เพื่อนตัวดี

ความวุ่นวายไม่ได้มีแค่ใน Sbook เพราะพอพิชชาก้าวเท้าเข้าคณะ เพื่อนๆ และรุ่นพี่ที่สนิทก็รุมเข้ามาหาเธอประหนึ่งกำลังถูกฝูงผึ้งโจมตี

จริงเหรอน้องพิช

กูอิจฉาตาไหม้แล้วเนี่ย

ฟาดของแรร์ไอเท็มเลยนะอีพิช

ซึ่งแน่นอนว่าคำถามที่ออกมาจากปากคนสนิทส่วนใหญ่ก็จะเป็นไปในแนวที่ดี พิชชายิ้มเขินๆ เมื่อแต่ละคนยิงคำถามมาให้เธอตอบรัวๆ เอาน่ะ! เธอเองก็เตรียมคำตอบไว้แล้ว ดังนั้นบทนิยายรักน้ำเน่าจึงได้เริ่มต้นเล่าอีกครั้ง ทุกคนทำตาโต เชื่อไหมไม่รู้ แต่เธอก็พยายามเล่าให้เนียนไม่ให้หลุดโบ๊ะที่สุดแล้วจริงๆ

"พี่ว่าแล้วเชียว!!!!"

พอถูกขัดปุ๊บ คำว่า "แย่แล้ว!!" ก็ผุดขึ้นมาในใจของพิชชาปั๊บ ถ้ารุ่นพี่จับได้ว่าเธอโกหกเงินหกหมื่นได้หลุดลอยไปต่อหน้าต่อตาแน่ๆ หญิงสาวคิดเมื่อถูกสายตาของรุ่นพี่จ้องมองมาราวกับว่ากำลังจับผิดเธอ และความอึดอัดนี้มันก็ทำให้ลำคอของเธอแห้งผากจนต้องกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงไป

"วะ...ว่าอะไรคะ"

พิชชาฝืนยิ้มถามออกไปทั้งที่ใจคือแบบระแวงหนักมาก

"ก็คิดอยู่ว่าทำไมน้องพิชชาถึงได้สวยขึ้นผิดหูผิดตาขนาดนี้ ที่แท้กำลังมีความรักนี่เอง"

คำแซวของรุ่นพี่ทำเอาพิชชาลอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ที่แท้...เธอก็คิดมากไปเอง ยังไม่มีใครจับได้สักหน่อย!!

"พิชสวยขึ้นจริงเหรอคะ"

พอโดนชมมันก็ดีใจ ที่เธออุตส่าห์ลงทุนลงแรงไปเมื่อวานมันได้ผลจริงๆ

"แหมๆ ไม่ถามแฟนล่ะจ๊ะ"

คำแซวระลอกสองทำเอาพิชชาได้แต่ยิ้มแห้งๆ จะให้ไปถามพี่ซิมนี่นะ ใครมันจะไปกล้า ไม่ใช่แฟนกันจริงๆ สักหน่อย หญิงสาวคิดในใจก่อนจะพยักหน้าและตอบรุ่นพี่ไปว่า "ค่ะ" เบาๆ เมื่อวานหลังจากที่พี่ซิมโอนเงินมาให้ก็ไม่ได้คุยอะไรกันต่อเพราะเธอง่วงมาก ก็เลยกดส่งสติ้กเกอร์ "กูดไนท์" ให้พี่ซิมไปหนึ่งอันถ้วน

และใช่.....

พี่ซิมอ่านและก็หายไปเลย

แต่มันแค่ในไลน์ไง เพราะใน Sbook ของเธอต่างหากที่กำลังร้อนระอุยิ่งกว่าลาวาเดือด มันเป็นหนึ่งอาทิตย์ที่พิชชาต้องคอยสรรหาคำพูดหวานๆ เลี่ยนๆ โมเม้นท์คนหลงแฟนมาโต้ตอบกับพี่ซิมที่ขยันแท็กเธอมาหาเธอจัง ไม่ว่าจะเป็น

