เมียเสือพราน (แนวท้องได้)

‘สักวันลูกจะเจอพยัคฆาของตนเอง’

‘แล้วเมื่อไรเหรอครับ’

หญิงสาวผู้งดงามเพียงยิ้มโศกแล้วหอมศีรษะอย่างรักใคร่

‘สักวัน..แม่ไม่มีวาสนาได้คู่กับพยัคฆาแต่แม่เชื่อว่าลูกจะได้พบ…หากเติบใหญ่เมื่อไรต้องออกไปจากบ้านหลังนี้ให้ได้นะ แม่ขอโทษที่พาลูกออกไปไม่ได้ ขอโทษที่ทำให้เกิดมาลำบากขนาดนี้’

………………

เพียะ!

เสียงตบใบหน้าดังขึ้นพร้อมกับเด็กหนุ่มที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะได้ล้มลงบนพื้นจากนั้นมือเท้ามากมายก็ช่วยกันรุมทำร้ายไม่ยั้งกระทั่งผ่านไปชั่วขณะหนึ่งคนเหล่านั้นจึงพากันเดินจากไปส่วนคนที่บาดเจ็บก็ค่อย ๆ ลุกยืนโซซัดโซเซไปตามทาง

‘พิกุล’ น่าจะชินชากับสิ่งที่ถูกกระทำบ่อยครั้งได้แล้วแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังหวาดกลัว ทั้งที่มีสายเลือดของเจ้าบ้านแต่เพราะเกิดมาจากภรรยาที่เป็นคนรับใช้ ฐานะจึงไม่ใช่ลูกชายของ เศรษฐีแต่เป็นแค่เด็กรับใช้คนหนึ่งเท่านั้น

และสถานะต่ำกว่าทุกคนในบ้านหลังนี้

พิกุลค่อย ๆ เดินกลับไปที่ห้อง เปิดกล่องทำแผลเหมือนทุกวัน มองตนเองในกระจกที่ใบหน้ามีแต่รอยเขียวช้ำของเดิมยังไม่หายของใหม่ก็ซ้ำเติมอีกครั้ง

พวกเขาบอกว่าตนเกิดมาจากขี้ข้าเป็นกาลกิณี มีแต่สร้างความอัปรีย์ให้แก่ตระกูลจึงพากันรุมทำร้ายด้วยความเกลียดชังซึ่งคำสั่งเหล่านี้ล้วนมาจากคุณหญิงพิมพ์ทองและคุณหนูปฐมา

พิกุลรู้ดีว่าทั้งสองเกลียดตนด้วยสาเหตุอะไรและเขาก็อยู่อย่างเจียมเนื้อเจียมตัวอย่างที่แม่เคยสอนมาตลอด

และตอนนี้ก็เหลือเพียงตนคนเดียวที่ต้องเผชิญกับสิ่งเหล่านี้

ใบหน้าเด็กหนุ่มเปลี่ยนเป็นแดงก่ำ หยาดน้ำตาไหลอาบใบหน้า โอบกอดรูปภาพของแม่ที่มีเพียงใบเดียวตั้งแต่จากไปเขาก็โดดเดี่ยวเกินกว่าจะมีชีวิตอยู่

แต่เพราะแม่บอกว่าพิกุลจะต้องได้เจอเนื้อคู่ที่รักมาก พยัคฆาคู่กับผกามีความสุขนิรันดร์ เขาจึงใช้สิ่งเหล่านี้ค้ำจุนชีวิตเรื่อยมา

……………..

“ท่านกำลังจะบอกว่าผมกำลังท้าทายสิ่งลึกลับเหรอครับ” ชายวัยกลางคนเบิกตากว้าง ตัวสั่น สองมือพนมไหว้ชายชราผมยาวเฉกเช่นเดียวกับเครา ซึ่งมีท่าทางเคร่งขรึมและลึกลับในขณะเดียวกันก็ทรงอำนาจเขาเป็นนักพรตที่วันชัยเคารพมาก

“ข้าเองก็ไม่แน่ใจแต่รู้สึกว่ามีอำนาจหากเอ็งไปท้าทายมากจะลำบากในอนาคต”

“ตะ..แต่ผมไม่รู้ว่าไปท้าทายอะไรตอนไหน..ผมจำไม่ได้เลยหรือจะเป็นศัตรูทางธุรกิจ”

