LOGINหลิวเจียวหลันได้แต่นิ่งอึ้งเมื่อรู้ว่าทุกคนนัดหมายกันไปงานปล่อยโคมในอีกสามวันข้างหน้า แต่พอนึกได้ว่าเยี่ยนฉางเลี่ยงคงต้องอยู่ร่วมงานเลี้ยงในวังนางก็เบาใจลงมาได้เล็กน้อยหวงเหลียนยืนอยู่กับฮูหยินฮั่วมองกลุ่มของบุตรชายบุตรสาวที่นั่งสนทนากันอยู่ในศาลาริมน้ำ “ฮูหยินหลิวท่านเห็นตรงกับข้าหรือไม่ อาเหวินของข้ากับคุณหนูใหญ่หลันบุตรีของท่านช่างเหมาะสมกันยิ่งนัก”หวงเหลียนแย้มยิ้มออกมาอย่างเป็นกันเอง “ตัวข้าก็มีความเห็นไม่ต่างจากท่าน เพียงแต่คงต้องไปหารือกับผู้อาวุโสในจวนแล้วจะส่งข่าวบอกให้ท่านรู้เจ้าค่ะ”“ต้องเป็นเช่นนั้น ข้าหวังว่าจะได้รับข่าวดีจากเจ้า สมควรลงจากเขากันได้แล้วจะได้กลับเข้าเมืองหลวงก่อนฟ้าจะมืด” นี่คือสิ่งที่นางต้องการ ในเมื่อใดรับคำตอบที่พอใจแล้วก็ควรจะกลับเสียทีหวงเหลียนให้สาวใช้ไปตามคุณหนูทั้งสามเพื่อลงจากเขาพร้อมนาง เหล่าคุณชายก็ลงจากเขาไปพร้อมกันเมื่อส่งมารดาและน้องสาวขึ้นนั่งบนรถม้าเรียบร้อยแล้วก็พากันขึ้นหลังม้ากลับเข้าเมืองหลวงหลิวเหอต้วนส่งรถม้าของมารดาเข้าประตูเมืองไปแล้วก็แยกทางกับสหายเพื่อไปพบเยี่ยนฉางเลี่ยงที่โรงน้ำชา “หลังเลิกเรียนเจ้ามาพบเปิ่นหวางที่ตำหนัก เข้า
รถม้าของตระกูลหลิวมาถึงอารามก็เห็นรถม้าและกลุ่มคนที่เพิ่งมาถึงยืนรอขึ้นเกี้ยวอยู่ที่บันไดทางขึ้นเขา ฮูหยินฮั่วเห็นหวงเหลียนก็ส่งสาวใช้มาเชิญนางทันที“คารวะฮูหยินฮั่วเจ้าค่ะ” หวงเหลียนพาเด็กทั้งสามคารวะฮูหยินฮั่วและฮูหยินท่านอื่นอย่างนอบน้อมฮูหยินฮั่วมองพิจารณาหลิวเจียวหลันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มแย้มให้ทุกคน “เกี้ยวมาแล้วรีบขึ้นเถิดประเดี๋ยวจะร้อนเสียก่อน”“เจ้าค่ะ”หลิวเจียวหลันไม่เห็นฮั่วลู่เหวินติดตามมาด้วยก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ก็โล่งอกได้ไม่นานเมื่อขึ้นมาถึงด้านบนเขาพี่ชายก็รีบเดินเข้ามาหา ด้านหลังยังมีกงหนิงเฉิงและฮั่วลู่เหวินอยู่ด้วย“มาช้านักเล่าข้าขึ้นมารอตั้งนานแล้ว”“ไม่คิดว่าพี่ใหญ่จะมาด้วย”“เดิมข้าก็ไม่คิดจะมาแต่อาเหวินบอกว่าท่านแม่จะพาพวกเจ้ามาด้วย ข้ากับอาเฉิงถึงได้ยอมมา”“ถ้าข้ารู้ว่าพี่ใหญ่มาด้วย ข้าจะได้ชวนเหยาเหยามาด้วยกัน”“ข้าส่งคนไปแจ้งนางแล้ว อีกประเดี๋ยวก็คงมาถึง” หลิวเหอต้วนพูดไม่ทันขาดคำเกี้ยวของซ่งหรูเหยาก็ขึ้นมาถึงบนเขาพอดี“ไปจุดธูปเทียนกันก่อนเถิด พวกเจ้าค่อยไปเดินเล่นกัน” หวงเหลียนเดินนำเข้าไปในอารามทั้งหมดเข้าไปจุดธูปเทียนไหว้พระในอารามนั่งอธิษฐานขอ
