Semua Bab หมอชอบแมวหรือชอบหนู: Bab 1 - Bab 10

กริ๊ง~" กลับไปซะ!''เสียงห้าวใหญ่ตวาดใส่คนตัวขาวหัวทองตาฟ้าแบกเป้สะพายหลังบรรจุแมวส้มอ้วนมาหนึ่งอัตราถ้วนทันทีที่คนหน้าคุ้นแขกประจำโผล่หน้ามาที่ "คลีนิกอาคมรักษาสัตว์""นุ่มพูดภาษาไทยนะหมอไม่เข้าใจเหรอ?"เสียงใสผ่านการบีบอัดเส้นเสียงให้เล็กลงคล้ายเสียงของแมว ผมสีทองเส้นเล็กละเอียดฟูฟ่องปกปิดดวงตาสีฟ้าสว่างเอียงคอไปมาไม่สะทกสะท้านกับใบหน้าหนวดครึ้ม หล่อร้าย ตวาดก้องเมื่อครู่สรรพนามสุดน่ารักที่คนหัวทองเรียกแทนตัวเองทำคุณหมอหน้าหนวดกุมขมับทุกครั้งที่คนคนนี้มาหากระเป๋าเป้ถูกเปิดปล่อยแมวอ้วนออกวางแหมะลงบนโซฟารับรองลูกค้าตัวยาวสีดำ ส่วนเจ้าของแมวร่างสูงโปร่งขาวผ่องนั้น...โน่นเดินลั้นลาไปเปิดตู้เย็นดื่มน้ำในห้องรับรองระริกระรี้อารมณ์ดีราวกับอยู่บ้านตัวเองทำตัวตามสบายไปหรือเปล่า?...มันจะสบายมากไปไหม?หมอหน้าดุขมวดคิ้วมองตามคนหัวทองที่เดินไปเดินมาในคลีนิกของตนแล้วได้แต่ถอนหายใจออกมาถึงกระนั้นก็ไม่สามารถดุเจ้าแมวส้มขนปุกปุยจ้ำม่ำหน้าฟัดได้ลงคอ จำยอมให้เจ้านายมันทำตามอำเภอใจเพราะเห็นแก่สัตว์คือไม่เกินจริงฝ่ามืออันใหญ่ลูบหัวแมวส้มตาฟ้าสีเดียวกับเจ้าของด้วยความเอ็นดู และดูเหมือนเจ้าแ

ค่ายมวยส.234ตุ้บ!!ๆๆๆๆๆผั่วะ!!ๆๆๆๆๆไม่รู้ว่าตัวเองชอบกีฬาที่ใช้ความรุนแรงอย่างการชกมวยสากลตั้งแต่เมื่อไหร่ ทั้งที่ดูรูปตอนเด็กยังแยกเขี้ยวยิ้มแฉ่งถือตุ๊กตาชูสแงนิ้วให้กล้องเหมือนเด็กผู้หญิงอยู่เลยบางทีอาจจะชอบมันตั้งแต่ลุงสี่ไปหาที่อังกฤษแล้วเปิดดูการชกมวยด้วยกันทั้งเดือนก็เป็นได้เเละด้วยความเป็นคนมือหนักตีนหนักได้ต่อยใครล้มแล้วมันดูเหมือนซุปเปอร์ฮีโร่ดีก็เลยมาเป็นนักมวยสายอาชีพตามรอยลุงสุดเท่แต่คนที่ทำให้รู้สึกแตกต่างได้อย่างน่าหลงไหลก็คือหมอสัตว์หน้าดุตัวโตมีเคราสักลายเต็มตัวคนนั้นความใหญ่โตของร่างกายเทียบเท่านักเพาะกายหน้าตาดุดันพูดด้วยเสียงทุ้มใหญ่คล้ายตะคอก สีหน้าตอนอยู่เฉยๆ เหมือนโกรธใครอยู่ตลอดเวลาแต่ภาพลักษณ์น่ากลัวมิอาจปิดบังความอ่อนโยนแสนดีได้ สัตวแพทผู้รักสัตว์ ไม่ชอบความรุนแรงแม้จะสักเต็มตัว ภาพลักษณ์ภายนอกดิบเถื่อนระดับมาเฟียแต่ภายในนุ่มนิ่มยิ่งกว่านางงามวันนั้นเองถึงได้รู้ว่าชีวิตขาดสิ่งนี้ไปและต้องการมันมากกว่าสิ่งใดยิ่งเป็นคนที่รักษาแมวได้ภายในพริบตายิ่งมีสเน่ห์เสียจนบอกกับตัวเองว่าจะไม่ปล่อยไปง่ายๆ ถึงคนคนนั้นจะปฏิเสธการขอเป็นแฟนอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันก็ตาม...

