FAZER LOGINCompartilhar
บทที่ 5
Data de publicação:
2026-06-11 06:27:22"วันนี้เป็นอะไร?" ไม่อยากสนใจแต่ขัดหูขัดตาจึงทนเก็บความสงสัยไว้ได้ ฝรั่งทำท่าเงี่ยหูฟังคล้ายหูแว่วไม่ตอบอะไรจึงต้องถามซ้ำ
"ไปทำอะไรมาหน้าแหกเหมือนไปฟัดกับหมา" หมอสัตว์ถามขึ้นโดยไม่เงยหน้าจากกองเอกสารตรงหน้าคราวนี้ได้ผลคนเจ็บกดหยุดเกมส์หันมาตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม "ช่าย ไปฟัดกับหมามา..พอดีแมวมันจะโดนหมากัดน่ะก็เลยไปช่วยมัน" ฝรั่งหัวทองตอบแล้วกลับไปสนใจหน้าจอเช่นเดิมเพราะหมอไม่เงยหน้ามาสบตากัน ท่าทางเช่นนั้นยิ่งทำให้คุณหมอรู้สึกหงุดหงิด ถ้าเป็นตอนแรกที่ฝรั่งเข้ามาตื๊อให้คุยด้วยคงกระดี๊กระด๊าน่าดูที่มีปฏิกริยาโต้ตอบจากคนที่บอกชอบ หรือเพราะเคยชินกับการถูกบ่นด่าเฉยชาใส่จึงไม่รู้สึกอะไรกับคำถามไปแล้ว "ทำไมไม่กลับบ้านไปหาหมอล้างแผล จะมาที่นี่ทำไม" เมื่อรู้สึกไม่สบอารมณ์เล็กน้อยจึงพูดจาจิกกัดเบาๆ ให้คนบนโซฟาหันหน้ามาคุยด้วยดีๆ "ไม่เจ็บ จะไปทำไม ว่าแต่วันนี้ว่างไหมไปเดทกันเถอะคุณหมอไปเดินตลาดนัดหาของกินกันไหม?" "ในปากยังมีของกินอยู่เลยกินขนาดนี้ทำไมไม่อ้วน" เสียงเข้มพูดราวกับดุเด็กเล็กๆ ฝรั่งคนทะเล้นไม่สะทกสะท้านกับคำจิกกัดเช่นทุกวันยังคงมีท่าทีสบายดังเดิม "ทำไมอ่า~ไม่ดีเหรอมีว่าที่แฟนหุ่นดีขนาดนี้" "เปลือง!" คำพูดสั้นๆ ได้ใจความกับการนิยามก หมับบ! "นี่.." ร่างสูงเกือบสองเมตรเดินมาหยุดยืนด้านหลังฝรั่งผมทองเงียบเชียบพูดขึ้นข้างหลังจนร่างเล็กกว่าสะดุ้งเฮือก "อะไรจู่ๆ ก็มาอยู่ข้างหลังตกใจหมดหิวเหรออยากกินอะไรไหม? เดี๋ยวเอาของแช่แข็งมาเวฟให้" "ไม่หิวมานี่มาทำแผลก่อน" คอเสื้อด้านถูกดึงรั้งลากขึ้นเตียงรักษาสัตว์แต่สำหรับบางคนก็ได้อภิสิทธิ์ใช้มัน "หมอคิดว่านุ่มเป็นสัตว์หรือไงก็อย่างที่หมอบอกนุ่มมีมือมีตีนปกป้องตัวเองได้ก็แค่รอยช้ำไม่เจ็บ^^" "งั้นหรอ?" จึ่กก! "โอ๊ยยยย!! ทำไมกับคนถึงทำแรงจังหรือว่ากับคนอื่นไม่ได้ทำแบบนี้" "ใช่เพราะไม่เคยทำกับคนเคยทำให้แต่หมาแมว" "รู้สึกพิเศษขึ้นมาเลย~" "ถามจริงๆ นะไปทำอะไรมาให้มีแผลทุกวันเป็นอันธพาลหรอ? จะบอกอะไรให้นะนอกจากทุกนิสัยของนายที่ฉันรู้แล้วไม่ชอบ เรื่องใช้กำลังฉันก็ไม่ชอบ ทำไมต้องมาจีบคนที่ไม่ชอบทุกอย่างในตัวเองด้วย ทำแต่เรื่องที่เขาไม่ชอบแล้วคิดว่าจะได้เป็นแฟนเขาชาติไหนหื้ม?" "แล้วจะให้เป็นใครล่ะค้าบ~ ถึงยังไงก็ต้องเป็นตัวเองอยู่ดีสู้รู้ทุกอย่างของกันและกันตั้งแต่แรกไปเลยแล้วค่อยปรับตัวเข้าหากันดีมะ?" "ไม่เข้าใจ" ''หมอก็น่าจะอายุมากกว่านุ่มหลายปีอยู่เท่าที่ดูหน้าแก่ๆ นี่น่ะนะ ไม่เคยมีแฟนเลยหรือไง ไม่เคยปรับตัวเข้ากับใครเลยหรอครับ?" "ไม่รู้สิจำไม่ได้" "โอ้โหนี่หมอมีแฟนครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่เนี่ย?" "ไม่ต้องรู้หรอก ในร่มผ้ามีแผลอีกไหม?" "มีเต็มเลยโดนยำซะเละไอ้พวกหมาหมู่นั่นอย่าให้เจอตัวต่อตัวนะจะเอาคืนให้สาสม!" "อย่าทำเป็นกร่างแถวนี้ก็พึ่งบอกอยู่ว่าไม่ชอบ" "ผมทำอะไรหมอก็ไม่ชอบทั้งนั้นแหละ ยังไงนุ่มก็จะจีบหมออยู่ดี^^" "ถอดเสื้อหน่อย" พรึ่บบบบ~ "ไม่มียางอายจริงๆ นั่นแหละ" "เอ๊า? หมอบอกให้ถอดเองก็ด่าเองอะไรเนี่ย" "นอนคว่ำลง" "ต้องทำตามไหมหรือยังไง? เดี๋ยวก็ว่าดื้อด้านใจง่ายอีก ทำอะไรก็ไม่เคยถูกใจถ้าไม่ติดว่าชอบหมอนะจะซัดให้!" "ว่าไงนะ" "เปล่า~บอกว่าชอบหมอไง" "งั้นก็หุบปากไปไม่ต้องพูด" .. 1 เดือนก็แล้ว 2 เดือนก็แล้วนี่ก็ย่างเข้าเดือนที่ 3 ฝรั่งคนเดิมยังคงโผล่หน้ามาที่คลินิกไม่เว้นแม้แต่วันเดียวถึงบางวันจะไม่มาเวลาเดิมแต่ยังไงก็จะมาเจอ บางทีแค่เดินมาเห็นหน้าตอนเปิดร้านแล้วก็กลับเป็นอยู่แบบนี้จนชิน อยากทำอะไรก็ทำแค่ไม่สร้างความเดือดร้อนให้ก็พอ อยู่มาวันหนึ่ง "แผลที่ถูกแทงเฉียดอวัยวะภายในของบูบู้หายสนิทแล้วนะไม่ต้องห่วง" เจ้ามาไซบีเรียนตัวโตนอนนิ่งบนเตียงให้ทำแผลด้วยความชินมือคุณหมอผู้อ่อนโยนผิดกับบุคลิกภายนอกที่คล้ายยากูซ่ามากกว่าหมอสัตว์ทำให้สัตว์ทุกตัวเชื่องด้วยมือคู่ใหญ่คู่นั้นราวกับมือวิเศษ "ขอบคุณคุณหมอมากเลยนะครับถ้าไม่ได้หมอช่วยวันนั้นเจ้าบูบู้คงแย่" ฝันดีเจ้าของหมาตัวผอมที่มักจะออกจากบ้านก็ต่อเมื่อมีธุระเท่านั้น ผิวซีดกับหน้าง่วงอันเป็นเอกลักษณ์ยังคงน่าเอ็นดูเสมอไม่ว่าจะผ่านมาหลายเดือนแล้วก็ตาม "ไม่เป็นไรมันหน้าที่ของสัตวแพทย์อยู่แล้ว ว่าไงบูบู้หายดีแล้ววิ่งจะไปวิ่งเล่นที่ไหนดี?" อมยิ้มให้ใบหน้าใสซื่อของฝันดีก่อนจะก้มมาถามเจ้าหมากามเทพตัวดีที่ทำให้ครอบครัวเติมเต็มสมบูรณ์ ความจริงแล้วบูบู้เป็นหมานิสัยดีมากนะ..แค่อาจจะกัดกับฝันดีบ่อยกว่าคนอื่นเท่านั้นเอง บูบู้เคี้ยวเเขนฝันดีเล่นตลอดเวลาที่ถูกทำแผลแม้จะโดนมืออีกข้างยันหัวตลอดเวลาแต่ทั้งสองก็ดูรักไคร่กันดี? "มัน..เอ่อ..มันก็ไม่ได้วิ่งไปไหนหรอกครับต้องรอให้มานะพาไปผมไม่ชอบออกนอกบ้านรู้สึกเหมือนจะละลายหายไปกับแดดยังไงไม่รู้...ว่าแต่ช่วงนี้หมอดูโหดน้อยลงนะเนี่ยมีอะไรอะไรดีหรือเปล่สน้า~" ฝันดีพูดจาล้อเลียนยิ้มกริ้มโบ้ยสายตาไปทางฝรั่งผมทองที่นอนเหยีนดยาวเต็มโซฟารับรองแขกหน้านิ่งผิดวิสัยคนกระตือรือล้น "เหรอ? ..ยังไง" "ก็ดูใจดีขึ้นไม่ตะคอกเสียงดุเหมือนตอนเจอกันวันแรก ไม่รู้สิมันดูดีขึ้นจริงๆ นะต้องมีอะไรดีแน่ๆ" "ไม่มี ทุกอย่างก็เหมือนเดิม..ถ้ามานะไม่ว่างก็บอกจะช่วยพาบูบู้มาวิ่งเล่นแทนให้บ้านนายกับคลีนิกอยู่ไม่ไกลกัน" "จะดีเหรอครับผมเกรงใจ" "หรือนายจะเป็นคนพามันไปเดินเล่นมันต้องทำกายภาพนะ" "เอาแบบนั้นก็ได้ครับวันไหนมันอยากอยากออกข้างนอกมันคงมางับหัวผมเดี๋ยวผมจะโทรหาหมอนะฮ่า ฮ่า ฮ่า~" "รักกันดีจังเลยนะแม่ลูกบ้านนี้" หมอหมาอมยิ้มให้กับครอบครัวที่สมบูรณ์ของคนตรงหน้าปรือหัวเราะจนตาปิด ไม่รู้ว่าหน้ามึนๆ นิสัยโก๊ะๆ มีสเน่ห์ขนาดนี้ได้อย่างไร มองเพลินได้เป็นวัน "แหงล่ะนี่หมาแสนรักเลยเน้อบูบู้ อะ อ้าว บูบู้ไปไหนแล้วเนี่ย?" เสียงหัวร่อต่อกระซิกของคนสองคนในห้องตรวจสัตว์ดังลอยมาเป็นระยะทำคนบนโซฟาคิ้วกระตุกไม่หยุด หน้าบานอะไรขนาดนั้น? ก็แค่เมียชาวบ้านที่ไม่ได้พกผัวพาหมามาหาหมอแค่นี้ไม่รู้จะอารมณ์ดีอะไรนักหนา ..
