ตอนที่  3 บ่วงกรรมที่มองไม่เห็น

ตอนที่

3

บ่วงกรรมที่มองไม่เห็น

แสงสว่างรำไรของเช้าวันใหม่ไม่ได้ช่วยให้ความหม่นหมองในใจของนรินทร์ดาจางหายไป ฝนที่ตกหนักเมื่อคืนทิ้งร่องรอยความชื้นแฉะไว้บนถนน เช่นเดียวกับความเหนื่อยล้าที่กัดกินลึกเข้าไปในกระดูกของหญิงสาว ร่างบางในชุดเสื้อเชิ้ตสีซีดและกางเกงยีนส์ตัวเก่าก้าวเข้าไปในโรงพยาบาลขนาดใหญ่ กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่คุ้นชินโชยมาแตะจมูก แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกสะอิดสะเอียนอย่างบอกไม่ถูก

ที่หน้าห้องพักฟื้นผู้ป่วยรวม รินชะงักเท้าเมื่อเห็นร่างเล็กๆ ในชุดนักเรียนมัธยมปลายกำลังนั่งสัปหงกอยู่บนเก้าอี้พลาสติกข้างเตียงคนไข้ สมุดจดศัพท์ภาษาอังกฤษวางคาอยู่บนตัก

“พิม” รินเรียกชื่อน้องสาวเบาๆ พร้อมกับลูบไหล่บางนั้น

พิมลภัส หรือ พิม ในวัย 18 ปี สะดุ้งตื่นขึ้น ใบหน้าใสซื่อที่ล้อมรอบด้วยผมหางม้าดูอิดโรยไม่แพ้พี่สาว พิมกำลังอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของการสอบเข้ามหาวิทยาลัย เธอใฝ่ฝันอยากเรียนพยาบาลเพื่อที่จะได้กลับมาดูแลแม่ด้วยตัวเอง แต่ในความเป็นจริง แม้แต่ค่าเทอมงวดสุดท้ายเธอก็ยังไม่กล้าเอ่ยปากขอพี่สาว  เพราะรู้ดีว่ารินต้องแบกภาระหนักหนาเพียงใด

“พี่รินมาแต่เช้าเลย เมื่อคืนทำงานเหนื่อยไหมคะ” พิมลภัสฝืนยิ้มพลางรีบเก็บสมุดลงกระเป๋า

“พิมตั้งใจอ่านหนังสือรอพี่รินอยู่พอดีเลยค่ะ”

“พี่ไหว พิมล่ะทำไมไม่กลับไปนอนที่ห้อง เดี๋ยววันนี้มีสอบจำลองไม่ใช่เหรอ” นรินทร์ดาลูบหัวน้องสาวด้วยความสงสาร

“พิมอยากอยู่เฝ้าแม่ค่ะ เมื่อคืนแม่ไอหนักมากพิมกลัว” เด็กสาวก้มหน้าลง ขอบตาเริ่มแดงก่ำ

“พี่รินคะคุณหมอมาคุยเรื่องค่าฟอกไตและค่าผ่าตัดหัวใจที่ค้างอยู่ เขาบอกว่าถ้าอาทิตย์นี้เรายังไม่เคลียร์ยอดเขาอาจจะต้องให้แม่ย้ายออกไปใช้สิทธิ์ที่โรงพยาบาลอื่นซึ่งเครื่องมือไม่พร้อมเท่าที่นี่ พิมกลัวแม่จะเป็นอะไรไปก่อน”

คำพูดของน้องสาวเหมือนค้อนหนักๆ ที่ทุบลงกลางใจนรินทร์ดา เธอหันไปมองร่างผอมโซของมารดาที่นอนสงบนิ่งอยู่บนเตียง ผู้หญิงที่เคยสวยสง่าและเปี่ยมไปด้วยเมตตา บัดนี้เหลือเพียงลมหายใจแผ่วเบาที่พึ่งพาสายออกซิเจน

