Partager

บทที่ 9

Auteur: เฟิ่งเสี่ยวอัน
เสิ่นหนานเฟิงตกตะลึง "คุณพูดว่าอะไรนะ? เธอโพสต์บนโมเมนต์ บอกว่าวันนี้จะแต่งงาน? "

เขาคว้าโทรศัพท์ของเขามาทันที วินาทีที่เห็นโมเมนต์ของเจียงซือหยี ในหัวของเสิ่นหนานเฟิงว่างเปล่าทันที

เป็นไปไม่ได้ เธอจะแต่งงานเหรอ? เธอจะแต่งงานกับใคร?

วินาทีต่อมา ก็มีรถมาจอดข้างถนน และคนที่ลงจากรถก็ไม่ใช่ใครอื่น ก็คือเจียงซือหยีที่สวมชุดแต่งงาน

เมื่อเห็นเจียงซือหยี สีหน้าของเสิ่นหนานเฟิงก็เปลี่ยนไปทันที

เขายืนอยู่กับที่ ถามขึ้นด้วยความตื่นตระหนกว่า "ซือหยี คุณมาได้ยังไง? "

เจียงซือหยีลงจากรถ มองผู้ชายตรงหน้า มุมปากก็มีรอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏขึ้น

"ฉันก็อยากถามเหมือนกันว่าทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่? "

เธอเหลือบมองสวีเหว่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ ชายหนุ่มแวบหนึ่ง เธอกำลังสวมชุดแต่งงาน ในมือถือช่อดอกไม้ ยืนอยู่ในจุดที่เดิมทีเป็นของเธอ

เมื่อเห็นเธอ สีหน้าของสวีเหว่ยก็ดูไม่ดีเช่นกัน

เธอไม่คาดคิดว่าเจียงซือหยีจะสวมชุดแต่งงานมาฉุดมาแต่ง!

"ฉัน——"

ชั่วขณะหนึ่ง เสิ่นหนานเฟิงก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง

"คุณเจียง! คุณรู้มานานแล้วใช่ไหมว่าวันนี้ฉันจะแต่งงานกับหนานเฟิง ดังนั้นคุณเลยสวมชุดแต่งงานมาที่นี่ คืออยากจะมาแย่งหนานเฟิงไปใช่ไหมคะ? "

น้ำตาของสวีเหว่ยก็ไหลออกมาทันที "ฉันขอร้องคุณ อย่าทำลายงานแต่งงานของฉันเลยได้ไหมคะ? ฉันกำลังจะตายแล้ว ฉันอยู่ได้ไม่นานแล้ว รอฉันตายแล้ว เสิ่นหนานเฟิงก็จะเป็นของคุณเพียงคนเดียว ดอนนี้คุณอย่าเพิ่งแย่งเขาไปจากฉันได้ไหมคะ! "

เธอร้องไห้น้ำตาไหลเป็นสาย เมื่อเห็นเจียงซือหยีไม่ได้รู้สึกอะไร จากนั้นเธอก็คุกเข่า "ปัง" ลงกับพื้นทันที

ผู้คนที่มามุงดูก็มากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อทุกคนเห็นฉากนี้ ก็ต่างคิดว่าเจียงซือหยีเป็นมือที่สาม

แต่เจียงซือหยีมองคนตรงหน้าแล้วก็รู้สึกน่าขำมาก

"คุณเจียง ฉันรักหนานเฟิงมากจริงๆ แต่ฉันเป็นมะเร็ง ความปรารถนาเดียวของฉันก็คือก่อนตายก็สามารถได้แต่งงานกับเขา ขอร้องล่ะค่ะ ให้ฉันสมปรารถนาด้วยเถอะค่ะ"

ในที่สุดเสิ่นหนานเฟิงก็ทนดูไม่ไหวแล้ว ประคองผู้หญิงข้างๆ ขึ้นมา

"เหวยเหว่ย คุณอย่าทำแบบนี้ ซือหยีเป็นคนใจกว้าง เธอจะต้องให้คุณสมปรารถนาแน่นอน"

