CHAPTER 9 ความจริงที่ต้องยอมรับ

           ปัจจุบันอัยย์ญาดาอาศัยอยู่บ้านของชนิตาซึ่งพี่สาวที่แสนใจดีนั้นมีสามีเป็นชาวอังกฤษ และย้ายออกไปอยู่บ้านอีกหลังทั้งสองใจดีกับเธอและลูกมาก จนอัยย์ญาดารักทั้งสองเหมือนคนในครอบครัว

           เธออยู่ที่นี่มาถึงสามปีถึงแม้เธอจะสามารถหาเงินเลี้ยงดูตัวเองและลูกได้แล้ว แต่เธอก็ไม่คิดที่จะไปจากทั้งสองคนที่มีบุญคุณกับเธอเป็นอย่างมาก เพราะถ้าไม่มีพวกเขาก็คงจะไม่มีเธอในวันนี้

           เสียงเครื่องดูดฝุ่นยังครางเบาๆ ขณะที่หญิงสาวก้มลงเช็ดรอยน้ำตรงมุมห้อง ความเงียบสงบของบ้านในบ่ายวันหยุดทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายเล็กน้อย

           แต่แล้วเสียงโครม! ดังสนั่นจากชั้นบนทำให้มือที่กำลังบิดผ้าชะงักทันทีหัวใจของเธอหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มเสียงนั้นดังมาจากห้องของลูกชายเธอเอง

           “คชา!” เธอเรียกชื่อลูกชายทันที เสียงเธอสั่นและสูงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

           ชนิตาที่นั่งพับเสื้อผ้าอยู่ใกล้ๆ ก็ชะงักไปด้วย สีหน้าของเธอซีดเผือดลงทันควัน ก่อนจะสบตากันกับเธอแล้วพยักหน้าทั้งสองพุ่งตัวขึ้นบันไดโดยไม่ต้องพูดอะไรอีก

           เสียงฝีเท้าเร่งเร้ากระทบพื้นไม้ดังถี่ หัวใจเต้นโครมครามราวกับจะทะลุออกมาพร้อมกันทั้งคู่ มือของหญิงสาวเปิดประตูห้องคชาด้วยแรงแทบสุดตัว

สิ่งที่เห็นทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น

           คชานอนฟุบอยู่บนพื้นร่างกายไร้การขยับ เสียงลมหายใจแผ่วเบาแทบไม่ได้ยิน ข้างกายมีของเล่นกระจัดกระจาย โต๊ะหนังสือเอียงเสียสมดุลเหมือนโดนกระแทกอย่างแรง

           “คชา!” เธอร้องอย่างตกใจรีบพุ่งเข้าไปประคองลูกไว้ในอ้อมแขนใบหน้าเธอซีดเผือดดวงตาไหลรื้นไปด้วยความตกใจ

           “ลูกแม่ตื่นสิได้ยินแม่ไหมคะ น้องคชาอย่าเล่นแบบนี้ ฮึก~” เลือดสีแดงไหลออกจนพื้นเต็มเลอะไปหมด เธอกอดลูกชายไว้แน่น

           ชนิตารีบวิ่งไปเปิดหน้าต่างให้ลมถ่ายเทมือสั่นขณะหยิบโทรศัพท์กดเบอร์ฉุกเฉินอย่างรวดเร็ว

           “น้องยังหายใจอยู่!” หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกขณะลูบแก้มลูกชายเบาๆ หวังให้เขารับรู้

           แม้คชาจะยังมีลมหายใจ แต่เขาก็ไม่ขยับเลยสักนิด ทุกอย่างเหมือนจะหยุดนิ่งนอกจากหัวใจของคนเป็นแม่ที่กำลังแตกสลายทีละนิดตรงหน้า

           “คุณแม่กรอกประวัติลูกก่อนนะคะตอนนี้ลูกอยู่ในมือหมอแล้วไม่ต้องห่วงค่ะ”

