ตอนที่ 2 รอยร้าวในเศษกระจก

ตอนที่

2

รอยร้าวในเศษกระจก

บรรยากาศภายในห้องวีไอพี 1 เย็นเยือกราวกับถูกแช่แข็งด้วยสายตาของชายหนุ่มที่นั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟาหลุยส์ตัวยาว ธรรศกร อัครเดชโภคิน ในวัย 28 ปี คือภาพลักษณ์ของความสำเร็จที่มั่งคั่งและอันตรายที่สุด ชุดสูทสี Midnight Blue ที่ตัดเย็บอย่างประณีตรับกับรูปร่างกำยำของชายที่ผ่านการเคี่ยวกรำตัวเองมาอย่างหนัก ใบหน้าคมเข้มที่เคยดูจืดชืดภายใต้กรอบแว่นหนาเตอะเมื่อสิบปีก่อน บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยสันกรามคมกริบและดวงตาที่แฝงไปด้วยอำนาจที่พร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่ขวางทาง

เขามองผู้หญิงที่อยู่แทบเท้า นรินทร์ดา อัศวเทวินทร์ ในวัย 26 ปี

สิบปีที่ผ่านมาเปลี่ยนตั้มลูกคนขับรถให้กลายเป็นมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพล และนางฟ้าผู้สูงส่งก็กลายเป็นเพชรในตมได้อย่างน่าสมเพช

นรินทร์ดาในชุดเดรสสีแดงเพลิงรัดรูปดูแปลกตาไปจากภาพจำของเขา เธอเคยสวมเพียงผ้าไหมชั้นดีและเครื่องเพชรระยิบระยับ ไม่ใช่ชุดที่เน้นสัดส่วนเพื่อดึงดูดสายตาผู้ชายในคลับเช่นนี้เพียงเพื่อแลกกับเศษเงินทิปประทังชีวิต

"ครบแล้วค่ะเงินของคุณ"

นรินทร์ดารวบรวมธนบัตรใบละพันที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นพรมขึ้นมาจนครบ มือเรียวบางที่สั่นเทายื่นปึกเงินคืนให้เขา เธอพยายามเชิดหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาที่พยายามบอกว่าเธอไม่ได้พ่ายแพ้ แต่น้ำใสๆ ที่รื้นอยู่ในดวงตาคู่สวยนั้นกลับทรยศความรู้สึกที่แท้จริงข้างใน

ธรรศกรไม่รับเงินนั้น เขาเพียงแค่นยิ้มเย็น แววตาที่มองเธอเต็มไปด้วยความประชดถากถาง

"เก็บไว้สิรินถือซะว่าเป็นค่าเสียเวลาที่ฉันต้องมานั่งมองของปลอมที่พยายามจะทำตัวให้ดูแพง" เขาหยิบแก้วบรั่นดีขึ้นจิบช้าๆ กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกไม่ได้ทำให้สติของเขาเลอะเลือน ตรงกันข้ามมันกลับปลุกภาพจำที่เขาพยายามฝังกลบไว้ให้ฟื้นคืนมาอย่างรุนแรง

คฤหาสน์อัศวเทวินทร์ เมื่อ 10 ปีก่อน

ในตอนนั้นเขาไม่ใช่ธรรศกร อัครเดชโภคิน ผู้มั่งคั่งที่มีอำนาจล้นฟ้า แต่เขาคือ ตั้ม เด็กหนุ่มวัย 18 ปี ลูกชายคนขับรถที่อาศัยอยู่ในห้องแถวแคบๆ ท้ายคฤหาสน์ชื่อที่ฟังดูธรรมดาและเจียมตัวพอๆ กับสถานะที่เขาเป็น

งานฉลองวันเกิดครบรอบ 16 ปีของนรินทร์ดาถูกจัดขึ้นอย่างอลังการราวกับเนรมิตวิมานลงมาไว้บนดิน เพื่อต้อนรับแขกเหรื่อระดับมหาเศรษฐี

