تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 7 การท้าทายที่อันตราย
تاريخ النشر:
2025-05-02 18:42:29ลาริสาก้มหน้าถือกล่องปฐมพยาบาลแน่นในมือ
ฝ่ามือที่บาดเจ็บแสบระคนกับอาการปวดที่ยังแล่นขึ้นตามข้อศอกทุกครั้งที่ขยับ เธอเดินอย่างระมัดระวังไปตามทางเดินแคบ ๆ หลบสายตาอยากรู้อยากเห็นที่ไหลวนรอบตัว เหมือนสัตว์ตัวเล็กที่ถูกโยนเข้าไปในป่าใหญ่ที่ไม่ปรานี ระหว่างทาง เธอเกือบสะดุดอีกครั้งเพราะขาสั่นจากความเจ็บ แต่แล้ว...มีมือหนึ่งเอื้อมมาคว้าแขนเธอไว้เบา ๆ "เดี๋ยวฉันช่วย" เสียงนุ่ม ๆ ดังขึ้นข้างหู ส้ม พี่สาวร่างเล็กในชุดเสื้อโปโลสีเข้ม ที่ลาริสาได้พบในวันแรกที่เธอถูกส่งตัวเข้ามาอยู่ที่นี่ ส้มเคยเป็นคนแรกที่ยื่นน้ำให้เธอในคืนที่ร้องไห้ไม่หยุด เคยเป็นคนที่นั่งเงียบ ๆ ข้าง ๆ ตอนที่เธอรู้สึกว่าทั้งโลกนี้ไม่เหลือใคร ลาริสาเม้มปากแน่น แต่สุดท้ายก็ปล่อยให้ส้มช่วยพยุงตัวไปนั่งที่ม้านั่งยาวด้านหลัง ส้มไม่ถามอะไรเพิ่มเติม เพียงแค่ดึงกล่องออกจากมือเธออย่างเบามือ แล้วเริ่มทำแผลให้อย่างเงียบ ๆ ปลายนิ้วที่พันผ้าพันแผลแน่นแต่ไม่เจ็บ สัมผัสที่อบอุ่นและอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อในสถานที่แห้งแล้งเช่นนี้ "พักก่อนเถอะนะ..." ส้มกระซิบเสียงเบา ขณะพันแผลเสร็จ "เดี๋ยวฉันจะไปบอกหัวหน้าว่าเธอทำงานไม่ไหว ขอพักคืนนี้" ลาริสาเม้มปากแน่น พยักหน้าเบา ๆ ไม่กล้าเปล่งเสียงใด เพราะรู้ดีว่าหากพูดออกมา น้ำตาคงไหลโดยไม่อาจกลั้น สำหรับเธอ ส้มคือเสี้ยวหนึ่งของความเป็นคน ที่ยังหลงเหลืออยู่ในที่แห่งนี้ ...แต่ในมุมหนึ่ง ซ่อนเร้นอยู่ในเงามืดของโถงห้อง ดวงตาคู่หนึ่งจับจ้องมาอย่างเกรี้ยวกราด แยม น้องสาวแท้ ๆ ของยุ้ย พนักงานอีกคนที่เข้ามาทำงานที่นี่พร้อมกันกับพี่สาว แยมเห็นทุกอย่าง เห็นพี่สาวของเธอถูกไล่ออก ไม่ใช่ด้วยเกียรติ แต่ถูกโยนออกไปเหมือนขยะที่ไม่มีค่าอะไร และเธอรู้ดี...ว่าข้างนอกนั่น ไม่มีใครรอรับยุ้ยอีกแล้ว เธอออกไปจากที่นี่ทั้ง ๆ ที่ยังไม่หมดสัญญา จึงไม่มีคนส่งเธอกลับบ้านอย่างปลอดภัย พวกค้ามนุษย์ พวกขูดรีด และความตายที่รออยู่ด้านนอกอย่างเงียบ ๆ ทั้งหมดนี้ ในสายตาแยม ต้นเหตุก็มีเพียงหนึ่งเดียว ลาริสา เด็กใหม่ที่ทำให้ยุ้ยต้องสูญสิ้นทุกอย่าง สายตาของแยมแข็งกร้าว ใบหน้าอ่อนวัยที่ครั้งหนึ่งเคยเต็มไปด้วยความฝัน ตอนนี้เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น ริมฝีปากบางขบแน่น หัวใจของเธอสาบานเงียบ ๆ ในใจ ไม่ว่าเมื่อไร ไม่ว่าอย่างไร สักวันหนึ่ง...