เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 5
บทล่าสุด
หน้าจอลับของเจ้านายเย็นชา บทที่ 13
ฉันผลักแคสเซียสออก แล้วรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาหน้าจอแสดงชื่อผู้โทร: [แม่]แคสเซียสหยุดจูบอันดุเดือดทันที แต่มือทั้งสองข้างยังคงโอบรัดเอวของฉันไว้แน่น“ห้ามพูดอะไรทั้งนั้น” ฉันจ้องเขาเขม็งด้วยน้ำเสียงสั่นเครือใบหูของแคสเซียสแดงก่ำ ดวงตายังคงลุกโชนจากจูบเมื่อครู่ ก่อนเขาจะตอบรับด้วยเสียงแหบพร่า“ทุกอย่างตามที่นายหญิงสั่งครับ”ฉันกดรับสาย“อาเรีย เป็นยังไงบ้าง” น้ำเสียงของแม่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น “จูเลียนเป็นเด็กดีใช่ไหม”“เขา... ก็โอเคค่ะ” ฉันพยายามทำเสียงให้เป็นปกติ“ดีมาก!” แม่ยังคงโน้มน้าวต่อ “พอลูกแต่งงานกับเขา ก็ไม่ต้องไปแตะเงินสกปรกของพวกมาเฟียอีก ครอบครัวนักการเมืองมีเงินสะอาด แถมยังให้ความมั่นคงได้ด้วย”แคสเซียสที่ฟังอยู่ข้าง ๆ พลันฉายแววหึงหวงในดวงตาเขาโน้มเข้ามาใกล้ใบหูของฉัน แล้วกระซิบอย่างระมัดระวัง“นายหญิง ผมมีอำนาจมากกว่าเขา ผมตามใจคุณได้ทุกอย่าง เป็นเสี่ยสายเปย์ให้คุณก็ได้...”ฉันตวัดสายตาจ้องเขาแต่เขายังคงพูดต่อ ราวกับกำลังแย่งชิงความโปรดปรานจากฉันอย่างเปิดเผย“อีกอย่าง ตลอดสองปีที่ผ่านมา ผมโอนเงินหลายล้านดอลลาร์ให้คุณในเว็บมืด ซึ่งเป็นเพียงเงินค่าขนม ส่วนเขามีทรัสต์ฟ
หน้าจอลับของเจ้านายเย็นชา บทที่ 12
ใบหน้าของจูเลียนซีดเผือด ร่างกายสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัดทุกคนในร้านอาหารหยุดพูด แล้วหันมาจ้องโต๊ะพวกเราด้วยความหวาดระแวงฉันปล่อยให้แคสเซียสทำแบบนี้ต่อไปไม่ได้“บอสคะ!” ฉันผุดลุกจากเก้าอี้แล้วคว้าแขนเขาไว้ “เราออกไปคุยกันข้างนอกเถอะค่ะ”ฉันออกแรงทั้งหมดลากเขาเข้าไปในห้องรับประทานอาหารส่วนตัวที่อยู่ติดกันทันทีที่ประตูปิดลง ฉันก็หันขวับไปเผชิญหน้ากับเขา“คุณกำลังทำบ้าอะไรอยู่!”แคสเซียสเพียงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ชุดสูทของเขายังคงไร้ที่ติ แต่ความเดือดดาลในดวงตากลับรุนแรงราวกับพร้อมเผาฉันให้มอดไหม้“จูเลียนตรงตามคุณสมบัติลูกเขยที่พ่อแม่ฉันต้องการทุกอย่าง” ฉันสูดหายใจเข้าลึก พยายามทำเสียงให้สงบ “ก่อนหน้าเขา พวกเขาคิดจะจับฉันแต่งงานกับชายแก่อายุหกสิบเพื่อใช้หนี้ ในที่สุดฉันก็ได้เจอคนหนุ่มสักที และคุณไม่จำเป็นต้องทำให้เขากลัวจนหนีไปหรอกนะคะ”แคสเซียสจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉัน ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“เธอมีความสุขกับเขาเหรอ”ฉันพยักหน้า “ใช่ค่ะ”ดวงตาของเขาแดงก่ำขึ้นมาในทันทีเจตนาฆ่าฟันทั้งหมดเลือนหายไป เหลือเพียงแววตาเปราะบางและสิ้นหวัง“แล้วฉันล่ะ” เสียงของเขาแตกพร่าและแหบแห้งราวกับสัตว์บา
