CHAPTER 2 แยกย้ายกันไป

        แสงไฟสีขาวนวลในห้องตรวจส่องกระทบใบหน้าของ หมอคฑา เขานั่งเงียบอยู่หลังโต๊ะทำงานมือข้างหนึ่งถือปากกา อีกข้างหมุนแฟ้มประวัติของคนไข้ไปมาโดยไม่ได้ตั้งใจ สายตาเหม่อลอยไปยังนอกหน้าต่าง ท้องฟ้ายามค่ำคืนนี้ดูเวิ้งว้างว่างเปล่า ไม่ต่างจากหัวใจของเขาเสียงเคาะประตูดังขึ้นดึงเขากลับมาสู่ปัจจุบัน

        คืนนี้เขาเข้าเวรแทนหมออีกคนที่ขอลาพักร้อนไปพักผ่อนกับภรรยา เขาจึงรับหน้าที่นี้ดูแลแทน

“อาจารย์เหลือคนไข้อีก 1 รายค่ะ” พยาบาลสาวโผล่หน้าเข้ามา “เคสตรวจครรภ์รายสุดท้ายรออยู่ค่ะ”

คฑาเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นผ่านหัวใจทุกครั้งที่เขาต้องดูแลคนไข้ที่กำลังจะเป็นแม่ เขาไม่ได้เกลียดเด็ก แต่เขาเชื่อหมดใจว่าการเกิดมาบนโลกนี้ ไม่ได้แปลว่าจะได้รับความรักเสมอไป

และภาพในอดีตฉายซ้อนขึ้นมาในหัว...

เขาจำได้ว่าตอนเด็กๆ เคยนั่งรอแม่กลับบ้าน รอแล้วรอเล่าจนสุดท้ายคุณย่าต้องเป็นคนอุ้มเขาเข้านอนพร้อมคำโกหกที่แสนอ่อนโยน

“แม่เมไปทำงาน เดี๋ยวก็กลับมาแล้วลูก”

แต่แม่ไม่เคยกลับมาอีกเลย พ่อเองก็เช่นกันหลังจากแม่จากไปได้ไม่นาน พ่อก็พาผู้หญิงคนใหม่เข้ามาในชีวิต เขาถูกทิ้งให้อยู่กับคุณย่า การแต่งงานของพ่อแม่คืออะไรสุดท้ายก็แค่พันธะจอมปลอมที่ไม่มีอะไรยึดโยงกันจริงๆ

เขาเกลียดการแต่งงาน

และเขาไม่อยากให้เด็กคนไหนต้องเกิดมาเพื่อสัมผัสความว่างเปล่าแบบที่เขาเคยเผชิญ

“อาจารย์คะ?” พยาบาลเรียกอีกครั้ง

คฑากะพริบตา ไล่ภาพอดีตออกจากหัว “ส่งคนไข้เข้ามาได้เลย” เขาดึงหน้ากากความเย็นชา กลับมาสวมใส่ใหม่อีกครั้ง

.

เขากลับมาที่เพ้นท์เฮาส์อีกครั้งตอนเกือบตีสี่ เขาอยากกลับมาขอโทษที่พูดจาไม่ดีกับอัยย์ญาดา พอเปิดประตูห้องนอนหัวใจของเขากระตุกเต้นระรัว

เธอไปแล้ว...อัยย์ญาดาไปจากชีวิตเขาแล้ว

        เขาอ่านจดหมายที่มีรอยเปื้อนคราบน้ำตาของหญิงสาว เขาเป็นหมอน่าจะรู้ดีที่สุดว่าไม่มีการปกป้องกันใดที่ได้ผลร้อยเปอร์เซ็นต์

        หากท้องกับเขาจริงจะหนีทำไม นอกจากจะท้องกับคนอื่นแล้วกลัวเขาจับได้ เลยต้องรีบไปจากเขาสุดท้ายชีวิตเขาก็พบเจอแต่ผู้หญิงที่เหมือนผู้ให้กำเนิด

        หมออรรควางนาฬิกาไว้บนโต๊ะ สภาพเพื่อนของเขาแทบดูไม้ได้เหมือนไม่ได้นอนมาเป็นเดือน

        “อัยเอานาฬิกามาขายให้ฉัน ฉันเงินให้เงินเธอติดตัวไปก้อนหนึ่ง” เขาผิดหวังในตัวเพื่อนมากนั่นลูกกับเมียยังผลักไสไล่ส่งได้ลงคอ

