บทที่ 6

หลังจากกลับบ้าน อันยีเซี่ยก็เกิดไข้สูงซึ่งไม่ลดสักที

เซิ่งซืออวี้กลับบ้านอย่างเมามาย และเมื่อเห็นเธอหมดสติด้วยแก้มแดงก่ำ และจู่ๆ ก็ตื่นตระหนก

เขารีบอุ้มเธอขึ้นมาและพาเธอไปโรงพยาบาล

เมื่อรู้สึกตัวอีกที อันยีเซี่ยขยับเปลือกตาหนักๆ ของเธอ และในที่สุดก็ลืมตาขึ้นด้วยความยากลำบาก

เมื่อเห็นเธอตื่นขึ้นมา นางพยาบาลที่กำลังเปลี่ยนยาให้นั้นก็ดีใจมาก "คุณนายเซิ่ง ในที่สุดคุณก็ตื่นแล้ว คุณตัวร้อนมาทั้งวันทั้งคืน คุณเซิ่งกังวลมากจนต้องเฝ้าอยู่หน้าเตียงตลอด จนกระทั่งเมื่อกี้ได้รับโทรศัพท์สายหนึ่งเลยออกไป จะให้ฉันไปเรียกเขาไหม ถ้าเขารู้ว่าคุณตื่นแล้วจะต้องดีใจมากแน่ๆ"

อันยีเซี่ยส่ายหัวแล้วพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง "ไม่ต้อง"

พยาบาลไม่ได้พูดอะไรหลังจากได้ยินดังนั้น เธอจึงเปลี่ยนยาให้เสร็จแล้วก็จากไปอย่างเคารพ

ทันใดนั้นห้องผู้ป่วยขนาดใหญ่ก็เงียบลง เงียบมากจนอันยีเซี่ยสามารถได้ยินเสียงโทรของเซิ่งซืออวี้ที่อยู่ข้างนอกด้วยซ้ำ

เขาเป็นคนเงียบอยู่เสมอ เขาจะสูญเสียการควบคุมก็ต่อเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอเท่านั้น

แต่ตอนนี้ เสียงของเขาในโทรศัพท์เต็มไปด้วยความสุขและความตื่นเต้น

หลังจากนั้นไม่นาน เสียงฝีเท้าก็ห่างไกลออกไป คือเซิ่งซืออวี้เดินออกไปแล้ว

เธอใช้กำลังทั้งหมดเพื่อลุกจากเตียงแล้วเดินตามไปข้างหลังอย่างช้าๆ

หลังจากลงไปได้สองสามชั้น เธอก็บังเอิญเห็นเซิ่งซืออวี้พยุงหลินจินเดินออกจากแผนกสูตินรีเวช

ใบหน้าของทั้งสองเปื้อนรอยยิ้มไว้อย่างชัดเจน และมุมปากของพวกเขาก็ยกขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

เมื่อเห็นอันยีเซี่ย หลินจินก็แสร้งตะโกนด้วยความประหลาดใจ "คุณนายเซิ่ง ช่างบังเอิญจริงๆ คุณก็อยู่ในโรงพยาบาลด้วยเหรอ"

เมื่อได้ยินเสียงนั้น เซิ่งซืออวี้เงยหน้าขึ้นและสบตากับอันยีเซี่ยซึ่งยืนอยู่ไม่ไกล

ทันใดนั้น ร่างกายของเขาเกร็งขึ้น และก็รีบปล่อยมือที่จับหลินจินไว้

"เซี่ยเซี่ย ผม ผมลงมาเพื่อช่วยรับยาให้คุณ และบังเอิญไปชนเข้ากับหลินจิน เธอกำลังท้อง ผมเลยช่วยเธอเพราะกลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับเธอ"

เขารีบอธิบายอย่างประหม่าโดยกลัวว่าเธอจะเข้าใจผิด

ดวงตาของอันยีเซี่ยจ้องมองไปที่ช่องท้องส่วนล่างของหลินจิน และรู้สึกว่าจู่ๆ ตัวเองก็หายใจลำบาก

เธอหลับตาลงครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "คุณลิน...คุณท้องตั้งแต่เมื่อไหร่คะ? ทำไมพ่อของเด็กไม่มาล่ะ?"

หลินจินแตะท้องน้อยของตัวเองด้วยใบหน้าที่มีความสุขและยิ้มหวาน "เพิ่งจะได้รู้ผลนี้ อายุครรภ์หนึ่งเดือนแล้ว แม้ว่าพ่อของลูกติดธุระไม่ได้มาแต่เมื่อรู้ว่าฉันท้องเขาก็มีความสุขมาก เขาไม่เพียงซื้อวิลล่าให้ฉันตั้งหลายหลัง ยังโอนเงิน 500 ล้านใฟ้ฉันด้วย คือนี้ยังเตรียมจุดพลุดอกไม้ไฟทั้งเมืองเพื่อเฉลิมฉลองผลงานแห่งความรักของเราสองคน"

เธออวดด้วยความตื่นเต้น แต่อันยีเซี่ยได้แต่มองดูเธอเป็นเวลานานก่อนที่ฉีกยิ้มและพูดว่า "งั้นเหรอ?"

