บทที่ 4

ดีนะที่เป็นแชมป์มวยได้เงินค่าชกเยอะถ้าเป็นคนธรรมดาคงกลายเป็นยาจกไปขอทานซื้ออาหารให้แมวแหง

"ตี๋รู้ละว่านุ่มต้องทำอะไรเป็นอย่างแรก คนน่ารักยื่นทิชชู่ให้นักมวยดาวรุ่งหัวทองและหยิบมันมาเช็ดหน้าให้แมวอ้วนที่พึ่งเลียซอสมะเขือเทศมาเต็มหน้า

"อะไรๆ?" มือเรียวปาดทิชชู่ซ้ายขวาขยำลงกองบนโต๊ะข้างถาดถามขึ้นด้วยความสนใจ

"เลิกเห่าให้ได้ก่อน! ปากหมาซะไม่มีไม่น่าแปลกใจหรอกที่เขาจะปฏิเสธ"

ตี๋ทำท่าแยกเขี้ยวใส่แต่ท่าทางเหมือนหมาคันฟันแบบนั้นไม่มีความน่ากลัวซักนิด

"ปากจัดนะเราเดี๋ยวก็กัดปากให้ขาดซะหรอก~" ยื่นมือไปหยิกแก้มใสดึงยืดเล่นซะเลยมันเขี้ยว

ดวงหน้าน่ารักสะบัดไปมาให้หลุดจากการกลั่นแกล้งแต่นุ่มกลับสนุกยืดแก้มขาวไม่ปล่อย

พรึ่บบบ! ครืดดดดด~

เจ้าของค่ายมวยตัวโตยืนมองนักมวยเบอร์หนึ่งนั่งซุบซิบกับเมียรักหัวชนกันอยู่นานสองเมื่อเห็นหลานชายหัวทองระรานเมียตัวน้อยเท่านั้นเองร่างฝรั่งทั้งร่างก็ถูกลางดึงไปกลางลานซ้อมให้พวกนักมวยรุมปานวมใส่กันจ้าละหวั่น

ตุ้บตั่บ! ตุ้บตับ! ตุ้บตับ!

"โอ้ยยย! ลุงสี่ผมยังไม่ได้ทำอะไรเมียลุงเลยนะทำไมต้องลากมาให้พักพวกรุมด้วยเล่า!"

"หมั่นไส้ พักนี้ทำไมไม่ซ้อมมวยอย่าบอกนะว่าติดสาวน่ะห๊ะ!"

"ติดอะไรเล่าไม่มี ลุงบอกไอ้พวกนี้หยุดปานวมสักทีสิมันเจ็บนะทำไมต้องรุมด้วยแน่จริงตัวต่อตัวเซ่!"

"พูดเองนะ"

"ก็มาเด้~"

ตุ้บบบ!! ตั่บบบ!! ผลั่กกก!! ผลั่วะ!!

เฮฮฮฮฮฮ~

ผลั่กกก! ผลั่กกก!! ผั่วะ!!ๆๆๆๆๆๆ

"โอ้ยยย! ลุงสี่ยอมแล้วโว้ย! ยอมแล้ววว นุ่มฟ้องแด๊ดแน่ แง๊งงงงงงงงง"

....

ดวงหน้าเขียวช้ำตามตัวเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนแดงจ้ำผมสีทองฟูหยองเดินเข้ามาในคลีนิกรักษาสัตว์ในช่วงบ่ายของวันธรรมดาวันหนึ่ง

ฝรั่งร่างคุ้นเคยมาในสภาพยับเยินแต่กระนั้นก็ยังทำตัวร่าเริงได้เป็นปกติทันทีที่เห็นหมอหน้าหนวด คล้ายโดนเสกให้หายเจ็บปวดได้ในพริบตา

หางตาคมปรายมองคนตัวขาวคับคล้ายคับคลาว่ารอยแดงเหล่านี้มักจะปรากฎบนร่างขาวประปรายทุกวี่วัน แค่ไม่เอ่ยถามออกไปให้คนหลงตัวเองคิดว่ามีใจ

แต่ครั้งนี้มีมากขึ้นไม่ต้องสังเกตุก็เห็นเด่นออกมาและเหมือนหัวจะโนเพราะสีม่วงช้ำปูดเด่นทะลุผมสีทอง

วันนี้ฝรั่งดูแปลกตานิดหน่อยเพราะพูดน้อยหน้านิ่งกว่าทุกที มาถึงก็เดินเอาแมวส้มมากองบนโต๊ะทำงานยิ้มให้แล้วสะบัดตูดคว้า popcorn ไปอุ่นยึดโซฟาที่เตรียมไว้รับรองลูกค้าเป็นที่นั่งๆ นอนๆ กินขนมเล่นเกมส์เงียบๆ ท่าทางแบบนั้นชวนให้อึดอัดนิดหน่อยเพราะปกติเป็นคนบ้าบอระริกระรี้เสียงดังโวยวาย

ไม่ชิน...