"วันนี้เป็นอะไร?" ไม่อยากสนใจแต่ขัดหูขัดตาจึงทนเก็บความสงสัยไว้ได้ ฝรั่งทำท่าเงี่ยหูฟังคล้ายหูแว่วไม่ตอบอะไรจึงต้องถามซ้ำ"ไปทำอะไรมาหน้าแหกเหมือนไปฟัดกับหมา" หมอสัตว์ถามขึ้นโดยไม่เงยหน้าจากกองเอกสารตรงหน้าคราวนี้ได้ผลคนเจ็บกดหยุดเกมส์หันมาตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม"ช่าย ไปฟัดกับหมามา..พอดีแมวมันจะโดนหมากัดน่ะก็เลยไปช่วยมัน" ฝรั่งหัวทองตอบแล้วกลับไปสนใจหน้าจอเช่นเดิมเพราะหมอไม่เงยหน้ามาสบตากันท่าทางเช่นนั้นยิ่งทำให้คุณหมอรู้สึกหงุดหงิดถ้าเป็นตอนแรกที่ฝรั่งเข้ามาตื๊อให้คุยด้วยคงกระดี๊กระด๊าน่าดูที่มีปฏิกริยาโต้ตอบจากคนที่บอกชอบ หรือเพราะเคยชินกับการถูกบ่นด่าเฉยชาใส่จึงไม่รู้สึกอะไรกับคำถามไปแล้ว"ทำไมไม่กลับบ้านไปหาหมอล้างแผล จะมาที่นี่ทำไม" เมื่อรู้สึกไม่สบอารมณ์เล็กน้อยจึงพูดจาจิกกัดเบาๆ ให้คนบนโซฟาหันหน้ามาคุยด้วยดีๆ"ไม่เจ็บ จะไปทำไม ว่าแต่วันนี้ว่างไหมไปเดทกันเถอะคุณหมอไปเดินตลาดนัดหาของกินกันไหม?""ในปากยังมีของกินอยู่เลยกินขนาดนี้ทำไมไม่อ้วน" เสียงเข้มพูดราวกับดุเด็กเล็กๆ ฝรั่งคนทะเล้นไม่สะทกสะท้านกับคำจิกกัดเช่นทุกวันยังคงมีท่าทีสบายดังเดิม"ทำไมอ่า~ไม่ดีเหรอมีว่าที่แฟนหุ่นดีขนาด

