บทที่ 3

ค่ายมวยส.234

ตุ้บ!!ๆๆๆๆๆ

ผั่วะ!!ๆๆๆๆๆ

ไม่รู้ว่าตัวเองชอบกีฬาที่ใช้ความรุนแรงอย่างการชกมวยสากลตั้งแต่เมื่อไหร่ ทั้งที่ดูรูปตอนเด็กยังแยกเขี้ยวยิ้มแฉ่งถือตุ๊กตาชูสแงนิ้วให้กล้องเหมือนเด็กผู้หญิงอยู่เลย

บางทีอาจจะชอบมันตั้งแต่ลุงสี่ไปหาที่อังกฤษแล้วเปิดดูการชกมวยด้วยกันทั้งเดือนก็เป็นได้

เเละด้วยความเป็นคนมือหนักตีนหนักได้ต่อยใครล้มแล้วมันดูเหมือนซุปเปอร์ฮีโร่ดีก็เลยมาเป็นนักมวยสายอาชีพตามรอยลุงสุดเท่

แต่คนที่ทำให้รู้สึกแตกต่างได้อย่างน่าหลงไหลก็คือหมอสัตว์หน้าดุตัวโตมีเคราสักลายเต็มตัวคนนั้น

ความใหญ่โตของร่างกายเทียบเท่านักเพาะกายหน้าตาดุดันพูดด้วยเสียงทุ้มใหญ่คล้ายตะคอก สีหน้าตอนอยู่เฉยๆ เหมือนโกรธใครอยู่ตลอดเวลา

แต่ภาพลักษณ์น่ากลัวมิอาจปิดบังความอ่อนโยนแสนดีได้ สัตวแพทผู้รักสัตว์ ไม่ชอบความรุนแรงแม้จะสักเต็มตัว ภาพลักษณ์ภายนอกดิบเถื่อนระดับมาเฟียแต่ภายในนุ่มนิ่มยิ่งกว่านางงาม

วันนั้นเองถึงได้รู้ว่าชีวิตขาดสิ่งนี้ไปและต้องการมันมากกว่าสิ่งใด

ยิ่งเป็นคนที่รักษาแมวได้ภายในพริบตายิ่งมีสเน่ห์เสียจนบอกกับตัวเองว่าจะไม่ปล่อยไปง่ายๆ ถึงคนคนนั้นจะปฏิเสธการขอเป็นแฟนอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันก็ตาม...

คุณหมอคนดุรักสัตว์และแอบมีใจให้เมียชาวบ้าน...คนที่ชื่อฝันดี

ไอ้คนหัวฟูตัวขาวหน้าง่วงตลอดเวลานั่น คนที่เดินเหมือนวิญญาณลอยได้จืดจางตัวบางขาวซีดไร้สีสันมันน่าชอบตรงไหน

เกิดเป็นคนมันต้องกระชับกระเฉงกระตือรือล้นมีชีวิตชีวาสิแต่นี่อะไรซีดเซียวเหมือนซากหนูตาย!

ไม่เข้าใจรสนิยมผู้ชายอบอุ่นพวกนี้ว่าในหัวคิดอะไรอยู่ถึงได้ตามรักตามดูแลคนแบบนี้ แบบที่ดูไม่มีเรี่ยวแรงทำอะไรได้ คล้ายคนเป็นง่อย

กับหมอนั่นไม่เห็นบ่นบอกให้ไปทำนั่นทำนี่ปล่อยให้มันนอนพิงเฉยๆ ได้อยู่นานสองนาน ปากก็บอกว่าเป็นเพื่อนทั้งผัวทั้งเมียทั้งหมาเขา แต่สายตาเว้าวอนเอ็นดูเมียชาวบ้านนี่มันอะไร?

น่าหมั่นไส้ชะมัด!

ปากก็ไล่ให้ไปทำนั่นทำนี่ไม่ให้มาวิ่งตามจีบผู้ชายมันดูไม่ดี

เห่อะ!