ฉันจะลากแกลงไปนรกด้วยมือของฉันเอง ............................ ห้องทำงานส่วนตัว ตึกซาเลียน อินโนเวชั่น ในฝั่งไทย ภานุวัฒน์นั่งพิงพนักเก้าอี้ หนังสือเอกสารกระจายอยู่เต็มโต๊ะ มือถือที่วางคว่ำอยู่บนโต๊ะสั่นครืดขึ้น เขาชำเลืองตามอง ก่อนจะกดรับสายอย่างไม่เร่งรีบ "ว่าไง" น้ำเสียงเรียบนิ่งเย็นชาจนแทบไม่มีอารมณ์ ["เกิดเรื่องที่คลับ"] เสียงอคินดังมาจากปลายสาย ["ลาริสาโดนทำร้าย"] ภานุวัฒน์นิ่งไปชั่ววินาที ปลายนิ้วที่เคยเคาะแฟ้มข้อมูลอยู่เงียบ ๆ ก็หยุดชะงัก เขาเอนตัวพิงพนักเก้าอี้มากขึ้น สายตาคมกริบจ้องมองไปยังจุดว่างบนโต๊ะราวกับกำลังไตร่ตรองบางอย่าง "...สร้างแต่ปัญหาจริง ๆ" เขาพูดเสียงเรียบ คล้ายตำหนิกลั้วด้วยความรำคาญ แต่หากมองให้ลึกกว่านั้น แววตาใต้แพขนตาคมเข้มกลับสั่นไหวบางเบา ประกายคุกรุ่นของความห่วงใยเจือจางผ่านในชั่ววินาที... ก่อนที่เขาจะกดมันกลับไปสู่ความเย็นชาอีกครั้ง "ฉันยังกลับไปไม่ได้ตอนนี้" น้ำเสียงของเขายังคงราบเรียบ "มีบางอย่างที่ต้องเคลียร์ให้จบฝั่งนี้ก่อน" ["แล้วจะให้ทำยังไง?"] อคินถามตรง ๆ ภานุวัฒน์ถอนหายใจเบา ๆ ราวกับเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องรำคาญใจเล็กน้อย "ดูแลเธอให้ดี...อย่าให้ตายซะก่อน" เขาพูดด้วยเสียงเย็นชา "อย่างน้อย...จนกว่าฉันจะกลับไปเคลียร์หนี้กับเธอให้จบ" ไม่มีคำหวาน ไม่มีสัญญาว่าจะรีบไปหา แต่ในจังหวะที่ปลายนิ้วเขาบีบมือถือแน่นขึ้นนิดหนึ่ง มันบอกได้มากกว่าคำพูดเป็นพันคำ ภานุวัฒน์ตัดสายโดยไม่รอคำตอบจากอคิน เขาโยนมือถือกลับลงบนโต๊ะอย่างไม่อ่อนโยน แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ หรี่ตาลงช้า ๆ เสียงของอคินที่บอกว่าลาริสาได้รับบาดเจ็บไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวใจอย่างห้ามไม่อยู่ "อย่าโง่ไปทำตัวให้เจ็บอีกล่ะ" เสียงเขาพึมพำเบา ๆ อย่างไม่รู้ตัว ................... ณ คอนโดหรูใจกลางเมือง บรรยากาศยามค่ำคืนอบอวลด้วยกลิ่นไวน์และกลิ่นหอมจาง ๆ ของเทียนอโรม่า ไฟในห้องสลัวนวลพอให้เห็นรอยยิ้มขี้เล่นของหญิงสาวบนโซฟา พราวฟ้าดาราสาวสวยในชุดเดรสลำลองนั่งกอดเข่าอยู่ปลายโซฟา มือเล็กกำลังเล่นจานผลไม้ข้างตัวอย่างเพลิน ๆ ขณะที่สายตาลอบชำเลืองมองชายหนุ่มที่นั่งอีกฟากอย่างไม่วางตา คีรณัฐ กำลังพูดโทรศัพท์ น้ำเสียงทุ้มต่ำขรึมจริงจังจนแทบกลืนกินบรรยากาศทั้งหมด "ข้อมูลล็อตใหม่ได้มาแล้ว" "ฉันพร้อมช่วยนายเล่นงานมัน โดยเฉพาะรัฐมนตรีวิศรุต" พราวฟ้าสะดุ้งนิด ๆ เมื่อได้ยินชื่อที่ไม่คาดคิดหลุดออกมาจากปากของเขา หลังจากวางสายกับภานุวัฒน์ คีรณัฐก็ถอนหายใจเบา ๆ วางมือถือลงข้างตัวอย่างเหนื่อยล้า พราวฟ้าลุกขึ้นย้ายตัวเองมานั่งข้างเขาอย่างแนบเนียน มือเล็กวางบนต้นขาเขาเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มซุกซน "เมื่อกี้...พูดถึงรัฐมนตรีวิศรุตใช่ไหมคะ?" คีรณัฐเลิกคิ้ว "คุณรู้จัก?" พราวฟ้าหัวเราะน้อย ๆ ก่อนจะเท้าคางเล่าอย่างไม่ทุกข์ร้อน "ก็ไม่เชิงหรอกค่ะ..." "แต่ครั้งหนึ่ง ผู้จัดการส่วนตัวเคยบอกว่ามีรัฐมนตรีคนหนึ่ง...ชื่อนี้แหละ ติดต่อมาอยากชวนฉันไปทานข้าวด้วย" เธอยกนิ้วทำท่ากำกับคำพูดอย่างขี้เล่น "แต่ใคร ๆ ก็รู้ ว่าคำว่า 'ทานข้าว' ของพวกเขา...มันไม่ใช่แค่นั้น" คีรณัฐนิ่งงัน ริมฝีปากเม้มแน่น ดวงตาคมเข้มกดลึกเหมือนกลืนทุกแสงไฟในห้องลงไป พราวฟ้ายิ้มหวาน ยิ่งเห็นเขาเครียด ก็ยิ่งอยากแหย่ เธอยักคิ้วขี้เล่น "น่าเสียดายนะคะ...ถ้าตอนนั้นฉันยอมตกลง บางทีวันนี้อาจโกอินเตอร์ไปแล้วก็ได้..." เสียงใสราวกับจะยั่วเย้า รอยยิ้มที่โปรยออกมา มีทั้งเสน่ห์และไฟที่กำลังท้าทายอำนาจเงียบ ๆ ของเขา คีรณัฐหันขวับมามองเธอ ในดวงตานั้นมีทั้งความหึงหวง และความปรารถนาที่เดือดพล่านขึ้นทุกขณะ "เธออยากใช้ร่างกายเพื่อแลกกับโอกาสขนาดนั้นเลยเหรอ?" เสียงเขาทุ้มต่ำ ขุ่นจัดกว่าปกติ พราวฟ้าเพียงยิ้มบาง ๆ ไม่ตอบ แต่จงใจเลื่อนปลายนิ้วไล้ไปตามต้นแขนเขาเบา ๆ เป็นการท้าทายที่เกือบไร้เดียงสา และอันตรายถึงขีดสุด
أحدث فصل
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 107 เจ้าชายปีศาจกับเจ้าหญิงแห่งแสง
“วันนี้…ครูริสาจะเล่านิทานเรื่องหนึ่งที่ไม่มีอยู่ในหนังสือไหนเลย” เสียงหวานของเธอดังขึ้นเบา ๆ แต่เรียกความสนใจได้ทันที “เรื่องนี้...เกี่ยวกับเจ้าชายผู้หนึ่งที่กลายเป็นปีศาจ และเจ้าหญิงคนหนึ่งที่มีหัวใจเปล่งแสง เหมือนดวงดาวในคืนมืดที่สุด” “ชื่อเรื่องว่าอะไรครับ!” เด็กชายตัวจ้อยคนหนึ่งถามเสียงดัง “ชื่อว่า... เจ้าชายปีศาจกับเจ้าหญิงแห่งแสงสว่าง จ้ะ” เสียงฮือฮาเล็ก ๆ ดังขึ้นรอบวง ก่อนที่ทุกคนจะนิ่งฟังอีกครั้ง “นานมาแล้ว... มีอาณาจักรหนึ่งที่เงียบงัน ไม่มีแสงแดด ไม่มีเสียงเพลง ไม่มีดอกไม้บาน ที่นั่น…คือโลกของเจ้าชายผู้ถูกสาป เขาเคยมีหัวใจที่ดี แต่เมื่อหัวใจนั้นแตกสลายจากเรื่องร้าย ๆ เขาก็ปิดมันไว้แน่น และไม่ยอมให้แสงใดเข้าไปอีกเลย” “แล้วเขากลายเป็นปีศาจเหรอคะ?” เด็กหญิงผูกโบว์ถามขึ้นเสียงแผ่ว “ใช่จ้ะ...