ภาพความทรงจำย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อนวันที่พายุลูกใหญ่พัดถล่มตระกูลอัศวเทวินทร์พ่อของเธอ นรินทร์ผู้ชายที่แข็งแกร่งที่สุดในสายตาเธอ กลับทรุดฮวบลงต่อหน้าต่อตาหลังจากถูกหุ้นส่วนหักหลังและธนาคารประกาศยึดทรัพย์ ทรัพย์สินที่สร้างมาทั้งชีวิตมลายหายไปในพริบตา พ่อไม่ได้แค่เสียใจ แต่พ่อตรอมใจพ่อเอาแต่โทษตัวเองที่ปกป้องวิมานของลูกสาวไม่ได้ จนสุดท้ายหัวใจวายตายในห้องเช่าแคบๆ ทิ้งให้เมียและลูกสาวสองคนต้องเผชิญกับหนี้สินมหาศาล

‘รินพ่อขอโทษ พ่อรักษาสัญญาไม่ได้’ นั่นคือคำพูดสุดท้ายที่พ่อทิ้งไว้ก่อนลมหายใจจะดับสูญ ทิ้งให้นรินทร์ดาต้องกลายเป็นเสาหลักที่ใกล้จะผุพังลงทุกที

“ไม่ต้องห่วงนะพิม เรื่องเงินพี่จะจัดการเอง พิมตั้งใจอ่านหนังสือเถอะนะ อย่าทิ้งความฝันพี่จะไม่ยอมให้ใครมาทำลายอนาคตของพิมเด็ดขาด” นรินทร์ดาพูดด้วยเสียงหนักแน่น ทั้งที่ในใจสั่นระรัว

เธอเดินออกมาจากห้องผู้ป่วยเพื่อมุ่งหน้าไปยังฝ่ายการเงิน หวังจะขอผ่อนผันหนี้ก้อนเดิมออกไปอีกนิด แต่ยังไม่ทันถึงที่หมาย พยาบาลคนหนึ่งก็เรียกเธอไว้ด้วยสีหน้าลำบากใจ

“คุณนรินทร์ดาคะ คือเมื่อครู่นี้มีคำสั่งลงมาจากบอร์ดบริหารชุดใหม่ แจ้งว่าเคสของคุณแม่คุณมีปัญหาเรื่องเอกสารสิทธิ์การรักษา และยอดเงินค้างชำระเกินเพดานที่ทางโรงพยาบาลจะผ่อนผันให้ได้แล้วค่ะเราคงต้องขอให้คุณชำระทั้งหมดภายในวันนี้ ไม่เช่นนั้นเราจำเป็นต้องงดการฟอกไตในรอบบ่ายนี้ค่ะ”

นรินทร์ดาหน้าซีดเผือด “วันนี้เลยเหรอคะ รินขอเวลาอีกแค่สามวันได้ไหม รินกำลังจะหาเงินมาจ่าย”

“เสียใจด้วยค่ะคุณนรินทร์ดาเป็นคำสั่งเร่งด่วนจากเบื้องบนจริงๆ ค่ะ”

คำว่าเบื้องบนทำให้ภาพใบหน้าคมเข้มของ ธรรศกร อัครเดชโภคิน ลอยเข้ามาในหัวทันที นามสกุลที่แผ่อิทธิพลครอบคลุมไปถึงลมหายใจสุดท้ายของแม่เธอ เขาทำจริงๆ เขาเริ่มปิดทางรอดของเธอแล้ว

ขณะเดียวกัน ณ เพ้นท์เฮาส์สุดหรูบนชั้นสูงสุดของตึกอัครเดชโภคิน

บรรยากาศภายในห้องนอนกว้างขวางถูกตกแต่งด้วยโทนสีเทาดำดูเคร่งขรึมและลึกลับ แสงแดดรำไรพยายามจะลอดผ่านผ้าม่านทึบแสงเข้ามา แต่ดูเหมือนเจ้าของห้องจะชอบอยู่ในเงามืดมากกว่า