ตัวเองก็ชอบคนนิ่งเป็นเต่าทำอะไรไม่เป็นช่างย้อนแย้งสิ้นดี

อุตส่าเดินตามต้อยๆ คอยมาหาเช้าถึงเย็นถึง บางครั้งก็แอบแวบซ้อมชกมวยเพื่อมาเจอ ทุ่มเทขนาดนี้ยังไม่เห็นความพยายามอีก

อ้อ ~แต่คุณหมอไม่รู้ไงว่าเป็นนักมวยในค่ายมวยที่อยู่ไม่ไกลจากคลีนิกรักษาสัตว์ของตัวเอง

ต้องเป็นคนยังไงวะไม่รู้จักนักมวยแถวบ้านตัวเองทั้งที่หน้าตาเถื่อนยิ่งกว่านักมวยบางคนเสียอีก พึ่งเคยเจอคนหน้าโคตรโหดแต่ไม่ชอบความรุนแรงแถมยังมือเบาสุดๆ

เพราะแบบนี้ไงถึงไม่อยากบอกว่าเป็นนักชกแชมป์หลายสมัย

แอบบ่นแอบด่าเขาในใจแต่ก็อยากได้เขามาเป็นแฟน พระเจ้าต้องเล่นตลกอยู่แน่ๆ วิถีชีวิตฝรั่งสุดฟรีสไตล์ตรงไปตรงมามันต้องทำให้คนแบบนี้มาชอบได้ยังไงกัน?

เปลี่ยนเป็นคนเรียบร้อยขึ้นดีไหม?

หัดกินอาหารไทยดีหรือเปล่า?

กินคำเล็กๆ อ้าปากน้อยๆ แต่พองามเหรอ?

แต่งตัวไม่ให้เกียรติสถานที่? แล้วจะต้องแต่งยังไงก็พึ่งซ้อมชกมวยเสร็จก็แวะไปหาทันที

เฮ้อออ~การมีแฟนทำไมมันยากจัง

...

"นุ่มเป็นอะไรนั่งนิ่งไม่กินเหรอพิซซ่าของโปรดเลยนะสองถาดจุกๆ"

เมียเด็กของลุงสี่ยื่นมือขาวๆ เล็กๆ เหมือนแง่งขิงโบกไปโบกมาตรงหน้าเอียงคอซ้ายขวาท่าทางประหลาดใจกับการไม่สวาปามของชอบของผม

ตั้งแต่ชอบหมอเถื่อนก็เหมือนคนเป็นเมนส์ทุกครั้งที่ไปหาแล้วโดนปฏิเสธกลับมานักมวยในค่ายก็กลายเป็นกระสอบทรายทันที เพื่อนๆ นักมวยช่วยได้ด้วยการเป็นที่ระบายอารมณ์

ตามด้วยอัดของที่ผู้ชายบอกไม่ชอบอย่างพิซซ่ายัดเข้าไปในกระเพาะอย่างรวดเร็วแล้วไปอาบน้ำเล่นกับแมวนอนกอดแมวปรับทุกข์กับแมวจนหลับไปด้วยกัน...อย่างน้อยผู้ชายก็เอ็นดูแมวของเราแหละนะ

รักนะลูกส้ม

ไปหาแฟนให้ที

อยากได้หมอหน้าดุมาครอบครอง

แต่วันนี้ดูเหมือนจะมีคนดูออกว่ากำลังไม่สบายใจ... เฮ้อ~ถามตี๋น้อยดีไหมนะ?

"ตี๋ .." ผมเรียกเมียของลุงสี่ด้วยความนิทสนมเพราะเมียลุงอายุน้อยกว่าหน้าก็เหมือนถูกสตาฟไว้แค่ตอนประถมทั้งที่เรียนจบเป็นผู้จัดการค่ายมวยเเรมปี

"หา?" คนน่ารักเงยหน้าขึ้นจนเห็นแก้มกลมแดงเรื่อปากเล็กๆ สีชมพูอ้าปากค้างรอฟังคำถาม

แม่ง..ผู้ชายที่น่ารักขนาดนี้มันมีจริงๆ สินะ

มิน่าล่ะลุงหลงหัวปักหัวปำ

ฝรั่งมองหน้าคนรักของลุงแล้วได้แต่อิจฉาทำไมทำอะไรก็ดูน่าเอ็นดูไปหมด เหมือนโมจินุ่มๆ กลิ่นก็หอม ตัวเล็กน่ารัก เผลอก้มลงมองตัวเองที่ตัวใหญ่กว่ามีเนื้อหนังแน่นๆ มือก็สาก แถมมือหนักตีนหนักทำกับข้าวก็ไม่เป็น แต่งตัวไม่เก่งไม่มีอะไรใกล้เคียงกับคำว่าน่ารักสักนิด