เขากลายเป็นปีศาจที่มีดวงตาเศร้า และไม่เคยยิ้มอีกเลย แต่ลึก ๆ แล้ว...เขาก็แค่อยู่คนเดียวจนลืมวิธีจะรักใครเท่านั้นเอง” ครูริสาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มแล้วทำเสียงกระซิบ “วันหนึ่ง…เจ้าชายคิดแผนการขึ้นมา เขาจะพาใครสักคนมาอยู่กับเขา…สักคนที่มีหัวใจอบอุ่น เขาจึงวางกับดัก วางแผนการ
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 106 วันแห่งการเริ่มต้น
ลาริสาตาโตทันที “อะไรนะคะ?” “ผมมีบริษัทที่ต้องดูแล ผมไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้ตลอดเวลา แต่ผมเชื่อว่าคุณ…จะดูแลเด็ก ๆ ที่นี่ได้ดีที่สุด” เธอสั่นศีรษะเบา ๆ ริมฝีปากยังอ้าค้าง “แต่…ริสาไม่เคยคิดเลยว่าจะ—” “ผมคิดไว้แล้ว” เขายิ้มบางเบา “ผมไม่ต้องการแค่ภรรยา…แต่ต้องการ ‘หุ้นส่วนชีวิต’ คนที่ผมไว้ใจ คนที่ผมรู้ว่า…ถ้าเธออยู่ตรงนี้ ทุกอย่างจะไม่พัง” ลาริสาน้ำตาซึมอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะอ่อนไหว แต่เพราะหัวใจของเธอได้รับการยอมรับ ทั้งจากเขา…และจากโลกที่เธอเคยรู้สึกเหมือนไม่มีที่ยืน เขาดึงมือเธอขึ้นมากดจูบเบา ๆ ที่หลังมือ “นี่คือบ้านของเรา…และทุกอย่างที่ผมสร้างไว้ทั้งหมดนี้ ผมอยากให้มันเป็นของคุณ ไม่ใช่เพราะคุณต้องการ แต่เพราะคุณ ‘คู่ควร’ กับมัน…” ........................ เช้าวันพิเศษ แสงอรุณอ่อนโยนปกคลุมทั่วบ้านหลังใหม่ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียน เสียงพระสวดเบา ๆ ดังกังวานอยู่ในห้องโถงกลางบ้าน กลิ่นธูปและดอกไม้สดหอมฟุ้งทั่วห้อง ลาริสาสวมชุดไทยสีงาช้างอ่อน ผ้าสไบปักดิ้นทองพาดบ่าดูงดงามราวเจ้าหญิงในนิทาน ดวงตาคู่นั้นมีแววเขินอายปนความปลื้มปิติในทุกการเคลื่อนไหว ข้างเธอ นาราและพราว
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 105 ไม่มีใครต้องถูกทอดทิ้งไว้กับอดีต
เมื่อรถจอดลงหน้าบ้าน เธอก็ทำท่าจะเปิดประตูลงเองตามปกติ แต่เสียงเขาห้ามไว้ก่อน “เดี๋ยว ผมไปด้วย” เขาเปิดประตูฝั่งตัวเองแล้วเดินอ้อมมาที่เธอ ขณะเธอหันมามองด้วยความแปลกใจ “คุณจะ…เข้าไปเหรอคะ?” เธอถามเบา ๆ น้ำเสียงยังเต็มไปด้วยความสั่น เขาพยักหน้า ช้า ๆ หนักแน่น “ผมอยากไหว้แม่ของคุณ…” “ก็ในเมื่อคุณเป็นผู้หญิงที่ผมรัก แม่ของคุณ…ก็คือคนที่ผมเคารพด้วยหัวใจ” เขาพูดเรียบ ๆ แต่ทุกคำกลับแน่นลึกเหมือนสัญญาที่ออกมาจากหัวใจ และนั่นเพียงพอที่จะทำให้เธอพยักหน้า ยิ้มจาง ๆ แล้วพาเขาเดินตามเข้าบ้านไปอย่างเงียบ ๆ เสียงเปิดประตูบ้านไม้ดังเบา ๆ ในยามเย็น ลาริสาก้าวเข้ามาเงียบ ๆ ข้างกายมีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินตามเข้ามาช้า ๆ เขาไม่ได้ใส่สูท ไม่ได้มีภาพลักษณ์ของนักธุรกิจใหญ่โต…มีเพียงเสื้อเชิ้ตแขนยาวธรรมดา กับสีหน้าเรียบนิ่งแต่แฝงไว้ด้วยแรงใจที่แน่วแน่ ป้านวลที่จัดโต๊ะอาหารอยู่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นผู้มาใหม่ “แม่คะ…” ลาริสาเรียกเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงแผ่วข้าง ๆ รถเข็น “นี่คือคุณภานุวัฒน์ค่ะ…” แววตาคุณภาวินีขยับวูบ ไม่มีคำถาม ไม่มีความประหลาดใจ มีเพียงสายตาที่ไล่มองเขาช้า ๆ เหมือน
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 104 ก็ว่าแล้ว...มันไม่ธรรมดาแน่
ขาของเธอสั่นน้อย ๆ จนต้องยึดแขนเขาไว้แน่น เขาจึงแกล้งเอ่ยเสียงเบาแฝงแววขบขัน “ดูเหมือนร่างกายคุณจะอ่อนแอไปหน่อยนะครับ…สงสัยต้องพามาออกกำลังกายแบบนี้บ่อย ๆ” “หยุดเลย!” เธอตีเขาอีกครั้ง ใบหน้ายังแดงเรื่อ ดวงตาวาววับทั้งขวยเขินทั้งหมั่นไส้ “เย็นนี้รอผมนะ เดี๋ยวผมไปส่ง” เขาพูดขณะจัดปกเสื้อให้เธอเรียบร้อย เธอพยักหน้าช้า ๆ ยิ้มจาง ๆ พลางสูดหายใจลึก เตรียมจะกลับเข้าไปในชั้นเรียนอีกครั้ง และในจังหวะที่เธอก้าวออกจากประตู เธอก็ยังได้ยินเสียงเขาไล่หลังมาเบา ๆ ว่า “แต่ถ้าคุณคิดถึงผมก่อนถึงเวลาเลิกงาน ก็แวะมาหาผมที่ห้องนี้ได้ตลอดนะครับ” ... เสียงเปิดประตูดังแผ่วขณะลาริสาก้าวกลับเข้ามาในห้องเรียน แสงจากหน้าต่างทอดผ่านโต๊ะไม้ยาวในบรรยากาศเงียบสงบ นักเรียนยังคงก้มหน้าตั้งใจเขียนแบบฝึกหัดตามคำสั่งจากครูพี่เลี้ยงที่คุมชั้นไว้ชั่วคราว เธอกลืนน้ำลายเบา ๆ สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับอารมณ์ แต่ร่างกายกลับไม่เชื่อฟัง ขาที่ยังสั่นเล็กน้อยในทุกก้าวทำให้เธอต้องเกาะขอบโต๊ะด้านหน้าไว้ ริมฝีปากร้อนผ่าว ดวงตาแอบเหลือบมองบานประตูหลังห้องที่เธอเพิ่งเดินผ่านราวกับภาพเมื่อครู่นั้นยังซ้อนทับอยู่ตรงนั้น ‘คุ
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 103 รู้แล้วใช่ไหมว่าผมรักคุณขนาดไหน
