CHAPTER 8 ท้อง!

           หมอคฑากลับมาทำงานตามปกติโดยที่เย็นนี้สัญญากับอัยย์ญาดาไว้ว่าจะกลับไปทานข้าวด้วย ใบหน้าของเขาดูมีความสุขไม่น้อย

           ก๊อก ก๊อก ก๊อก

           “อาจารย์คะคุณหมอยาหยีขอเข้าพบค่ะ”

           คฑาเงยหน้าขึ้นมองเลขาตัวเอง เขาหยักหน้าเป็นการบอกอนุญาต เขาวางปากกาลงและพิงกับเก้าอี้ก่อนจะกลับตาลง

           อภัสราเดินเข้ามาด้วยท่าทีเรียบเฉยทั้งที่ความจริงเธอกลัวว่าเขาจะจับได้เรื่องเมื่อคืนที่เธอแอบวางยาเขา เธอนั่งลงเก้าอี้ตรงข้ามเขา

           “ยาหยีซื้อแชนวิชมาฝากค่ะ” เธอยิ้มแย้มและวางของไว้บนโต๊ะ

           “ขอบใจ” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเปิดเปลือกตาขึ้น หันไปจ้องมองคอมพิวเตอร์ตรงหน้า

           “ยาหยีจะมาคุยเรื่องหมั้นหมายของเราค่ะ” ฝั่งคุณย่าของคฑากดดันมา และครอบครัวของเราทั้งสองก็เห็นดีเห็นงามด้วย แต่คฑากลับเฉยชาไม่แสดงอาการใดๆ

           “คุณอยากหมั้นเหรอ?” เป็นคำถามเชิงตำหนิของเขา อภัสราอยากหมั้นกับเขามากแต่เขาไม่ได้คิดอะไรกับอีกฝ่าย

           “ยาหยีว่าหากเราไม่มีใคร...”

           “การหมั้นหมายถึงในอนาคตอาจต้องแต่งงานกัน การแต่งงานหรือการหมั้นหมายต้องเกิดจากความรักไม่ใช่เกิดจากการบังคับ คุณมีความสุขเหรอที่หมั้นกับคนที่ไม่ได้รักคุณ”

           เป็นครั้งแรกที่เขาพูดจริงจัง ทุกคนคิดว่าเขากับอภัสรารักกัน หลายครั้งที่มีข่าวเขาไม่ออกมาแก้ตัวเพราะไม่ใช่เรื่องจริง

           “แต่ยาหยีว่า...” เธอกำลังไม่พอใจเป็นอย่างมากที่เขาปฏิเสธเธออย่างตรงไปตรงมา

           “คุณหมอคฑาก็ยังไม่มีใครเรามาลองคบกันไม่เสียหายนี่ค่ะ” เธอยังไม่ยอมแพ้

           “ยาหยีเรารู้จักกันมานานเป็นเพื่อนเรียนด้วยกันมา ผมจะพูดกับคุณตรงๆ ว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนใจผมได้ ผมจะเข้าไปคุยกับคุณย่าเอง”

           อภัสรากำหมัดแน่นที่เขาไม่ยอมอ่อนข้อให้ แม้ว่าคุณย่าของเขาจะยื่นคำขาดแต่คนอย่างคฑากลับไม่ยอมเช่นกัน

           คฑาอยู่กับอัยย์ญาดาจนเข้าเดือนที่หก เขาไม่คิดว่าจะอยู่กับหญิงสาวได้นานขนาดนี้ และอีกอย่างเขายังไม่เบื่อไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

           ในห้องครัวยามสายแสงแดดลอดผ่านม่านโปร่งส่องกระทบโต๊ะไม้สีเข้ม กลิ่นขนมปังปิ้งโชยอ่อนๆ ผสมกลิ่นกาแฟหอมกรุ่น

           คฑาเหลือบตามองหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เธอเอียงตัวพิงพนักเก้าอี้ ดวงหน้าเล็กดูซีดเซียวจางๆ แม้พยายามกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้ม แต่เขาสัมผัสได้ถึงความอ่อนแรงที่ไม่ปกติ

           “ไม่กินกาแฟเหรอ?” เขาถามขณะยื่นแก้วไปให้

           “พี่หมอลืมไปแล้วเหรอคะว่าอัยไม่ลืมกาแฟ?” เธอย่นจมูกเบาๆ แล้วเอื้อมหยิบแก้วน้ำเปล่าแทน

