Short
ฉันถูกสามีเอามาทำเป็นหุ่นจำลอง

ฉันถูกสามีเอามาทำเป็นหุ่นจำลอง

作家:  อูเหมยปิงเหม่ยซื่อ完了
言語: Thai
goodnovel4goodnovel
11チャプター
3.3Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ย้อนกลับ

ความเสียใจหลังตาย

ความคิดร้ายกาจ

โหดเหี้ยม

อารมณ์ครอบครัว

อาชญากรรม

สามีของฉันเป็นนักศึกษาแพทย์ปริญญาเอก เขาเป็นคนยุติธรรมไม่ลำเอียง นิสัยจิตใจดี กระทั่งอยู่มาวันหนึ่ง ผู้หญิงที่เขารักเสมอมาขับรถชนคนตาย เพื่อช่วยเหลือผู้หญิงที่เขารักให้พ้นผิด เขาจึงใช้ความรู้ทางการแพทย์ทั้งหมดที่มี นำร่างไร้วิญญาณไปทำเป็นหุ่นจำลอง แล้วตั้งไว้ในห้องทดลอง ขณะที่กำลังจัดการร่างไร้วิญญาณอยู่นั้น เขาก็เห็นว่าภายในท้องนั้นตั้งครรภ์เด็กทารกคนหนึ่งอยู่ เขาที่สุขุมเยือกเย็นมาตลอด ถึงกับใจเต้นไม่เป็นส่ำ ที่เขาไม่รู้ก็คือ เจ้าของร่างไร้วิญญาณนี้ก็คือฉันเอง และทารกในครรภ์ก็คือลูกของเขา...

もっと見る

第1話

บทที่ 1

The moment the guard let go, the black snake shot up from my wrist at lightning speed and wrapped around me tightly.

The floating comments popped up again.

[Miles isn't even worried about scaring Olivia, huh?]

[You can't blame him. Ten guards chased him halfway across the complex and hit him with their batons. Even a handsome snake-man would lose his fight after that.]

[Yeah, getting hit more than ten times is harsh. If Miles weren't ridiculously lucky, Olivia would already be moving on to someone else.]

At the same time, the guard said, "Miss, you're free to keep pets, but you can't let a snake that big just wander around. You're gonna scare somebody. If I hadn't suddenly remembered seeing this snake sunbathing by your window earlier, we would've killed your pet and made a pair of boots out of it."

As soon as the black snake heard that, it shuddered and dove straight down my collar.

[Whoa, not fair! I want Miles's point of view!]

[Me too!]

[Talk about turning disaster into a win. Miles seriously lucked out!]

I tried to soothe the snake tucked against my chest, then hurried to grab the watermelon I had just bought and handed it to the guard.

"I'm really sorry. It won't happen again. Here, it's so hot out. Have some cold watermelon."

The guard looked a little happier with the watermelon in his hands. He gave me a few reminders and left.

I was about to close the door when I felt the black snake burrow deeper. It even flicked its tongue.

Damn it. Breaking up with Miles Richardson really was the right call.

This jerk of a snake-man pretended to be a normal human while dating me, and he wouldn't even let me touch him.

Yet when he wanted to take advantage of me, he never once hesitated.

I tried to pull the snake out, but it stubbornly wriggled farther in.

That slippery, warm sensation glided over my skin.

I had felt it in my dreams more times than I could count. Now, I seriously suspected those weren't dreams.

The black snake refused to come out. In the end, I had no choice.

I let it curl up against me and fall asleep.

[Miles can finally sleep well. Ever since breaking up with Olivia, he hasn't been able to eat or sleep. He drank himself numb until he finally couldn't take it anymore and turned back into his real form just to see her.]

I peeked down through my collar at the black snake nestled inside.

I didn't get it.

Sure, I was the one who suggested the breakup, but he agreed to it, too.

The reason was simple: Miles wouldn't let me touch him.

Imagine dating a guy with a perfect face, long legs, and abs… Just to have him tell you he didn't want to get intimate with you.

For a while, I even wondered if something was wrong with him, or if he was self-conscious of his size.

But every time things almost crossed the line, Miles would grit his teeth, get up, and march into the bathroom to take a cold shower, leaving me alone in the bedroom to clean up the mess.

Back then, I thought he must be in love with someone else, and he was saving himself for his one true love.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
11 チャプター
บทที่ 1
ฉันเป็นวิญญาณลอยไปลอยมาอยู่เหนือห้องทดลอง เห็นร่างไร้วิญญาณของตัวเองวางอยู่ด้านหน้าลี่จื่อเซียนในสภาพเปล่าเปลือยใบหน้าของฉันถูกกระแทกจนเละไปหมด มองไม่ออกว่าใบหน้าเดิมเป็นอย่างไรแขนทั้งสองข้างของฉันถูกบดจนกระดูกแหลกละเอียดไม่เป็นรูปร่างลี่จื่อเซียนยังคงยืนอยู่ที่เดิม เขาสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วหันไปมองเมิ่งเชียนเชียนที่กำลังยืนทำหน้าใสซื่ออยู่ข้างๆ“ทำไมถึงทำรุนแรงขนาดนี้ล่ะ?”พอเมิ่งเชียนเชียนได้ยินเขาพูดออกมาแบบนี้ ก็ถอนหายใจออกมา ดูท่าว่าลี่จื่อเซียนจะดูไม่ออกว่าเจ้าของร่างไร้วิญญาณร่างนี้จะเป็นฉันเอง“อาเซียน นายช่วยฉันได้ใช่ไหม?”เสียงของเมิ่งเชียนเชียนนั้น ทำให้คนฟังอดสงสารไม่ได้ลี่จื่อเซียนเผยแววตาแน่วแน่ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกราวกับได้ทำการตัดสินใจครั้งใหญ่อะไรบางอย่าง แล้วพูดว่า “เชียนเชียน ฉันจะปกป้องเธอ ปกป้องเธอไปชั่วชีวิต!”เมื่อพูดจบลี่จื่อเซียนสวมถุงมือ แล้วทำความสะอาดบาดแผลบนศพทั้งถอนเส้นผม ขนตามร่างกาย และแยกไขมันออกสุดท้ายจึงหยิบมีดผ่าตัดออกมา กรีดมีดลงบนผิวหนังบริเวณท้องของฉัน แล้วทำความสะอาดอวัยวะภายในทั้งหมดตอนที่มีดผ่าตัดกรีดไปถึงปากแผล มือของลี่จื
続きを読む
บทที่ 2
