Masukมหาเทพเหลียงเจี้ยงเซียงขมวดคิ้วเข้ม ยามที่สัมผัสได้ว่าเจ้าตัวเล็กกำลังตกอยู่ในอันตรายกระจกโลหิต! กระจกโลหิตเป็นศาสตราเทพที่เขากรีดเลือดเจ้าตัวเล็กผสมกับเลือดเขาหลอมเป็นกระจก เพื่อใช้สำหรับส่องดูเจ้าตัวเล็กยามออกไปทำตัววุ่นวายภายนอก พลันตรงหน้าก็ปรากฏกระจกกรอบทองเปล่งประกายสีแดงโลหิตทว่ายามที่เห็นภาพในกระจก ตำราธรรมสูตรในมือพลันร่วงหล่นพร้อมกับที่ร่างเซียนของเขาที่หายไปจากศาลาริมน้ำ ก่อนที่จะปรากฏบนยอดหุบเขาภูตสวรรค์ ดวงตาสีดำรัตติกาลแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำดุจไฟโลกันตร์ยามเห็นบุตรชายของตนอยู่ในอุ้งมือมารอสูรแมวดำ“สยบฟ้า!”สิ้นคำกระบี่ไร้รูปเล่มหนึ่งก็ตวัดตัดเข้าที่แขนมารแมวดำ ร่างของเหลียงเทียนเลี่ยงร่วงลงกระแทกพื้น หากแต่ไม่ทันสัมผัสพื้นดินร่างเล็กก็พลันสัมผัสได้ถึงอ้อมแขนที่อบอุ่นแต่ไม่คุ้นเคย“ท่านพ่อ!”มหาเทพเหลียงเจี้ยงเซียงโอบอุ้มร่างเล็กของบุตรชายเป็นครั้งแรกนับในรอบสามร้อยปี ดวงตาที่มักมีแต่ความเจ้าเล่ห์ยามนี้แผ่ไอสังหารไปยังบรรดาสาวกมารอสูรตรงหน้า“ก่อนหน้าเห็นแก่ที่เจ้าเป็นสหายเสี่ยวม่าว แม้เจ้าเลือกเดินสายมารข้าก็ยังแสร้งปิดตาข้างหนึ่ง”“ไม่ต้องพูดมาก เจ้ามันเทพเจ้าเล่ห์ล่
“เจ้าก้อนแป้งตัววุ่น เกิดจนได้”มหาเทพเหลียงเจี้ยงเซียงขบกรามแน่นเอ่ยเสียงพึมพำ ยามเห็นทารกน้อยลอยออกมาจากสัตตบงกชทิพย์เข้าสู่อ้อมแขนพระชายาของเขา“ท่านเทพ เป็นลูกชายเจ้าค่ะ”“อืม”“เช่นนั้นเราตั้งชื่อให้เขาว่าอะไรดีเจ้าคะ”มหาเทพเหลียงเจี้ยงเซียงถอนหายใจยาว เพียงแรกเกิดมาก็ดึงความสนใจของเสียวม่าวไปจากเขาจนหมด หากรู้ว่าจะเป็นเช่นนี้ครั้งนั้นเขาจะผนึกเจ้าเด็กน้อยนี่ไว้สักห้าพันปี“เขาเกิดในวันที่ฟ้าสดใสให้ชื่อ เหลียง เทียนเลี่ยง ก็แล้วกัน”“ท่านเทพ ท่านลองอุ้มไหมเจ้าคะ”เสี่ยวม่าวส่งบุตรในอ้อมอกให้เขา ไม่ใช่ว่านางไม่รับรู้ถึงอคติที่เขามีต่อบุตรชาย ทว่าจะอย่างไรเด็กคนนี้ก็เกิดจากความรักระหว่างเขาและนาง นางไม่เชื่อว่าบิดาเช่นเขาจะไม่รักบุตรและทำร้ายเด็กน้อยได้ลงคอมหาเทพเหลียงเจี้ยงเซียงรับเด็กน้อยมาจากพระชายาตัวเล็ก ทว่ายามอยู่ในอ้อมแขนบิดาแววตาสดใสไร้เดียงสากลับแปรเปลี่ยนเป็นเย้ยหยัน ผู้เป็นบิดาพลันขบกรามแน่น เจ้าเด็กหน้าตายนี่คิดประกาศตัวเป็นศัตรูกับเขาใช่หรือไม่“หลิวอี้ ส่งไปให้เหยาเฟยหรงดูแล”เสี่ยวม่าวมองมหาเทพเหลียงเจี้ยงเซียงส่งบุตรชายไปให้คนสนิทแล้วใบหน้างอง้ำ ร่ายเวทสะบัดมือครา
