ฉันถูกสามีเอามาทำเป็นหุ่นจำลอง

ฉันเป็นวิญญาณลอยไปลอยมาอยู่เหนือห้องทดลอง เห็นร่างไร้วิญญาณของตัวเองวางอยู่ด้านหน้าลี่จื่อเซียนในสภาพเปล่าเปลือย

ใบหน้าของฉันถูกกระแทกจนเละไปหมด มองไม่ออกว่าใบหน้าเดิมเป็นอย่างไร

แขนทั้งสองข้างของฉันถูกบดจนกระดูกแหลกละเอียดไม่เป็นรูปร่าง

ลี่จื่อเซียนยังคงยืนอยู่ที่เดิม เขาสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วหันไปมองเมิ่งเชียนเชียนที่กำลังยืนทำหน้าใสซื่ออยู่ข้างๆ

“ทำไมถึงทำรุนแรงขนาดนี้ล่ะ?”

พอเมิ่งเชียนเชียนได้ยินเขาพูดออกมาแบบนี้ ก็ถอนหายใจออกมา ดูท่าว่าลี่จื่อเซียนจะดูไม่ออกว่าเจ้าของร่างไร้วิญญาณร่างนี้จะเป็นฉันเอง

“อาเซียน นายช่วยฉันได้ใช่ไหม?”

เสียงของเมิ่งเชียนเชียนนั้น ทำให้คนฟังอดสงสารไม่ได้

ลี่จื่อเซียนเผยแววตาแน่วแน่ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกราวกับได้ทำการตัดสินใจครั้งใหญ่อะไรบางอย่าง แล้วพูดว่า “เชียนเชียน ฉันจะปกป้องเธอ ปกป้องเธอไปชั่วชีวิต!”

เมื่อพูดจบ

ลี่จื่อเซียนสวมถุงมือ แล้วทำความสะอาดบาดแผลบนศพ

ทั้งถอนเส้นผม ขนตามร่างกาย และแยกไขมันออก

สุดท้ายจึงหยิบมีดผ่าตัดออกมา กรีดมีดลงบนผิวหนังบริเวณท้องของฉัน แล้วทำความสะอาดอวัยวะภายในทั้งหมด

ตอนที่มีดผ่าตัดกรีดไปถึงปากแผล มือของลี่จื่อเซียนก็สั่นเล็กน้อย

เขากลืนน้ำลายด้วยความตึงเครียด เช็ดหยาดเหงื่อที่ผุดพรายอยู่บนหน้าผากเพราะความหวาดหวั่นออก แล้วพูดด้วยน้ำเสียงไม่อยากเชื่อว่า “เธอ...เธอท้อง?”

พอได้ยินแบบนั้น เมิ่งเชียนเชียนที่อยู่ข้างๆ ก็ถึงกับเบิกตากว้าง จดจ้องฉันอย่างตกตะลึง จากนั้นพูดตะกุกตะกักออกมา “จริง...จริงเหรอ?”

เมิ่งเชียนเชียนพูดเสียงดังเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกลนลานของตัวเอง

หลังลี่จื่อเซียนกรีดมีดผ่าเปิดมดลูก ก็ได้เห็นร่างของตัวอ่อนที่ยังไม่เป็นรูปเป็นร่างอยู่ภายใน

ความรู้สึกผิดท่วมท้นทำเอาลี่จื่อเซียนหายใจไม่ออก ราวกับว่ามีใครบางคนกำลังบีบคอเขาเอาไว้แน่นก็ไม่ปาน

เมิ่งเชียนเชียนเห็นลี่จื่อเซียนหยุดการเคลื่อนไหวในมือ ก็รีบพูดโกหกออกไป “ฉันไม่รู้ว่าเธอท้อง อาเซียน ฉันไม่รู้เรื่องอะไรจริงๆ นะ ฉันขับรถของฉันอยู่ดีๆ แล้วเธอก็พุ่งตัวเข้ามาอย่างกับคนบ้าโดยที่ฉันไม่ทันตั้งตัว”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เมิ่งเชียนเชียนก็รีบจับแขนของลี่จื่อเซียนไว้แล้วขอร้องอ้อนวอน “อาเซียน นายต้องช่วยฉันนะ ฉันไม่อยากติดคุก ฉันไม่อยากตาย”

ลี่จื่อเซียนมองดวงตาของเมิ่งเชียนเชียนที่เปี่ยมล้นไปด้วยความขมขื่นแกมอ้อนวอน ใจของเขาพลันอ่อนยวบในทันที เขาทำใจแข็งขูดตัวอ่อนภายในมดลูกออกมา จากนั้นโยนเข้าไปสารละลายกรดซัลฟิวริก[1]เข้มข้น

“อย่านะ! นั่นลูกฉัน!”

ฉันมองลี่จื่อเซียนที่คิดจะทำลายลูกของฉันอย่างเหี้ยมโหด

ฉันพุ่งเข้าไปอย่างไม่เกรงกลัวอะไรทั้งสิ้น

แต่วิญญาณของฉันกลับพุ่งทะลุผ่านตัวเขาไป

ฉันทำได้เพียงแค่มองดูลูกของตัวเองละลายกลายเป็นก้อนอยู่ในสารละลายกรดซัลฟิวริกเข้มข้น

วิญญาณของฉันกรีดร้องโหยหวน หน้าตาบิดเบี้ยว

ทว่าไม่นานนัก ในใจของฉันก็เกิดความภิรมณ์อันชั่วร้ายสายหนึ่งขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

ลี่จื่อเซียน ถ้าคุณรู้ว่าตัวอ่อนที่คุณเป็นคนทำลายด้วยน้ำมือตัวเอง เป็นลูกที่คุณคะนึงหามาตลอด

คุณจะใจสลายไหมนะ?

----------------------------------------------------

[1] กรดซัลฟิวริก หรือ กรดกำมะถัน มีฤทธิ์เป็นกรดแก่