Último capítulo
หมอชอบแมวหรือชอบหนู บทที่ 29
นักมวยฝ่ายน้ำเงินถึงกับสบถขึ้นทันทีที่มีการเปลี่ยนตัวนักชกได้กระชั้นชิดกว่าตนที่พึ่งเปลี่ยนตัวกับนักมวยไปเมื่อวานร่างหนาใหญ่ไซส์แทบไม่ต่างกันเดินมาประชันหน้าที่กลางเวทีมวยด้วยรอยยิ้มภายใต้หนวดเคราครึ้มและเอ่ยทักทายราวกับรู้จักกันเป็นอย่างดี"นายเองสินะที่อัดแฟนฉันซะน่วมคราวก่อน"แยก ชกก!!"เอาไปฟ้องผัวใหม่เหรอ หึ่ สมเป็นคนกากจริงๆ "ตุ้บตุ้บ ผั่วะ!!"ฟ้องเหรอ นายนี่ไม่สมควรได้เป็นแม้แต่คนคุยของฝรั่งจริงๆ ไม่รู้เหรอว่าหมอนั่นไม่ขี้ฟ้อง ไม่บ่นเจ็บ ไม่พูดว่าปวดหรือยอมแพ้สักครั้ง"ผั่วะ!! ๆๆๆๆๆ ตุ้บบบบ ผลั่กกกก!!"ไม่เป็นมวยแล้วจะมาต่อยทำไมให้ขายหน้านั่งไขว้ห้างดูเมียฟัดกับแฟนเก่าไม่ดีกว่าเหรอ?"ตุ้บตั้บๆๆๆๆ ตึงงงงง !!“พอดีเป็นคนหวงของว่ะไม่ชอบให้ใครมาแตะต้องโดยเฉพาะกับแฟนเก่า”ตุ้บๆๆๆๆ ผั่วะ ผลั่กกกกทั้งคู่เข้าแลกหมัดออกอาวุธท่ามกลางการสนทนาหน้านิ่งยั่วยุให้อีกฝ่ายไม่มีสมาธิอัดเสยกระแทกร่างหนาใส่กันหมัดต่อหมัดหินกระแทกหินไม่ต่างจากมววยปล้ำแก๊งหมดยกที่หนึ่ง"เป็นไง? นึกยังไงไปเปลี่ยนตัวกับเมีย มันไม่งอนเอาเร๊อะ"ชายชราอุ้มแมวส้มอ้วนในอ้อมกอดยิ้มกริ่มอยู่ข้างเวทีมวยฝั่งนักชกฝ่ายแดงคำพ
หมอชอบแมวหรือชอบหนู บทที่ 28
..ฝรั่งกลุ่มนั้นกลับไปแล้วใบหน้าเรียบเฉยของลีคนหลานยังคงไร้แววสะทกสะท้านใดๆ กับคำขู่เมื่อครู่จะสะทกสะท้านได้ยังไงก็อาณาจักรลีในจีนมันใหญ่เสียจนไม่ต้องขยายข้ามประเทศก็มั่งคั่งถึงเพียงนี้อาจจะอันตรายไปบ้างแต่คงไม่ปล่อยปู่ให้เผชิญความลำบากเพียงลำพังอีกต่อไปแล้วแถมยังช่วยนุ่มไม่ให้ตกเป็นเหยื่อของใครภายใต้การเป็นสะใภ้ตระกูลลีอีกด้วยส่วนตนเองถึงไม่ได้เปิดคลีนิกรักษาสัตว์ก็ยังเก็บมันมารักษาและเลี้ยงดูที่กว้างขวางของบ้านปู่ได้ตอนแรกปู่ก็ไม่ชอบสัตว์แต่พอให้เกษียณอยู่บ้านเฉยๆ ก็ไม่มีอะไรทำเริ่มสนใจลูกส้มมากขึ้นจนเเดี๋ยวนี้รักยิ่งกว่าหลานตัวเองซะอีกตัวติดกันหนึบส่วนเจ้าตัวดีฝรั่งนุ่มขอมาเป็นบอดี้การ์ดให้ทั้งที่เตือนแล้วว่ามันอันตรายแต่หมอนั่นก็บอกว่ารักและพร้อมจะปกป้อง? ไม่รู้ว่าโดนชกจนสมองเบลอไปหมดหรือเปล่าถึงยังคิดว่าสามีตัวเองเป็นคนตัวเล็กอ่อนแอสู้ใครไม่ได้ต้องมีมันคอยปกป้องฝรั่งนี่มันฝรั่งจริงๆ บ้ายังไงก็ยังบ้าอยู่วันยังค่ำ ~"หมอ มัมกับแด๊ดจะมาดูนุ่มขึ้นชกที่นี่ด้วยนะตื่นเต้นจัง""อือ คุยกับพวกท่านแล้ว ท่านกินอาหารจีนได้ไหมถ้ากินไม่ได้ฉันจะทำอาหารให้กิน""ว้าว~ อบอุ่นจังเอาใจใส่ครอบ
หมอชอบแมวหรือชอบหนู บทที่ 27
ต้นตระกูลเป็นมาเฟียในปักกิ่งตั้งแต่ลืมตาตื่นขึ้นมาดูโลกจนกระทั่งเริ่มหัดพูดบ้านหลังนี้ไม่เคยเปลี่ยนไปมีแค่สร้างใหม่แต่แบบบ้านเดิมๆ คนที่เดินขวั่กไขว่ตั้งแต่หน้าบ้านคือพวกลูกน้องจอมโหด ธุรกิจเงินกู้ บ่อน ประเวณีชั้นสูง ส่วนหนึ่งตระกูลนี้กินส่วนแบ่งไปครึ่งตลาดนั่นทำให้ป๊าถูกเพ่งเล็งจนโดนเก็บแม่ถึงได้หอบลูกหนีไปที่ประเทศไทยถึงกระนั้นก็ยังถูกตามสืบจนช่วงหนึ่งก็ร้ายจัดจนไปสักลายต่อยตีไว้ป้องกันตัวเอง ซึ่งปู่ก็รู้และคอยช่วยเหลือตลอดแม้เราจะไม่ได้นัดเจอกันเป็นกิจลักษณะแต่รู้ว่ายังมีกันอยู่กระทั่งแม่เสียและขอไว้ก่อนตายว่าให้ใช้ชีวิตปกติธรรมดาจึงเลือกย้ายที่อยู่ เรียนเกี่ยวกับสัตวแพทย์และอยู่กับสัตว์เรื่อยมาจนกลายเป็นคนที่ดูใจดีอบอุ่นอย่างที่ฝรั่งมันตกหลุมพรางจนเข้ามาจีบไม่ไปไหนคนนึงใช้ความอ่อนโยนปิดบังตัวตน อีกคนเป็นคนอ่อนโยนที่มีบุคลิกภายนอกแข็งกระด้าง และแมวอีกตัวที่เข้ามาทำให้เราได้รู้จักกัน..แต่บางครั้งความอ่อนโยนก็แก้ไขปัญหาบางเรื่องไม่ได้ค่ายมวยกลางเมืองปักกิ่ง“สังกัดนี้เหรอที่แฟนแกมาอยู่ด้วย?”“ข่าวว่าแบบนั้นครับ”“ค่ายมวยกว้างขวางใหญ่โตครบครันแต่ก็เป็นแค่ค่ายมวยใหม่ เท่าที่หาข้อ
หมอชอบแมวหรือชอบหนู บทที่ 26
