ตอนที่ 5: ศัลยกรรมพลิกชะตาเซียน

ตอนที่ 5: ศัลยกรรมพลิกชะตาเซียน

ภายในห้องศิลาใต้พิภพของสำนักเมฆคราม ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงหยดน้ำที่หยดลงบนพื้นหิน ศิลาเย็นพันปีถูกสลักเป็นเตียงขนาดใหญ่ใจกลางห้อง รอบด้านรายล้อมด้วยค่ายกลอักขระสีทองที่วูบวาบคล้ายจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ ไอเย็นเยือกและกลิ่นอายคาวเลือดจางๆ อบอวลอยู่ในอากาศ ชวนให้ผู้ที่ก้าวเข้ามาลึกถึงกระดูกหนาวสะท้าน

บนเตียงศิลานั้น ร่างของ เซี่ยหานเยี่ยน เจ้าสำนักเมฆครามและบุรุษผู้ได้ชื่อว่าเป็นกระบี่อันดับหนึ่งแห่งใต้หล้านอนสงบนิ่ง ใบหน้าคมคายที่เคยหล่อเหลาสะดุดตาบัดนี้ซีดขาวราวกับกระดาษ ไร้สีเลือด ริมฝีปากแห้งผากและมีรอยเลือดแห้งกรังติดอยู่ ที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือบริเวณหน้าอกของเขาซื่อวูบวาบด้วยแสงสีแดงเพลิงสลับกับสีดำทมิฬ คลื่นพลังปราณคลั่งระเบิดตัวออกเป็นระลอกสั้นๆ ดันให้เสื้อคลุมสีครามขาดวิ่น เผยให้เห็นผิวหนังที่ปริแตกและเส้นลมปราณที่ปูดโปนคล้ายกับรากไม้ปีศาจที่ชอนไชอยู่ภายใน

หลินชิงอวี่ ยืนอยู่ข้างเตียง ดวงตาเรียวยาวราบเรียบไร้ระลอกคลื่น เขาสวมชุดผ้าป่านสีขาวสะอาดตาที่ถูกดัดแปลงให้รัดกุมคล้ายชุดผ่าตัดในโลกก่อน ผมยาวถูกรวบขึ้นอย่างเรียบร้อย ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสมาธิ ในใจนึกถึงเครื่องมือแพทย์ในโรงพยาบาลที่เขาเคยคุ้นเคย แต่ในโลกเซียนแห่งนี้ สิ่งที่เขาบอกให้ ผู้อาวุโสหลัวจิ้งเฉิน เตรียมไว้ มีเพียงมีดสั้นที่ตีจากเหล็กเย็นพันปี เข็มเงินร้อยไหมวิญญาณ และโอสถห้ามเลือดระดับสูงจำนวนหนึ่งเท่านั้น

“ศิษย์หลิน... เจ้าแน่ใจหรือว่าจะใช้วิธี ‘กรีดเนื้อตัดกระดูก’ เช่นนี้?” เสียงแหบพร่าของ อาจารย์อวิ๋นชาง หรือท่านเทพโอสถที่สถิตอยู่ในแหวนมิติของหลินชิงอวี่ดังขึ้นในกระแสจิต น้ำเสียงที่มักจะขี้บ่นและหยิ่งยโสบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความกังวล “ชีพจรวิญญาณของเซี่ยหานเยี่ยนแหลกเหลวเป็นหมื่นชิ้น พลังปราณขั้วลบขั้วบวกตีกันนัวเนีย หากเจ้ากรีดลงไปเพียงนิดเดียว พลังปราณที่อัดแน่นอยู่อาจจะระเบิดจนร่างของเขาและเจ้ากลายเป็นผุยผงในพริบตา!”

