Se connecter“มีวิธีเหรอคะพยาบาลสวี”
คนถูกถามยิ้มกริ่มยกนิ้วชี้มาตรงทรวงอกของคนไข้สาว คนภูกชี้ก้มมองด้วยความฉงน “ติดต่อคุณชายรองกง” “พี่ชายขยะเปียก!?” หวังหยูซินโพล่งชื่อที่มักนึกถึงเขาในใจออกมา พยาบาลสวีลืมตาโพลงอ้าปากค้างจนคางแทบจะตกถึงพื้น “ห๊ะ! ทำไมเรียกเทพบุตรกงแบบนั้นล่ะค่ะ ตาย ๆ ๆ ถ้าพวกแองเจิ้ลมาได้ยินเข้า แค่คิดก็หนาวแล้ว ช่างเรื่องนั้นก่อน…อะแฮ่ม คุณหวังขอความช่วยเหลือจากเขาเถอะค่ะ เชื่อฉัน” “เจ้า...พยาบาลสวีรู้จักพี่ชายคนนั้นเหรอคะ” “ไฮ้...เขารู้จักกันทั้งประเทศแล้วค่ะ บ้านแฟนไซต์ [1] ใหญ่ ๆ มีเยอะพอกับดาราระดับ S คลาสเลย รีบติดต่อเขาเถอะค่ะ รบกวนให้เขาช่วยติดต่อทนายฝีมือดีมาให้เรา” สวีอวี้ถงคิดว่าขอความช่วยเหลือเรื่องนี้ไม่ได้ดูน่าเกลียด ทนายมีชื่อคนธรรมดาแบบเรา ๆ ไม่มีทางเชิญตัวมาได้ หวังหยูซินเงียบลงเหมือนคิดอะไรในใจ “ลองดูก็ได้ค่ะ” เธอรับปากในใจเริ่มคิดได้ว่า ‘ติดหนี้เพิ่มอีกเรื่อง ครั้งนี้ต้องรักษา ‘โรคนั้น’ ...ให้เขาให้ได้’ ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด… “ครับ” ปลายสายรับโทรศัพท์ทันทีหลังกริ่งสัญญาณดังเพียงสองครั้ง “พี่ชายขยะ...พี่ชายกงคะ ฉันหวังซินหยู คนที่นั่งรถเข็นที่พี่ให้บัตรไว้เมื่อวานค่ะ“ “หือ? ลูกแมวน้อยเองเหรอ มีอะไรให้พี่ชายช่วยหรือไง” กงฉางหมิงยกบุหรี่ขึ้นมาอัดควันเข้าปอด ชายหนุ่มยืนอยู่ตรงระเบียงทางเดินที่ทอดยาวแต่ว่างเปล่า ด้านหน้าเป็นสวนสนดัด มีอ่างน้ำเลี้ยงปลาหลี่ [2] แม้คำพูดจะฟังขี้เล่น แต่แววตาเย็นชาไร้รอยกระเพื่อมไหว “ฉันมีเรื่องอยากขอความช่วยเหลือพี่ชายค่ะ” “ได้สิ” ชายหนุ่มยิ้มหยันเย้ยตัวเอง เขาพ่นควันยาวสีขาวออกมาเป็นสาย แววตาผิดหวังชัดเจนขึ้นเสี้ยววินาทีแล้วจางหาย ‘เธอก็ไม่ต่างกับผู้หญิงคนอื่น สิ่งที่เธอต้องการ อำนาจ เงินทอง หรือตำแหน่งคุณนายรอง?’ “ฉันรบกวนพี่ติดต่อทนายเก่ง ๆ ให้หน่อยได้ไหมคะ” “…” คุณชายกงผู้คิดไปเอง ไหล่ทรุดเกือบสะดุดขาตัวเองตกระเบียง “แค่ก…แค่ก…สาวน้อยเธอพูดว่าอะไรนะ” กงฉางหมิงยืดตัวสีหน้ามีแววกาะดากเล็กน้อยเมื่อคนโทรมาเน้นคำช้าชัดให้ฟัง “ช่วยติดต่อทนายให้หน่อยค่ะ” ชายหนุ่มสูดหายใจลึกปรับอารมณ์ ขอโทษแมวน้อยในใจ เพราะอารมณ์ไม่ดีความคิดจึงเป็นไปในทางแย่ เขาไม่น่าด่วนคิดตัดสินเธอไปก่อน กงฉางหมิงดับบุหรี่เดินกลับเข้าไปในห้อง บนเตียงคนไข้สุดทันสมัยมีร่างของชายชราผมสีดอกเลานอนแน่นิ่ง สายตาคมหยุดนิ่งที่ใบหน้าคุณปู่เพื่อหาสัญญาณการฟื้นตื่นก่อนตัดใจหันหลังออกไปข้างนอก “สืออี้ ติดต่อสือซานให้ไปสถานีตำรวจ” หลังวางสายหวังหยูซินตรวจห่อผ้าที่หน้าอกให้กระชับแน่น ยกตัวห้อยขาลงจากเตียงคนไข้รอรถเข็น “เขาว่ายังไงบ้างคะคุณหวัง” พยาบาลสาวอดรนทนไม่ไหวเห็นเจ้าของเรื่องไม่หือไม่อือ ‘โอ๊ย...อยากรู้จะตายแล้วเนี่ย’ “พี่ชายบอกให้เราไปรอทนายสือซานที่สถานีตำรวจค่ะ ทนายจะจัดการให้ทุกอย่างเอง” “สือซาน!!? สวรรค์โปรด…ถึงกับเป็นเทพซานไห่ [3] ” หวังหยูซินมองพยาบาลสวีที่นาทีหนึ่งก็ดีใจแต่นาทีต่อมาทำหน้าจะร้องไห้ ใจก็เริ่มหวาดระแวง ทนายคนที่ว่าจะดีหรือไม่ดีกันแน่ “ทนายคนนี้มีอะไรเหรอคะ ไม่เก่ง?” “เก่งค่ะ ดีเยี่ยม ยอดเยี่ยม แต่…งกมากแบบสามทะเลรวมกันเลยค่ะ ฮือ” “อ๋อ...เข้าใจแล้วค่ะ ข้อเสียแบบนั้นไม่ใช่ปัญหา” หวังหยูซินพยักหน้าตกลง ขอแค่มีความสามารถ เรื่องอื่นเธอไม่เกี่ยง แต่ดูเหมือนเธอยังไม่เข้าใจความงกที่ว่าดีพอ... สองเค่อต่อมา “ขอบคุณที่ใช้บริการนะครับคุณหนูหวัง สามารถสแกนชำระผ่านเว่ยซินได้เลยครับ ส่วนนี่ใบเสร็จรับเงินครับ” หวังหยูซินนั่งกอดล่วมยาอยู่หน้าสถานีตำรวจ เธอนั่งมึนมองใบหน้ายิ้มจนตาโค้งผ่านกระจกใสที่แปะตามันสะท้อนแสงไฟมันปลาบ... รู้สึกเหมือนได้ยินเสียง...ชิ้ง เด็กสาวสะบัดหัวไล่ตวามคิดไร้สาระ ยกมือถือขึ้นมาจ่ายค่าบริการ ติ๊ด -150,000 หยวน ยอดคงเหลือ 630,040 หยวน เธอมองยอดเงินด้วยสายตาว่างเปล่านิ่งเฉย ตาไม่กระพริบหนังตาไม่กระตุก ทนายสือซานยังต้องนับถือเธอในใจ ‘โอ้...นี่มันลูกค้าชั้นดี จ่ายเงินไม่กระพริบตา’ หารู้ไม่…หวังหยูซินไม่เข้าใจความหมายของตัวเลข เธอไม่รู้ว่า...