#คิดถึง

#ทำอะไรอยู่ครับคนสวย

#ฝันดีนะตัวเล็ก

แต่ละประโยคที่แท็กมา มันใช่เลย!! มันเหมือนคนเป็นแฟนกันจริงๆ ซึ่งพอคนภายนอกมองมาก็เข้าใจว่าพี่ซันกำลังตกหลุมรักเธอเข้าอย่างจัง ชนิดที่เรียกว่าถึงขั้นหักปักหัวปำกันทีเดียว และผลลัพธ์ของมันก็ทำให้เธอเริ่มอยู่ยากขึ้นเรื่อยๆ แน่นอนว่าเธอไม่ได้คิดไปเอง เมื่อเริ่มสังเกตุเห็นว่ามีโน้ตปริศนามาแปะที่หน้าห้องพักอีกแล้ว

อย่าแรดให้มันมาก

เดี๋ยวก็โดนทิ้ง

คิดว่าสวยเหรอ

พิชชาอ่านโน้ตพวกนั้นก่อนจะขยำทิ้งลงถังขยะด้วยความเซง ตอนนี้เธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าตัวเองคิดถูกหรือคิดผิดที่รับข้อเสนอของพี่ซิม หญิงสาวถอนหายใจออกมา เมื่อนับจำนวนโน้ตปริศนาที่เขียนมาหาเธอ ตอนแรกว่าจะไม่สนใจ แต่พอเอาเข้าจริงๆ มันก็ปล่อยผ่านไม่ได้ ทำไม คนอย่างเธอมีแฟนหล่อไม่ได้เหรอ คิดแล้วก็ขึ้น จนสุดท้ายเธอก็เลยแก้เผ็ดด้วยการ เขียนตอบกลับไปในกระดาษเอสี่และแปะไว้ที่หน้าห้องซะเลย!

สวยไม่สวยไม่รู้ แต่ก็ทำให้พี่ซิมหลงจนโงหัวไม่ขึ้นได้ก็แล้วกัน ถ้าคิดว่าแน่ ก็ลองแย่งพี่ซิมให้ได้สิ ไม่ได้ท้านะ แต่แค่เชิญชวน!! ถ้าใครสนใจพี่ซิมก็มากรอกชื่อตรงนี้ เดี๋ยวจะได้นำชื่อไปเสนอให้ มั่นหน้าให้สมกับมั่นปากหน่อย

ลงชื่อ...พิชชา

เธอไม่ได้จะหาเรื่องใส่ตัว แต่เธอคิดไตร่ตรองดีแล้ว ถ้ามัวแต่ก้มหน้า เงียบๆ ทำตัวหงอๆ กลัว พวกนั้นมีแต่จะได้ใจและแกล้งไม่จบไม่สิ้น ดังนั้นเธอควรทำอะไรสักอย่าง ประกาศให้โลกรู้กันไปเลยว่าคนอย่างเธอพร้อมฟาด ในเมื่อรับเงินค่าจ้างมาแล้ว เธอก็จะต้องเดินหน้าต่อ ถึงจะมีติดขัดบ้าง แต่ก็คิดว่าแก้ไขได้ เพราะถ้าเธอยกเลิกข้อตกลงก่อนสามเดือน เธอต้องหาเงินมาจ่ายคืนพี่ซิมเป็นสองเท่าของที่รับมา รับมาสองหมื่น จ่ายคืนสี่หมื่น