“ในโลกของข้า หากหัวใจหยุดเต้นเรายังต้องเปิดทรวงอกเพื่อนวดหัวใจโดยตรง” หลินชิงอวี่ตอบกลับในใจด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ “หากไม่เปิดหน้าอกเพื่อเย็บต่อเส้นลมปราณและจัดระเบียบชีพจรวิญญาณใหม่ ปล่อยไว้เช่นนี้เขาก็มีแต่ตายกับตาย ศิษย์พี่เซี่ยปกป้องสำนักจนร่างพังทลาย ข้าที่เป็นหมอ... จะยืนดูเฉยๆ ได้อย่างไร”

บนบ่าของหลินชิงอวี่ เสี่ยวมู่ ราชันย์อสูรพฤกษาในร่างตุ๊กตาต้นไม้ตัวจิ๋วส่งเสียง “มู่... มู่...” เบาๆ มันใช้หัวกลมๆ ถูไถไปกับข้างแก้มของหลินชิงอวี่ราวกับจะบอกว่ามันพร้อมที่จะช่วยเหลือเต็มที่ ดวงตากลมโตของมันเปล่งประกายสีเขียวมรกต อบอุ่นและเปี่ยมด้วยพลังชีวิต

หลินชิงอวี่เอื้อมมือไปลูบหัวเสี่ยวมู่เบาๆ “ขอบใจเจ้ามาก เสี่ยวมู่ วันนี้ข้าต้องพึ่งเจ้ารักษาสัญญาณชีพของเขาไว้”

ชายหนุ่มหันกลับมามองใบหน้าของเซี่ยหานเยี่ยนอีกครั้ง ความทรงจำสั้นๆ ตลอดเวลาที่ผ่านมาที่บุรุษผู้นี้คอยปกป้องเขาจากศัตรู คอยยืนบังลมฝนให้โดยไม่หวังสิ่งตอบแทนฉายชัดขึ้นมาในสมอง มุมปากของหลินชิงอวี่หยักขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มที่หาได้ยาก “เซี่ยหานเยี่ยน ข้าเป็นหมอผ่าตัดที่เก่งที่สุดในโลกก่อน และในโลกนี้ ข้าก็จะไม่มีวันยอมให้ยมบาลพรากชีวิตของคนไข้ของข้าไปเด็ดขาด... โดยเฉพาะคนไข้ที่เป็นเจ้า”

หลินชิงอวี่หลับตาลงช้าๆ เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง รูม่านตาของเขาพลันเปลี่ยนเป็นสีทองเจิดจรัส ‘เนตรสวรรค์’ วิชาเนตรเนรมิตที่เขาซุ่มฝึกฝนมาถูกเปิดใช้งานทันที

ในสายตาของเขา บัดนี้ร่างของเซี่ยหานเยี่ยนไม่ได้เป็นเพียงเนื้อหนังอีกต่อไป แต่กลายเป็นแผนผังโครงสร้างโปร่งใสที่ซับซ้อน ทว่าภาพที่เห็นกลับทำให้หมอหนุ่มต้องลอบขบฟันแน่น โครงสร้างส่วนอกของเซี่ยหานเยี่ยนนั้นฉีกขาดแหลกเหลว เส้นลมปราณหลักทั้งเก้าเส้นขาดสะบั้น ขดงอและพ่นไอพลังสีดำแดงอันบ้าคลั่งออกมาตลอดเวลา ชีพจรวิญญาณที่เคยงดงามราวกับทางช้างเผือกบัดนี้แตกสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยนับหมื่นชิ้น ลอยเคว้งคว้างและพร้อมที่จะสลายหายไปทุกเมื่อหากไม่ได้รับการกู้ชีพทันที

“อาจารย์อวิ๋นชาง ช่วยข้ากั้นพลังปราณคลั่งตอนที่ข้าลงมีดด้วย!” หลินชิงอวี่สั่งการเฉียบขาด

“ได้! ไอหนู วันนี้ข้าจะยอมทุ่มเทพลังจิตวิญญาณที่สะสมมาช่วยเจ้าสักครั้ง อย่าทำพังเชียวล่ะ!” เทพโอสถอวิ๋นชางเปลี่ยนท่าทีจากขี้บ่นเป็นจริงจังในทันใด กระแสจิตอันทรงพลังสายหนึ่งหลั่งไหลออกจากแหวนมิติ เข้าปกคลุมรอบบริเวณเตียงศิลา กลายเป็นเกราะโปร่งแสงที่คอยบีบอัดและควบคุมแรงดันอากาศในห้อง

หลินชิงอวี่หยิบมีดผ่าตัดเหล็กเย็นพันปีขึ้นมา สัมผัสที่เย็นเฉียบผ่านถุงมือผ้าไหมเคลือบปราณช่วยให้จิตใจของเขาเยือกเย็นลง ชายหนุ่มทาบนิ้วลงบนตำแหน่งกึ่งกลางอกของเซี่ยหานเยี่ยน สูดหายใจเข้า แล้ว... กรีดลงไปทันที!