เขามองไปทางเจียงซือหยี เดินเข้าไปจับมือของเธอ

"ผมขอโทษ ซือหยี ผมไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังคุณ อาการป่วยของเหวยเหว่ยแย่ลงเรื่อยๆ ผมไม่สามารถไม่ทำตามความปรารถนาสุดท้ายของเธอทั้งที่รู้ว่าเธอกำลังจะตายแล้ว คุณฟังนะ คุณกลับไปก่อน รองานแต่งงานของผมกับเธอจบลงแล้ว ผมจะกลับไปหาคุณ"

เจียงซือหยีสะบัดมือของเขาออก พูดขึ้นอย่างไร้ความรู้สึกว่า "เสิ่นหนานเฟิง ทำไมคุณถึงคิดว่าวันนี้ฉันมาที่นี่เพื่อคุณ? "

"ซือหยี หยุดสร้างปัญหาได้แล้ว เรื่องในวันนี้ ถือว่าผมขอโทษคุณก็แล้วกันดีไหม? รอผมกลับไป คุณจะทำยังไงกับผมก็แล้วแต่คุณ! "

"ใช่ พี่สะใภ้ เรื่องราวก็มาถึงขั้นนี้แล้ว คุณก็ให้หนานเฟิงกับสวีเหว่ยสมปรารถนาเถอะ"

เพื่อนของเขาไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหน ก็ต่างพยายามชักชวนไม่ให้เจียงซือหยีสร้างปัญหา

"คนที่ในใจของหนานเฟิงรักก็ยังเป็นคุณ เขาทำแบบนี้คือแสดงถึงความรับผิดชอบ พี่สะใภ้ก็ใจกว้างมาโดยตลอด รีบกลับไปเถอะครับ"

เจียงซือหยีมองกลุ่มผู้ชายตรงหน้า หัวเราะเยาะเย้ยออกมา

พวกเขาแต่ละคน ก็ใจกว้างมากจริงๆ ใจกว้างถึงขนาดแฟนของเธอกำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น ก็ยังจะให้เธอกลับไปด้วยรอยยิ้ม

น่าเสียดายที่เจียงซือหยีทำไม่ได้

"ฉันขอพูดอีกครั้ง วันนี้ฉันไม่ได้มาเพื่อคุณ"

พูดจบ เจียงซือหยีก็ก้าวเท้าจะเข้าในห้องจัดเลี้ยง แต่สวีเหว่ยกลับขวางทางของเธอไว้ ร้องไห้เสียงดังแทบจะหัวใจแตกสลาย

"เจียงซือหยี คุณจะไม่ให้ฉันสมปรารถนาใช่ไหม? คุณอยากเห็นฉันตายใช่ไหม? "

ทันทีที่เธอพูดจบ เธอก็จับชายกระโปรงชุดแต่งงาน วิ่งไปชนกับเสาข้างๆ ทันที
Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • หมอกจางลง รักหายไป   บทที่ 27

    หลังจากที่เธอจากไป ชายคนนั้นก็ค่อยๆ เดินออกมาจากด้านหลังเสาเห็นผู้หญิงจากไปกับตา หัวใจของเสิ่นหนานเฟิงเหมือนกับถูกมีดคมกริบกรีดเขารักเธอมากจริงๆ เขาลืมเธอไม่ได้จริง ๆแต่ตอนนี้เธอเกลียดเขา ไม่ยอมเจอหน้าเขาอีกเสิ่นหนานเฟิงไม่ยอมปล่อยมือ เขาตัดสินใจรอเธอกลับมาช่วงหนึ่งเดือนนี้ เสิ่นหนานเฟิงก็เปลี่ยนไปมากในที่สุดก็รอจนเจียงซือหยีกลับมา เสิ่นหนานเฟิงรีบไปสนามบินทันที แต่กลับไม่เจอเธอเดือนกว่าที่ไม่ได้เจอกัน เขาคิดถึงเธอมากเรื่องแรกที่เจียงซือหยีทำหลังจากลงจากเครื่อง ก็คือไปโรงพยาบาลหลังจากเสิ่นหนานเฟิงได้รับข่าว ระหว่างเขารีบขับรถไปโรงพยาบาล ก็เห็น เจียงซือหยีกับกู้เป่ยเฉิงกำลังเดินออกจากห้องทำงานของหมอกู้เป่ยเฉิงจับมือของเธอ กำชับกับเธอด้วยสายตาเต็มไปด้วยความรักว่า : "หมอบอกแล้วว่าต่อไปห้ามกินไอศกรีมมากเกินไป ได้ยินหรือยัง? ""รู้แล้วค่ะ! แค่กินไปสองสามอันเท่านั้น ดูทำคุณตกใจสิ"เจียงซือหยียิ้มแล้วเงยหน้ามองกู้เป่ยเฉิง แต่มือกลับลูบไปที่ท้อง"คุณว่า ต่อไปเมื่อลูกโตขึ้น เหมือนคุณหน่อยหรือเหมือนฉันหน่อยดีคะ? "ลูก!เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เสิ่นหนานเฟิงก็ตัวแข็งทื่อในหัว

