ตอนที่ 4 สัญญาปีศาจและกรงขังล่องหน

ตอนที่

4

สัญญาปีศาจและกรงขังล่องหน

ตึกระฟ้าที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางย่านธุรกิจภายใต้ชื่อ TK Group ดูราวกับป้อมปราการเหล็กที่ไร้ความรู้สึก แสงแดดจัดจ้าสะท้อนกระจกนิรภัยสีเข้มดูเย็นชา นรินทร์ดายืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าประตูทางเข้าบานยักษ์ที่ทำจากกระจกนิรภัยและแสตนเลสขัดเงา มือเรียวบางที่สั่นน้อยๆ กำสายกระเป๋าสะพายใบเก่าจนปลายนิ้วซีดขาว เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวความกล้าที่แตกสลายไปเมื่อคืนนี้ให้กลับคืนมาเป็นพลัง

เมื่อคืนคำขู่ของชายคนนั้นยังดังก้องอยู่ในหัว

‘กอดศักดิ์ศรีเน่าๆ ของเธอแล้วเดินออกไปดูแม่ตาย หรือจะยอมลดตัวมาหาฉัน’ มันไม่ใช่ทางเลือก แต่มันคือการไล่ต้อนให้จนมุมที่เลือดเย็นที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะทำได้

"ขอโทษค่ะ มาพบใครคะ" พนักงานต้อนรับในชุดยูนิฟอร์มเนี้ยบกริบเอ่ยถามพลางกวาดสายตามองนรินทร์ดาตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาที่เต็มไปด้วยคำถามต่อเสื้อเชิ้ตสีซีดที่รีดมาอย่างลวกๆ และกางเกงยีนส์ตัวเก่าทำให้รินต้องเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แม้ในใจจะหวั่นเกรงต่อความอลังการของสถานที่แห่งนี้เพียงใด

"นรินทร์ดา อัศวเทวินทร์ ค่ะมาพบคุณธรรศกร"

เพียงแค่ชื่อนั้นหลุดจากปาก บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปทันที พนักงานสาวชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบกุลีกุจอต่อสายภายใน แล้วหันมาบอกเธอด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นนอบน้อมจนน่าประหลาด

"เชิญที่ชั้น 55 เลยค่ะ ท่านประธานรออยู่แล้ว"

ลิฟต์ความเร็วสูงนำพาเธอขึ้นไปยังชั้นสูงสุดที่มีเพียงห้องเดียว พื้นที่ทั้งชั้นถูกตกแต่งอย่างทันสมัยในสไตล์มินิมอลที่เน้นโทนสีเทา ดำและขาว ให้ความรู้สึกกว้างขวางแต่กลับหนาวเย็นอย่างบอกไม่ถูก เมื่อประตูบานคู่ขนาดใหญ่ถูกเปิดออก กลิ่นน้ำหอมไม้สนราคาแพงที่แฝงไปด้วยความสุขุมและอันตรายโชยมาแตะจมูก รินก้าวเข้าไปข้างในอย่างมั่นคงแม้ขาจะสั่น และที่นั่นเธอได้พบกับเขาอีกครั้ง

ธรรศกรในชุดสูทสามชิ้นสีมิดไนท์บลูนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้โอ๊คสีเข้มตัวยาว แสงไฟจากโคมไฟดีไซน์หรูบนโต๊ะสะท้อนเข้าที่กรอบแว่นสายตาบางเฉียบที่เขาสวมอยู่ ทำให้เขาดูเหมือนนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลที่ยากจะคาดเดาความรู้สึก เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเธอในทันที แต่กลับใช้ปากกาสลักชื่อลงบนเอกสารตรงหน้าอย่างเชื่องช้า ราวกับต้องการกดดันให้เธอรู้สึกถึงความต่ำต้อยของตัวเอง

"มาตรงเวลาดีนี่" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นในที่สุด

"นึกว่าเธอจะปอดแหกหนีไปซ่อนตัวที่ไหนซะอีก"

"รินไม่ใช่คนผิดคำพูดค่ะ" เธอเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าโต๊ะทำงาน

"ข้อเสนอของคุณรินยอมรับค่ะ แต่ขอให้คุณรักษาสัญญาเรื่องค่ารักษาแม่ของริน และเรื่องที่พักของน้องสาวรินด้วย"

ธรรศกรแค่นยิ้มเย็นชา เขาละสายตาจากงานแล้วจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ แววตาที่เต็มไปด้วยไฟแค้นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบ

"คนอย่างเธอไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉันนรินทร์ดา ยศตำแหน่งคุณหนูเบอร์หนึ่งของเธอมันตายไปพร้อมกับความล่มจมของตระกูลอัศวเทวินทร์แล้ว"

เขาสไลด์ซองเอกสารสีน้ำตาลมาตรงหน้าเธอ "เซ็นซะ สัญญาการเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของฉันเป็นเวลาหนึ่งปี ในระหว่างนี้เธอต้องทำตามคำสั่งฉันทุกอย่างทุกที่และทุกเวลา"

นรินทร์ดาหยิบเอกสารขึ้นมาอ่าน ทุกตัวอักษรเหมือนคมมีดที่กรีดลงบนศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด

‘ผู้รับจ้างต้องพักอาศัยในสถานที่ที่ผู้ว่าจ้างกำหนด’ และ ‘ห้ามติดต่อบุคคลภายนอกโดยไม่ได้รับอนุญาตในระหว่างปฏิบัติหน้าที่’