ซู่!

ทันทีที่คมมีดตัดผ่านผิวหนัง พายุพลังปราณคลั่งที่ถูกอัดแน่นอยู่ภายในก็พุ่งทะยานออกมาราวกับเขื่อนแตก ไอพลังสีดำแดงคมกริบราวกับใบมีดบินกรีดผ่านอากาศ เสียงดัง เปรี้ยง! จนค่ายกลรอบห้องสั่นสะเทือน พลังปราณสายหนึ่งพุ่งขูดเข้าที่ข้างแก้มของหลินชิงอวี่จนเกิดบาดแผลทางยาว เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาทันที ทว่ามือที่ถือมีดของเขากลับไม่สั่นไหวแม้เพียงกระเบียดนิ้ว สายตาของเขายังคงนิ่งสนิทราวกับก้อนหินที่ตั้งมั่นอยู่ท่ามกลางคลื่นยักษ์

“เสี่ยวมู่! พ่นน้ำค้างวิญญาณ!” หลินชิงอวี่ตะโกน

“มู่!” เสี่ยวมู่กระโดดขึ้นไปยืนบนแท่นศิลาเหนือศีรษะของเซี่ยหานเยี่ยน มันอ้าปากพ่นละอองน้ำสีเขียวมรกตเข้มข้นออกมาทันที น้ำค้างวิญญาณนี้คือที่สุดแห่งพลังชีวิต มันครอบคลุมบาดแผลที่เพิ่งเปิดออก คอยปลอบประโลมเนื้อเยื่อที่กำลังจะถูกพลังปราณเผาทำลาย และที่สำคัญที่สุดคือมันช่วยประคองชีพจรและหัวใจของเซี่ยหานเยี่ยนไม่ให้หยุดเต้นจากการสูญเสียพลังงานเฉียบพลัน

หลินชิงอวี่ใช้คีมหนีบกระดูกที่ทำจากวัสดุพิเศษ ค่อยๆ แยกกระดูกหน้าอกออก เผยให้เห็นส่วนในที่แหลกเหลว หัวใจของเซี่ยหานเยี่ยนเต้นช้าและแผ่วเบามาก ราวกับเทียนเล่มน้อยที่พร้อมจะดับลงท่ามกลางสายลมแรง

“เอาล่ะ ขั้นตอนที่แท้จริง... กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว” หลินชิงอวี่พึมพำกับตัวเอง สายตาเพ่งมองไปที่เศษซากเส้นลมปราณนับหมื่นชิ้นที่ลอยอยู่อย่างบ้าคลั่งในทรวงอกของชายหนุ่มตรงหน้า

การเย็บต่อเส้นลมปราณและชีพจรวิญญาณในโลกเซียน เป็นสิ่งที่ไม่มีหมอโอสถคนใดในทวีปเซวียนหลิงเคยทำมาก่อน เพราะคนส่วนใหญ่เชื่อว่าหากชีพจรวิญญาณแตกสลาย นั่นคือลิขิตสวรรค์ที่ต้องตายหรือกลายเป็นคนพิการไปตลอดชีวิต แต่สำหรับหลินชิงอวี่ ผู้เป็นศัลยแพทย์มือหนึ่ง ร่างกายมนุษย์คือกลไกที่สามารถซ่อมแซมได้ ขอเพียงมีความแม่นยำและความรู้ที่ถูกต้อง

ชายหนุ่มหยิบเข็มเงินที่ร้อยด้วยไหมวิญญาณห้าสี ซึ่งเป็นไหมที่ทอจากใยของแมงมุมวิญญาณสวรรค์ มีคุณสมบัติในการหลอมรวมเข้ากับพลังปราณและเนื้อเยื่อได้โดยไร้รอยต่อ

มือของหลินชิงอวี่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วทว่านุ่มนวล ราวกับจิตรกรที่กำลังตวัดพู่กันสร้างสรรค์ภาพวาดชิ้นเอก เนตรสวรรค์จับจ้องไปที่ปลายเส้นลมปราณหลักเส้นแรก—เส้นลมปราณหัวใจมังกรคราม ที่ขาดออกจากกันเป็นสามท่อน เขาใช้พลังปราณของตัวเองห่อหุ้มปลายเส้นลมปราณทั้งสองด้านเข้าหากันอย่างระมัดระวัง

