร็วตรงลิ่วไปที่โรงแรมที่ตั้งอยู่ไม่ไกลทันที มีเพียงจิน หั่ว ที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งตามมนสิชาให้ทัน

โดยมีลูกน้องสองสามคนวิ่งตามหลังมา ตั้งแต่ทำงานกับคุณหวังมาไม่เคยมีใครจะมีปัญหาและปวดหัวได้เท่ากับยัยผู้หญิงคนนี้สักคน คุณหวังคิดอะไรของเขาอยู่จะต่อรองอะไรให้เสียเวลา

มนสิชาเดินมาถึงโรงแรมได้ก็เดินตรงดิ่งไปยังลิฟต์ VIP ที่เธอเคยขึ้นประจำเมื่อหลายวันก่อน แต่ก็ถูกพนักงานวิ่งมาดักไว้ ไม่ให้ขึ้นไปเพราะเธอยังไม่ได้แจ้งว่าขึ้นไปพบใคร และจะขึ้นไปด้วยจุดประสงค์อะไร อีกอย่างรายชื่อเธอก็ไม่ได้อยู่ในลิสต์แล้วตั้งแต่เมื่อเช้า

“ฉันมาหา หวัง จาง...เหว่ย,,, “เธอเอ่ยชื่อลอดผ่านร่องฟันออกมาทีละคำ

“นัดไว้หรือเปล่าคะ”

“ไม่ได้นัดค่ะ แต่ฉันมีธุระสำคัญที่ต้องคุยกับเขา”

“ถ้าไม่ได้นัด ก็ขึ้นไปพบไม่ได้ค่ะ”

มนสิชาถอนหายใจด้วยความเซ็ง แล้วหันกลับไปมองหน้า จิน หั่ว ที่เดินมาถึงพอดี เชิงบอกว่าจะเอายังไง

จิน หั่วจึงพยักหน้าให้พนักงานสาวว่าหลบทางให้เธอขึ้นไป หญิงสาวจึงหลบให้ด้วยท่าทางงงๆ ว่า เจ้าหล่อนเป็นใคร ถึงมีสิทธิพิเศษเข้านอกออกในได้

ทั้งๆ ที่ปกติจะถูกสั่งห้ามนัก ห้ามหนาว่าถ้าไม่ได้นัดไว้หรือไม่มีรายชื่อลงมาใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์ขึ้นไป แล้วยิ่งหลายสัปดาห์ที่ผ่านมามีข่าวลือหนาหูว่าเจ้านายถูกลอบยิง ทีมรักษาความปลอดภัยก็เข้มงวดมากขึ้น

“ไอ้คนบ้าอำนาจ”

เปิดประตูมาได้คำสบถด่าคำแรกก็ถูกตะโกนใส่ หวัง จางเหว่ย ทันที

ชายหนุ่มที่กำลังนั่งหั่นเนื้อสเต๊กอยู่ มีดในมือถึงกับหยุดนิ่ง เขาเงยหน้าขึ้นมองอย่างช้าๆ ก่อนจะส่งสายตาเย็นเฉียบ พร้อมกับใบหน้าที่บึ้งตึงไปให้

“ที่บ้านเธอไม่สั่งสอนเรื่องมารยาทว่าการจะเข้าห้องคนอื่นต้องเคาะประตูก่อนหรือไง”

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง แล้ววางมีดลงในจานอย่างช้าๆ เพราะหมดอารมณ์ที่จะกินแล้ว

“สอน แต่ไม่จำ ไม่ใช่สิเลือกที่จะมีมารยาทกับคนที่คู่ควรมากกว่า”

มนสิชาเดินมานั่งลงเก้าอี้ที่อยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานแล้ววางเอกสารลงตรงหน้า จิน หั่ว เดินตามเข้ามาแต่ก็ถูก จางเหว่ย ยกมือขึ้นห้ามเชิงประมาณว่าไม่ต้อง จิน หั่ว เห็นดังนั้นแล้วจึงหันหลังเดินกลับออกไป

“เธอ มีอะไร”

“สัญญาเลือดนี่มันคืออะไร คุณจะบ้าเหรอให้ฉันหาเงินมาคืนคุณทุกวันจนครบ 5 ล้าน ตอนที่ฉันตกลงกับคุณมันไม่ใช่แบบนี้”

“ก็ถูกแล้วนี่ เธอเป็นคนบอกเองว่าจะคืนเงินฉันให้ครบ 5 ล้าน ภายใน 6 เดือน”

“ก็ใช่ แต่ฉันหมายถึงทยอยจ่ายไง แบบมีมากจ่ายมาก มีน้อยจ่ายน้อย แต่นี่อะไรคุณให้ฉันหามาให้คุณทุกวัน แล้วฉันต้องหางานทำกี่อย่าง แล้วค่าแรงที่นี่ ชั่วโมงละ 32 ดอลลาร์ ต่อให้ฉันทำงานวันละ 18 ชั่วโมง ยอดเงินที่จะเอามาคืนคุณ คิดเป็นเงินไทยมันไม่กี่บาทเองนะ แล้วคิดดูสิเอาเงิน 20 ล้าน หาร ด้วย 6 เดือน ตกเฉลี่ยแล้วฉันต้องหาเงินมาคืนคุณทุกวัน วันละ 111,111 บาทเลยนะ ไม่มีที่ไหนบนโลกใบนี้หรอกที่จะให้ค่าแรงเยอะแบบนี้”