  • หมอกจางลง รักหายไป   บทที่ 26

    "ฉันต้องการให้เธอออกมาพบฉัน ฉันต้องการให้เธอกลับบ้านไปกับฉัน""เป็นไปไม่ได้"กู้เป่ยเฉิงหยิบโทรศัพท์ออกมา "ถ้ายังไม่ไป ฉันจะแจ้งตำรวจแล้ว""นายแจ้งตำรวจเลย! แจ้งสิ! ซือหยีไม่มีทางมองฉันเข้าไปในสถานีตำรวจแล้วไม่สนใจฉัน เธอไม่มีทางแน่นอน! ""ได้สิ ถ้าอย่างนั้นก็มาดูกัน"กู้เป่ยเฉิงโทรไปเรียกคนมาอย่างไม่ลังเล ตอนที่ตำรวจลากตัวเสิ่นหนานเฟิงออกไป เสิ่นหนานเฟิงก็ยังคงเรียกชื่อเจียงซือหยีแต่เจียงซือหยีไม่ได้ยินด้วยซ้ำ เธอนั่งบนโซฟาดูทีวีกับแม่ของกู้เป่ยเฉิง สองคนกำลังพูดคุยละครรักน้ำเน่ากันอย่างมีความสุขทันใดนั้น โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น สถานีตำรวจโทรมา"คุณเจียง ไม่ทราบว่าคุณรู้จักคุณเสิ่นหนานเฟิงไหมครับ? เขาเมา กำลังก่อเรื่องตลอดเวลา รบกวนคุณมาหน่อยนะครับ"เจียงซือหยีเงยหน้าขึ้น มองไปทางกู้เป่ยเฉิงเธอรู้ว่ากู้เป่ยเฉิงเป็นคนโทรแจ้งตำรวจ"ขอโทษนะคะคุณตำรวจ ฉันไม่รู้จักค่ะ"เธอวางสายด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ พูดคุยกับแม่ของกู้เป่ยเฉิงต่อที่สถานีตำรวจ เสิ่นหนานเฟิงไม่เชื่อว่าเจียงซือหยีจะไม่สนใจเขา"เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางที่เธอจะไม่สนใจฉัน คุณไปเรียกเธอมา ฉันต้องการเจอเธอ ฉันต้องการเจ