“อึก...” เซี่ยหานเยี่ยนที่หมดสติอยู่ครางแผ่วเบาในลำคอ ร่างกายกระตุกน้อยๆ ด้วยความเจ็บปวดลึกถึงวิญญาณ

“อดทนไว้ เซี่ยหานเยี่ยน ข้ากำลังจะพาเจ้ากลับมาจากประตูนรก” หลินชิงอวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ทว่าแฝงความอบอุ่นอันอ่อนโยนอย่างที่ไม่มีใครเคยได้ยินมาก่อน มือของเขาแทงเข็มผ่านเส้นลมปราณ ผูกปมไหมวิญญาณอย่างเชี่ยวชาญ หนึ่งเข็ม... สองเข็ม... สามเข็ม...

ในขณะที่หลินชิงอวี่กำลังสมาธิแน่วแน่อยู่กับการเย็บต่อเส้นลมปราณเส้นที่สี่ ปลายแขนเสื้อของเซี่ยหานเยี่ยนที่พาดอยู่ข้างลำตัวพลันมีสิ่งเคลื่อนไหว สิ่งมีชีวิตตัวเล็กจิ๋วสีดำสนิท ยาวไม่เกินหนึ่งคืบ ค่อยๆ เลื้อยออกมาอย่างเงียบเชียบ มันคือ ‘โม่หลง’ มังกรดำบรรพกาล สัตว์อสูรระดับ 7 ที่ซ่อนตัวอยู่ในร่างงูจิ๋วเพื่อพิทักษ์กายของพระเอก

โม่หลงชูคอขึ้น ดวงตาสีแดงฉานราวกับทับทิมจับจ้องไปที่ภาพตรงหน้าด้วยความตื่นตะลึง ในฐานะมังกรโบราณที่มีชีวิตอยู่มาหลายหมื่นปี มันไม่เคยพบเคยเห็นมนุษย์ผู้ใดที่บังอาจกรีดอกของจอมยุทธ์ระดับสูง แล้วใช้เข็มกับไหมคอยปะชุนเส้นลมปราณราวกับกำลังเย็บเสื้อผ้าเช่นนี้! ในตอนแรกมันตั้งท่าจะพ่นไฟเผามนุษย์ผู้นี้ทิ้งเพราะคิดว่าจะมาทำร้ายเจ้านายของมัน ทว่าเมื่อเห็นความทุ่มเทและหยาดเหงื่อที่ไหลโซมใบหน้าของหลินชิงอวี่ ประกอบกับสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่ค่อยๆ ฟื้นฟูขึ้นของเซี่ยหานเยี่ยน จิตใจอันหยิ่งยโสของมังกรบรรพกาลก็เริ่มสั่นคลอน

“เจ้ามังกรน้อย! หากอยากให้เจ้านายของเจ้าฮึดสู้ต่อ ก็อย่าอยู่เฉยๆ!” เสียงของอาจารย์อวิ๋นชางตวาดลั่นในอากาศ “ช่วยพ่นไอเพลิงทมิฬของเจ้าออกมาประคองเนื้อเยื่อตรงที่หมอนี่เย็บเสร็จเร็วเข้า พลังไฟของเจ้าจะช่วยหลอมไหมวิญญาณให้เข้ากับเส้นลมปราณได้เร็วขึ้น!”

โม่หลงส่งเสียงขู่ฟู่ในลำคอคล้ายไม่พอใจที่ถูกเรียกว่ามังกรน้อย ทว่ามันก็ยอมรับในความกล้าหาญและความสามารถเฉพาะทางของหลินชิงอวี่ มันลอยตัวขึ้นกลางอากาศ ร่างกายเปล่งประกายสีดำทมิฬ จากนั้นจึงอ้าปากพ่น ‘ไอเพลิงทมิฬบรรพกาล’ สายเล็กๆ ที่ถูกบีบอัดจนเรียวบางเท่าเส้นด้าย ออกมาห่อหุ้มบริเวณปมไหมที่หลินชิงอวี่เพิ่งเย็บเสร็จทันที

ฟู่...