นักพรตนามศิลาส่ายหน้าเขาก็ไม่รู้มากนักแต่เมื่อมองไปยังใบหน้าของวันชัยมันกลับมีความหมองและเห็นลวดลายเลือนรางบางอย่างบนใบหน้าของเขา คนทั่วไปย่อมไม่เห็นต้องคนมีวิชาเท่านั้น

“เอ็งไปสร้างศัตรูกับพวกเสือบ้างหรือเปล่า”

“เสือ! เสืออะไรครับ ถึงเมื่อก่อนจะล่าสัตว์บ่อยแต่ผมไม่เคยฆ่าเสือ”

“อืม..ถ้าอย่างนั้นข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน แม้แต่ข้าเองก็จนปัญญา”

วันชัยยิ่งหน้าซีดเขาคุกเข่ากราบอาจารย์อย่างสั่นกลัว

“ท่านอาจารย์ช่วยผมด้วย..ช่วยด้วย..ผมจะทำยังไงดี..”

“ข้าจะลองดูสักหน่อยก็แล้วกัน” พูดจบเขาก็หลับตาพนมมือ สวดมนต์บางอย่างพึมพำอยู่นาน คนที่รอก็มองไปรอบ ๆ กลัวว่าสิ่งลึกลับนั้นจะมาทำร้าย

ผ่านไปพักใหญ่นักพรตจึงเปิดตาออก

“ทะ…ท่านอาจารย์”

“คืนนี้นำลูกของเอ็งใส่ไว้ในหีบเอาไปซ่อนซะ”

“อะ..อะไรนะครับ”

“นำลูกของเอ็งใส่ในหีบ..นี่คือหนทางที่เอ็งจะพอรอดได้”

วันชัยยังสับสนแต่เมื่อท่านอาจารย์หาทางรอดให้ก็ต้องทำตาม แต่ว่า..ปฐมาจะยอมเข้าไปในหีบเหรอ

ทำไมเขาต้องมีลูกคนเดียวด้วย

แต่แล้ววันชัยก็นึกใครอีกคนออกทันที รอยยิ้มพลันกว้างกว่าเดิม

“ลูกคนไหนก็ได้ใช่ไหมครับ”

นักพรตย่นคิ้วคิดก่อนจะพยักหน้าอย่างไม่มั่นใจนัก

“ครับ! ผมจะรีบดำเนินการ”

“นำลูกของเอ็งใส่หีบซ่อนไว้…หากตอนเช้าหีบยังอยู่จะถือว่าเอ็งพ้นเคราะห์แต่หากไม่อยู่…ข้าก็ยากที่จะช่วย”

วันชัยกลืนน้ำลายลงคอยากเย็นได้แต่ภาวนาว่าอย่าให้เกิดเรื่องใดเลย และเริ่มสั่งการให้คนของตนตรวจตราบ้านทั้งคืนทันที

………………..

“เปิด เปิด!”

เสียงทุบประตูทำให้พิกุลที่กำลังจะเข้านอนตกใจเพราะปกติจะไม่มีใครมาตอนนี้

“คะ..ใครครับ”

“เปิดประตู นายท่านมีเรื่องจะคุยกับแก!”

“นายท่านเหรอ”

พิกุลก็แปลกใจ นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้พบเจอนายท่านเลยเพราะปกติจะรับใช้ด้านหลังบ้านมากกว่า แม้จะแปลกใจแต่ก็ค่อย ๆ เปิดประตูออก

ทว่าไม่ทันตั้งตัวก็ถูกโปะยาสลบจากนั้นพวกมันก็อุ้มยัดใส่ในหีบขนาดใหญ่ทันที

“เห็นไหมกูบอกแล้วมันโง่! ง่าย ๆ”

“เออ นั่นสิ ว่าแต่มึงแน่ใจนะว่าช่องแค่นี้มันหายใจได้”

“ได้สิวะ รีบยกมันไปที่ห้องเก็บตู้เซฟเถอะ”

“มึงว่านายท่านจะทำอะไรมันวะ ให้ยัดมันเข้าหีบแต่ไม่ได้ให้มันตาย”

“กูจะรู้ไหม เรื่องของเจ้านายอย่าปากมากเลย”