โอเค!! รู้ตัวว่าไม่มีจ่ายแน่ๆ เพราะเธอเพิ่งเอาเงินค่าจ้างที่ได้มาไปถอยโน้ตบุคส์อันใหม่มาแทนอันเก่าที่ความเร็วนั้นอืดยิ่งกว่าเต่าคลาน สรุปคือถอยไม่ได้ เพราะไม่มีเงิน ดังนั้นคงต้องทำทุกทางให้ชีวิตของเธอในหอในสงบสุขในเร็ววัน ซึ่งหอที่เธออยู่ตอนนี้คือหอพักสตรีของมหาวิทยาลัยที่มีค่าเช่ารายเทอมถูกแสนถูก จัดไว้ให้สำหรับพวกนักศึกษาชั้นปีที่หนึ่ง ถ้าขึ้นปีสองก็ต้องย้ายออก โดยตึกที่เธอพักคือ "หอสตรีหนึ่ง" เป็นตึกสี่ชั้น ห้องน้ำรวม เธออยู่ชั้นสอง เลือกรูมเมทเองไม่ได้ ซึ่งขิงเองก็เคยชวนเธอให้ไปอยู่หอนอกด้วยกัน แต่เธอก็เกรงใจ เพราะพอขิงมีแฟน พี่คิวก็ชอบแวะไปหาขิงที่ห้องบ่อยๆ เธอไม่อยากเป็น กอ-ขอ-คอ ก็เลยคิดว่าควรตัดปัญหาด้วยการอยู่หอในไปแบบยาวๆ รอขึ้นปีสองค่อยหาหอ ซึ่งเธอเองก็เล็งๆ ไว้อยู่ แต่อย่างว่าหอดีๆ มันมีน้อย ถ้าอยากได้ก็ต้องจองข้ามปี รอได้ก็รอไป แต่ถ้ารอไม่ได้ก็เชิญหาหอใหม่ได้เลย

พิชชาอ่านทวนประโยคที่เขียนอีกครั้งก่อนจะเอาไปแปะไว้ที่หน้าประตูห้อง เธอรู้ว่าทุกคนที่เดินผ่านหน้าห้องหยุดมองและยืนซุบซิบกัน และหนึ่งในนั้นจะต้องมีคนที่เคยเขียนด่าเธอแน่ๆ แต่แค่พูดขู่อย่างเดียวคงไม่พอ เธอก็เลยติดรูปของตัวเองที่เคยเรียนยูโดและเทควันโด้เอาไว้ให้ดูเก๋ๆ แหมๆ เอาเป็นว่าไม่พูดมากเจ็บคอ แต่ขอให้เข้าใจตรงกัน

และหลังจากนั้นมา....

ก็ไม่มีโน้ตปริศนามากวนใจเธอเลย!!

จนกระทั่ง....

"นางสาวพิชชาคณะเภสัชมีคนมาหาค่ะ"

คนที่นั่งอ่านหนังสือพอได้ยินชื่อตัวเองก็ขมวดคิ้วมุ่น ร้อยวันพันปีไม่เคยมีคนมาหาในหอ จะบอกว่าคนดูแลหอเรียกชื่อผิดก็คงไม่ใช่ เพราะเรียกชื่อเธอซ้ำไปสองรอบแล้ว และถึงจะงงๆ แต่เธอก็ต้องเดินลงไป

วินาทีที่เห็นหน้าคนมา

เธอก็ถึงกับอ้าปากเหวอไปเลย

"พะ...พี่ซิม"

"พี่ซื้อขนมมาฝาก"

คนตัวโตที่สวมเสื้อช็อปสีแดงยิ้มให้ เขายื่นขนมถุงใหญ่ใส่มือเธอและก้มหน้าลงมากระซิบข้างหูเธอเบาๆ โดยไม่ได้สนใจคนในหอที่กำลังมองมาทางพวกเขาเลยสักนิด

"ยิ้มหน่อย เพื่อนพี่มองอยู่"

"อะไรนะ"

"เพื่อนพี่มองอยู่!!"

ซิมย้ำกับพิชชาอีกครั้ง เธอมองผ่านไหล่กว้างของชายหนุ่มไปและเห็นผู้ชายสวมเสื้อช็อปสีแดงเหมือนพี่ซิมยืนกอดอกรอด้านนอกหออีกสองคน ถึงจะไม่หล่อเท่าพี่ซิมแต่ก็ต้องยอมรับจริงๆ ว่าผู้ชายคณะนี้โดดเด่นเรื่องความเท่สุดๆ ไปเลย

"แล้วพิชต้องทำยังไง"

"ไหลตามน้ำก็พอ"