ทันทีที่ไฟทมิฬสัมผัส ไหมวิญญาณก็หลอมละลายประสานเข้ากับเส้นลมปราณของเซี่ยหานเยี่ยนอย่างสมบูรณ์แบบ บาดแผลและรอยฉีกขาดเชื่อมต่อกันสนิทราวกับไม่เคยเสียหายมาก่อน หลินชิงอวี่เหลือบมองโม่หลงแวบหนึ่ง มุมปากยกขึ้นน้อยๆ “ขอบใจมาก”

มังกรดำจิ๋วสะบัดหน้าหนีคล้ายจะหยิ่งยโส แต่ก็ยังคงพ่นไฟช่วยในจุดต่อไปอย่างแม่นยำ

เวลาล่วงเลยผ่านไป จากหนึ่งชั่วโมงเป็นห้าชั่วโมง จากกลางวันเข้าสู่กลางคืน และจากกลางคืนเวียนกลับมาสู่รุ่งสางของอีกวัน ภายในห้องศิลาใต้ภิภพยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของการต่อสู้กับความตาย

หลินชิงอวี่ไม่เคยหยุดมือเลยแม้แต่ปัดเดียว เหงื่อเม็ดโตไหลซึมจากหน้าผาก ชุ่มโชกเสื้อคลุมป่านสีขาวจนแนบเนื้อ ดวงตาสีทองของเนตรสวรรค์เริ่มล้าจนมีเส้นเลือดฝอยปรากฏ ทว่าจิตวิญญาณของเขายังคงนิ่งสงบราวกับธารน้ำแข็ง เขาเย็บต่อเส้นลมปราณไปแล้วเก้าพันเก้าร้อยเส้น เหลือเพียงชิ้นส่วนชีพจรวิญญาณชิ้นสุดท้ายที่เป็นศูนย์กลางของจุดตันเถียน

“เข็มสุดท้ายแล้ว...” หลินชิงอวี่พึมพำ เสียงของเขาแหบแห้งเนื่องจากไม่ได้ดื่มน้ำมาตลอดหนึ่งวันหนึ่งคืน สมาธิทั้งหมดถูกบีบอัดลงไปที่ปลายเข็มเงิน เขาค่อยๆ นำชิ้นส่วนชีพจรวิญญาณชิ้นสุดท้ายวางลงในตำแหน่งที่ถูกต้อง จากนั้นจึงตวัดมือแทงเข็มผ่าน และผูกปมสุดท้ายอย่างงดงาม

วิ้ง—!

ทันทีที่ปมสุดท้ายถูกเย็บเสร็จสิ้น ชีพจรวิญญาณทั้งหมดที่เคยแตกสลายก็พลันเปล่งแสงเจิดจรัสสีครามทองสว่างวาบไปทั่วทั้งห้องศิลา เส้นลมปราณที่ได้รับการถักทอขึ้นใหม่ส่งเสียงครางกระหึ่มคล้ายเสียงดนตรีสวรรค์ พลังปราณที่เคยคลั่งบัดนี้เปลี่ยนเป็นนุ่มนวลและทรงพลัง หลั่งไหลเวียนวนล้อมรอบหัวใจและตันเถียนของเซี่ยหานเยี่ยนอย่างเป็นระเบียบ

โม่หลงพ่นไฟทมิฬปิดท้ายบาดแผลภายนอกอย่างสวยงาม ก่อนจะร่วงฟุบลงบนเตียงศิลาด้วยความเหนื่อยอ่อน เช่นเดียวกับเสี่ยวมู่ที่บัดนี้ใบไม้บนหัวเหี่ยวเฉาลงเล็กน้อย มันล้มตัวลงนอนแปะอยู่ข้างๆ แขนของเซี่ยหานเยี่ยน พลางส่งเสียง “มู่...” อย่างหมดแรง

หลินชิงอวี่ถอนเนตรสวรรค์ออก ดวงตากลับคืนสู่สีดำสนิทตามเดิม ร่างกายของเขาสั่นสะท้านด้วยความอ่อนเพลียขั้นสุด ขาขวาก้าวไปข้างหลังครึ่งก้าวเพื่อพยุงตัวเองไม่ให้ล้มลง ทว่าสายตาที่มองไปยังทรวงอกของเซี่ยหานเยี่ยนที่บัดนี้ปิดสนิทและกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่สม่ำเสมอนั้น เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