ลองปรึกษาดูหน่อยก็ได้

"ถ้าจะจีบคนไทยหัวโบราณหน่อยๆ ต้องทำยังไง? "

"ห๊ะ?" ไอ้เจ้าโมจิถามกลับมาด้วยท่าทางเอ๋อๆ เหมือนไม่เข้าใจภาษาไทยติดสำเนียงฝรั่งกับคำที่ถามออกไป

"จีบอ้ะจีบ ยูโน้ว?"

"เออ..แต่ตี๋ไม่รู้ไงโตมาก็รู้จักแต่ลุงสี่เนี่ยพอเรียนจบก็กลายเป็นเมียเลยไม่เคยไปจีบใคร"

"โหย~ กากสุดไม่น่าถามเลยถ้าจีบใครเป็นคงไม่โดนคนแก่หลอกฟันหรอก"

ท่าทางใสซื่อของอาตี๋หน้าหมวยนั้นน่าเอ็นดูจนอดยื่นมือไปหยิบแก้มดึงยืดไม่ได้ ความรักของคนทั้งสองมันมากกว่าการรักแบบหนุ่มสาวเพราะรู้จักดูแลกันมาตั้งแต่เกิด และลุงสี่ก็ไม่ใช่คนขี้หึงหรือพูดมากเหมือนลุงสรพงความรักของทั้งคู่จึงดูไม่น่าอึดอัดดูอบอุ่นนุ่มนวลมีมวลสีชมพูฟุ้งกระจายรอบค่ายมวย

อยากได้แบบนี้บ้างแต่ติดที่ตัวเองไม่ได้น่ารักน่ากอดเท่าเมียลุงสี่นี่แหละ

"ไอ้ฝรั่งบ้าตัวเองเก่งตายแหละมีดีแค่หน้าตากับชกมวยนอกนั้นไม่ได้เรื่อง " อาตี๋ยู่หน้าทำหน้างอนยังน่ารัก บ้าชะมัด~

"ไม่รู้แหละตี๋เป็นคนไทยก็ต้องรู้วิธีจีบคนไทยสิแล้วก็นะ..อย่าไปบอกใครเรื่องนี้นะรู้ไหม?"

"ทำไมล่ะนุ่มจะมีแฟนเป็นคนไทยนะต้องให้ทุกคนช่วยแล้วไหม?"

อาตี๋เห็นแมวส้มเดินอุ้ยอ้ายมาตามกลิ่นของพิซซ่าแขนเล็กๆ นั่นอุ้มแมวตัวโตท่าทางทุลักทุเลเพราะเเขนสั้นๆ เล็กๆ แทบยกแมวไม่ไหวทำท่าฮึบด้วยความหนักอึ้งท่าทางตลกแต่ก็น่าเอ็นดูอยู่ดี

"คนในค่ายมวยมันจีบใครเป็นเสียทีไหนวันๆ เอาแต่ซ้อมมวยนี่ถ้าตี๋ไม่พาเพื่อนมาที่ยิมลุงเจ้าของค่ายสี่คนนั่นก็ไม่มีใครเอาหรอก"

ลูกส้มนั่งตักเมียลุงสี่แต่ยื่นขาสั้นมาที่โต๊ะกางเล็บคมๆ จิกถาดพิซซ่าลากเข้าหาตัวอย่างชำนาญ?

ครืดดด ~

งั่บบบ ~

ผมมองความฉลาดแสนรู้ของแมวส้มลูกสมุนตัวอ้วนแล้วยิ้มกว้างยกนิ้วโป้งให้ไอ้ตัวดี เราสองพ่อลูกแข่งกันยัดพิซซ่าในถาดเข้าปากจนอาตี๋มองด้วยสายตาเอือมระอาในความกินจุทั้งคนทั้งแมว

ดีนะที่เป็นแชมป์มวยได้เงินค่าชกเยอะถ้าเป็นคนธรรมดาคงกลายเป็นยาจกไปขอทานซื้ออาหารให้แมวแหง