คำตอบของซิมทำพิชชาขมวดคิ้วมุ่น คือจะตบตาคนให้เชื่อทั้งทีมันต้องมีการเตรียมบทพูดกันก่อนไหม แล้วถ้าโป๊ะขึ้นมาจะทำไง โอ้ย!! หัวจะปวด แล้วพี่ซิมเผลอไปทำอีท่าไหนเพื่อนถึงไม่เชื่อได้ล่ะเนี่ย อยากจะด่าจริงๆ เลย หญิงสาวคิดต่อว่าในใจเมื่ออยู่ๆ เธอก็ถูกขอร้องให้แสดงบทแฟนต่อหน้าเพื่อนๆ ของพี่ซิมทุกคนโดยที่ไม่มีเวลาให้ตั้งตัว

"ช่วยพี่หน่อยนะ"

และพอพยักหน้าตกลงเท่านั้นล่ะ ไม่ถึงห้านาทีฉันก็โดนพี่ซิมลากออกมากินข้าวเย็นด้วย แน่นอนค่ะว่าไม่ได้กินชิวๆ กันแค่สองต่อสอง เพราะเพื่อนพี่ซิมกำลังซักประวัติฉันยิกๆๆๆๆ

น่ารักจังเลย

ไปเจอไอ้ซิมที่ไหน

มันเหี้ย!!.อย่าไปคบเลยน้อง

ตอนแรกคิดว่าน่ากลัว แต่พอคุยไปคุยมา เฮ้ย!! เพื่อนพี่ซิมก็ตลกโปกฮา บ้าบอคอแตกดี แถมยังสั่งนู่น สั่งนี้ มาให้เธอกินตลอดเวลา บรรยากาศในร้านที่พี่ซิมพามาก็ดี ดนตรีสดก็เพราะ ฟังเพลินๆ จนลืมดูเวลา และพอก้มมองนาฬิกา พิชชาก็ถึงกับตาโต ทำได้เพียงแค่กรีดร้องในใจว่าซวยของจริง

ขิงคืนนี้พี่คิวอยู่ไหม

อยู่ ทำไมวะ

เออ ไม่มีอะไร ถามเฉยๆ

พิชชาส่งไลน์ไปถามขิง แต่คำตอบที่ได้ก็ทำให้เธอรู้ว่าพี่คิวคงตั้งใจอยู่กับอีขิงทั้งคืนแน่ๆ ในเมื่ออีขิงไม่ได้ ก็คงต้องเป็นไอ้เกมส์

แต่อนิจจา....

คำตอบที่ได้คือน้องกิ้ฟแฟนมันหอบเสื้อผ้าย้ายมาอยู่ด้วยกันเรียบร้อย โอ้ย!! แล้วทีนี้เธอจะทำยังไง คิดดีๆ พิชชา เธอต้องคิดดีๆ ท่าทีลุกลี้ลุกลนของคนตัวเล็กที่นั่งข้างๆ ทำให้ซิมอดถามไม่ได้

"ปวดฉี่เหรอ"

โอ้ย!! ปวดฉี่บ้าอะไร ไม่มีที่ซุกหัวนอนแล้วเนี่ย อยากตอบไปอย่างนั้น แต่ก็ไม่กล้า เพราะมีเพื่อนๆ ของพี่ซิมอยู่ เธอจึงทำได้แค่กระซิบว่า

"เลยเวลาหอในปิดแล้ว"

"เฮ้ย!! พี่ลืมไปเลย"

คนตัวโตลุกพรวดขึ้นยืนด้วยความตกใจ เขาเองก็มัวแต่คุยเพลินจนลืมไปว่าน้องอยู่หอใน เอาไงดีล่ะทีนี้ ท่าทีแปลกๆ ของซิมทำเอาเพื่อนสนิทอดถามไม่ได้ว่า

"ไอ้เหี้ยซิม มึงเป็นห่าอะไร แม่ง!! ทำเอากูตกใจหมด อยู่ๆ ก็ลุกขึ้นยืน เอ็นกระตุกเหรอวะ"

"กูลืมว่าพิชอยู่หอใน"

