ภายหลังหมอกฝนก็พลันจางหาย

วันครบรอบแต่งงานสามปีของฉู่เยียนและลู่เฟ่ย เขาเชิญเพื่อน ๆ ทุกคนมาร่วมฉลองด้วยกัน

แต่พอเธอมาถึงงาน กลับเห็นว่าเขาคุกเข่าข้างเดียวขอเพื่อนสาวที่โตมาด้วยกันแต่งงาน

ห้องส่วนตัวอันกว้างใหญ่ ทุกคนต่างตะโกนว่า “ตกลงเขาไปสิ! ตกลงเขาไปสิ!”

“จูบหนึ่งที ลู่เฟ่ย! อย่าหาว่าพวกเราไม่ให้โอกาสนายเลยนะ ใคร ๆ ก็รู้ว่าถึงนายจะแต่งงานแล้ว ก็ยังชอบหนิงหร่านอยู่!”

“อย่าล้อเล่นเลย ถ้าพี่ฉู่เยียนมาเห็นเข้า เธอต้องโกรธแน่ ๆ”

หนิงหร่านก้มหน้าด้วยท่าทีเขินอาย “ยังไงพี่ฉู่เยียนก็ตั้งครรภ์แล้ว ไม่ควรโมโห”

“ลู่เฟ่ย นายถอยไม่ได้เชียวนะ แพ้เกมกล้าได้กล้าเสียแล้ว! โอกาสดีแบบนี้ ต้องจูบให้ได้!”

เพื่อน ๆ ยังคงส่งเสียงแซวกันต่อ ลู่เฟ่ยมองหญิงสาวตรงหน้า ใจพลันสั่นไหว แล้วก็กำลังจะก้มลงไปจูบเธอ

ตอนที่ลู่เฟ่ยกำลังจะจูบหนิงหร่าน เสียงของฉู่เยียนก็ดังขึ้นจากทางประตูว่า “กำลังทำอะไรกันอยู่?”

ทุกคนต่างตกใจ พอเห็นฉู่เยียนก็รีบช่วยกันพูดแก้ตัวแทนลู่เฟ่ยทันที

“ไม่ได้ทำอะไรหรอก พี่สะใภ้ พวกเราแค่เล่นกันเฉย ๆ!”

“เล่นกันเหรอ? เกือบจะจูบกันอยู่แล้ว ยังบอกว่าแค่เล่นอีกเหรอ?”

ฉู่เยียนมองด้วยสีหน้าเย็นชา เพื่อน ๆ ของลู่เฟ่ยเห็นว่าเธอไม่พอใจก็รีบแยกย้ายกันไปทันที

“ฉันยังมีธุระ ขอกลับก่อนนะ”

“ฉันก็กลับเหมือนกันนะ เอ่อ...ลู่เฟ่ย สุขสันต์วันครบรอบแต่งงานสามปีของนายกับพี่สะใภ้นะ”

พอเห็นว่าเพื่อน ๆ ของตัวเองหนีหายไปหมด ลู่เฟ่ยก็ขมวดคิ้ว พูดอย่างรำคาญว่า “พอได้แล้วน่า พวกเราก็แค่เล่นเกมกันจริง ๆ นะ เกมจริงใจหรือกล้าได้กล้าเสีย แพ้เฉย ๆ เอง จะโกรธไปทำไม?”

ฉู่เยียนลูบหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นเล็กน้อย มองชายหนุ่มตรงหน้า แววตาฉายแววผิดหวังออกมาแวบหนึ่ง

เธอตั้งครรภ์ได้สามเดือนแล้ว เดิมทีเธอตั้งตารอการพบปะสังสรรค์ครั้งนี้ คิดว่าเขาคงจะเตรียมเซอร์ไพรส์ที่ยิ่งใหญ่กว่านี้ให้หลังจากเธอตั้งครรภ์

ไม่คาดคิดเลยว่าวันนี้ “ของขวัญสุดเซอร์ไพรส์” จะยิ่งใหญ่ขนาดนี้จริง ๆ

“พี่ลู่เฟ่ย อย่าโกรธเลยนะ พี่สะใภ้ต้องเข้าใจผิดแน่ ๆ เลยค่ะ”

หนิงหร่านถือแก้วน้ำเดินเข้ามา ยื่นให้ฉู่เยียนพลางพูดว่า “พี่สะใภ้ อย่าเข้าใจผิดเลยนะคะ เมื่อกี้พวกเราก็แค่เล่นเกมกันจริง ๆ พวกเขาพูดกันเล่น ๆ ว่าพี่ลู่เฟ่ยยังชอบฉันอยู่ อันนั้นพี่อย่าไปเชื่อเลยค่ะ ฉันขอโทษแทนพวกเขาด้วยนะคะ”

กลัวว่าเธอจะไม่ได้ยินสิ่งที่พวกพ้องของลู่เฟ่ยพูด หนิงหร่านก็ยังอุตส่าห์เอ่ยย้ำอย่างใส่ใจอีกครั้ง

เห็นหนิงหร่านถือแก้วน้ำเดินเข้ามา ฉู่เยียนเผลอยกมือขึ้นปกป้องท้องของตัวเองโดยไม่รู้ตัว แต่ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงกรีดร้องแหลมของหนิงหร่านดังขึ้น

“โอ๊ย! เจ็บจังเลย!”

จู่ ๆ เธอก็ล้มลงกับพื้น น้ำชาร้อนลวกสาดใส่มือ เผาเป็นรอยแดงลามไปทั่วอย่างรวดเร็ว

ลู่เฟ่ยรีบร้อนพุ่งเข้าไปหา อุ้มเธอขึ้นมาด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง “เสี่ยวหร่าน เธอไม่เป็นไรนะ?”

“ฉันไม่เป็นไรหรอก พี่ลู่เฟ่ย อย่าว่าพี่ฉู่เยียนเลยนะ เธอไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ”

ฉู่เยียนมองท่าทางน่าสงสารของเธอ แล้วแทบจะหลุดหัวเราะออกมา

แสดงได้สมจริงเหลือเกิน! เมื่อกี้เธอแทบไม่ได้แตะต้องอีกฝ่ายเลยด้วยซ้ำ!

“ฉู่เยียน เธอรู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่? ถ้ามีอารมณ์ก็ระบายใส่ฉันสิ แต่อย่าทำร้ายเสี่ยวหร่านเลย พวกเราก็มีลูกแล้วนะ เธอยังจะทำเรื่องเลวแบบนี้อีกเหรอ? ไม่กลัวลูกต้องรับกรรมหรือไง?”

เพื่อออกตัวปกป้องหนิงหร่าน เขาถึงกับพูดคำสาปแช่งถึงลูกออกมาเลยทีเดียว

พูดจบ ลู่เฟ่ยก็อุ้มหนิงหร่านขึ้นแล้วตั้งท่าจะเดินจากไปทันที

ฉู่เยียนเดินตามเขาลงไปชั้นล่าง คว้ามือเขาไว้แล้วพูดว่า “คุณจะไปไหน ลู่เฟ่ย? วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานสามปีของเรานะ แล้วคุณจะอุ้มหญิงอื่นเดินออกไปแบบนี้ได้ยังไง?”

“ปล่อยมือ! ฉู่เยียน ถ้าเสี่ยวหร่านเป็นอะไรไป ฉันจะไม่ปล่อยเธอแน่!”

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ? แค่โดนน้ำร้อนลวกมือเอง จะเกิดอะไรขึ้นได้ยังไง? อีกอย่าง ฉันไม่ได้แตะต้องเธอเลยนะ เธอล้มเองต่างหาก!”

ฉู่เยียนโกรธจนแทบจะระเบิด ทั้งที่เธอไม่ได้ทำอะไรเลยแท้ ๆ แต่ลู่เฟ่ยกลับยอมเชื่อคำพูดของหนิงหร่านมากกว่า

สามปีก่อนก็เป็นแบบนี้ สามปีผ่านไปก็ยังเหมือนเดิม!

หัวใจของเขา... ก็ยังอยู่ที่หนิงหร่านมาโดยตลอดจริง ๆ!

“ยังจะเถียงอีกเหรอ! ไสหัวไป!”

ลู่เฟ่ยผลักอย่างแรง ฉู่เยียนทรงตัวไม่อยู่ กลิ้งตกลงมาจากบันไดทันที