           “พี่รออยู่นี่เองอัยไปเถอะ” ชนิตาโทรหาปีเตอร์ทันที

           อัยย์ญาดากรอกประวัติลูกวัยสองขวบ ใบหน้ายังคงมีความกังวลไม่น้อย เธอมองไปรอบๆ โรงพยาบาลเอกชนที่อยู่ใกล้ที่สุดทำให้เธอตัดสินใจมา

           ไม่นานประตูห้องฉุกเฉินเปิดออกพร้อมกับคุณหมอและพยาบาลออกมาแจ้งอาการของน้องคชา

           “น้องหัวแตกหมอเย็บแผลให้แล้ว คนไข้เป็นไข้หวัดสายพันธุ์ใหม่ ช่วงนั้นอาจจะเกิดอาการชักเพราะไข้ขึ้นสูงเลยล้มหัวฟากพื้นไป หมอจะให้นอนดูอาการอีกหลายวันครับ”

           “ขอบคุณมากนะคะ” อัยย์ญาดาปาดน้ำตาเป็นเธอที่ดูแลลูกได้ไม่ดีพอ รอไม่นานลูกชายก็เข้าไปอยู่ในห้องพักฟื้น

           “ลงไปซื้อของใช้ส่วนตัวไปพี่เฝ้าน้องคชาให้”

           “ขอบคุณพี่ตามากนะคะ”

           ชนิตากดส่งข้อความหาเพื่อนทันที ไม่คิดว่าโรงพยาบาลนี้ก็จะเป็นของหมอคฑา โรงพยาบาลเพิ่งเปิดได้ไม่นาน และเจ้าของโรงพยาบาลก็มาที่นี่บ่อยๆ ชนิตาเลยขอความช่วยเหลือจากเพื่อนที่เป็นหมอด้วยกัน

           .

           เสียงรองเท้ากระทบพื้นทางเดินโรงพยาบาลอย่างเบาๆ ขณะที่คฑาเดินออกมาจากห้องตรวจ สีหน้าเขายังเคร่งเครียดจากเคสก่อนหน้า แต่จู่ๆ สายตาก็สะดุดเข้ากับบางอย่าง

           ร่างของหญิงสาวในชุดกระโปรงเรียบสีขาว กำลังก้มหน้าคุยโทรศัพท์อยู่ไม่ไกลจากทางเดินหลัก เสียงเธอเบาเกินจะได้ยินแต่แค่แวบเดียวที่เขาเห็น ใบหน้าเธอขณะหันมาทางแสงไฟ

           หัวใจเขาสะดุด อัยย์ญาดา

           เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยจ้องมองโดยไม่กะพริบตา เงาในความทรงจำผุดขึ้นมาในทันทีรอยยิ้มอ่อนโยน เสียงหัวเราะแผ่วเบา และสายตาที่เคยมองเขาเหมือนเป็นทั้งโลก

           “ใช่เธอหรือเปล่า”

           เขาพึมพำเบาๆ แล้วก้าวเท้าอย่างไม่รู้ตัวราวกับร่างกายเคลื่อนไหวไปก่อนที่หัวใจจะตัดสินใจด้วยซ้ำ

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะเดินเข้าไปถึง

           “คุณหมอคฑา!” เสียงเรียกที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง

           เขาหยุดกะทันหันเหมือนถูกฉุดรั้งด้วยมือที่มองไม่เห็น หันกลับไปเล็กน้อยและก็พบว่าเป็นคุณหมอสาวในชุดกาวน์สีขาวผมถูกรวบอย่างเรียบร้อยดวงตาเต็มไปด้วยความห่วงใยปนความคาดหวังที่เธอพยายามเก็บซ่อนไว้

           “ขอโทษนะคะพอมีเวลาคุยหน่อยไหมเรื่องคนไข้เมื่อเช้า ยาหยีอยากถามความเห็นเพิ่มเติมนิดนึง” เธอพูดพร้อมรอยยิ้มเบาๆ แม้จะพยายามให้เสียงดูเป็นมืออาชีพ แต่แววตาเธอไม่อาจปิดความรู้สึกข้างในได้