ผ่านพ้นเรื่องความวุ่นวายมาได้ไม่นาน ผู้เฒ่าหลิวก็ทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับซ่งหรูเหยา โดยให้หวงเหลียนเดินทางไปเจรจาเรื่องหมั้นหมายว่าคนตระกูลซ่งเห็นด้วยกับซ่งหรูเหยาหรือไม่ เมื่อทั้งสองฝ่ายเห็นพร้อมต้องกัน ตระกูลหลิวจึงได้ส่งแม่สื่อไปแลกเปลี่ยนเทียบชะตาตามธรรมเนียม โดยจะหาฤกษ์มงคลหลังจากที่หลิวเหอต้วนสอบจิ้นซื่อเรียบร้อยแล้วเช่นเดียวกับกงหนิงเฉิงและยู่อวี้“เหลือก็แต่เพียงหลันหลัน ส่วนอาซิ่วกับยัยหนูหลานคงต้องรอให้พ้นช่วงไว้ทุกข์ของหลี่ซื่อไปเสียก่อน” มีเวลาอีกเกือบสองปีสำหรับเด็กทั้งสอง ฮูหยินผู้เฒ่ายังไม่กังวลมากนัก“ฮูหยินฮั่วส่งเทียบเชิญมาชวนไปไหว้พระ ท่านแม่เห็นเป็นเช่นใดเจ้าคะ”“เจ้าก็พาเด็กๆ ไปเถิด ผ่านเคราะห์ร้ายมาแล้วทำบุญเสียหน่อยก็ดี”“เจ้าค่ะ” หวงเหลียนให้สาวใช้ไปแจ้งหลิวเจียวหลัน ยู่อวี้และหลิวจือหลานให้เตรียมตัวไปไหว้พระในวันพรุ่งนี้หลิวเจียวหลันกับยู่อวี้กำลังพูดคุยกับหลิวฮุ่ยซานเรื่องการค้าที่เรือนของนาง “ไข่มุกที่เมืองสู่ตงมีตลอดใช่หรือไม่เจ้าคะท่านอา”“ใช่แล้ว ไข่มุกคัดทิ้งมีจำนวนไม่น้อยเลย หากไม่ให้หญิงสาวชาวบ้านนำไปทำเครื่องประดับก็ล้วนแล้วแต่กลายเป็นของเล่นเด็กน้อย”
ยู่อวี้ทำตามที่ผู้เฒ่าหลิวว่า พอฮูหยินผู้เฒ่าฟื้นนางก็พูดเรียกสติฮูหยินผู้เฒ่าทันที อย่างไรหลิวฮุ่ยซานก็เป็นบุตรที่นางให้กำเนิด นางไม่อาจทนเห็นโลงศพของเขาได้ ยู่อวี้ยังพูดเรื่องความทุกข์ใจของหลิวฮุ่ยหมิ่นที่ต้องทนแบกรับความรู้สึกผิดและปกปิดความต้องการของตนเองเอาไว้ออกมาได้อย่างน่าสงสาร จนฮูหยินผู้เฒ่ารู้สึกผิดที่ละเลยบุตรชายของนาง“ท่านย่า...ท่านอาสามคงไม่อยากเป็นบุรุษตัดแขนเสื้อหรอกเจ้าค่ะ แต่ในเมื่อท่านอามิได้ชมชอบสตรีเขาทำเพื่อท่านยอมแต่งสตรีเข้าจวนถึงจะยอมให้นางมีความสัมพันธ์กับบ่าวบ้านเดิมที่ติดตามมาด้วยก็มิใช่ว่าทั้งหมดทำเพื่อท่านหรือเจ้าคะ”ฮูหยินผู้เฒ่าหวนไปคิดถึงเรื่องในอดีต ตอนที่นางจัดแจงหาสตรีที่เหมาะสมให้หลิวฮุ่ยซาน ในตอนแรกเขาก็ยอมพานางออกไปเที่ยวเล่นอย่างสนิทสนม แต่สุดท้ายเขากลับเลือกแต่งงานกับหยุนซื่อ บุตรีคนรองของคหบดีหยุน แห่งเมืองฉิงหยาง หลังจากแต่งเข้ามาได้ไม่นานนางก็ตั้งครรภ์ หลิวฮุ่ยจ้านคลอดก่อนกำหนดถึงสองเดือนแต่ว่านางก็ไม่เคยแคลงใจมาก่อน“ไปเรียกท่านอาสามของเจ้าเข้ามา”หลิวเจียวหลันรีบออกไปเรียกตามคำสั่งของฮูหยินผู้เฒ่า สี่คนพ่อลูกจึงพากันเดินมาที่ห้องด้านข้าง
