ก๋วยเตี๋ยวเกี่ยวใจ

"พี่ซิมจะไปไหน พิชจะกลับหอ"

คนตัวเล็กโวยวายเมื่อเห็นรุ่นพี่ขับรถผ่านหน้ามหาวิทยาลัยไป เธอจ้องหน้าคนขับที่แสร้งทำหูทวนลม และบอกกับเธอเหมือนกับเป็นเรื่องปกติธรรมดาว่า

"พี่หิวข้าว"

"ก็ไปส่งพิชที่หอก่อน แล้วพี่ค่อยไปกิน"

"กินคนเดียวไม่อร่อย"

"โอ้ย!! ก็ไปชวนเพื่อนพี่สิคะ"

"ไม่เอาเดี๋ยวพวกมันสงสัย"

ซิมส่ายหัว เพราะเขารู้นิสัยของไอ้พวกนั้นดี พอเขามีแฟนปุ๊บ ต่อมเสือกของพวกมันก็ทำงานปั๊บ อยากรู้ไปซะหมดว่า "ผู้หญิง" ที่มาเป็นแฟนเขาคือใคร เรียนปีไหน ชื่ออะไร และที่สำคัญคือพวกมันชอบจับผิด เขาขี้เกียจจะต้องมานั่งตอบคำถามว่า "เมื่อคืนเป็นไงวะ" ก็เลยจบปัญหาด้วยการหนีหน้าพวกมันไปหนึ่งวันถ้วน ซิมคิดก่อนจะพูดกับคนหน้าหงิกต่อด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ฟังรื่นหูแต่อยู่ๆ กลับกระตุกหัวใจคนฟังให้เต้นแรงว่า

"พี่อยากไปกินข้าวกับแฟน"

คำพูดที่มาพร้อมรอยยิ้มจับหัวใจนั้นทำเอาพิชชาพูดไม่ออก หัวมันเบลอไปชั่วขณะ กว่าจะหาเสียงตัวเองเจอก็นะ....เผลอเคลิ้มไปกับคำว่า "แฟน" เกือบห้าวินาทีได้

"แฟนปลอมๆ ค่ะ"

พิชชาย้ำเสียงเข้ม ก่อนจะผินหน้าไปทางหน้าต่าง แกล้งทำเหมือนว่าชมวิวข้างทางไปเรื่อยๆ

ถ้าไม่เมาค้าง...

ก็คงนอนน้อยเกินไป!!

หญิงสาวคิดหาเหตุผลให้กับตัวเองที่เผลอหวั่นไหวไปกับคำพูดล้อเล่นของอีกฝ่าย ใช่แน่ๆ มันต้องใช่แน่ๆ เธอพึมพำพร้อมกับผงกหัวหงึกๆ เห็นด้วยกับข้ออ้างที่ทำให้เธอสบายใจที่จะเดินหน้าต่อไปในสถานะ "แฟนปลอมๆ"

"ครับๆ ย้ำจัง"

ซิมแกล้งแหย่คนตัวเล็กที่ทำหน้าหงิกตั้งแต่เขาตื่นมา ซึ่งเขาไม่รู้จริงๆ ว่าเผลอไปทำอะไรให้เธอโมโหถึงเอาแต่ร้องจะกลับหอ แต่เอาเถอะถ้ายังต่อปากต่อคำเขาได้ เขาก็โอเค ชายหนุ่มคิดพลันหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเลี้ยวรถไปจอดที่ร้านก๋วยเตี๋ยวหมูต้มยำที่เขาชอบกินจนกลายมาเป็นร้านประจำที่พอเมาหรือแฮงค์ๆ ทีไรก็ต้องแวะมาตำให้สร่างเมาทุกที

"ชอบกินเตี๋ยวไหม"

"ยังจะถามพิชอีกเหรอคะ เล่นจอดรถหน้าร้านซะขนาดนี้แล้ว"

"ชอบไหมล่ะ"

"ถ้าไม่ชอบจะพี่ซิมจะพาไปกินที่อื่นเหรอ"

"เปล่า"

"โอ้ย!! แล้วจะถามพิชเพื่อ??"