"ฝรั่ง... ให้ลูกส้มมาเล่นกับบูบู้หน่อยได้ไหม?" ถ้าเวลาปกติจะไม่มีทางได้เห็นใบหน้างองำบึ้งตึงไม่ดัดเสียงให้เล็กเช่นตอนนี้แน่ รู้ว่าฝรั่งไม่พอใจที่พูดกับเมียคนอื่นท่าทางกันเองแบบนั้น แต่เราไม่ได้เป็นอะไรกันจะให้วางตัวห่างเหินกับฝันดีกับบูบู้มันก็ไม่ใช่ธุระอะไรของตน พอมาขอให้ลูกส้มไปเล่นกับบูบู้เพราะเป็นสัตว์เลี้ยงเดี่ยวเหมือนกันมันคงอยากเล่นด้วยกันแต่ฝรั่งกลับทำตาขวางใส่ "มันนอนอยู่ไม่เห็นหรอจะกวนมันทำไม!" เสียงห้วนระดับที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนบ่งบอกว่าเจ้าของแมวกำลังขุ่นมัวระดับสูง "มันก็นอนตลอดเวลาอยู่แล้วจะไม่ให้มันกระดุกกระดิกไปไหนเลยหรือไง!" เมื่อถูกทำท่าไม่พอใจก็เริ่มรู้สึกไม่พอใจเช่นกันจากที่หัวเราะได้เมื่อครู่เสียงที่เปล่งออกมาจึงกดต่ำกว่าปกติ และนั่นคล้ายการสุมไฟให้โหมกระพือ ดวงตาสีฟ้าของฝรั่งผละออกมาจากหน้าจอมือถือมองตาคนด้านบนและพลั้งปากตวาดกลับมา "ก็ผมไม่อยากให้หมอจะทำไม!" "อย่ามางี่เง่าที่นี่แค่ขอให้สัตว์มันเล่นกันทำไมจ้องตะคอกเสียงดังหมานั่นก็เชื่องมันอยากจะเล่นกันทำไมถึงให้ไม่ได้!" "ถ้าแมวมันอยากไปมันก็เดินไปหา แต่นี่มันยังนอนอยู่แสดงว่ามันไม่อยากไปใครกันแน่ที่งี่

..."ไปไหนมา?" ใบหน้าดุๆ จ้องคนคุ้นเคยสักครู่ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น"ไปซื้อส้มตำอยากลองกินด้วยกันกินเป็นเพื่อนหน่อยดิ"ฝรั่งฉีกยิ้มดีใจที่ถูกถามชูของในมือขึ้นให้อีกคนดูถุงอาหารคุ้นตาสามสี่อย่างทำเอาคุณหมอสัตว์ขมวดคิ้ว กินอาหารไทย ไก่ย่างส้มตำเนี่ยนะ?"อย่าปล่อยลูกส้มเดินเพ่นพ่านข้างนอกถ้ารถชนมันจะทำยังไง?" คุณหมอตัวโตมองหน้าฝรั่งอีกครั้งแม้จะยังไม่เข้าใจว่าฝรั่งจะมาไม้ไหน"ก็มาเป็นแฟนสิจะได้ช่วยอุ้มไม่เห็นเหรอว่าถือของมาเต็มมือขนาดนี้จะอุ้มมันได้ยังไง~""กระเป๋าเป้ใส่มันล่ะ?""ซักอยู่""เห้อ...หายงอนแล้วเหรอถึงโผล่มาได้นึกว่าจะ...""จะอะไร? ยอมแพ้น่ะเหรอไม่มีทางถึงจะเจ็บจนเสียสูญไปวันนึงก็ตาม""เคยเตือนหลายครั้งแล้วนะว่ามันไม่ง่ายคนอย่างฉันน่ะไม่ดีหรอกไปชอบคนอื่นเถอะ"ใบหน้าเย็นชาพูดกับฝรั่งที่หายไปหนึ่งวันทั้งที่วันก่อนมีสีหน้าเจ็บปวดจนคิดว่าถอดใจไปแล้วเชียว เมื่อวานเผลอ...มองหาทั้งวันแต่วันรุ่งข้นกลับมากระดี้กระด๊าได้มากกว่าเดิมแถมยังบอกว่าจะเปลี่ยนแปลงตัวเองด้วยการเริ่มจาก...กินส้มตำ เริ่มเปลี่ยนด้วยเมนูฮาร์ดคอร์ขนาดนี้เลยเหรอ?"อย่ามาคิดแทนได้ไหม...ตอนนี้ยังชอบอยู่เมื่อวานกลับไปคิดทั