ฝรั่งพาหมอไปแนะนำกับบรรดาลุงๆ ที่ค่ายมวยความจริงทุกอย่างที่นุ่มเก็บงำไว้เพราะคิดไปเองว่าหมอไม่ชอบถูกเปิดเผยต่อหน้าทั้งสองฝ่ายคุณหมอไม่ด่าว่าอะไรฝรั่งอีกจีดการช่วยแก้ปัญหาให้แฟนนักมวยเสร็จสรรพด้วยการทำข้อตกลงกับใครบางคนแล้วบินมาที่ปักกิ่งทันทีที่เคยบ่นด่าตลอดหลายเดือนที่ซ้อมมวยจนเหงื่อซกสภาพดูไม่ได้มาถึงคลีนิกก็หิวโซกินอะไรเหมือนตายอดตายอยากไม่รู้จักอิ่มมันมีเหตุผลของมันนี่เองเมื่อย้อนคิดก็โทษตัวเองที่ชอบว่าคนเก่งตลอดเวลา คนที่เข้ามาปลุกสัญชาติญาณบางอย่างที่หลับไหลให้ตื่นขึ้นมายอมรับความจริงถึงขนาดพาทั้งคนทั้งแมวลูกรักข้ามน้ำข้ามทะเลมาหาปู่ที่ปักกิ่งซึ่งไม่เคยคิดจะกลับมา..“ปู่นี่นุ่มคนรักของผมส่วนนั่นลูกส้มลูกของเรา”สรรพนามห้วนไร้มารยาทนใบหน้าดุร้ายเอ่ยทักทายผู้อาวุโสในชุดผ้าแพรสีดำคอจีน หลังจากเดินดุ่มๆ ลงมาจากรถในอ้อมแขนแกร่งมีแมวส้มตัวอ้วน อีกข้างหนึ่งจูงมือฝรั่งหัวทองผ่านประตูใหญ่หน้าบ้านหลังโตทรงจีนโบราณลานบ้านกว้างขวางเต็มไปด้วยต้นไม้และรูปปั้นโบราณไม่ต่างจากวัดจีนดวงตาคู่คมไม่ต่างกันกับสัตวแพทย์หนุ่มหันมาจ้องเขม็งมายังแขกทั้งสามสีหน้านิ่งสนิทยากจะคาดเดา“ถ้าไม่มีปัญหาก็ไม
หมอชอบแมวหรือชอบหนู บทที่ 25
“เมื่อเดือนก่อนนุ่มมันชกป้องกันแชมป์แล้วไปเล่นตุกติกเจอตอเข้าพวกนั้นเข้ามาแบลคเมลมัน บังคับให้มันเป็นแฟนเพื่อผลประโยชน์ทางการค้า ที่พักนี้มันเครียดจัดเพราะฝั่งนั้นจะให้มันแต่งงานแล้วเอาไปเป็นโลโก้บริษัทตัวเอง”สี่ร่ายยาวยืนพิงขอบเวทีไม่ยืนจ้องว่าที่หลานเขยเช่นเดิมทั้งสองดูเป็นผู้หญ่กว่าใครคุยถูกคอกันเป็อย่างดี“พวกไหนเหรอครับ?”“นายจะรู้จักเหรอค่ายมวยใกล้ๆ นายยังไม่รู้เลย”“บอกมาเถอะครับเผื่อผมทำอะไรได้บ้าง”“คิง สปอร์ต กรุ๊ปแบรนด์อุปกรกีฬาชื่อดังที่สุดในตอนนี้ไง”“อ้อ ครับ..”“นายดูใจเย็นนะคุณหมอ.. ไม่ใช่คนใจเย็นแต่ดูเย็นชาหรือเรียกอีกอย่างว่าเลือดเย็นมาก..มากเสียจนเหมือนโหดเหี้ยม ไม่เหมือนสัตวแพทย์ธรรมดา มีรอยสักรอบตัวกับรอยแผลเป็น..”“หึหึ~ ตาไวสมเป็นนักมวยจริงๆ นะครับ ผม...ไม่ชอบความรุนแรง...แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าตื่นเต้นที่รู้ว่านุ่มทำอะไร หัวใจผมเต้นแรงมากพอรู้ว่าหมอนี่เป็นนักมวย..”“หมอปากหวานจังพ่อไมโคเวฟของนุ่ม”ฝรั่งมุดหัวลงกับท่อนแขนแกร่งมุมมองของนุ่มที่มองหมอเห็นแค่ความอบอุ่นอ่อนโยนใจดี..แต่กับคนนอกที่เห็นมันไม่ใช่แบบนั้นเลย“อือ จะเป็นอะไรก็เป็นไปเถอะชอบไปแล้วนี่”ฝ่ามือหนายก