  • หมอกจางลง รักหายไป   บทที่ 25

    แต่เขาควบคุมตัวเองไว้ ขับรถไปจอดที่หน้าร้านขายยาแห่งหนึ่งไม่นาน เขาก็ออกมาจากร้านขายยา เปิดประตูเบาะข้างคนขับ และถอดถุงเท้าของเจียงซือหยีเจียงซือหยีมองเขาอย่างไม่เข้าใจ "คุณทำอะไรคะ? ""ผมดูเท้าของคุณหน่อย เท้าแพลงไม่ใช่เหรอ? ถ้ามันบวมแดงขึ้นมาก็จะแย่เอา""ขอบคุณค่ะ"เมื่อเห็นการเคลื่อนไหวอันอ่อนโยนของผู้ชาย เจียงซือหยีก็หวั่นไหว ก้มหน้าจูบแก้มของเขาแต่จูบที่หายวับไปอย่างรวดเร็วนี้ กลับทำให้หน้าของกู้เป่ยเฉิงแดงไปถึงใบหูเขายั่วยวนเธอมาตลอด แต่ตอนที่ถูกเธอจูบจริงๆ เขาก็ยังตื่นตกใจ ทำอะไรไม่ถูกมองหน้าตาน่ารักของเขา เจียงซือหยีก็หัวเราะเบา ๆ"ที่แท้ผู้บัญชาการกู้ก็หน้าแดงเป็นด้วยเหรอคะ? ""ใครหน้าแดงกัน? "กู้เป่ยเฉิงนวดข้อเท้าให้กับเธอ เจียงซือหยีร้องออกมาเบาๆ คำหนึ่ง"โอ๊ย! "กู้เป่ยเฉิงตกใจจนรีบปล่อยมือทันที "เจ็บไหมครับ? ""ไม่เจ็บค่ะ"เธอส่ายหน้า แต่ในหัวของเธอปรากฏภาพของเสิ่นหนานเฟิงขึ้นเมื่อก่อนเมื่อเธอเท้าแพลง เสิ่นหนานเฟิงก็จะซื้อยาแล้วนวดให้เธอเมื่อเธอเจ็บจนทนไม่ไหว เสิ่นหนานเฟิงก็จะปล่อยมือออกด้วยความตื่นตกใจ แล้วถามเธอว่าเจ็บไหมภาพในอดีตยังคงชัดเจนอยู

  • หมอกจางลง รักหายไป   บทที่ 24

    เมื่อเห็นฉากนี้ หน้าอกของเสิ่นหนานเฟิงก็แทบจะระเบิดออกมาด้วยความโกรธ"กู้เป่ยเฉิง นายปล่อยเธอเดี๋ยวนี้! ฉันไม่อนุญาตให้นายแตะต้องเธอ! "เขารีบวิ่งเข้าไป พยายามแยกทั้งสองออกจากกันกู้เป่ยเฉิงเพียงหลบเล็กน้อย เสิ่นหนานเฟิงก็ยืนไม่มั่นคง ล้มลงกับพื้นทันทีเขากลิ้งหลายตลบถึงจะหยุดลง สภาพไม่น่ามองมากผู้คนรอบๆ กำลังดูเรื่องสนุก ชี้แสดงความคิดเห็นไปที่เสิ่นหนานเฟิง"มันก็สมควรจริงๆ ตัวเองทำเรื่องผิดกับคนอื่น ตอนนี้เสียใจ มันสายไปแล้ว""ความรักที่เพิ่งรู้สึกตัวภายหลัง มันก็ไร้ค่ายิ่งกว่าหญ้า! ถ้ารู้ว่าจะมีวันนี้ จะทำทำไมตั้งแต่แรก! "กู้เป่ยเฉิงมองเขา หัวเราะเยาะเย้ย "คุณเสิ่น ผมขอเตือนคุณเป็นครั้งสุดท้าย อย่ามารบกวนผมกับซือหยีอีก ตอนนี้เธอเป็นภรรยาของผม ชาตินี้ก็จะเป็นภรรยาของผม! คุณแย่งไปไม่ได้! "เสิ่นหนานเฟิงพยายามลุกยืนขึ้นจากพื้น "แต่งงานแล้วก็สามารถหย่าได้! กู้เป่ยเฉิง อย่าภูมิใจไป ซือหยีรักฉัน! ""คุณไม่รู้เหรอว่าการแต่งงานของทหารได้รับการคุ้มครองตามกฎหมาย"กู้เป่ยเฉิงครุ่นคิด "พฤติกรรมของคุณตอนนี้ถือว่าเป็นการทำลายการแต่งงานของทหาร ต้องติดคุก รู้ไหม? "เจียงซือหยีมองผู้ชา