ซิมบอกเหตุผล ตอนนี้ถึงขับรถไปส่งพิชชาก็คงไม่ทัน เพราะรู้กันดีว่าหอในนั้นกฏระเบียบเยอะมากจริงๆ

"ไอ้เหี้ยกูก็นึกว่าเรื่องอะไร"

"เออ!! ทำเป็นตกใจไปได้"

"ก็กูตกใจจริงๆ"

ซิมบอกออกไป ซึ่งคำตอบของซิมทำเอาเพื่อนสนิททั้งสองคนถึงกับต้องหรี่ตามองด้วยความสงสัย

"ไอ้เหี้ย!! แฟนมึง มึงก็พากลับห้องสิวะ"

บรรลัยเกิด!!

พิชชาสบถในใจเมื่อได้ยินคำแนะนำอันน่าตบของเพื่อนๆ พี่ซิม โอเค!! เธอรู้ว่าคนเป็นแฟนจะอยู่ด้วยกันมันไม่ใช่เรื่องแปลก แต่เธอเป็นแค่แฟนปลอมๆ ย้ำอีกครั้งว่าเป็นแค่แฟนปลอมๆ จะให้พักอยู่ในห้องสองต่อสองกับพี่ซิมมันเป็นไปไม่ได้ มันไม่เหมาะสม มันไม่สมควร และมันก็อันตรายเกินไปสำหรับสาวโสดเวอร์จิ้นผุดผ่องอย่างเธอ

ว่าจะไม่...

แต่สถานการณ์ตรงหน้ามันบีบบังคับให้เธอต้องหัวเราะกลบเกลื่อนและตอบไปว่า "จริงด้วย" จะปฏิเสธก็ไม่ได้ เดี๋ยวไม่เนียน โดนจับได้ขึ้นมาแล้วจบเห่เลย และใช่ค่ะ ตอนนี้เธอก็กำลังรับผลของการกระทำด้วยการยืนงงๆ ในดงเสื้อช็อปสีแดงที่พร้อมใจกันเดินมาส่งถึงหน้าห้องของพี่ซิม

มุแงง~

จะมาส่งทำไม

พวกพี่รีบๆ กลับไปเดี๋ยวนี้เลย!!

อยากจะพูดออกไปอย่างนั้น แต่ก็ทำไม่ได้ มันเป็นเรื่องที่ไม่ได้คาดคิดมาก่อนล่วงหน้า พี่ซิมหาข้ออ้างมาแถไม่ได้ ฉันเองก็เช่นเดียวกัน ดังนั้นก็เลยตกลงกันว่าจะต่างคนต่างนอน ฉันนอนเตียง ส่วนพี่ซิมก็นอนพื้น คิดว่าคงไม่มีอะไรมั้ง เช้าๆ ค่อยกลับ เหนื่อยก็เลยเผลอหลับไป

พอตื่นขึ้นมา...

ความอบอุ่นที่สัมผัสได้ก็ทำเอาพิชชาถึงกับนอนตัวแข็งทื่อไปเลย ตอนนี้เธอทำได้แค่กะพริบตาปริบๆ เฝ้าถามตัวเองว่าเธอต้องนอนดิ้นขนาดไหนวะถึงกลิ้งลงมานอนข้างล่างได้ แถมหน้ายังอยู่ใกล้กับพี่ซิมแค่คืบ

"อืม...ตื่นแล้วเหรอ"

เสียงทุ้มๆ ข้างหูทำหญิงสาวรีบดีดตัวลุกพรวดขึ้นมา และแสร้งกลบเกลื่อนด้วยการทำเหมือนกับว่าเธอจะช่วยพับผ้าห่มให้

พี่ซิมไม่รู้ตัวหรอก!!

พิชชาคิดในแง่ดี ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงทั้งผ้าห่มและหมอนของชายหนุ่มที่ยังงัวเงียเพราะเธอไม่รู้จะต้องทำตัวยังไงในสถานการณ์ที่อยู่ๆ หัวใจมันก็เต้นแรงจนหน้าร้อนผ่าวไปหมด

"พี่ซิมรีบลุกเลย พิชจะกลับแล้ว"