"ก็ครั้งหน้าจะได้พาไปร้านอื่นไง แต่ครั้งนี้พี่อยากกินก๋วยเตี๋ยวร้อนๆ แก้แฮงค์ ถือว่าทนๆ นั่งกินเป็นเพื่อนพี่หน่อยแล้วกันนะ ร้านนี้อร่อยจริง ถ้าพิชได้กิน พิชจะติดใจ อ่อ!! กินเต็มที่เลยนะ เดี๋ยวมื้อนี้พี่เลี้ยงเอง"

พอรู้ว่าได้ "กินฟรี" พิชชาก็ไม่รอช้าที่จะเดินตามหลังของรุ่นพี่วิศวะเข้าไปในร้าน กลิ่นหอมๆ ของก๋วยเตี๋ยวทำท้องของเธอร้องโครมคราม ร้านนี้เป็นร้านดัง เธอเคยอยากมากินหลายครั้ง แต่ก็ติดตรงอีขิงไม่ค่อยมีเวลาว่างให้เพราะพี่คิวคอยตามติดตลอด จะปลีกตัวมาแต่ละที แป๊บๆ ก็ต้องรีบกลับ สุดท้ายเธอก็เลยอดกินไปตามระเบียบ

"ก๋วยเตี๋ยวต้มยำ เส้นเล็ก รวมทุกอย่างเหมือนเดิมครับป้า"

"สองไหม"

คนรับออเดอร์ถาม ซิมมองพิชชาที่ก้มหน้าก้มตาเลือกเมนู ก่อนจะเอ่ยถามคนที่มาด้วยว่า

"เอาเหมือนกันไหม"

"ค่ะ"

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมายิ้ม ก่อนจะถามพนักงานเสียงหวานว่ามีเมนูแนะนำไหม และใช่เลย เมนูไหนที่ว่าเด็ด เมนูไหนที่ว่าอร่อย จัดมาอย่างละหนึ่ง เพราะเธออยากรู้ว่าร้านนี้จะอร่อยสมคำร่ำลือไหม

"แน่ใจว่ากินหมด"

"ทำไมคะ ไม่มีเงินจ่าย??"

"ไม่ใช่ ก็แค่ อืม...."

นัยน์ตาคมเข้มมองคนตรงหน้าที่ขอยืมเสื้อกันหนาวสีขาวมีฮู้ดแขนยาวเขามาใส่ไปพลางๆ มันทั้งดูน่ารัก น่าเอ็นดู ที่สำคัญเธอคงไม่รู้ตัวว่าท่าทีของเธอมันทำให้เขาแปลกใจไม่เบา

"ตัวเล็ก แต่กินเก่งนะเรา"

ซิมพูดต่อพร้อมกับยื่นแก้วน้ำที่เพิ่งเทน้ำอัดลมให้ เธอรับมันมาดูดไปอึกใหญ่ ก่อนจะส่งเสียง "ฮ๊า" ออกมาด้วยสีหน้าชื่นใจสุดๆ

"นานๆ มีคนเลี้ยง ก็ต้องกินให้เต็มที่สิคะ"

รอยยิ้มซุกซนที่ส่งกลับมาทำให้เขารู้สึกว่าการมากินข้าวกับผู้หญิงมันก็ไม่ได้น่าเบื่อไปหมดซะทีเดียว

กินก๋วยเตี๋ยวนี่นะ!!

ไม่เอาหรอกร้อน

โอ้ย!! กินยาก

ไปกินร้านในห้างดีกว่า

นั่นคือคำพูดของผู้หญิงที่เขาเคยชวนไปกินข้าวด้วย ตอนแรกก็บอกว่า "กินอะไรก็ได้" พอพามาก็ทำหน้าไม่พอใจ อ้างโน่น อ้างนี่ สุดท้ายเรื่องมากก็พาลทำให้ต่างคนต่างหมดอารมณ์กินข้าวไปซะดื้อๆ และนี่คงเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาโสด ชอบไปไหน มาไหนคนเดียว เพราะขี้เกียจต้องเอาใจใครให้ปวดหัว

"โอ้ย!! อันนี้อร่อย"

"อันนั้นก็อร่อย"

"เนื้อตุ๋นนี่คือที่สุด"

คนตัวเล็กพูดไปเคี้ยวไป พร้อมกับเอ่ยชมทุกเมนูที่เข้าปากเธอ ท่าทางแฮปปี้มีความสุข แถมยังเอ็นจอยไปกับอาหารของพิชชาทำให้มื้อนี้เขากินได้เยอะกว่าปกติทีเดียว

"พี่ซิม นิ่งๆ ก่อนนะคะ"

"ทำไมครับ"

จากคนดี๊ด๊า พูดไม่หยุด อยู่ๆ ก็วางตะเกียบลง ดวงตาคู่สวยมองหน้าเขา ราวกับว่ากำลังจับจ้องบางอย่าง

"อย่าขยับค่ะ"

"มะ...มีอะไรครับ"

ตะเกียบที่คีบหมูตอนนี้ค้างไว้ เพราะถูกอีกฝ่ายกำชับเสียงแข็งว่า "ห้ามขยับ" คนตัวโตลอบกลืนน้ำลายลงคอเมื่ออยู่ๆ หญิงสาวก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ และบอกเขาว่า "เห็นแล้วหงุดหงิด"

หงุดหงิด??