เมิ่งเชียนเชียนเห็นลี่จื่อเซียนทำแบบนี้แล้ว ความผิดปกติสายหนึ่งก็ทอประกายออกมาจากดวงตา ทว่าหลังจากนั้นกลับแสร้งพูดออกมาอย่างเศร้าโศกเสียใจ“อาเซียน ฉันรู้ว่านายชอบเด็กนะ แต่ว่า...”เมิ่งเชียนเชียนกุมหน้าท้องไว้ ท่าทางราวกับตกเข้าไปอยู่ในความทรงจำอันน่าเศร้าใจบางอย่างก็ไม่ปาน“ฉันไม่สนหรอกว่าหลินซินอวี๋จะเป็นคนให้กำเนิดลูกของนาย แค่เป็นลูกของนาย ฉันก็ชอบทั้งนั้น!”ตอนที่เมิ่งเชียนเชียนพูดประโยคนี้ออกมา ในดวงตาก็เอ้อล้นไปด้วยน้ำตา จ้องมองลี่จื่อเซียนด้วยความรักลึกซึ้งลี่จื่อเซียนมองเมิ่งเชียนเชียน แล้วก้มหน้ามองร่างไร้วิญญาณตรงหน้าอีกครั้ง “ฉันไม่ยอมให้หล่อนคลอดลูกของฉันหรอก หล่อนไม่คู่ควรเลยสักนิด”“แต่พวกนายสองคน...”“ฉันเปลี่ยนวิตามินของหล่อนเป็นยาคุมกำเนิดตั้งนานแล้ว หล่อนไม่มีทางให้กำเนิดลูกของฉันได้หรอก!”พอได้ยินลี่จื่อเซียนพูดแบบนี้ ฉันก็เหมือนกับถูกสายฟ้าฟาดเข้าที่ศีรษะอย่างไรอย่างนั้นฉันแต่งงานอยู่กินกับลี่จื่อเซียนมาห้าปี ไม่เคยมีวี่แววจะตั้งท้องเลยสักนิดพวกเราล้วนไปตรวจหาสาเหตุกันที่โรงพยาบาลแล้ว แต่ทุกอย่างก็ปกติดี แค่ไม่ตั้งท้องก็เท่านั้นที่แท้ก็เป็นเพราะลี่จ
続きを読む
บทที่ 3
ตอนที่ลี่จื่อเซียนออกไปจากห้องทดลองก็เป็นเวลาสี่ทุ่มกว่าแล้วเพิ่งกลับถึงบ้าน ลี่จื่อเซียนก็ถูกแม่ของตัวเองซักถามอย่างดุดันทันที“จื่อเซียน นี่แกทะเลาะกับซินอวี๋อีกแล้วใช่ไหม?”พอลี่จื่อเซียนถูกคุณแม่ถามเข้าแบบนั้น ก็เข้าใจไปว่าฉันเป็นคนมาฟ้อง เขาเลยตอบไปด้วยความหงุดหงิดว่าเปล่าคุณแม่ลี่ไม่เชื่อเท่าไรนัก “แกไปยั่วให้ซินอวี๋โกรธเข้าละสิ ไม่อย่างนั้นสามวันมานี้ซินอวี๋จะไม่โทรมาหาแม่เลยสักครั้งได้ยังไง ปกติแล้ววันนี้ของทุกปีซินอวี๋ก็จะพาแม่กับแม่ยายแกไปตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาล แต่วันนี้พวกแม่ติดต่อเธอไม่ได้เลย”ตอนนี้เองลี่จื่อเซียนถึงได้รู้เรื่องว่า ที่แท้ฉันก็จะคอยพาคุณแม่ทั้งสองไปตรวจสุขภาพอยู่ทุกปี“แม่จะบอกให้นะ ไม่ว่าแกจะทำอะไรให้ซินอวี๋โกรธ แต่ก็รีบไปง้อเธอกลับมาได้แล้ว ถ้าแกไม่ไปง้อซินอวี๋กลับมานะ แม่กับแกขาดกัน!”พอถูกคุณแม่พูดใส่แบบนี้ ลี่จื่อเซียนก็ตอบรับอย่างขอไปทีเมื่อหมุนตัวเดินมาถึงห้องหนังสือแล้ว ลี่จื่อเซียนก็ล้วงโทรศัพท์ออกมา เขาคิดอยู่พักหนึ่งแล้วตัดสินใจปลดบล็อกฉันตอนที่ฉันทะเลาะกับเขาแล้วหุนหันออกจากบ้านไป ลี่จื่อเซียนได้พูดจาโหดร้ายกับฉันว่า “ถ้าออกไปก็ไม่ต