           คฑามองเธอครู่หนึ่ง แล้วหันกลับไปทางเดิมอีกครั้งแต่เธอคนนั้นก็หายไปแล้วบริเวณนั้นว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่ ไม่มีแม้แต่เงาของผู้หญิงในชุดกระโปรงขาว

           เขาเงียบไปชั่วครู่ขบกรามแน่นโดยไม่รู้ตัว รู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างไหลผ่านมือเขาไปช้าๆ บางเบาแต่เจ็บลึก

           “ก็ได้เดี๋ยวไปดูเคสด้วยกัน” เขาตอบเรียบๆ แล้วพยักหน้าให้ยาหยี

           คุณหมอสาวยิ้มออกมา ก่อนจะเดินเคียงข้างเขาไปอย่างเงียบๆ

           ไม่มีใครพูดอะไรต่อ แต่ระหว่างก้าวเดินนั้น คฑายังคงหันกลับไปมองทางเดิมอีกครั้ง แม้จะไม่มีใครให้เห็นอีกแล้วก็ตาม

           ยาหยียังไม่ละความพยายามที่จะเป็นผู้หญิงของเขา ถึงแม้งานหมั้นจะไม่เกิดขึ้นแต่อีกไม่นานหมอคฑาต้องเป็นของเธอเท่านั้น

           เมื่อตรวจคนไข้เสร็จยาหยีจึงใช้โอกาสนี้ชวนเขาไปทานข้าวด้วยกัน ถึงแม้เขาจะปฏิเสธทุกครั้งก็ตามแต่เธอกลับไม่ยอมแพ้

           พอรู้ว่าเขามีโครงการขยายโรงพยาบาลเพิ่มเธอจึงอาสามาเป็นหมอที่นี่ชั่วคราว เพราะคฑาไม่ยอมกลับไปที่โรงพยาบาลสาขาหลัก

           “ไปทานข้าวกันไหมคะ”

           “ผมงานยุ่ง” เขาตอบอย่างสุภาพซึ่งมันเป็นแบบนี้มาหลายปีแล้ว

           “ถ้ายาหยีไม่ได้สนิทกับคุณหมอ คงคิดว่าคุณหมออกหักและตรอมใจเสียอีก” ยาหยีสังเกตอาการของเขา หรือที่เขาไม่ยอมหมั้นหมายกับเธอ เขาอาจจะมีใครอยู่ในใจแล้ว

           คฑาไม่ตอบเพราะนั่นคือความจริง ยิ่งมารู้ว่าอัยย์ญาดาไม่ได้เอาลูกออก เขากลับรู้สึกผิดความเห็นแก่ตัวทำให้เขาทำลายอนาคตของหญิงสาว

           พอเขารู้ทุกอย่างจากปากของเพื่อน เขาจึงออกตามหาอัยย์ญาดาและรู้ว่าหญิงสาวลาออกจากมหาวิทยาลัยแล้ว จนถึงเวลานี้เขาไม่ได้ข่าวคราวของเธออีกเลย

           ป่านนี้ลูกของเขาอายุสองขวบกว่าแล้วจะสวยเหมือนแม่หรือหล่อเหมือนเขา หากชาตินี้เขายังมีบุญต่อกันขอให้วนกลับมาเจอกันอีกครั้ง ให้เขาได้แก้ตัวในสิ่งที่ทำลงไป

           “หมอคฑา หมอคะ!” ยาหยีแตะแขนเขาเบาๆ ทำให้เขาได้สติ

           “ผมขอตัวไปเคลียร์งานก่อน”

           ยาหยีมองแผ่นหลังของคฑาเธอตามจีบเขาจนตอนนี้อายุสามสิบสามแล้ว เขายังไม่ยอมใจอ่อนกับเธอเลยครั้งนั้นทำไม่สำเร็จ

           “หนีได้หนีไปเถอะ”

           เธอเข้าทางคุณย่าของเขาหวังว่าเขาจะยอม แต่ทุกอย่างไม่ใช่แบบนั้น คุณย่าของเขาบังคับคฑายิ่งต่อต้านอย่างหนัก จนทุกฝ่ายต้องยอมแพ้ไป