ทนายหน้าเลือดปล้นเงินก้อนใหญ่ไปหน้าด้าน ๆ “ครับนาย ผมจัดการเรียบร้อยแล้วครับ” สือซานเดินผิวปากควงกุญแจรถไปยังลานจอดรถ “นายคิดราคาพิเศษ (ลดราคา) ให้เธอหรือเปล่า” “แน่อนครับเจ้านาย เธอเป็นลูกค้าชั้นดีเลยล่ะครับ” ลูกค้าที่เจ้านายแนะนำมา ปกติมีแต่รวย ๆ เขาย่อมคิดราคาพิเศษ (แพงเป็นพิเศษ) ทุกครั้ง ดวงตาหงส์เข้มข้นเสียจนเหมือนจะมองให้ทนายหนุ่มเป็นรูพรุนเสียเดี๋ยวนั้น “ทำไมรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ ล่ะเนี่ย” ทนายหน้าเลือดยกมือลูบแขนตัวเองสองทีแล้วขึ้นรถขับหายไป การได้ยินของผู้ฝึกยุทธ์แม้ห่างไกลยังได้ยินชัดเหมือนยืนพูดอยู่ข้างตัว การสนทนาระหว่างเจ้านายลูกน้องเธอได้ยินทั้งหมด... พ่วงด้วยความเข้าใจผิด ว่าเขาให้ลูกน้องมาหลอกเงิน! น้ำหนักบุญคุณมีมากกว่า...ถือว่าเสียรู้นิดหน่อย ‘เหลือแค่ตอบแทนบุญคุณของครั้งก่อน’ คิดแล้วน้ำหนักบุญคุณในใจก็เบาลง หวังหยูซินนั่งนิ่งเงียบอยู่อย่างนั้น มีคนเข้ามาติดต่อธุระในสถานีตำรวจผ่านเข้าออกประตูทั้งสองข้าง ไม่มีใครหยุดทัก ไม่มีคำพูด เธอได้รับสายตาชื่นชมที่เลยผ่านไป ผ่านไปพอให้ความคิดตกตะกอน มือเรียวขาวก็ขยับหมุนล้อรถเข็น ตัวขยับเคลื่อน...สายตามุ่งตรงไปข้างหน้า ตรงไปยังอนาคตและชีวิตใหม่ที่ต้องเผชิญ อย่างไม่มีหนทางหวนกลับ ‘แดนมังกร...หมอประหลาดกลับมาแล้ว’ โรงพยาบาลชิงต่าว แพทย์และพยาบาลเป็นอาชีพที่เหน็ดเหนื่อยและงานยุ่งตลอดเวลา คนไข้ใหม่มาคนเก่าจากไป ความผูกพันระหว่างคนไข้กับบุคลากรทางการแพทย์มากน้อยขึ้นอยู่กับเวลาและอีกหลายปัจจัย วันนี้ก็เป็นอีกวันเดิม ๆ ของพวกเขาเหล่านั้น “เสี่ยวสวี คนไข้หมอจางที่เธอดูแลอยู่ออกจากโรงพยาบาลได้แล้วเหรอ” “คนไหนคะตู้เจี่ยเจีย” สวีอวี้ถงโต้ตอบขณะกำลังหัวหมุนจัดยารอบบ่ายให้คนไข้แต่ละเตียง “คนที่โดนโจรปล้นเมื่อคืนน่ะ ที่นอนเป็นผักอยู่สามเดือนแต่ตื่นขึ้นมา...” พยาบาลแซ่ตู้ใช้นิ้วชี้วนข้างขมับ เป็นสัญลักษณ์แทน...มีปัญหาทางสมอง สวีอวี้ถงแอบกลอกตามองบนให้พี่พยาบาลขี้นินทา หญิงสาวที่ใส่ใจเรื่องชาวบ้านทุกเรื่อง ตู้ผิงผิงรู้โลกรู้ “ออกไปตั้งแต่ก่อนเที่ยงแล้วค่ะ ร่างกายดีขึ้นหมอก็ให้ออกเป็นเรื่องปกตินี่คะ” “นี่...