        “...” คฑามองด้วยความว่างเปล่าเขาสับสน แต่อีกใจหนึ่งก็ไม่มั่นใจว่าลูกในท้องของอัยย์ญาดาเป็นลูกของเขา

        “อัยไม่ได้ทำแท้งนะ เธอเข้มแข็งมากที่จะเก็บลูกเอาไว้ แล้วนายเลิกคิดถึงไอ้ปมบ้าๆ เรื่องครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์เสียที ไม่อย่างนั้นนายจะอยู่คนเดียวไปจนตาย อีกอย่างลูกของนาย น่าจะน่ารักนะ เพราะแม่สวยและน่ารัก อีกอย่างถึงนายไม่เลือกอัย สักวันจะมีผู้ชายคนอื่นมารับเลี้ยงเธอ”

        เขาถึงกับพูดไม่ออกเมื่อเพื่อนตำหนิ อัยย์ญาดาสวยมากเขาสะดุดตาตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น หกเดือนที่อยู่ด้วยกันเขามีความสุขมาก

        “จ่ายเงินมา 1 แสน”

        “1 แสนเองเหรอวะ” เขาคิดว่ามันจะยอมให้เงินหญิงสาวไปสักล้าน ถึงกลับมาทวงเขายินดีที่จะจ่ายคืน

        “เธอขอกูแค่นี้”

        คฑากดโอนเงินให้อรรคทันที เขากลับเป็นคนไม่มีเป้าหมายในชีวิต พอกลับเพ้นท์เฮส์ก็ไม่เจออัยย์ญาดาคอยทำอาหารรอ เขาจึงพักอยู่ที่โรงพยาบาลไม่ยอมกลับบ้านเพราะไม่อยากคิดถึงใบหน้าของหญิงสาว

        มันติดค้างอยู่ในใจของคฑา เพราะเอาจริงๆ เขาก็มีใจรักให้กับอัยย์ญาดา แต่เขากลัวต่างหากที่จะถูกเธอทอดทิ้ง แต่สุดท้าย ความใจดำของเขาก็ทำให้เธอหนีไปอยู่ดี

        .

        อัยย์ญษดานั่งมองลูกชายวัยสามเดือนที่หลับอยู่บนฟูก ยิ่งมีลูกเธอยิ่งต้องลุกขึ้นมาสู้ โชคดีวันที่ออกมาเธอได้เจอกับพี่สาวคนสวยที่ใจดีคอยดูแลและให้งานเธอทำจนคลอดลูก

        น้องคชา เด็กชายคชาภัทร ใบหน้าคล้ายคนเป็นพ่อมากกว่าเธอเสียอีก เมื่อคิดย้อนกลับไปหากเธอยอมทำแท้ง คงรู้สึกผิดตลอดชีวิต

        “แอ้ แอ้” เด็กน้อยดูดปากเสียงดังแจ๊บๆ บอกว่ากำลังหิว

        พอเธอให้ดื่มนมจากขวดกลับไม่ยอม ส่ายหน้าร้องจะกินจากเต้าเท่านั้น อัยย์ญาดาจึงอุ้มลูกขึ้นแนบอกเปิดเสื้อ ไม่ลืมจะเช็ดทำความสะอาดเต้านมก่อน

        พอได้สิ่งที่ต้องการเด็กน้อยก็ดูดนมไม่พัก มีบางครั้งที่เหนื่อยจึงหยุด

        “เริ่มกินเก่งแล้วนะเรา”

        “แอ้”

        “ยังจะเถียงอีกนะ”

        เธอเขี่ยแก้มลูกชายด้วยความเอ็นดู ยิ่งมองหน้าเขาคิดถึงผู้ชายใจร้ายคนนั้น แต่เธอไม่มีทางที่จะหอบลูกกลับไปหาเขาอีก

        ยามค่ำคืนอัยย์ญาดาสะดุ้งตื่นเพราะเสียงร้องไห้ของลูก เธออุ้มลูกน้อยขึ้นแนบอก มือข้างหนึ่งโยกตัวเขาเบาๆ ส่วนอีกมือเอื้อมหยิบขวดนมที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ เธอพยายามกล่อมเขาด้วยเสียงกระซิบแผ่วเบา