           เขาชะงักนิดหนึ่ง นิ้วมือที่จับแก้วกาแฟแน่นขึ้นเล็กน้อย เขาอาจจะจำผิดตลอดที่อยู่ด้วยกันเขามักจำไม่ได้ว่าอัยย์ญาดาไม่ชอบอะไร

           เธออาเจียนตอนเช้าอารมณ์แปรปรวนเล็กๆ กินของที่เคยชอบไม่ได้

           เขาสูดลมหายใจลึก หัวใจเต้นถี่ขึ้นนิดหน่อยหรือว่า แต่เขาก็รีบสะบัดความคิดนั้นออกจากหัวทันทีมันเร็วเกินไป เขาไม่พร้อมยังไม่ใช่เวลาไม่ควรใช่ไหม

           “พักผ่อนน้อยหรือเปล่า?” เขาถามเบาๆ เสียงเขานุ่มลงจนน่าประหลาดใจ ช่วงนี้เขางานยุ่งไม่ค่อยได้เข้ามากวนหญิงสาวในตอนดึก

           “อาจจะใช่ค่ะใกล้ปิดเทอมแล้วด้วย เรียนหนัก” เธอตอบพลางยกมือแตะหน้าผากตัวเอง สาขาที่เธอเรียนนั้นไม่ได้เรียนกันง่าย อาจจะเกิดจากความเครียด

           คฑาลอบถอนหายใจเขามองเธอนิ่งๆ อยากเอื้อมมือไปแตะท้องเธอ แต่เขาก็ทำไม่ได้ไม่กล้า

           “อัยทำอาหารใส่ปิ่นโตไว้ให้ค่ะพี่หมอเอาไปทานด้วยนะคะ” เธอตื่นเช้ามาตั้งใจทำอาหารไว้ให้เขา อาชีพเขาไม่ค่อยมีเวลาทานข้าวให้ตรงเวลา

           “ขอบใจวันหลังไม่ต้องลำบากอีก ตั้งใจเรียนหากไม่เข้าใจตรงไหนถามฉันได้” เขาหยิบปิ่นโตสีชมพูติดมือมาด้วย ปกติเขาเป็นคนทานอาหารยากมาก นอกเสียจากคนที่บ้านทำให้ทาน

           .

           เสียงพูดคุยเบาๆ ดังขึ้นในห้องพักแพทย์เมื่อคฑาเปิดประตูเข้ามาพร้อมถุงผ้าใบหนึ่ง ในถุงนั้นมีปิ่นโตสีชมพูสดใสลายหมีน้อยยิ้มแฉ่งเด่นชัดราวตั้งใจล้อเขา

           “เฮ้ย! ปิ่นโตใครเนี่ยไอ้หมอสีหวานเชียวมีคนทำให้แน่เลยดูดิลายน่ารักขนาดนี้ ไม่ใช่สไตล์หมอคฑาเลย” หมออรรคหัวเราะยามที่เห็นใบหน้าของเพื่อนดูเงียบขรึม

           เสียงแซวดังขึ้นรอบห้องปนเสียงหัวเราะเบาๆ เขายิ้มจางๆ แบบฝืนก่อนจะวางถุงลงบนโต๊ะโดยไม่พูดอะไรเขารู้ดีว่าใครเป็นคนเตรียมมาให้

           อัยย์ญาดาฝากไว้เมื่อเช้า ขนาดยังดูอ่อนเพลียอยู่ แต่ก็ยิ้มแล้วพูดเสียงเบาว่า

           ‘วันนี้อัยทำของโปรดพี่หมอด้วยนะอย่าลืมทานนะคะ’ เขายังจำรอยยิ้มแบบนั้นได้ดี

           แต่ตอนนี้เขานั่งลง เปิดฝาปิ่นโตทีละชั้นข้าวผัดกุ้ง ไข่เจียวกรอบ น้ำซุปต้มจืดกลิ่นหอมลอยขึ้นมา

           เขาเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่ถังขยะด้านหลังเปิดฝากล่องเทอาหารทั้งหมดลงโดยไม่ลังเล สีหน้าเรียบนิ่งไม่มีแม้แต่แววลังเลในดวงตา

           “ไม่กินเหรอว่ะ” หมออรรคมองการกระทำของเพื่อนหากอีกคนรู้จะเสียใจแค่ไหน

           “ไม่หิว” เขาตอบสั้นๆ

           มือเขาปิดฝาปิ่นโตแล้วโยนมันกลับใส่ถุง ลายหมีน้อยในตอนแรกที่ดูน่ารัก ตอนนี้ดูช่างขัดตาและน่ารำคาญอย่างบอกไม่ถูก

           เขาไม่หันกลับไปมองด้วยซ้ำว่าอาหารที่เธอตั้งใจตื่นแต่เช้ามาทำตอนนี้อยู่ในก้นถังขยะแล้ว

           .