คำพูดของพิชชาทำซิมงงหนักกว่าเดิม อยู่ดีๆ ท่าทีของเธอก็เปลี่ยนไป หรือว่าเธอไม่พอใจที่เขาแอบชิมก๋วยเตี๋ยวแห้งสูตรโบราณของเธอ

"อะ...เอ่อ พี่ขอโทษ"

"บอกว่าอย่าเพิ่งพูด"

เพี้ย!!!!!

ไม่รอช้าอีกต่อไป ฝ่ามือน้อยๆ ฟาดเข้าไปที่แก้มของรุ่นพี่เต็มแรง มุมปากสีชมพูผุดรอยยิ้มเหี้ยมขณะดึงมือออก คนตบก็ตบไป ส่วนคนโดนตบก็นั่งงงเป็นไก่ตาแตกไปสิคะงานนี้ แต่ไม่ทันที่เขาจะได้ถาม คนตัวเล็กก็ร้องขึ้นมาว่า

"โอ้ย!! ตบไม่ทัน"

พิชชาทำหน้าเซงเมื่อเห็นไอ้ยุงตัวร้ายที่กัดแก้มของพี่ซิมลอยนวลไปต่อหน้าต่อตา ถ้าพี่ซิมไม่ขยับปากพูดเยอะ ป่านนี้เธอก็จัดการได้แล้ว

"ตบไม่ทัน??"

ชายหนุ่มย้อนถามด้วยแววตางงๆ

"ใช่ค่ะ ยุงมันไปแล้ว"

"ยุง??"

"อื้ม"

หญิงสาวพยักหน้า พร้อมกับจับตะเกียบที่วางไว้ขึ้นมาคีบเส้นก๋วยเตี๋ยวเข้าปากต่อ พิชชาทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น และนั่นก็ทำให้ซิมหลุดขำออกมา เพราะคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าจะต้องมาโดนผู้หญิงตบเพียงเพราะยุงแค่ตัวเดียว เอานะ!! น้องก็แค่หวังดี น้องคงไม่อยากให้เขาโดนยุงกัด พอคิดอย่างนั้นก็เลยไม่ถือสา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอะไรเพลินๆ

จนกระทั่ง....

มีเพื่อนส่งข้อความมาหา จากที่ขำๆ ตอนนี้เริ่มขำไม่ออก เพราะลิ้งค์ข่าวที่เพื่อนแนบมามีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับพวกเขาเต็มๆ

"พิชชา"

"อะไรคะ"

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมาสบตาคมเข้มของผู้ชายที่ขัดจังหวะการกินก๋วยเตี๋ยวของเธอ

"พี่ว่าเรางานเข้าแล้วล่ะ"

คนพูดยื่นโทรศัพท์ที่เปิดหน้าเพจกอสซิปของมหาวิทยาลัยให้กับพิชชาดู ดวงตาคู่สวยหรี่มอง เธออ่านข้อความในข่าว และยังพูดติดตลกขำๆ กับพี่ซิมว่า

"อุ้ย!! ใครเหรอคะ หนุ่มหล่ออักษรย่อ "ซ" โดนแฟนสาวตบหน้ากลางร้านก๋วยเตี๋ยว น่าสงสารจัง"

คนไม่รู้ตัวยังคงยิ้มหน้าระรื่น ก่อนจะหันไปสั่งขนมถ้วยมากินล้างปาก ซิมถอนหายใจให้กับความใสซื่อของรุ่นน้องไปหนึ่งที ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงเซงๆ ที่โดนเอาไปเมาท์ในเพจว่า

"ก็พี่ไง!!!"

"อะไรนะ??"

ขนมถ้วยแทบพุ่งออกมาจากปาก มือเรียวแย่งโทรศัพท์ในมือมาดูอีกครั้ง เธอเลื่อนๆ อ่านคอมเม้นท์อย่างรวดเร็ว

อนิจจา...

ฉันแค่จะตบยุง

แต่ทำไมถึงไปใส่ไข่ว่า

ทะเลาะกันได้ละเนี่ย!!!!!