ริมฝีปากร้อนจัดแตะแผ่วที่ลาดไหล่เธออย่างอ้อยอิ่ง ราวกับซึมซับทุกคำตอบที่ยังไม่หลุดจากริมฝีปาก “ฉัน…รู้ใจตัวเองแล้ว…” เสียงเธอสั่นพร่าราวกับจะขาดหายทุกครั้งที่เขาแตะต้อง “ฉันรักคุณ…ฉันยอมรับ…แม้ว่าฉันจะไม่รู้เลยว่า…คุณรู้สึกยังไงกับฉันกันแน่…คุณรัก…หรือคุณแค้น…หรือคุณเกลียดกันแน่…” คำพูดนั้นทำให้เขาชะงัก ปลายนิ้วที่กำลังไล้ต่ำอยู่แถวเอวหยุดค้างอยู่กลางอากาศชั่วขณะ แววตาเขานิ่งงันเหมือนจมหายไปกับบางสิ่งที่อัดแน่นในอก ก่อนที่ชั่ววินาทีนั้น เขาจะก้มหน้าลงอีกครั้ง พร้อมกระซิบเสียงแผ่วชิดริมผิวเนื้อ “คุณยังไม่รู้อีกหรอ…ว่าตอนนี้ผมรู้สึกยังไงกับคุณ…” มือเขาเลื่อนไปที่กระดุมเสื้อเธอ แล้วค่อย ๆ ปลดมันทีละเม็ด ทุกจังหวะช้า…แต่ชัดเจนและแน่วแน่ เธอสั่นสะท้าน พยายามยกมือขึ้นห้าม…แต่เรี่ยวแรงที่มีดูไร้น้ำหนักเมื่อเขารั้งเธอไว้แน่นขึ้น “ผมไม่ได้อยากครอบครองคุณเพราะความแค้น…” เขากระซิบ “ผมไม่ได้แตะต้องคุณเพราะต้องการทำร้าย…” “แต่เพราะทุกครั้งที่มองคุณ ผมหยุดตัวเองไม่ได้…” และยิ่งเขาพูด…ปลายนิ้วก็ยิ่งลึกซึ้ง ทุกคำสารภาพหลุดออกจากปากเขา พร้อมกับสัมผัสที่รุกล้ำเข้าไปทีละนิด ทีละลมหายใจ
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 102 จะไม่หนีหัวใจของตัวเองอีกแล้ว
เธอพูดต่อทั้งที่เสียงยังเรียบ แต่เนื้อเสียงกลับกัดลึกยิ่งกว่าคำใด “ฉันเห็นนะคะ ฉันเห็นคุณเปิดประตูรถให้เธอ ยืนอยู่ข้าง ๆ เธอ แล้วยังเดินเข้าไปในร้านด้วยกัน…มันเป็นภาพที่ชัดเจนจนไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรเลยด้วยซ้ำ” เธอยิ้มบาง แต่ในดวงตาเต็มไปด้วยความตัดพ้อที่พยายามกลบไว้ในรอยยิ้มประชด “พวกคุณดูเหมาะกันดีนะคะ สวย หล่อ สมกันดี ฉันขอโทษที่เผลอเข้ามายุ่งเรื่องของคนอื่น” เขาไม่ตอบทันที แต่เสียงที่หลุดจากปากในวินาทีนั้น กลับทุ้มต่ำ…และตรงประเด็นอย่างน่าตกใจ “คุณหึงเหรอ?” คำถามที่ทิ่มแทงลงไปตรงใจ ลาริสาสะบัดหน้า เธอกำลังจะลุกหนี แต่เขากลับไม่ปล่อยให้เธอไปง่าย ๆ “ฉันจะหึงทำไมคะ?” เธอพูดเร็ว “คุณไม่ได้เป็นอะไรกับฉัน คุณจะควงใครไปถ่ายรูปก็เรื่องของคุณ” เพียงแค่นั้น…เขาก็รู้แล้ว รู้โดยไม่ต้องถามต่อ เขายกมือขึ้นช้า ๆ ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้แก้มเธอแผ่วเบา สายตาของเขามองตรงเข้าไปในดวงตาเธอที่กำลังสั่น และในขณะที่เธอกำลังจะขยับตัวหลบ เขาก็รั้งเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย เสียงของเขาแผ่ว…แต่ชัดเจนจนไม่มีพื้นที่ให้เข้าใจผิดอีกต่อไป “ฟังผมนะ…” เขาโน้มหน้าเข้ามาใกล้ ลมหายใจอุ่นกระทบผิวแก้มเธอ “ผู้ห