“แม่อยู่นี่ไม่ร้องนะลูก”

แต่เสียงสะอื้นของเจ้าตัวเล็กยังไม่หยุดลงง่ายๆ เปลือกตาบางๆ ของเขาแดงก่ำจากน้ำตาที่ไหลไม่ขาดสาย เมธาวีเม้มปากแน่น เธอรู้ดีว่าลูกคงง่วงแต่ไม่ยอมนอน และเธอเองก็เหนื่อยเหลือเกิน

เธอเหลือบมองนาฬิกาที่ฝาผนังตีสองกว่าแล้ว

ร่างกายเธอล้าเหมือนจะขาดเป็นเสี่ยงๆ วันนี้เธอต้องทำงานเกือบแปดชั่วโมงกว่าจะกลับมาถึงบ้านหุงข้าวซักผ้า ก็ตกดึกพอดียังไม่ทันได้นอนสนิทดี ลูกก็ตื่นขึ้นมาร้องไห้อีก

เธอไม่ได้ร้องไห้มานานแค่ไหนแล้วนะ?

บางครั้งเธอเองก็อยากจะร้องไห้ออกมาเหมือนกัน แต่เธอรู้ว่าเธอไม่มีเวลาสำหรับความอ่อนแอ...

ในขณะที่น้ำตาเจ้าตัวเล็กเริ่มซาลง เสียงหายใจหอบๆ ค่อย ๆ แผ่วลงอัยย์ญาดาจูบลงบนหน้าผากของลูกอย่างแผ่วเบา แม้ความเหนื่อยล้าจะกัดกินไปทั้งร่าง แต่หัวใจของเธอกลับเต็มไปด้วยความรัก

“หลับฝันดีนะลูกแม่จะอยู่ตรงนี้เสมอ”

ตอนเช้าชนิตามาช่วยดูแลน้องคชา เมื่อวานที่ร้านขายดอกไม้ลูกค้าแน่นจนทำให้อัยย์ญาดาต้องกลับบ้านช้า วันนี้จึงอาสามาช่วยเลี้ยงลูก

“ไอ้ตัวแสบเล่นงานมาเหรอ”

“ใช่ค่ะเล่นเอาไม่ได้นอนเลย”

“วันนี้ไม่ต้องเข้าร้านนะพักผ่อนไป” ชนิตาชอบเด็กเพราะเธอไม่สามารถมีลูกได้ คุยกับสามีว่าจะรับเด็กมาเลี้ยง แต่กลับเจออัยย์ญาดาเสียก่อน

“หน้าตาดีผิวพรรณดีมากเนาะหลานป้าตา”

อัยย์ญาดาไม่เคยบอกชนิตาว่าพ่อของลูกคือใคร บอกแค่ว่าทั้งสองเลิกรากันไปแล้วด้วยความไม่เข้าใจกัน ตั้งแต่นั้นมาชนิตาเลยไม่ถามอีก

“คุณปีเตอร์กลับมาต้องหลงมากแน่” เธอกับสามีรับเป็นพ่อแม่ทูนหัวให้น้องคชา

“ขอบคุณนะคะที่เอ็นดูน้องคชา” โลกยังพอใจดีกับเธออยู่บ้างที่ส่งคนดีๆ มาอยู่รอบตัว

“การเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวไม่น่ากลัวเลยนะ...เป็นผู้หญิงที่น่ายกย่องมาก” ชนิตาเห็นหญิงสาวร้องไห้บ่อย อาจจะเหนื่อยและอ้างว้าง ซึ่งเธอพยายามคอยปลอบใจและรักอัยย์ญาดาเหมือนน้องสาว

โดยไม่บอกว่าหมออรรคเป็นคนฝากให้เธอดูแลอัยย์ญาดาเป็นอย่าง ตอนแรกคิดว่าหมออรรคทำผู้หญิงท้องแล้วไม่รับ พอเห็นหน้าน้องคชากลับไม่มีส่วนไหนคล้ายหมออรรคเลย

พอเธอถามว่าเกิดอะไรขึ้นเขากลับไม่ยอมบอก เลยเลิกถามและเขาไม่เคยมาเยี่ยมอัยย์ญาดา หากวันไหนที่อีกฝ่ายพร้อมอาจจะบอกเธอว่าที่ผ่านมาเกิดอะไรขึ้นบ้าง