หยุนซื่อรู้ดีว่าครั้งนี้หลิวฮุ่ยซานยอมทิ้งทุกสิ่งแล้ว สิ่งที่นางได้กระทำไว้นางไม่อาจให้บ้านเดิมรับรู้ได้ เพราะมิเช่นนั้นต่อให้นางหย่าขาดกับหลิวฮุ่ยซานนางก็คงถูกตระกูลหยุนจับถ่วงน้ำตกตายไปพร้อมกับบุตรทั้งสองเป็นแน่“ได้”ฮูหยินผู้เฒ่าจะลุกขึ้นโวยวายไม่ยินยอมให้หลานทั้งสองต้องเปลี่ยนไปใช้แซ่อื่น แต่ถูกผู้เฒ่าหลิวดึงรั้งเอาไว้แล้วส่ายหน้าไม่ให้นางพูด หลิวหมิ่นถังก็เช่นกันจับมือหวงเหลียนที่จะช่วยห้ามหลิวฮุ่ยซานเอาไว้แน่น มีเพียงหลิวหมิ่นฮวนที่นั่งมองเหตุการณ์อย่างเงียบๆ ปล่อยให้น้องชายจัดการเองหลิวฮุ่ยซานนำหนังสือหย่าที่เขียนเอาไว้แล้วยื่นให้หยุนซื่อ “พาคนของเจ้าออกไปจากจวนของข้าด้วย”“ย่อมต้องเป็นเช่นนั้น ข้าคงไม่จำเป็นต้องลาผู้ใด...ขอตัว” แม้แต่พ่อแม่สามีนางก็ไม่คิดที่จะก้มหัวให้อีกแล้ว กล่าวจบก็เดินกลับไปที่เรือนพักเก็บข้าวของเพื่อออกจากจวนตระกูลหลิวภายในห้องโถงทุกคนยังคงนิ่งเงียบอยู่นาน ก่อนที่ฮูหยินผู้เฒ่าจะทนไม่ไหวแล้วเอ่ยพูดออกมา “เจ้ายอมปล่อยให้อาจ้านกับเหมยเหมยไปกับนางได้อย่างไร บุตรของเจ้าออกไปลำบากที่อื่นมิเป็นห่วงเลยหรือ”“เพราะไม่ใช่บุตรของข้าอย่างไรเล่าท่านแม่” หลิวฮุ่ยซาน
หยุนซื่อใบหน้าแดงก่ำไปด้วยความอับอาย นางก้มหน้าหลบสายตาของหลานสาวทั้งสองที่จ้องมองมาทางนาง ต่อให้อยากจะโวยวายเพียงใดก็จำต้องอดกลั้นเอาไว้รอให้ผ่านพ้นวันนี้ไปเสียก่อนพอทุกคนเข้ามาจนครบแล้ว ผู้เฒ่าหลิวก็ให้ตั้งโต๊ะอาหารก่อนเพราะกลัวว่าอีกประเดี๋ยวจะกลืนอาหารกันไม่ลง บนโต๊ะอาหารไม่มีผู้ใดพูดคุยกันเลยสักคำ แม้แต่ยู่อวี้ที่ช่างพูดก็สังเกตการณ์เพียงเงียบๆ หยุนซื่อนางยังคงทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นคอยคีบอาหารใส่ลงในชามของหลิวฮุ่ยซานตลอดแต่ก็ถูกเขี่ยไปอยู่ข้างชามอย่างไม่ไยดีหลังจากเก็บโต๊ะอาหารเรียบร้อยแล้ว หลิวหมิ่นถังก็มองมาทางบุตรสาวทั้งสอง “พวกเจ้ายังทำรออะไร กลับไปที่เรือนได้แล้ว”“ข้าให้พวกนางอยู่เอง เจ้าสามเจ้าตัดสินใจเช่นใดก็พูดมาเถิด”หลิวฮุ่ยซานถอนหายใจออกมา เขามองไปทางบิดามารดาและพี่ชายทั้งสองคน “ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าที่เลือกภรรยาไร้คุณธรรมมาสร้างความอับอายให้พวกท่าน ตัวข้ามีเพียงสองทางเลือกให้นางเท่านั้น หากนางไม่หย่าขาดตามที่นางตั้งใจเอาไว้ ข้าจะส่งนางไปสำนึกผิดที่อารามสามปี หลังจากสามปีหากนางสำนึกและปรับปรุงตัวได้ ข้าก็จะรับนางกลับมาเช่นเดิม”หยุนซื่อตกใจไม่น้อยที่รู้ว่าผ