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 89 โครงการสนับสนุนการศึกษา
พราวฟ้าหัวเราะจนน้ำตาเล็ด ไม้บาร์บีคิวในมือแทบร่วง นารายกมือปิดปาก หัวเราะจนน้ำตาซึม ธีภพสำลักน้ำในแก้วจนต้องวางลง ส่วนคีรณัฐหัวเราะพลางฟาดหลังเพื่อนเบา ๆ “เล่นใหญ่มาก!” เขาว่า “นี่คิดจะซื้อโรงเรียนเหมือนซื้อคอนโดเลยหรือไง?” “ไม่แปลกหรอก” นารายิ้มทั้งน้ำตา “ถ้าเพื่อเธอคนนั้น เขาคงกล้าทำมากกว่
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 86 คุณสามารถปฏิเสธได้
ภานุวัฒน์ หยิบขนมชิ้นหนึ่งขึ้นแกะ แล้วค่อย ๆ ใส่เข้าปาก เขาเคี้ยวช้า ๆ คล้ายตั้งใจให้ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยนัยยะแฝง ก่อนจะเอ่ยขึ้นเบา ๆ “ถูกใจครับ…” แววตาของเขายังคงจับจ้องไปยังหญิงสาวที่ยืนอยู่เงียบ ๆ ใกล้โต๊ะ “คุณลาริสานี่...รู้ใจผมตลอดเลยนะครับ” เสียงทุ้มที่เจือรอยยิ้มบาง ๆ ทำเอาอุณหภ
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 69 ความรู้สึกที่ไม่ปลอดภัย
ในที่แห่งนั้น เธอถูกกระชากศักดิ์ศรี ถูกทุบร่าง ถูกบังคับให้ยิ้ม ใช้ร่างกายแลกกับลมหายใจ ทุกคืน เธออธิษฐานให้ตาย แต่ทุกเช้า… เธอกลับยังหายใจ เจ็บ และอยู่ อยู่… เพื่อรอวันล้างคืนทุกหยาดน้ำตาที่เคยกลืน แล้ววันหนึ่ง เธอก็ลุกขึ้น เดินไปหาคนคุม และพูดกับเขาด้วยเสียงเรียบเย็นว่า “ฉันจะหาผู้หญิง
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 67 การหลบหนี
เมื่อเดินถึงห้องอาหารด้านล่าง กลิ่นข้าวสวยหอมร้อน ๆ ตลบอบอวล กลุ่มพนักงานไม่กี่คนกำลังกินข้าว พูดคุยกันด้วยเสียงเบา ๆ ลาริสาเดินตามส้มไปนั่งยังมุมด้านในสุดใกล้หน้าต่าง เป็นมุมที่ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่าน มีผ้าม่านบางกั้นแสงแดดไว้ให้พอดีตา ระหว่างที่ตักข้าวอย่างเงียบ ๆ เธอก็เงยหน้าขึ้นถามอย่างพอเหม
قد تعجبك أيضًا
คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ
หรงหรงจื่ออี109.8K وجهات النظرหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็กลายเป็นภรรยาคนโปรดของมหาเศรษฐี
กู่หลิงเฟย318.3K وجهات النظرเศรษฐีสาวขอเอาคืน
เกาลัดไม่หวาน81.6K وجهات النظرHot Love ของรักท่านประธาน
ณดารินทร์364.2K وجهات النظرหมอร้ายคลั่งรัก
เพลงรัก95 وجهات النظرกามเทพแกล้งรัก
ลูกตุ้มเงิน56 وجهات النظرเมียจ้างที่คุณไม่มีวันรัก
สามสิบเอ็ดมีนา_113 وجهات النظرพรหมลิขิตพิศวาส
ทิพย์วารี93 وجهات النظر