続きを読む
บทที่ 4
ลี่จื่อเซียนที่นอนหลับไม่สนิทตลอดทั้งคืนหอบหิ้วขอบตาดำๆ ไปทำงานสาวน้อยนักศึกษาฝึกงานที่โต๊ะประชาสัมพันธ์หยิบยื่นห่อของขวัญให้ลี่จื่อเซียนลี่จื่อเซียนมองของขวัญที่ห่อด้วยกระดาษสีชมพูกับสีฟ้าตรงหน้าด้วยความงุนงง“ของขวัญนี่ฉันไม่ได้ให้คุณนะคะ ฉันให้ภรรยาของคุณต่างหาก วันนั้นฉันไปห้างแล้วเห็นภรรยาคุณอยากได้ขวดนมยี่ห้อนี้ แต่ตอนนั้นสินค้าดันหมด พอเมื่อวานฉันเห็นว่ามีของเข้ามาแล้วก็เลยซื้อเอาไว้ เพื่อให้เป็นของขวัญวันเกิดลูกของพวกคุณน่ะค่ะ!”พอได้ยินนักศึกษาฝึกงานพูดแบบนี้ฉันก็นึกขึ้นมาได้ทันที อาทิตย์ก่อนฉันไปเดินช็อปปิ้งที่ห้างเพราะอยากหาซื้อของใช้สำหรับแม่และเด็ก แล้วก็เจอเข้ากับสาวน้อยนักศึกษาฝึกงานคนนี้เข้าสาวน้อยเองก็มาหาเลือกของขวัญให้หลานตัวน้อยที่เพิ่งเกิดของตัวเองพอดีพอเธอเห็นว่าฉันกำลังเลือกพวกของใช้สำหรับแม่และเด็กอยู่ ก็แบ่งปันใบรายการต่างๆ ที่พี่สะใภ้ของเธอเขียนเอาไว้ให้ฉันฉันไม่คาดหวังว่าลี่จื่อเซียนจะซื้อให้ ฉันเลยอาศัยช่วงที่ตอนนี้ท้องของฉันยังไม่โต ยังถือข้าวของต่างๆ ได้ ตระเตรียมของใช้จำเป็นเอาไว้ล่วงหน้าให้เรียบร้อยลี่จื่อเซียนรับของขวัญไว้ แล้วเดินไปห้องทด
続きを読む
บทที่ 5
ลี่จื่อเซียนไปแจ้งความที่สถานีตำรวจว่าฉันหายตัวไปตำรวจถามเขาว่าฉันหายตัวไปนานเท่าไรแล้วลี่จื่อเซียนนึกย้อนไปถึงชุดทำงานบนโต๊ะเครื่องแป้งแล้วตอบ “น่าจะหายไปตั้งแต่วันอาทิตย์ครับ”“น่าจะ? วันอาทิตย์? วันนี้ก็วันพุธแล้ว หายไปตั้งหลายวันขนาดนั้นทำไมถึงเพิ่งจะมาแจ้งความล่ะ?”คำพูดนี้ของตำรวจไม่ต่างอะไรกับกระสุนปืนเลยสักนิด มันทิ่มแทงหัวใจลี่จื่อเซียนทีละคำๆ“ครั้งสุดท้ายเธอสวมใส่เสื้อผ้ายังไง? แล้วไปที่ไหน?”ไม่ว่าคุณตำรวจจะถามอะไร ลี่จื่อเซียนล้วนแต่ทำได้เพียงส่ายหน้าว่าตัวเองไม่รู้เลยซึ่งเขาไม่รู้จริงๆ นั่นแหละเพราะตั้งแต่ที่ฉันหุนหันออกจากบ้านไป เขาก็ไม่เคยตามหาฉันเลยพอคุณแม่ของฉันกับคุณแม่ลี่รู้ว่าฉันหายตัวไป ก็รีบวิ่งมาที่สถานีตำรวจทันทีเทียบกับลี่จื่อเซียนแล้ว พวกคุณแม่ทั้งสองคนยังให้ข้อมูลฉันได้มากกว่า“ครั้งสุดท้ายที่ฉันเห็นซินอวี๋ก็คือวันเสาร์ค่ะ วันนั้นฉันลงจากเตียงแล้วล้ม ซินอวี๋เลยรีบพาฉันไปโรงพยาบาล!”พอได้ยินคุณแม่ลี่พูดแบบนั้น ลี่จื่อเซียนก็รีบหันไปพูดกับคุณแม่ลี่ “แม่ แม่ไปล้มตรงไหน? ทำไมไม่บอกผมล่ะ?”คุณแม่ลี่ค้อนใส่เขาทีหนึ่งแล้วกล่าว “ซินอวี๋รู้ว่าแกงาน