           อัยย์ญาดาอาเจียนออกมาจนหมดไส้หมดพุง เธอนั่งมองที่ตรวจครรภ์หลังจากที่ตรวจไปแล้วเกือบห้าชิ้น และแสดงผลเหมือนกันหมด

           สองขีดแปลว่าเธอกำลังตั้งท้องความรู้สึกหลากหลาย เขาย้ำนักย้ำหนาว่าห้ามเธอท้องแต่เธอไม่สามารถควบคุมได้

           “มาถึงตอนนี้เขาอาจจะเปลี่ยนความคิดก็ได้” เธอยังมีความหวังว่าเขาจะดีใจตอนที่รู้ว่ากำลังจะมีลูกกับเธอ

            อัยย์ญาดานั่งอยู่หน้ากระจกมือยังคงจับชุดตรวจครรภ์แน่นสีขาวเรียบธรรมดาแต่ขีดสีแดงสองขีดกลับสั่นสะเทือนของเธอจนเกือบหยุดหายใจ

           มือบางลูบหน้าท้องแผ่วเบา เอื้อมมือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์ที่คุ้นเคย หัวใจเต้นรัวรอคอยเสียงตอบรับจากปลายสาย

           “มีอะไร” น้ำเสียงเขาดูเคร่งขรึม

           “อัยมีเรื่องจะบอกพี่หมอค่ะ”

           “อืม รอเย็นนี้” เขาตัดสายทิ้งทันทีเพราะกำลังยุ่งกับคนไข้ตรงหน้า

           อัยย์ญาดามองหน้าจอมือถือ ถอนหายใจออกมาเสียงดัง เขาทำงานตลอดเวลาหาเวลาว่างไม่เคยได้ ตั้งแต่ย้ายมาอยู่กับเขาเธอไม่เคยออกไปไหนกับเขาตามลำพัง

           หมอคฑาเดินเข้ามาในเพ้นท์เฮ้าส์สุดหรูของตัวเอง เขามองที่โต๊ะอาหารเพราะทุกครั้งจะเจอหญิงสาวคอยทำอาหารรอเขา

เหมือนภรรยารอสามีแต่เขากับอัยย์ญาดาไม่ใช่

           “อัยมีเรื่องคุยกับพี่หมอค่ะ”

           “มีเรื่องอะไรดูตื่นเต้นจัง” มือหนากำลังถอดเนกไทต้องชะงัก เมื่อได้ยินประโยคที่ออกจากปากของเด็กในความลับของเขา

           “อัยท้องค่ะ” เธอเงียบและเขาก็เงียบเช่นกัน รอบตัวได้ยินแต่เสียงเครื่องปรับอากาศ

แต่คำตอบที่ได้รับกลับเป็นคำเหยียดหยาม

           “เธอคิดว่าฉันจะเชื่อว่าเด็กเป็นลูกฉันเหรอ? ไปเอาออกซะ อย่ามาทำตัวไร้ยางอาย! ฉันบอกตลอดว่าห้ามท้องหรือเธอคิดจะเอาลูกคนอื่นมายัดเยียดให้ฉันอัยย์ญาดา”

           เขาตะคอกใส่เธอจนสะดุ้งเพราะความตกใจ ส่ายหน้าปฏิเสธตลอดเวลาที่อยู่กับเขาเธอไม่เคยนอกลู่นอกทางเลยแม้แต่น้อย

           “อัยท้องกับพี่หมอจริงๆ นะคะ ฮึก~” รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเพราะเขาไม่ยอมรับลูกที่กำลังเกิดมา

           “เธอมันทำตัวต่ำเหมือนตอนที่ทอดกายให้ฉัน ลูกของฉันต้องไม่มีแม่ที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าแบบเธอ ถ้าอยากเก็บเด็กไว้ก็ออกไปจากชีวิตของฉัน”

           “เขาเป็นลูกของพี่หมออัยไม่เคยนอนกับใคร”