ธรรศกร นั่งอยู่บนเตียงกว้าง ในมือกำโทรศัพท์มือถือที่โชว์ข้อความรายงานจากสายข่าวที่โรงพยาบาลเหยื่อของเขากำลังจนมุมและกำลังร้องไห้อยู่ในมุมมืดของโรงพยาบาล

เขาวางโทรศัพท์ลง ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักข้างเตียง หยิบสมุดบันทึกเล่มเก่าคร่ำคร่าที่มีรอยเปื้อนฝุ่นและคราบน้ำตาออกมาช้าๆ ภายในนั้นมีความลับที่เขาไม่เคยให้ใครเห็น

มันคือรูปถ่ายใบหนึ่งรูปถ่ายที่ถูกแอบถ่ายจากระยะไกลในบ่ายวันหนึ่งที่โรงเรียนเมื่อสิบปีก่อน ภาพของเด็กสาวในวัย 16 ปี สวมชุดนักเรียนมัธยมปลายสีขาวสะอาดตา เธอกำลังนั่งหัวเราะอยู่ใต้ต้นจามจุรี แสงแดดที่ส่องผ่านใบไม้ลงมาทำให้ใบหน้าหวานนั้นดูนวลตาเหมือนนางฟ้า นรินทร์ดาในตอนนั้นช่างดูบริสุทธิ์ ไร้เดียงสา และสูงส่งเกินกว่าที่ตั้มลูกคนขับรถอย่างเขาจะกล้าแม้แต่จะมองสบตา

เขาใช้นิ้วลูบไล้ไปที่ใบหน้าของเธอในรูปอย่างเบามือ แววตาที่เคยแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยไฟแค้นวูบไหวเพียงชั่วครู่หนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความความเจ็บปวดที่หยั่งรากลึก

‘ทำไมวันนั้นเธอต้องใจร้ายขนาดนั้นริน’ เขาถามย้ำในใจ

เขายังจำความรู้สึกตอนที่กิ๊บติดผมมุกที่เขาแลกมาด้วยหยาดเหงื่อถูกเหยียบย่ำจนแตกกระจายได้ดี ความรู้สึกเย็นวาบที่ปลายนิ้วเมื่อถูกคำพูดถากถางกรีดหัวใจมันเจ็บยิ่งกว่าโดนมีดโกนบาดสิบเท่า เขาต้องเปลี่ยนชื่อ เปลี่ยนนามสกุล ทิ้งชื่อตั้มไว้ในกองขยะ และสร้างธรรศกร อัครเดชโภคิน ขึ้นมาใหม่ด้วยความเกลียดชัง

สิบปีที่เขาหายไป เขาบังคับตัวเองให้เกลียดเธอทุกลมหายใจเข้าออก เขาเรียนหนัก ทำงานหนัก ฝ่าฟันทุกความลำบากในต่างประเทศเพื่อให้ได้ชื่อและนามสกุลใหม่ที่ใครก็เหยียดหยามไม่ได้ เขาอยากให้เธอรู้ว่าขยะที่เธอเคยปัดทิ้ง วันนี้คือเจ้าของชีวิตเธอ

“เธอจำพี่ไม่ได้จริงๆ สินะ” เขาพึมพำกับรูปใบนั้น น้ำเสียงสั่นพร่าอย่างไม่อาจควบคุม

“แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยววันนี้เธอจะจำฉันได้แม่นกว่าใครในโลก เพราะเธอต้องซมซานมาอ้อนวอนขอชีวิตจากพี่เอง”

เขาลุกขึ้นยืน ก้าวไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นวิวกรุงเทพฯ ได้ทั้งเมือง มือหนากำรูปใบนั้นแน่นจนมันยับย่น

“ศักดิ์ศรีของเธอฉันจะขยี้มันให้ไม่เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว เหมือนที่เธอเคยทำกับหัวใจของฉัน นรินทร์ดา”