続きを読む
บทที่ 6
เบาะแสของตำรวจจึงขาดหายด้วยประการนี้ลี่จื่อเซียนอยู่ไม่เป็นสุขเลยสักวันทว่าหลังจากนั้นสามวัน เขากลับเจอเข้ากับหนังสือหย่าที่ฉันเตรียมให้เขาในตู้บนหัวเตียงที่ด้านล่างหนังสือหย่า มีลายมือชื่อที่ฉันเซ็นลงไปด้วยตัวเองอีกทั้งฉันยังได้แปะกระดาษโน้ตเอาไว้ ข้อความบนกระดาษเขียนไว้ว่า ‘ลี่จื่อเซียน ฉันขอให้คุณกับเมิ่งเชียนเชียนสุขสมหวังอย่างที่ต้องการนะ เราหย่ากันเถอะ’เมื่อคุณแม่ลี่เห็นกระดาษแผ่นนั้น ก็ตบหน้าลี่จื่อเซียนทันทีคุณแม่ลี่โกรธจนตัวสั่น “แม่นึกแล้วเชียวว่าแกต้องทำอะไรผิดต่อซินอวี๋แน่ๆ ไม่อย่างนั้นซินอวี๋ก็คงไม้หอบลูกหนีออกจากบ้านไปแบบนี้ แถมยังปกปิดร่องรอยจนพวกเราหาตัวไม่เจออีก!”ลี่จื่อเซียนลูบแก้มของตัวเองที่ถูกตบจนบวม “แม่ ผมต้องหาตัวซินอวี๋จนเจอให้ได้ เธอกำลังท้องลูกของผมอยู่ ไปไหนได้ไม่ไกลหรอก”อาจเป็นเพราะหนังสือหย่าของฉันทำให้เขาคิดว่าฉันจงใจไปจากเขา ทำให้เขาตามหาตัวฉันไม่เจอขณะที่เขากำลังคิดจะถอนการแจ้งความรายงานข่าวฉบับหนึ่งก็เข้าสู่สายตาของเขาเข้าเช้าวันถัดมาถุงพลาสติกบรรจุเนื้อบดถูกเจ้าหน้าที่สุขาภิบาลประจำสวนสาธารณะเจอเข้า หลังจากแจ้งไปทางตำรวจแล้ว ตำ
続きを読む
บทที่ 7
ลี่จื่อเซียนสังหรณ์ใจว่าอีกไม่นานตำรวจก็จะสาวมาถึงเขาดังนั้นก่อนที่ตำรวจจะตามสาวมาถึงเขา เขาจะต้องรีบหาตัวฉันให้เจอวันนี้ลี่จื่อเซียนเจอเข้ากับผู้ช่วยของเขาที่ห้องทดลองผู้ช่วยเห็นว่าท่าทางของลี่จื่อเซียนเหมือนกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เลยเอ่ยปากถาม “ด็อกเตอร์ลี่ ก่อนหน้านี้คุณนายลี่เอาแกงไก่มาให้คุณ แต่ไม่รู้ว่าคุณนายลี่ไปเห็นอะไรเข้า ถึงได้เอาแกงไก่มาให้ผมแทน”“ผมกินแกงไก่นั่นไปแล้ว อร่อยมากจริงๆ!” ผู้ช่วยเกาหัวแกรกๆ “ผมยังอยากถามคุณนายลี่อยู่เลยว่าแกงไก่นั่นทำยังไง อยากเรียนแล้วเอาไว้ทำให้แฟนผมกิน”เมื่อฟังผู้ช่วยพูดจนจบลี่จื่อเซียนก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้หลังจากที่ฉันกับเขาทะเลาะกันใหญ่โตแล้วหุนหันออกจากไป