“สำเร็จแล้ว... เจ้าปลอดภัยแล้ว เซี่ยหานเยี่ยน” หลินชิงอวี่กล่าวแผ่วเบา

ทันใดนั้นเอง ทั่วทั้งภูเขาของสำนักเมฆครามพลันเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่! ปราณฟ้าดินโดยรอบระยะร้อยลี้หมุนวนเป็นเกลียวคลื่นยักษ์ พุ่งทะยานลงมาจากก้อนเมฆ ข้ามผ่านสิ่งกีดขวางทั้งหมด พุ่งตรงเข้ามาในห้องศิลาใต้พิภพแล้วหลั่งไหลเข้าสู่ร่างของเซี่ยหานเยี่ยนราวกับมหาสมุทรไหลย้อนกลับ แสงสีทองสว่างจ้าห่อหุ้มร่างของเขาไว้ บบาดแผลเรื้อรังที่สะสมมาหลายปีจากการต่อสู้และพิษร้ายถูกชะล้างจนหายขาดสิ้น เสียงกำแพงคอขวดพลังในร่างของเขาแตกกระจายดัง เพล้ง! บ่งบอกว่าเขาได้ทะลวงผ่านระดับพลังเดิมขึ้นสู่ขอบเขตที่เหนือกว่าอย่างที่ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อนในรอบพันปี

ที่ด้านนอกห้องศิลา ผู้อาวุโสหลัวจิ้งเฉิน ยืนเดินไปเดินมาด้วยความกระสับกระส่าย ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความวิตกกังวล มือทั้งสองข้างกำแน่นจนสั่นเทา ตลอดหนึ่งวันหนึ่งคืนที่ผ่านมาเขาไม่ได้นอนเลยแม้แต่ชั่วครู่ สายตาคอยจับจ้องที่ประตูหินหนาหนักตลอดเวลา เมื่อสัมผัสได้ถึงปราณฟ้าดินที่พุ่งทะยานลงมาเมื่อครู่ หัวใจของเขาก็ตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม

“หรือว่า... หรือว่าท่านเจ้าสำนักจะระเบิดตัวเองแล้ว? ฟ้าดินถึงได้แปรปรวนเช่นนี้!” หลัวจิ้งเฉินพึมพำด้วยความตื่นตระหนก น้ำตาแทบจะไหลออกมา เขาก้าวเข้าไปใกล้ประตู เตรียมจะใช้กำลังพังประตูเข้าไปดู

ครืน...

ทันใดนั้น ประตูหินหนาหนักค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของหลัวจิ้งเฉินคือ ร่างของหลินชิงอวี่ในชุดคลุมสีขาวที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและหยาดเหงื่อ ใบหน้าของหมอหนุ่มซีดเซียว ใต้ตาดำคล้ำอย่างเห็นได้ชัด ผมเผ้ายุ่งเหย็งเล็กน้อย สภาพภายนอกดูอ่อนเพลียจนแทบจะยืนไม่อยู่ ทว่า... ดวงตาคู่คู่นั้นยังคงราบเรียบ นิ่งสนิท และทรงพลังราวกับไม่มีสิ่งใดในโลกสามารถสั่นคลอนได้

หลินชิงอวี่ก้าวข้ามธรณีประตูออกมา สบตากับผู้อาวุโสหลัวจิ้งเฉินที่ยืนตัวสั่นอยู่ด้านนอก เขาใช้นิ้วมือเรียวยาวนวดขมับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบและนิ่งสงบว่า

“การผ่าตัดสำเร็จแล้ว ศิษย์พี่เซี่ยปลอดภัยดี บาดแผลเรื้อรังหายสนิท และตอนนี้เขากำลังปรับสมดุลพลังที่เพิ่มขึ้นอยู่ ห้ามใครเข้าไปรบกวนเด็ดขาด”

คำพูดเพียงไม่กี่คำ ทว่ากลับทรงพลังราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจของหลัวจิ้งเฉิน ผู้อาวุโสผู้นี้อ้าปากค้าง ตัวสั่นเทิ้มด้วยความตื้นตันและเหลือเชื่อ “สำเร็จ... สำเร็จจริงหรือ? ชีพจรวิญญาณที่แตกสลาย... เจ้ารักษาหายจริงๆ หรือ?!” เมื่อเขาลองส่งกระแสจิตเข้าไปตรวจสอบด้านใน และสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังปราณอันแข็งแกร่งและอบอุ่นของเซี่ยหานเยี่ยนที่น่าเกรงขามกว่าแต่ก่อนหลายเท่า หลัวจิ้งเฉินก็ทรุดเข่าลงกับพื้น ร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ “สวรรค์ทรงโปรด! สำนักเมฆครามของเราไม่สิ้นแล้ว! หมอเทวดา... เจ้าคือหมอศักดิ์สิทธิ์แห่งใต้หล้าโดยแท้จริง!”