  • หมอกจางลง รักหายไป   บทที่ 23

    อากาศในสนามม้าดีมาก ทัศนวิสัยในการมองเห็นโดยรอบก็กว้างขวาง อารมณ์ของเจียงซือหยีก็ดีขึ้นมาก"เข้ามา"ชายที่อยู่ไม่ไกลโบกมือให้เธอ เจียงซือหยีก็รู้สึกมึนงงอยู่ครู่หนึ่งชายหนุ่มหล่อเหลาคนนี้ ทุกการเคลื่อนไหวก็เต็มไปด้วยความสง่างามเขาสวมชุดขี่ม้า ในมือจูงม้าตัวหนึ่ง มุมปากมีรอยยิ้ม ทำให้สาวน้อยข้างๆ เคลิบเคลิ้มพวกเขาพากันหยิบโทรศัพท์ออกมา ถ่ายรูปกู้เป่ยเฉิงไม่หยุดถึงขนาดมีคนเข้าไป ขอเบอร์โทรศัพท์ขอเพิ่มวีแชตกับเขาเจียงซือหยีขมวดคิ้ว สีหน้าไม่น่ามองในทันทีเธอรีบเดินเข้าไป รับโทรศัพท์จากคนๆ นั้น แล้วกดหมายเลขชุดหนึ่งลงไป"เบอร์โทร""ขอบคุณค่ะ! "คนๆ นั้นเหมือนได้รับของล้ำค่า วิ่งออกไปอย่างมีความสุขกู้เป่ยเฉิงถามขึ้นอย่างสงสัยว่า "คุณให้เธอแล้วจริงๆ เหรอ? ""ใช่ ฉันให้แล้ว ให้เบอร์ฉัน" เจียงซือหยีเลิกคิ้ว "ทำไมเหรอคะ? คุณอยากให้? ""เฮอะๆ คุณหึงแล้วเหรอ? "กู้เป่ยเฉิงพอใจกับปฏิกิริยาของเจียงซือหยีมาก เขามองอย่างรักและเอ็นดู จากนั้นก็ชี้ไปที่ม้าข้าง ๆ"ชอบไหม? ""ชอบค่ะ? "เจียงซือหยีลูบแผงคอม้า ม้ารู้สึกสบายส่ายหัวไปมา"ตั้งชื่อให้มันหน่อยเถอะ""ไม่ดีมั้งคะ? "ม้าใ

  • หมอกจางลง รักหายไป   บทที่ 22

    เมื่อเธอตื่นขึ้นมา ก็ถูกเข็นไปยังห้องพักฟื้นทั่วไปแล้วท้องแบนราบ ไม่เหลืออะไรแล้วเสิ่นหนานเฟิงส่งคนมา โยนบัตรเอทีเอ็มใบหนึ่งให้เธอ"ในนี้มีห้าล้าน คุณเสิ่นให้เราเอาให้คุณ"มองดูบัตรใบนั้น สวีเหว่ยก็รู้สึกว่าก้นบึ้งของหัวใจเย็นเยือกห้าล้าน? ก่อนหน้านี้ยังหนึ่งล้าน หลังจากทำแท้ง มูลค่าของเธอก็พุ่งสูงขึ้นเลย"แล้วก็ คุณเสิ่นได้ซื้อตั๋วเครื่องบินใบหนึ่งให้คุณ บินบ่ายวันนี้""บ่ายวันนี้? "สวีเหว่ยหัวเราะเยาะ เธอไม่คาดคิดว่า เสิ่นหนานเฟิงจะเกลียดเธอมากขนาดนี้เธอเพิ่งจะผ่าตัดเสร็จ เขาก็ต้องการให้เธอหายไปจากเขาอย่างสิ้นเชิง"ฉันต้องการเจอเขา""ขอโทษด้วยครับ คุณเสิ่นบอกแล้วว่า ไม่มีวันพบคุณ"พูดจบ ชายคนนั้นก็ล็อกประตูห้องพักฟื้น "เมื่อถึงเวลา ผมจะส่งคุณไปสนามบิน"สวีเหว่ยหยิบบัตรใบนั้น จู่ๆ ก็หัวเราะเสียงดังออกมาแต่หัวเราะไปหัวเราะมา เธอก็ร้องไห้"ฉันไม่ควรกลับมา! ฉันไม่ควรกลับมา! "หลังจากจัดการกับเรื่องของสวีเหว่ยเสร็จแล้ว เสิ่นหนานเฟิงก็ลากร่างที่เจ็บปวดกลับไปยังบ้านของเขากับเจียงซือหยีบ้านว่างเปล่า เย็นเฉียบเจียงซือหยีไม่อยู่แล้ว ของทุกอย่างของเธอก็ไม่เห็นแล้วหัว

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status