"ย้ายไปอยู่กับคุณ" นรินทร์ดาทวนคำ เสียงสั่นพร่า

"รินต้องดูแลแม่ที่โรงพยาบาลนะคะ"

"ฉันบอกเธอแล้วไงว่าฉันซื้อหุ้นโรงพยาบาลนั่นแล้ว แม่เธอจะมีทีมพยาบาลที่ดีที่สุดดูแลตลอด 24 ชั่วโมง" เขาขยับกายลุกขึ้นเต็มความสูง รูปร่างกำยำในชุดสูทเนี้ยบกริบแผ่รังสีคุกคามจนรินต้องถอยหลังไปชนกับผนังห้อง

"ส่วนเธอมีหน้าที่เดียวคือคอยรองรับอารมณ์ของฉันจนกว่าฉันจะหายแค้น"

ธรรศกรเดินเข้ามาใกล้จนชิด กลิ่นกายของเขาเป็นกลิ่นที่เธอจำไม่ได้ แต่ความรู้สึกหวาดกลัวนี้มันช่างคุ้นเคยอย่างประหลาด เขาโน้มตัวลงมาจนใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ

"จำเอาไว้ที่ฉันยอมจ่ายเงินมหาศาล ไม่ใช่เพราะพิศวาสร่างกายของเธอ แต่เพราะฉันอยากเห็นเพชรที่เคยอยู่บนยอดมงกุฎอย่างเธอตกลงมาแหลกละเอียดอยู่ใต้ฝ่าเท้าของฉัน เหมือนกับที่เธอเคยทำกับคนอื่น"

นรินทร์ดาลืมตาขึ้นมองเขาผ่านม่านน้ำตา

"คุณเกลียดอะไรรินขนาดนั้นคะ เราเคยรู้จักกันมาก่อนจริงๆ ใช่ไหม"

ธรรศกรชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมกริบสั่นไหวด้วยความโกรธที่พุ่งพล่าน มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวบางแล้วกระชากเธอให้ขึ้นมานั่งบนตักกว้างอย่างรวดเร็ว นรินทร์ดาอุทานด้วยความตกใจพยายามดิ้นรนแต่กลับถูกวงแขนแกร่งรัดไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก

"จำไม่ได้จริงๆ หรือแกล้งโง่กันแน่ นรินทร์ดา" เขาตะคอกใส่หน้าเธอ

"แต่ไม่เป็นไร ในเมื่อสมองเธออยากจะลืม ฉันก็จะใช้ร่างกายของเธอนี่แหละค่อยๆ ตอกย้ำความเจ็บปวดที่เธอเคยทำไว้กับฉัน ให้เธอจำมันไปจนวันตาย"

เขายัดปากกาใส่มือที่สั่นเทาของเธอ นรินทร์ดามองดูเอกสารตรงหน้าผ่านม่านน้ำตา เธอไม่มีทางเลือกอื่นเพื่อลมหายใจของแม่และเพื่ออนาคตของพิมลภัส เธอจึงจรดปลายปากกาลงบนสัญญาทาสฉบับนั้นด้วยหัวใจที่แหลกสลาย

ขณะที่นรินทร์ดากำลังก้มหน้าซ่อนน้ำตา ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ชายหนุ่มท่าทางสุขุมในชุดสูททางการก้าวเข้ามาข้างใน เขาคือ กวิน มือขวาคนสนิทที่ธรรศกรไว้ใจที่สุด แต่สายตาของกวินที่มองมายังนรินทร์ดานั้น กลับมีความเห็นใจซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งเฉย

"ท่านประธานครับ เอกสารการรับตัวคุณพิมลภัสเรียบร้อยแล้วครับ" กวินรายงาน

นรินทร์ดาเบิกตากว้าง "พิมน้องสาวรินเกี่ยวอะไรด้วย"

ธรรศกรกระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียม เขาปล่อยให้รินลุกจากตักอย่างช้าๆ

"ฉันไม่ได้แค่ดูแลแม่เธอหรอกนะนรินทร์ดา แต่น้องสาวเธอ ฉันก็จัดหาที่พักและโรงเรียนใหม่ที่ ปลอดภัยไว้ให้แล้ว ภายใต้การดูแลของคนของฉันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง"

"คุณเอาตัวพิมไปไว้ที่ไหน อย่าทำอะไรน้องรินนะ"

"นั่นขึ้นอยู่กับการทำตัวของเธอในคืนนี้นรินทร์ดา" ธรรศกรหยิบเสื้อโค้ทขึ้นมาสวม

"เตรียมตัวซะ กวินจะพาเธอไปที่คอนโดของฉัน และจำไว้อย่าคิดจะหนี เพราะทุกก้าวของน้องสาวเธอ อยู่ในมือกวิน"

นรินทร์ดามองตามธรรศกรที่เดินออกจากห้องไปอย่างผู้ชนะ เธอหันไปสบตากับกวิน มือขวาหนุ่มเพียงแค่ก้มหัวให้เล็กน้อยเป็นเชิงบอกให้เธอเดินตามมา กรงขังของเธอเริ่มมั่นคงขึ้นทุกที และครั้งนี้มันไม่ได้ขังแค่เธอแต่มันล่ามโซ่คนทั้งครอบครัวของเธอไว้ด้วยกัน