หลินชิงอวี่ไม่ได้อยู่ฟังคำสรรเสริญเยินยอเหล่านั้น เขารู้สึกว่าสมองของเขาหนักอึ้งและต้องการการพักผ่อนอย่างเร่งด่วน ชายหนุ่มเดินเลี่ยงออกไปทางห้องพักด้านข้างอย่างเงียบๆ

ในขณะเดียวกัน ภายในห้องศิลา บนเตียงเย็นพันปี แสงสีทองที่ห่อหุ้มร่างของเซี่ยหานเยี่ยนค่อยๆ จางหายไป เปลือกตาหนาขยับไหวเล็กน้อย ก่อนที่ดวงตาคู่คมจะลืมขึ้นช้าๆ

ดวงตาสีทองอำพัน อันทรงอำนาจคู่เดิมบัดนี้เปล่งประกายเจิดจรัสยิ่งกว่าเก่า ราวกับมีดวงดาราหมื่นดวงดวงส่องแสงอยู่ภายใน เซี่ยหานเยี่ยนลุกขึ้นนั่งอย่างช้าๆ ความรู้สึกแรกที่เขาสัมผัสได้ไม่ใช่ความเจ็บปวดปางตายเหมือนในอดีต แต่เป็นความโปร่งสบายและพลังปราณที่ไหลเวียนอย่างบ้าคลั่งทว่าเชื่อฟังอยู่ในร่างกาย บาดแผลที่เคยทรมานเขามาหลายปีอันตรธานหายไปสิ้น

ชายหนุ่มก้มลงมองหน้าอกของตนเอง ที่ตำแหน่งหัวใจมีรอยแผลเป็นจางๆ รูปเส้นไหมที่ดูงดงามราวกับลายสักโบราณ เขายกมือขึ้นทาบหน้าอก สัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นอย่างหนักแน่น... และความอบอุ่นของพลังปราณสายหนึ่งที่ยังคงหลงเหลืออยู่ เป็นพลังปราณที่อ่อนโยนและคุ้นเคยยิ่งนัก

บนเตียง เสี่ยวมู่และโม่หลงนอนเคียงข้างกัน คอยส่งเสียงขู่และครางแผ่วเบาด้วยความเหนื่อยล้า เซี่ยหานเยี่ยนเอื้อมมือไปลูบหัวสัตว์อสูรทั้งสองด้วยความซาบซึ้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองไปยังประตูห้องผ่าตัดที่ยังคงเปิดแง้มอยู่

แววตาสีทองอำพันคู่นั้นจ้องมองตามหลังทิศทางที่หมอหนุ่มเดินจากไปด้วยความรู้สึกสั่นสะเทือนลึกซึ้ง... มันไม่ใช่เพียงความซาบซึ้งในพระคุณที่ช่วยชีวิต แต่เป็นความรู้สึกผูกพันลึกซึ้งที่สลักแน่นลงไปในจิตวิญญาณ ชายหนุ่มผู้ลึกลับที่มาจากต่างโลก ผู้นำวิธีการรักษาอันพิศดารมาพลิกชะตากรรมของเขา

เซี่ยหานเยี่ยนกำหมัดแน่น พลังปราณในร่างระเบิดออกจางๆ จนมิติรอบตัวบิดเบี้ยว เขารู้ดีว่านับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ไม่เพียงแต่ชีวิตของเขาเท่านั้นที่รอดพ้นจากความตาย... ทว่าชะตากรรมของสำนักเมฆคราม และชะตากรรมของทวีปเซวียนหลิงทั้งหมด ได้ถูกหัตถ์คู่คู่ดูแลถักทอและเปลี่ยนไปตลอดกาลแล้วด้วยฝีมือของหมอหนุ่มนามว่า หลินชิงอวี่