หน้าจอลับของเจ้านายเย็นชา บทที่ 11
ตลอดหลายวันถัดมา ฉันแทบไม่ต่างจากถูกกักบริเวณอยู่ในเพนต์เฮาส์ของแคสเซียสเขาเรียกมันว่า “การสอนแบบลงมือปฏิบัติจริง” แต่ความจริงแล้ว ฉันแค่ถูกขังอยู่ในห้องทำงานของเขาทุกวัน เพื่อบูรณะภาพวาดเฮงซวยชิ้นนั้นฉันได้กินอาหารสามมื้อที่ปรุงโดยเชฟส่วนตัว และพักอยู่ในห้องสวีตสุดหรูมูลค่าหลายล้านดอลลาร์แต่ฉันไม่อาจลดความระแวดระวังลงได้แม้แต่วินาทีเดียวสายตาที่แคสเซียสใช้มองฉันยิ่งนับวันก็ยิ่งอันตราย ราวกับหมาป่าที่กำลังจับจ้องเหยื่อเช้าวันเสาร์ ขณะที่ฉันกำลังเดินไปยังห้องทำงานเพื่อลงเวลาทำงาน โทรศัพท์ก็ดังขึ้น“อาเรีย” เสียงของแม่ดังมาตามสาย “ในเมื่อหนี้ของครอบครัวใกล้จะหมดแล้ว ก็ถึงเวลาที่ลูกควรคิดเรื่องชีวิตส่วนตัวบ้าง”“ชีวิตส่วนตัวอะไรคะ”“เรื่องแต่งงานไง” น้ำเสียงของแม่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น “แม่นัดดูตัวให้ลูกแล้ว เขาคือจูเลียน ลูกชายของสมาชิกสภาโรมาโน อายุยี่สิบสองปี เพิ่งเรียนจบจากฮาร์วาร์ด”ดวงตาของฉันเป็นประกายขึ้นมาทันทีครอบครัวนักการเมือง นั่นหมายถึงเงินสะอาดและตั๋วพาฉันออกจากโลกมาเฟีย“เขาเป็นยังไงบ้างคะ”“เขามีทรัสต์ฟันด์ที่สร้างรายได้ปีละหกล้านดอลลาร์ ทั้งหนุ่ม ทั้งหล่อ และที่สำค
หน้าจอลับของเจ้านายเย็นชา บทที่ 10
ก่อนที่ฉันจะทันได้ตอบ แคสเซียสก็รีบเดินออกจากห้องทำงานไปฝีเท้าของเขาเซเล็กน้อย ราวกับสัตว์ที่ได้รับบาดเจ็บฉันจ้องประตู รู้สึกว่าปฏิกิริยาของเขาแปลกประหลาดเหลือเกินทำไมเขาถึงใส่ใจนักว่าฉันเกลียดลิ้นจี่ฉันส่ายหน้าแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาฉันเปิดบัญชีเว็บมืด ก่อนจะกะพริบตาปริบ ๆแคสเซียสไม่ได้ส่งข้อความมาหาฉันเลยตลอดทั้งวันข้อความล่าสุดถูกส่งมาเมื่อคืนตอน 23:20 น. [นายหญิง ผมอยากแต่งงานกับคุณครับ]นี่ไม่เหมือนเขาเลยตามปกติ แค่ฉันตอบช้าไปนิดเดียว เขาก็จะส่งข้อความมาถล่มโทรศัพท์ฉันจนแทบระเบิดไปแล้วฉันจึงเป็นฝ่ายส่งข้อความไปก่อน [นายกำลังทำอะไรอยู่]เขาตอบกลับมาทันที[กำลังคิดถึงคุณครับ]ฉันขมวดคิ้ว [ทำไมวันนี้นายไม่คุยกับฉันเลย]แต่คราวนี้เขาไม่ได้ตอบกลับมาทันทีขณะที่ฉันกำลังสงสัย เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นฉันเงยหน้าขึ้น แล้วเห็นแคสเซียสยืนอยู่ตรงประตูพร้อมจานแอปเปิลหั่นชิ้นในมือแต่เขาไม่ได้เดินเข้ามาเขาเพียงจ้องฉันเขม็ง ความสับสนในดวงตาค่อย ๆ จางหายไป และถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มอันตรายที่ปรากฏขึ้นอย่างช้า ๆหัวใจของฉันกระตุกวูบเขาจับได้แล้วหรือเปล่า“เมื่อกี้เธอกำลังดูอะไรอยู่” เขาถามขณะเดิ