"วันนี้เป็นอะไร?" ไม่อยากสนใจแต่ขัดหูขัดตาจึงทนเก็บความสงสัยไว้ได้ ฝรั่งทำท่าเงี่ยหูฟังคล้ายหูแว่วไม่ตอบอะไรจึงต้องถามซ้ำ

"ไปทำอะไรมาหน้าแหกเหมือนไปฟัดกับหมา" หมอสัตว์ถามขึ้นโดยไม่เงยหน้าจากกองเอกสารตรงหน้าคราวนี้ได้ผลคนเจ็บกดหยุดเกมส์หันมาตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

"ช่าย ไปฟัดกับหมามา..พอดีแมวมันจะโดนหมากัดน่ะก็เลยไปช่วยมัน" ฝรั่งหัวทองตอบแล้วกลับไปสนใจหน้าจอเช่นเดิมเพราะหมอไม่เงยหน้ามาสบตากัน

ท่าทางเช่นนั้นยิ่งทำให้คุณหมอรู้สึกหงุดหงิด

ถ้าเป็นตอนแรกที่ฝรั่งเข้ามาตื๊อให้คุยด้วยคงกระดี๊กระด๊าน่าดูที่มีปฏิกริยาโต้ตอบจากคนที่บอกชอบ หรือเพราะเคยชินกับการถูกบ่นด่าเฉยชาใส่จึงไม่รู้สึกอะไรกับคำถามไปแล้ว

"ทำไมไม่กลับบ้านไปหาหมอล้างแผล จะมาที่นี่ทำไม" เมื่อรู้สึกไม่สบอารมณ์เล็กน้อยจึงพูดจาจิกกัดเบาๆ ให้คนบนโซฟาหันหน้ามาคุยด้วยดีๆ

"ไม่เจ็บ จะไปทำไม ว่าแต่วันนี้ว่างไหมไปเดทกันเถอะคุณหมอไปเดินตลาดนัดหาของกินกันไหม?"

"ในปากยังมีของกินอยู่เลยกินขนาดนี้ทำไมไม่อ้วน" เสียงเข้มพูดราวกับดุเด็กเล็กๆ ฝรั่งคนทะเล้นไม่สะทกสะท้านกับคำจิกกัดเช่นทุกวันยังคงมีท่าทีสบายดังเดิม

"ทำไมอ่า~ไม่ดีเหรอมีว่าที่แฟนหุ่นดีขนาดนี้"

"เปลือง!" คำพูดสั้นๆ ได้ใจความกับการนิยามการกินแบบยัดทะนานของฝรั่งทำเอาคนโดนบ่นเกาท้ายทอยเก้อเขินเล็กน้อยถ้าถามว่าสลดไหม

ก็ไม่...เพราะยัดขนมใส่ปากเหมือนเดิม

"เย็นชาจังเลยนะ แต่ถึงยังไงก็ชอบอยู่ดีไม่ไปใช่ไหมจะได้หาอะไรในตู้เย็นกิน"

popcorn ถังเบ้อเร่อไม่อาจหยุดความแดกดุของฝรั่งตัวเล็กได้จากที่ดูด้วยตากล้ามเนื้อแน่นหุ่นเพรียวแน่นแบบนี้กินเยอะไม่ต่างจากคนใช้แรงงาน กับแมวอีกตัวอยู่ด้วยก็ดีไม่เหงาดีแค่อยู่กันแบบไม่มีสถานะไม่ใช่แฟนไม่มีความสัมพันลึกซึ้งก็ไม่ต้องเลิกรากันเพราะถึงยังไงฝรั่งก็ต้องกลับไปอยู่เมืองนอก ขืนเป็นแฟนกันจริงๆ ก็ต้องเลิกรากันอยู่ดี

เดี๋ยวก็คงเลิกตื๊อไปเองว่าแต่ถ้าหมอนี่กลับต่างประเทศ...แล้วแมวล่ะจะอยู่ยังไง

..