หมอชอบแมวหรือชอบหนู บทที่ 24
..ครึ่งชั่วโมงต่อมา “ดีขึ้นไหม?” “ดีครับ” “สบายตัวขึ้นไหม?” “ดีครับ~สุดๆ ไปเลย ตัวเบาขึ้นเยอะ” “อย่าทำหน้าเคลิ้มเหมือนหมาได้ไหมแคะนอนหนุนตักแคะหูให้แค่นี้ทำเวอร์ไปได้ ไม่ได้แคะมากี่ชาติเหลืองอ๋อยเลยน่าเกลียดจริง” “หมอก็เปลี่ยนที่แคะอันใหม่สิจะบ่นทำไมเนี่ย” “เป็นอะไรไม่สบายใจอะไร?” “พูดได้เหรอ? ผมไม่อยากให้หมอไม่สบายใจ ผมไม่เคยคิดอะไรมากเลยนะชีวิตนี้ แต่พอเริ่มเรียนรู้เรื่องความรักก็ได้เรียนรู้เรื่องปัญหาในการตัดสินใจพลาดเหมือนกัน” “หมายความว่าไง?” “ผมทำงานพลาดอย่างรุนแรง ...มันแรงมากที่สุดในชีวิตของผมเลยนะหมอไม่เคยหนักใจกับปัญหาไหนเท่าครั้งนี้มาก่อนเลย เนี่ยถ้าหมอเป็นแฟนนุ่มตั้งแต่แรกคงจะดีกว่าตอนนี้แน่” “ทำไม? ถ้าเป็นแฟนตอนนี้จะช่วยอะไรไม่ได้เลยใช่ไหม” “ผมไม่รู้ ตอนนี้นอกจากหูก็ปวดหัวตลอดเวลาเลย พยายามเล่นกับลูกส้มแล้วแต่มันไม่หายทั้งที่ปกติมีเรื่องไม่สบายใจนอนกอดก็หายแล้วแท้ๆ เอ๊ะ? หมอพูดว่าไงนะ เป็นแฟนตอนนี้? แฟนใช่ไหม? เป็นแฟนกับนุ่มใช่ไหม!” “เป็นกับหมามั้ง~” “โอ้มายก้อดดดดด! ไม่จริงๆๆๆๆ ไม่จริงใช่ไหมหมอยอมแล้วในที่สุดหมอก็ยอมเป็นแฟนนุ่มแล้วโว้ยยย!!” “เห็นนายแล้วน่
Você também pode gostar
คนของข้าคือจอมมารไร้ใจ
นักเขียนบ้านนา1.4K visualizaçõesอลินตคีรัน
Jaokai1.5K visualizaçõesอาเฟย
รวิวร, จุฑารัตน์1.3K visualizaçõesไม่อยากเป็นแค่พี่น้อง
น้ำหมึกใสใส1.3K visualizaçõesLaw In Love #นิติติดแกง
เจ้ามูนวูฟล์536 visualizações[แบตเตอรี่ที่สมบูรณ์แบบระดับ SS]
silver구슬38 visualizaçõesผมแค่ต้องการใช้ชีวิตที่สงบในไร่ของผม
ณคีริน474 visualizaçõesLaw In Love #นิติติดแจ
เจ้ามูนวูฟล์267 visualizações