มหาเทพเหลียงเจี้ยงเซียงย่นคิ้วเข้ม ก่อนหน้าเพราะเขาเห็นบุตรของหลี่เหรินเจิ้นท่าทางน่ารักน่าเอ็นดู เพียงแต่ไม่คิดว่ายามเสี่ยวม่าวมีครรภ์วันๆ นางก็เอาแต่เอ่ยว่าอ่อนเพลีย เวียนหัว ง่วงนอน ไม่สนใจเขาอีกเลย“หลิวอี้ ไปตามเทพโอสถมาพบข้า”เทพหลิวอี้ก้มหน้ารับคำสั่ง ตอนนี้ชีวิตเซียนของเขาช่างวุ่นวายนัก ภารกิจผูกวาสนาด้ายแดงที่พระชายาเมิ่งเจี๋ยทำขาดสะบั้นยังกองอยู่เต็มโต๊ะ พอพระชายามีครรภ์ท่านเทพก็เรียกหาเขาจนไม่เป็นอันทำภารกิจเข้าไปอีก เป็นเช่นนี้อีกกี่ร้อยปีเขาจะทำภารกิจเสร็จสิ้นกันเทพโอสถถูกเทพวิหคหลิวอี้ลากมายังตำหนักมหาเทพเหลียงเจี้ยงเซียงก็ถอนหายใจยาว คราวก่อนมหาเทพเหลียงเจี้ยงเซียงให้เขาปรุงยาบำรุงธาตุหยาง ถัดมาไม่นานก็ให้ปรุงยาบำรุงธาตุหยิน สองสามีภรรยาเทพคู่นี้วันๆ จะมิทำอะไรเลยหรือไร แม้ในใจจะคิดเช่นนั้นแต่เทพชราเช่นเขาก็ได้แต่เก็บเอาไว้ในใจยามอยู่ต่อหน้ามหาเทพเหลียงเจี้ยงเซียงยังไม่กล้าแม้แต่จะคิด ผู้ใดบ้างไม่รู้ว่ายามมหาเทพเหลียงเจี้ยงเซียงโกรธเคืองนั้นลงมือหนักเพียงใด“ข้าต้องการให้นางคลอดบุตรวันนี้”“คะ... คลอดบุตร”เสียงเข้มทรงพลังดังก้องชัดเจน แววตาดุดันส่งมาเป็นการยืนยันว่าเขา
สามวันถัดมาเกี้ยวเจ้าสาวก็จอดเทียบหน้าหอบุปผาสวรรค์ ชาวบ้านต่างเล่าลือถึงความโชคดีของอี้จี้อันดับหนึ่งของหอบุปผาสวรรค์แม่นางซวงซวง เล่ากันว่านับจากองครักษ์หลี่เหรินเจิ้นรับนางเข้าเป็นฮูหยินในทุกวันหยุดเขาก็ไม่ก้าวออกจากห้องนอนเลยแม้เพียงครึ่งก้าว แต่งงานเพียงสามปีซวงซวงก็มอบทายาทให้สกุลหลี่ถึงสองคน“น้องหญิง เจ้าไม่อยากให้ข้าคืนสถานะคุณหนูสกุลฉู่ให้จริงหรือ”“ไม่เจ้าค่ะ ข้าเพียงต้องการให้คนที่ทำร้ายคนสกุลฉู่ได้รับผลกรรมเท่านั้น”“แล้วตัวเจ้าเล่า”“จะในฐานะฉู่ซีซวนหรือซวงซวง ข้าก็คือหลี่ฮูหยินไม่ใช่หรือเจ้าคะ”หลี่เหรินเจิ้นยิ้มกว้างดึงรั้งร่างบางที่เริ่มอวบอั๋นเพราะนางกำลังจะมอบบุตรคนที่สามให้เขาเข้าสู่อ้อมแขน ก่อนก้มลงจุมพิตหน้าผากมนของนาง“ท่านพี่ข้ามีบางสิ่งที่ติดค้างในใจมานาน หากข้าเอ่ยปากถามท่านจะโกรธข้าหรือไม่”“เจ้าถามมาเถิด”“แท้จริงแล้ว ท่านรักข้าในฐานะที่ข้าเป็นคุณหนูฉู่หรือซวงซวงเจ้าคะ”“ในฐานะคุณหนูฉู่ เจ้ามอบชีวิตใหม่ให้ข้าดังนั้นข้าจึงสาบานกับตนเองชั่วชีวิตจะปกป้องเจ้า จะยกเจ้าเป็นฮูหยินเอกเป็นเจ้าชีวิตของข้า”“แล้วซวงซวงเล่าเจ้าคะ”“ในฐานะซวงซวง เจ้าคือผู้ที่กุมหัวใจของ