หลินจินยิ้ม สีหน้าของเธอดูยิ่งได้ใจมากขึ้น "ใช่ค่ะ คุณนายเซิ่ง วันนี้มีเวลาว่างพอ จะทานอาหารด้วยกันไหม? ฉันจะเรียกพ่อของลูกฉันมาด้วย"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเซิ่งซืออวี้ก็เปลี่ยนไปทันที เขาเหลือบมองหลินจินอย่างไม่พอใจ จากนั้นปฏิเสธไปทันที "ไม่ต้องเลย เซี่ยเซี่ยไม่มีเวลา"

หลังจากพูดจบ เซิ่งซืออวี้ก็กอดอันยีเซี่ยด้วยท่าทางเอาใจใส่และเกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"เซี่ยเซี่ย คุณยังไม่หายดี อย่าวิ่งไปไหนมาไหนแบบนี้นะ"

"มันก็แค่พรีเซ็นเตอร์คนหนึ่งเอง อย่าไปสนใจเลย"

เมื่อได้ยินความดูหมิ่นจากน้ำเสียงของเซิ่งซืออวี้ สีหน้าของหลินจินก็ซีดเผือดในทันที

จากนั้นก็ก้มศีรษะลงอย่างกลัวๆ และพูดด้วยดวงตาสีแดงพร้อมความคับข้องใจว่า "ใช่ ฉันสำคัญตัวเองเกินไป ฉันจะคู่ควรที่จะทานอาหารพร้อมกับคุณนายเซิ่งได้ที่ไหน"

หลังจากพูดจบ เธอก็เช็ดน้ำตาและหันหลังจากไปด้วยความโกรธ

สีหน้าของเซิ่งซืออวี้ เปลี่ยนไปเล็กน้อย และกำลังคิดจะตามเะอไป แต่เมื่อเห็นอันยีเซี่ยที่ยืนดูเขาอย่างใจเย็นในข้างๆ ในที่สุดเขาก็ไม่ได้ทำ

หลังจากรับยาเป็นจำนวนหนึ่ง อันยีเซี่ยก็ออกจากโรงพยาบาลและกลับบ้าน

บางทีอาจจะเพราะเมื่อกี้ตะโกนใส่หลินจิน ในระหว่างทางกลับเซิ่งซืออวี้ก็ใจคอไม่ดีมาตลอด พอพาเธอกลับบ้าน เขาก็ขังตัวเองอยู่ในห้องอ่านหนังสือโดยอ้างว่าต้องจัดการงานบริษัท

ทันทีที่อันยีเซี่ยกลับมาที่ห้อง เธอก็ได้รับรูปภาพจากหลินจินรูปหนึ่ง

นั่นคือผลงานทดสอบการตั้งครรภ์

จากนั้นมีการส่งข้อมูลยั่วยุชุดหนึ่งด้วย:

[อันยีเซี่ย ฉันรู้ว่าวันนี้คุณคงมองออกแล้ว เด็กของซืออวี้ อย่าคิดว่าเขารักคุณมาก ถ้าเขารักคุณจริงๆ แล้วจะมีฉันได้ยังไง]

[คุณรู้ไหมว่าเขาหลงรักฉันแค่ไหน? ทุกปีในวันเกิดหรือวันครบรอบแต่งงานของพวกคุณ เขาจะมาอยู่กับฉันหลังจากเกลี้ยกล่อมให้คุณนอนก่อน เขาสุดยอดมาก แต่ละครั้งเราต้องใช้ถุงยางหลายกล่อง และฉันก็ลุกจากเตียงไม่ไหวในวันรุ่งขึ้น]

[เราได้ทิ้งร่องรอยแห่งความรักไว้ในรถมายบัคของเขา ห้องทำงานของซีอีโอของเขา และแม้แต่เรือนหอพวกคุณด้วยซ้ำ เขาใช้ท่าตั้งร้อยท่ากับฉัน มักจะว่ากันว่าเรื่องการร่วมเพศกับความรักต้องมาพร้อมกัน เขาเคยเล่นใหญ่เช่นนี้กับคุณไหมล่ะ]

เมื่ออ่านดูข้อความที่ตั้งใจชวนให้ยั่วโมโหนั้น อันยีเซี่ยหายใจเข้าลึกๆ และระงับอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านในใจของเธอ

ขณะที่เธอปิดโทรศัพท์ลงนั้น เซิ่งซืออวี้ก็กอดเธอจากด้านหลัง

"ที่รัก คุณกำลังดูอะไรอยู่เหรอ?"

เขาเอาคางซุกเข้าไปข้อพับคอของเธอและเห็นเพียงความมืดบนโทรศัพท์ของเธอ