ต่อมาฉันก็มาหาเขาอีกครั้งที่ห้องทดลอง เพียงแต่ตอนนั้นเขากำลังวุ่นวายคุยอยู่กับเมิ่งเชียนเชียน ไม่มีเวลาสนใจฉันเขารีบไปดูบันทึกของกล้องวงจรปิดในห้องทดลองทันทีภาพจากกล้องวงจรปิดนั้นเป็นคืนวันอาทิตย์ วันนั้นฉันมาหาเขาที่ห้องทดลองเช้าวันนั้นเขากำลังร่วมประชุมออนไลน์อยู่พอประชุมออนไลน์เสร็จ เมิ่งเชียนเชียนก็เป็นฝ่ายเข้ามาหาแล้วชวนเขาไปทานข้าวผู้ช่วยแจ้งแก่เข
続きを読む
บทที่ 8
ลี่จื่อเซียนถูกพาตัวมายังสถานีตำรวจบางทีอาจเป็นเพราะเขามีการเตรียมตัวมาก่อนแล้ว เพราะฉะนั้นตอนที่ลี่จื่อเซียนถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจทำการสอบสวนจึงไม่ได้พูดอะไรสักคำแต่ถึงเขาจะนิ่งเงียบใจเย็นแค่ไหน ก็ไม่ได้หมายความว่าเมิ่งเชียนเชียนจะใจเย็นหรือเงียบมากพอวันที่สองที่ลี่จื่อเซียนถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจควบคุมตัว เมิ่งเชียนเชียนก็ถูกตำรวจเข้าควบคุมตัวเหมือนกันเมิ่งเชียนเชียนทำตัวเป็นผู้บริสุทธิ์ บอกว่าตนเองไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้นน่าขันสิ้นดี บ้านเมืองมีขื่อมีแป เธอคิดจริงๆ เหรอว่าแสร้งทำตัวเป็นผู้บริสุทธิ์แล้วก็จะหลุดพ้นจากการดำเนินการตามกฎหมายได้?ฉันเป็นเพียงดวงวิญญาณดังนั้นฉันจึงรู้ว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจสืบสวนพวกเขาทั้งสองคนอย่างไรบ้างได้อย่างง่ายดายฝั่งเจ้าหน้าที่ตำรวจเลือกลงมือกับเมิ่งเชียนเชียนที่จิตใจเปราะบางก่อน พวกเขาบอกเมิ่งเชียนเชียนว่า ลี่จื่อเซียนสารภาพออกมาหมดทุกอย่างแล้วตอนแรกเมิ่งเชียนเชียนยังคงไม่เชื่อ ทว่าเมื่อถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจซักถามอยู่สามรอบ จิตใจอันแสนเปราะบางของเมิ่งเชียนเชียนก็แตกกระเจิงเธอสะอื้นไห้ “พวกคุณไปถามลี่จื่อเซียนเถอะ เขารู้ว่าศพอยู่ที่ไหน! ไม่ใช่
続きを読む
บทที่ 9