ตั้มในชุดนักเรียนมัธยมปลายที่เนื้อผ้าเริ่มเปื่อยและซีดจางจากการซักซ้ำๆ ยืนหลบอยู่หลังพุ่มดอกไม้อย่างเจียมตัว ในมือของเขากำกล่องของขวัญที่ห่อด้วยกระดาษสีฟ้าธรรมดาๆ ไว้อย่างทะนุถนอม

มันคือกิ๊บติดผมมุกเรียบๆ ที่เขาต้องอดมื้อกินมื้อและรับจ้างล้างรถคนในหมู่บ้านเพื่อเก็บเงินมาทั้งปี เพียงเพื่อจะมอบให้คุณหนูรินผู้เป็นรักแรกและแรงบันดาลใจเดียวในชีวิตของเขา

"คุณรินครับสุขสันต์วันเกิดนะครับ" เขารวบรวมความกล้าเดินเข้าไปหาเธอขณะที่เธอกำลังหัวเราะต่อกระซิกกับกลุ่มเพื่อนวัยรุ่นที่สวมเสื้อผ้าแบรนด์เนมราคาแพง

นรินทร์ดาในวัย 16 ปี สวยสะพรั่งราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบในชุดราตรีสีขาวฟูฟ่อง เธอหันมามองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากตอนเด็กๆ เมื่อเพื่อนๆ ของเธอพากันเอามือปิดจมูกและหัวเราะเยาะท่าทางซื่อบื้อของเขา

"ขยะก็ส่วนขยะนะตั้ม อย่าสะเออะเผยอหน้าขึ้นมาบนวิมานของฉันเลย ของราคาถูกๆ แบบนี้ เอาไปให้คนใช้ในบ้านฉันเถอะ ฉันใช้ไม่ลงหรอก"

คำพูดที่หลุดออกมาจากริมฝีปากจิ้มลิ้มนั้นกรีดลงบนใจของเด็กหนุ่มวัย 18 อย่างเหี้ยมโหด นรินทร์ดาปัดกล่องของขวัญในมือเขาจนร่วงลงพื้น ก่อนที่รองเท้าส้นสูงราคาแพงของเพื่อนเธอจะจงใจเหยียบลงบนกล่องสีฟ้านั้นจนแตกยับเยิน วินาทีนั้นเองที่ ตั้มคนที่แสนดีได้ตายจากไปและธรรศกรก็ถือกำเนิดขึ้นมาพร้อมกับหัวใจที่ด้านชาและไฟแค้นที่ไม่มีวันดับ

ปัจจุบัน ห้องวีไอพี 1

"คุณธรรศกรรินว่าคุณคงจำคนผิด รินขอตัวนะคะ"

เสียงของนรินทร์ดาในปัจจุบันดึงเขากลับมาจากอดีตอันขมขื่น ธรรศกรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูง 185 เซนติเมตรของเขาข่มขวัญหญิงสาวที่วัยเพียง 26 ปีจนเธอต้องถอยร่นไปจนหลังพิงผนังห้องที่บุด้วยกำมะหยี่สีดำสนิท

"จำคนผิดงั้นเหรอ" เขาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและน่าขนลุก

เขายันกายเข้าหาจนเธอไร้ทางหนี แววตาของ ธรรศกร จ้องลึกเข้าไปในดวงตาสั่นระริกของนรินทร์ดา

'คนอย่างฉันไม่เคยจำอะไรผิด โดยเฉพาะคำด่าของคุณหนูวัย 16 ที่สูงส่งอย่างเธอ' ธรรศกรคิดในใจด้วยความเดือดดาล แววตาคมกริบจดจ้องใบหน้าหวานที่เขาเคยเฝ้ามองในเงามืดมาตลอดหลายปี

'และยิ่งเธอลืมตั้มคนนี้ไปแล้วจริงๆ มันยิ่งทำให้ฉันอยากจะรื้อฟื้นความจำให้เธอเป็นพิเศษ ว่าคนที่เธอเคยตราหน้าว่าเป็นขยะ วันนี้ได้กลายเป็นคนที่จะขยี้ชีวิตเธอได้เพียงแค่ปลายนิ้ว'

"ลืมฉันไปแล้วจริงๆ งั้นเหรอริน" เขาเปรยเสียงทุ้มต่ำ แต่กลับแฝงด้วยความกดดันมหาศาล

"สิบปีที่ผ่านมา ฉันต้องไปดิ้นรนเจียนตายที่ต่างประเทศ เพราะใครบางคนในตระกูลอัศวเทวินทร์ทำลายชีวิตฉันจนย่อยยับพ่อฉันต้องติดคุกและตายอย่างอนาถาเพราะถูกใส่ร้ายว่ายักยอกเงิน และคนที่ชี้นิ้วสั่งฆ่าพวกเราในวันนั้นก็คือคนในบ้านเธอนั่นแหละ"

นรินทร์ดาขมวดคิ้วมุ่น หัวใจเต้นรัวด้วยความสับสนและความหวาดกลัวที่เริ่มก่อตัวขึ้น เธอพยายามค้นหาใบหน้าของชายตรงหน้าในความทรงจำอันน้อยนิด แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า ผู้ชายที่ชื่อ ธรรศกร อัครเดชโภคิน ไม่เคยอยู่ในสารบบชีวิตของคุณหนูไฮโซอย่างเธอเลยสักนิด

"คุณพูดเรื่องอะไรรินไม่เคยรู้จักคุณ และบ้านรินก็ไม่ใช่คนแบบที่คุณกล่าวหา คุณต้องเข้าใจอะไรผิดไปแล้วแน่ๆ" เสียงหวานสั่นพร่าแต่ยังพยายามจะยืนยันความบริสุทธิ์ของครอบครัว

"เข้าใจผิดงั้นเหรอ" ธรรศกรแค่นยิ้มร้าย แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยเหมือนจะมองให้ทะลุถึงขั้วหัวใจ

"คนอย่างฉันไม่เคยจำอะไรผิดโดยเฉพาะความอัปยศที่ได้รับจากคนในตระกูลเธอ วันที่พวกเธอมองคนอย่างพวกฉันเป็นแค่ขยะที่ไม่มีค่าพอจะชายตาแล"

เขาก้าวเข้าหาจนนรินทร์ดาหลังพิงกำแพงจนไร้ทางหนี กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขาทำให้เธอรู้สึกหายใจไม่ออก

"ดูสิตอนนี้นางฟ้าวัย 26 อย่างเธอ ต้องมาคุกเข่าเก็บเศษเงินบนพื้นพรมให้คนที่เธอเคยเหยียดหยามมองด้วยความสมเพช ศักดิ์ศรีที่เธอเคยชูคอหนักหนา ตอนนี้มันเหลือกี่บาทกันล่ะ"

นรินทร์ดาหยัดกายขึ้นตรง แม้น้ำตาจะคลอหน่วยตาแต่เธอก็ไม่ยอมให้มันไหลออกมาต่อหน้าเขา เธอไม่อยากแสดงความอ่อนแอให้คนใจดำคนนี้เห็น

"ถ้าคุณกลับมาเพื่อจะเอาคืนเรื่องที่รินไม่รู้เรื่องด้วย รินก็ต้องขอโทษแทนคนในครอบครัวรินด้วยหากพวกเขาเคยทำอะไรให้คุณขุ่นเคืองแต่รินไม่ได้ทำอะไรผิด และรินก็ไม่ได้มีหน้าที่ต้องมารองรับอารมณ์อาฆาตของคุณที่นี่" เธอกระแทกปึกเงินใส่หน้าอกเขาอย่างแรงจนมันร่วงกราวลงพื้นอีกครั้ง

"เงินของคุณ รินไม่รับและรินจะไม่ทำงานที่นี่อีกถ้าต้องเจอกับคนใจดำที่เอาแต่โยนความผิดให้คนอื่นแบบคุณ"

นรินทร์ดาหันหลังเตรียมจะเปิดประตูหนีไป แต่คำพูดประโยคเดียวของธรรศกรกลับทำให้ขาของเธอแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง

"จะเดินออกไปก็ได้นะนรินทร์ดา แต่พรุ่งนี้เช้า ทันทีที่ธนาคารเปิด ฉันจะส่งคำสั่งยึดทรัพย์สินที่เหลืออยู่ทั้งหมดของตระกูลอัศวเทวินทร์ รวมถึงบ้านหลังสุดท้ายที่คุณแม่เธอรักษาตัวอยู่ฉันจะให้คนไปรื้อทิ้งซะพรุ่งนี้เลย"

นรินทร์ดาหันขวับมามองเขาด้วยความตระหนก ใบหน้าหวานซีดเผือด

"คุณรู้ได้ยังไงคุณไปยุ่งกับแม่รินทำไม"

"ฉันรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอรู้แม้กระทั่งว่าแม่เธอต้องฟอกไตสัปดาห์ละสามครั้ง และโรงพยาบาลที่เธอไปประจำน่ะ ฉันเพิ่งเซ็นสัญญาซื้อหุ้นใหญ่มาเมื่อวานนี้เอง ถ้าฉันสั่งคำเดียวแม่เธอก็จะไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเหยียบเข้าไปในตึกนั้นอีก"

ธรรศกรไม่ได้เดินตามไปบังคับเธอ เขาเพียงแค่หยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดขึ้นมาเช็ดปลายนิ้วช้าๆ ราวกับกลัวจะติดเชื้อโรคจากตัวเธอ แววตาเยือกเย็นนั้นจ้องมองเธอราวกับมองมดตัวเล็กๆ ที่เขาสามารถเหยียบให้ตายได้ทุกเมื่อ

"จำนามสกุลฉันไว้ให้ดี นรินทร์ดา อัครเดชโภคิน ต่อจากนี้ไปมันจะเป็นทั้งฝันร้ายและกรงขังเดียวของเธอ" เขายันกายลุกขึ้นเต็มความสูง

"ฉันไม่ได้บังคับเธอมีสิทธิ์เลือก จะกอดศักดิ์ศรีเน่าๆ ของเธอแล้วเดินออกไปดูแม่ตายหรือจะยอมลดตัวลงมาหาฉันที่บริษัทพรุ่งนี้เพื่อรับข้อเสนอที่จะช่วยชีวิตแม่เธอได้"

"รินไม่มีวันไปหาคนเลวอย่างคุณ" นรินทร์ดาตะโกนใส่หน้าเขาด้วยความเคียดแค้น ก่อนจะกระชากประตูเปิดออกแล้ววิ่งหนีไปตามทางเดินยาวของคลับ

ธรรศกรมองตามแผ่นหลังบางที่สั่นเทานั้นไปด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ความสะใจที่รอคอยมาสิบปีเริ่มทำงาน แต่มันกลับมีความรู้สึกบางอย่างที่แหลมคมทิ่มแทงหัวใจเขาอย่างประหลาด เขาหยิบธนบัตรใบหนึ่งบนพื้นขึ้นมาบี้จนยับคามือ

"ฉันจะทำให้เธอรู้เองนรินทร์ดา ว่าการตกลงมาจากวิมานมาอยู่ในนรกของจริง มันเจ็บปวดยิ่งกว่าตายซะอีก"

คืนนั้นนรินทร์ดาเดินออกมาท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปวน เธอไม่มีร่ม ไม่มีรถ มีเพียงชุดสีแดงที่เปียกชุ่มและหัวใจที่แตกสลาย เธอพยายามนึกทบทวนว่าเธอไปทำอะไรให้เขาตอนไหน หรือพ่อเธอไปทำอะไรใครไว้ แต่ความทรงจำกลับมืดบอดธรรศกร อัครเดชโภคิน ในวันนี้คือปีศาจที่พระเจ้าส่งมาเพื่อทำลายชีวิตเธอ โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าจุดเริ่มต้นของพายุลูกนี้มาจากกิ๊บติดผมมุกที่ถูกเหยียบย่ำในวันวาน