จางเหว่ย นั่งมองมนสิชาที่เอาแต่คำนวณตัวเลขด้วยท่าทางที่กระหืดกระหอบพร้อมทั้งสาธยายค่าแรงรายวันที่ต้องหามาคืนเขา พอมนสิชาเหลือบสายตามา ชายหนุ่มก็ทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว

“พูดจบหรือยัง”

“ที่ฉันพูดมาทั้งหมดเนี่ย คุณไม่ได้คิดตามฉันเลยเหรอ” ใบหน้าเริ่มแดงก่ำด้วยความโมโห

“ฟังสิ ฉันก็ฟังเธอมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ไม่งั้นเธอคงไม่ได้มานั่งด่าฉันอยู่แบบนี้หรอก ป่านนี้ ฉันเชือดเธอเป็นชิ้นๆ โยนลงบ่อจระเข้ที่ฉันเลี้ยงไว้ตั้งแต่วันแรกแล้ว”

จางเหว่ยพูดพร้อมกับใช้มีดที่หั่น สเต๊กจี้ไปที่คอขาวๆ ของมนสิชา ทำเอาหญิงสาวถึงกับหน้าซีด กลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอแล้วก็กลบเกลื่อนความกลัวเอาไว้

“ก็ใคร ใช้ให้คุณตั้งสัญญาหน้าเลือดนั้นขึ้นมาทำไมละ ใครมันจะหาเงินวันละเป็นแสนๆ มาให้ทัน” จากเสียงแว้ดๆ ก็กลายเป็นน้ำเสียงเรียบๆ

“ฉันหน้าเลือดตรงไหน เธออ่านในสัญญาบรรทัดไหนที่ฉันบอกว่าเธอต้องเอาเงินมาใช้หนี้ฉันวันละแสน ฉันแค่บอกให้เธอเอาเงินมาใช้หนี้ฉันทุกวัน ต่อให้เธอเอาเงินมาให้ฉันวันละบาท ฉันก็รับแต่พอครบ 6 เดือนมันต้องครบ 20ล้าน”

จางเหว่ย พูดพร้อมกับเอามีดลงมาวางไว้ในจานเหมือนเดิม แต่สายตาที่มองมานั้น ทำให้มนสิชาหงุดหงิดในความเจ้าเล่ห์เพทุบายเป็นที่สุด

“แต่ว่า.....”

“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้นละ หมดธุระแล้วใช่ไหม เชิญ!! อ้อ ถ้าเธอเอาเวลาที่มาวิ่งไล่ฉอดๆใส่หน้าฉันไปหางาน ป่านนี้เธอก็คงจะได้งาน ได้เงินแล้ว”

จางเหว่ย ยักคิ้วพร้อมกับกระตุกยิ้มกวนๆ ใส่มนสิชาไป 1ที เธอทำท่าปั้นปึ่ง ลุกขึ้นจะเดินออกไป แต่ท้องเจ้ากรรมที่ไม่มีอะไรไหลผ่านลำไส้ไปเลี้ยงดูพยาธิตัวน้อยเลยก็ดันร้องส่งเสียงเหมือนประท้วงว่า กูหิวข้าวโว้ย.....

“เดี๋ยว”

จางเหว่ยร้องเรียกหญิงสาวที่กำลังจะเดินออกไปพร้อมกับเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหา

“มีอะไรอีกล่ะ”

ด้วยความสูงของจางเหว่ย พอเดินมาอยู่ตรงหน้าแล้วเธอถึงกับต้องเงยหน้าขึ้นมอง พอสบสายตาเขาเท่านั้นแหละ คุณพระ พอมองใกล้ๆ แล้วความหล่อและผิวพรรณของเขาช่างดีจริงๆ ทำเอาเธอหัวใจเต้นแรงแทบไม่เป็นจังหวะ

“ฉันหิวข้าว”

จางเหว่ยพูดเหมือนเชิญชวนว่าไปกินข้าวกัน แต่ประโยคที่ออกมากลับเหมือนเป็นประโยคบอกเล่าเสียมากกว่า

“แล้วมาบอกฉันทำไม หิวก็ไปกินสิ เมื่อกี้เห็นกำลังกินอยู่นี่”

“ฉันไม่อยากกินสเต๊กแล้ว”

“ก็เรื่องของคุณอีกนั้นละ ไม่อยากกินก็ไม่ต้องกิน”

มนสิชาพูดเสร็จก็หันหลังจะเดินออกมาจากห้อง จางเหว่ยจึงคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของหญิงสาวก่อนจะออกแรงดึงเบาๆ กึ่งเดินกึ่งลากเธอออกจากห้อง

“โอ๊ย คุณฉันเจ็บ จะลากฉันไปไหน ปล่อย “

เสียงโหวกเหวกโวยวายของมนสิชาดังไปทั่วบริเวณชั้น แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้เขาผ่อนแรงที่จับแขนไว้ลงสักนิด

จางเหว่ย สั่งลูกน้องให้เอารถออก จิน หั่วได้แต่ทำหน้างงๆ ว่าเจ้านายจะออกไปไหน วันนี้ไม่มีตารางงานที่จะต้องออกไปข้างนอกสักหน่อย