คดีหุ่นจำลองเข้าสู่ชั้นศาลในไม่นานลี่จื่อเซียนถูกตัดสินให้ต้องโทษประหาร ซึ่งเขาแปลกใจไม่น้อยกับผลการตัดสินเช่นนี้ทว่าก่อนตายเขาอยากจะได้เห็นหน้าเมิ่งเชียนเชียนอีกสักครั้งเหลือเกินน่าเสียดายที่เมิ่งเชียนเชียนสุดที่รักของเขา เมิ่งเชียนเชียนที่เขารักดั่งดวงใจกลับปฏิเสธที่จะพบหน้าเขาเมื่อคุณแม่ลี่รู้ว่าลี่จื่อเซียนอยากเจอแต่เมิ่งเชียนเชียน ก็บันดาลโทสะขึ้นมาแล้วตบหน้าลี่จื่อเซียนอีกหลายฉาด “แกได้สติสักทีสิ ผู้หญิงคนนั้นมีดีอะไรให้แกต้องมานั่งคิดถึงขนาดนี้ ทั้งที่ซินอวี๋แสนดีขนาดนั้นแกก็ไม่รัก แต่ดันเอาแต่คิดถึงนางผู้หญิงใจโหดเหี้ยมคนนั้นอยู่ได้...”“แกถูกขังอยู่ในคุกนี่ตั้งหลายวัน มีสักวันไหมที่เมิ่งเชียนเชียนมาเยี่ยมแกน่ะ?”“หล่อนอยากจะรีบไปให้พ้นแกใจแทบขาด!”“เมื่อก่อนตอนที่ยังไม่ได้ร่ำรวยมีเงินทอง ไม่ว่าแกจะมีเงินหรือไม่ เจ็บไข้ได้ป่วยหรือเปล่า ซินอวี๋ก็คอยอยู่กับแกไม่ห่างไปไหนมาตลอด ถ้าซินอวี๋ยังอยู่แล้วรู้ว่าแกเป็นแบบนี้ไปแล้ว ซินอวี๋จะต้องมาเยี่ยมแกแน่นอน เสียดายแต่ก็ตอนนี้ซินอวี๋ไม่อยู่แล้ว ซินอวี๋จากไปเพราะแกทำให้โมโหไง! ซินอวี๋ไม่มีทางกลับมาแล้ว!”พอลี่จื่อเซียนถูกมารด
続きを読む
บทที่ 10
ใช้เวลาไปหนึ่งวันหนึ่งคืนลี่จื่อเซียนถึงทำใจยอมรับความจริงที่ว่าเขาเป็นคนฆ่าภรรยาและลูกของตัวเองได้จากนั้นเมื่อเขาได้สติ เขาก็รีบแจ้งกับเจ้าหน้าที่ตำรวจทันทีว่าเมิ่งเชียนเชียนเป็นคนทำเรื่องทั้งหมดนี้เมิ่งเชียนเชียนต่างหากถึงจะเป็นตัวการหลักที่แท้จริงในคดีนี้เขาไม่อาจตายตกทั้งที่ทุกสิ่งทุกอย่างยังไม่กระจ่างแจ้งแบบนี้ เขาต้องแก้แค้นให้ฉันให้ได้!เจ้าหน้าที่ตำรวจเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เมิ่งเชียนเชียนถูกเข้าจับกุมที่สนามบินตอนที่กำลังจะขึ้นเครื่องบินหนีออกไปนอกประเทศในที่สุด ครั้งนี้ลี่จื่อเซียนก็ได้เจอเมิ่งเชียนเชียนเสียทีลี่จื่อเซียนขอบตาลึกโบ๋ ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ เขาจดจ้องเมิ่งเชียนเชียนไม่ละสายตาถ้าไม่มีกระจกกั้นไว้อีกชั้นหนึ่งละก็ เกรงว่าเขาคงจะพุ่งตัวเข้าไปฉีกทึ้งเมิ่งเชียนเชียนออกเป็นชิ้นๆ แน่“ทำไม ซินอวี๋ทำอะไรผิดต่อเธอไว้หรือไง แถมเธอยังมาทำร้ายลูกฉันด้วย ทำไมเธอถึงต้องฆ่าแกงซินอวี๋อย่างโหดเหี้ยมขนาดนี้ ทำไมกัน!”พอรู้ว่าตนเองหมดหนทางปิดบังความจริงอีกเมิ่งเชียนเชียนจึงสารภาพทุกสิ่งทุกอย่างออกมาละเอียดยิบทันทีเมิ่งเชียนเชียนว่า “ทำไมน่ะเหรอ แน่นอนว่าเป็นเพร
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status