หน้าจอลับของเจ้านายเย็นชา บทที่ 9
เพื่อไม่ให้แคสเซียสเปลี่ยนใจ ฉันแทบจะวิ่งไปหยิบกล่องเครื่องมือสิบนาทีต่อมา ฉันถืออุปกรณ์เดินตามเขาเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวห้องทำงานแห่งนี้หรูหราเกินบรรยายพื้นที่เปิดโล่งกว่าสามพันตารางฟุต รายล้อมด้วยหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน ซึ่งมองเห็นแม่น้ำที่ไหลผ่านเมืองชั้นหนังสือทอดยาวจากพื้นจรดเพดาน อัดแน่นไปด้วยหนังสือเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ศิลปะและการบริหารธุรกิจตรงกลางมีโต๊ะทำงานไม้วอลนัตขนาดใหญ่ตั้งอยู่ และข้างกันนั้นคือโต๊ะบูรณะระดับมืออาชีพ ไม่น่าเชื่อเลยว่าบอสจะเป็นช่างบูรณะที่เก่งที่สุดในตระกูล...“นั่งตรงนี้” แคสเซียสชี้ไปยังเก้าอี้ข้างโต๊ะบูรณะฉันวางกล่องเครื่องมือลงและกำลังจะนั่ง แต่กลับสังเกตเห็นว่าเขาลากเก้าอี้อีกตัวเข้ามาด้วยวางอยู่ติดกับเก้าอี้ของฉันใกล้เสียจนหัวเข่าของเขาแทบจะสัมผัสต้นขาของฉันฉันนั่งลงอย่างเกร็ง ๆ พยายามจดจ่อกับภาพวาดตรงหน้าให้มากที่สุดแต่การมีแคสเซียสนั่งอยู่ใกล้ ๆ กลับสร้างแรงกดดันมากเกินไปเขานั่งอยู่ทางขวามือ แขนข้างหนึ่งพาดอยู่บนพนักเก้าอี้ของฉัน ราวกับกำลังโอบกอดฉันอย่างไม่ตั้งใจฉันสัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากแผงอกแข็งแกร่ง รวมถึงลมหายใจอุ่น
หน้าจอลับของเจ้านายเย็นชา บทที่ 8
เมื่อฉันตื่นขึ้นมา เวลาก็ล่วงเลยมาถึงเที่ยงของวันถัดไปแล้วหัวของฉันปวดร้าวราวกับกำลังจะแตก ส่วนในปากก็มีรสชาติเหมือนกรดแบตเตอรี่ฉันยกมือกุมหัวที่ปวดตุบ ๆ แล้วฝืนลืมตาขึ้นสิ่งแรกที่เห็นไม่ใช่อะพาร์ตเมนต์โทรม ๆ ที่มีน้ำรั่วซึมของฉันแต่เป็นเตียงกำมะหยี่ขนาดใหญ่ ผ้าปูที่นอนสีครีมเนียนนุ่มซึ่งน่าจะมีราคาแพงกว่าอะพาร์ตเมนต์ของฉันทั้งห้อง และโคมระย้าคริสตัลราคาแพงลิบที่ห้อยอยู่เหนือศีรษะฉันผุดลุกขึ้นนั่งทันทีฉันอยู่ที่ไหนกันเนี่ย?!ฉันถูกลักพาตัวมาเหรอฉันรีบเอื้อมมือไปใต้หมอนเพื่อหาโทรศัพท์โดยสัญชาตญาณเจอแล้ว ขอบคุณพระเจ้าฉันกดโทรหาเอเลน่าด้วยมือที่สั่นเทา“ฮัลโหล” น้ำเสียงของเอเลน่าฟังดูอ่อนแรงยิ่งกว่าฉันเสียอีก“เอเลน่า!” ฉันกระซิบอย่างตื่นตระหนก “ฉันถูกลักพาตัว! โทรแจ้งตำรวจเร็ว!”“อะไรนะ” เอเลน่าชะงักไป ก่อนหัวเราะอย่างขมขื่น “อาเรีย เธอไม่ได้ถูกลักพาตัว เธออยู่ในเพนต์เฮาส์ของบอส”“อะไรนะ?!”“เมื่อคืนบอสพาเธอกลับมาที่เพนต์เฮาส์ของเขา ฉันก็นอนเป็นเพื่อนเธออยู่ในห้องรับแขก จำไม่ได้เหรอ”สมองของฉันว่างเปล่าไปในทันที“เมื่อคืน... ฉันทำอะไรลงไปบ้าง”เอเลน่าเงียบไปครู่หนึ่ง “แน่ใจนะว่า