“คุณชายท่านเบาเสียงท่านลงหน่อยได้หรือไม่”เพียงแต่แม้นางยังไม่ตื่นเต็มที่นัก แต่ภาพผ้าโปร่งที่คุ้นตาในมือเขาก็ทำให้นางตื่นตระหนกจนหายจากอาการง่วงงุน มือบางจับที่ใบหน้าของตนในทันที“คุณหนูฉู่ ที่แท้เป็นท่าน”แม้จะไม่ได้พบหน้ากันมาถึงสี่ปี แต่หลี่เหรินเจิ้นไม่มีทางลืมผู้มีพระคุณที่หยิบยื่นไมตรีช่วยเหลือจนเขามีวันนี้ไปได้ เขาพลันใจสั่นสะท้านทั้งดีใจและรู้สึกผิดไปพร้อมๆ กันใช่! เขาดีใจที่ยามนี้คนตรงหน้าจะไม่ต้องอยู่ในสถานะฮูหยินรอง นางจะได้เป็นฮูหยินเอกเพียงหนึ่งเดียวของเขาอย่างที่นางต้องการ เพียงแต่ในส่วนลึกเขากลับรู้สึกผิดที่ได้เผลอล่วงเกินคุณหนูฉู่ซีซวงผู้มีพระคุณ“คุณหนู เมื่อคืนข้าไม่ได้ตั้งใจล่วงเกินท่าน... ข้าเพียงคิดว่าท่านเป็น...”“เป็นอี้จี้ไม่ใช่คุณหนูผู้สูงส่ง จึงได้รังแกข้าใช่หรือไม่”“คุณหนู ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้นเรื่องเมื่อคืนที่ข้าล่วงเกินท่าน ไม่ว่าท่านจะมีสถานะใดข้าย่อมผิด”“แน่นอนว่าเจ้าผิด”“แต่หากท่านไม่ยั่วยวนข้า ข้าย่อมไม่...”“หลี่เหรินเจิ้น เจ้าตำหนิข้าหรือ!”ฉู่ซีซวนเผลอตัวลุกขึ้นหยิบหมอนปาใส่หลี่เหรินเจิ้น แน่นอนว่าด้วยฝีมือระดับองครักษ์เกราะทองหลี่เหรินเจิ้
“อ่า... ซวงซวง ดียิ่ง”เสียงครวญอย่างสุขสมของเขาดังลั่นห้อง เสียงเอวหนาขยับจนผิวเนื้อกระทบกันดังลั่นห้อง ฉู่ซีซวงน้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความเจ็บปวด ปกติหลี่เหรินเจิ้นเป็นบุรุษที่สุภาพยิ่งไม่คิดว่ายามที่เขาตกอยู่ในห้วงเสน่หาจะรุนแรงได้ถึงเพียงนี้“ซวงซวงข้าไม่ไหวแล้ว”เสียงของหลี่เหรินเจิ้นร้องบอกก่อนจะโหมแรงใส่ฉู่ซีซวงกระชั้นชิด นางขบเม้มริมฝีปากแน่นสองมือถูกเขายึดตรึงเอาไว้ไม่ให้ถอยหนี จวบจนเขาปลดปล่อยสายน้ำอุ่นร้อนเข้าสู่ตัวนางจึงยอมผ่อนแรงลง“อาเจิ้น พอแล้ว”ฉู่ซีซวนเอ่ยปากห้ามในทันทีที่เขาเริ่มขยับเอวอีกครั้ง ไม่ใช่ว่าเขาเสร็จสมไปแล้วหรือไร ไยยามนี้จึงขยับเอวอีกเล่า หากแต่ให้นางตะโกนห้ามปรามอย่างไรเขาก็ไม่แม้แต่จะยอมผ่อนแรงลง“ซวงซวง อยู่นิ่งๆ”หลี่เหรินเจิ้นเอ่ยปากดุเมื่ออี้จี้คนงามคล้ายจะขยับถอยหนี นางเป็นคนเอ่ยชวนเขาขึ้นเตียงเองแล้วไยยามนี้กลับคล้ายไม่ยินยอม หรือนี่คือหนึ่งในกระบวนท่าของนางดังเช่นที่ในตำราบันทึกสตรีมักแสร้งไม่ยินยอมเพื่อยั่วยวนบุรุษ หากนางเอ่ยให้หยุดนั่นหมายถึงให้เร่งจังหวะ หากนางถอยหนีนั่นหมายถึงให้เจ้าเปลี่ยนท่าหลี่เหรินเจิ้นพลันเข้าใจในทันที สองมือจึงจับร่างบา