สมองมีปัญหาแบบนั้นจะไปอยู่ที่ไหนกันล่ะ เธอรู้ไหม” พยาบาลสาวรุ่นน้องได้ยินรุ่นพี่สาวเรียกคนไข้แบบนั้นหน้าตาก็ไม่ดีนัก “พี่คะ คุณหวังแค่มีภาวะความจำสับสนหมอจางวินิจฉัยบอกแล้วว่าจะค่อย ๆ ดีขึ้น” เธอรู้จุดประสงค์ที่พี่สาวตู้สื่อถึง ความหมายซ้อนเร้นคือ คนสติไม่ดีทำไมไม่ส่งไปโรงพยาบาลจิตประสาท... มีประเด็นที่พี่พยาบาลปากมากพูดถึงแล้วทำให้เธอกังวลแทนคนไข้สาวสวยขึ้นมา แต่พอคิดถึงยอดเงินในเว่ยซินก็ไม่น่าห่วงแล้ว ‘อย่างน้อยก็มีเงิน คงไปหาเช่าบ้านหรือโรงแรมอยู่เองนั่นล่ะ’ พยาบาลสาวคิดอย่างสบายใจ และเธอจะได้รู้ในไม่ช้าว่า สิ่งที่คิด ห่างไหลความเป็นจริงแค่ไหน... โรงพยาบาลพิเศษเสิ่นต้าเซิง กงฉางหมิงหลังจากวางสายลูกน้องที่ส่งไปจัดการเรื่องของแมวน้อยก็อารมณ์ดีขึ้นทันตา ‘ยัยแมวหยิ่งคงนึกขอบใจพี่ชายสุดหล่อคนนี้ยกใหญ่ เผลอ ๆ จะมีของขวัญตอบแทนเสียด้วย’ ชายหนุ่มเดินกลับมานั่งเฝ้าปู่ในห้อง ก๊อก ก๊อก... “นายครับ ครอบครัวนายท่านรองกงกำลังเดินมาครับ” สืออี้เปิดประตูเข้ามาบอกถึงการมาถึงของบุคคลที่ทำให้รอยยิ้มผ่อนคลายหายไป ดวงตาเหยี่ยวฉายแววคมกริบ ชายหนุ่มปรับแววตาให้อ่อนลง “ฉางหมิง หมอบอกว่าปู่แกอาการเป็นยังไงบ้าง” ชายกลางคนในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มมีริ้วเงินในเนื้อผ้าเดินควงแขนหญิงกลางคนที่ใส่เดรสแบรนด์เนมสุดหรูสีฟ้าอมเขียวเข้ามา ชายหญิงทั้งคู่อายุอานามราว 40 ปลาย ดูภูมิฐานและทรงอำนาจ แต่ขัดตาขัดใจกงฉางหมิงที่รีบซ่อนสายตาดำมืดได้ไวพอ “พี่รอง สวัสดีครับ” ด้านหลังพวกเขามีเด็กชายวัยรุ่นที่เสียงเริ่มแตกพร่าตามมา “พ่อมีตาก็ดูเอาเองสิครับ ปู่ก็นอนเปื่อยอยูานั่นยังไม่ฟื้น สวัสดีฉางเยี่ย” กงฉางหมิงยิ้มกวนประสาท ตอบคำถามพ่อท่าทางยียวนชวนโมโห เขานั่งเอนตัวเบะขากว้างตรงโซฟาบุนวม พยักหน้าทักทายพ่อพอเป็นพิธี และไม่ได้สนใจผู้หญิงคนนั้นราวกับเธอเป็นอากาศธาตุ “ไร้มารยาท! แกยังไม่ทักทายน้าเฉา” “ทำไมผมต้องทักเมียน้อยพ่อ อ๋อ...ลืมไปว่าต้องเรียกให้สุภาพว่าเมียรอง แต่ความหมายมันก็คือเสี่ยวซาน [4] นี่...จะหลอกตัวเองทำไม” “แก! หุบปากนะ! ยังไงเขาก็เป็นเมียพ่อเป็นญาติผู้ใหญ่ของแก” กงฉางหมิงปรายตาดูถูก พ่นลมออกจากจมูก ไม่เปลิองน้ำลายไปกับเรื่องเดิม ๆ กงฉางเยี่ยยืนมองพ่อทะเลาะกับพี่ชาย ใบหน้าเด็กชายเผือดสี เขากัดปากจนแทบแตกแล้วยืนห่อไหล่นิ่งเงียบ “พี่ใหญ่ ลุงรองกง แพทย์เจ้าของไข้มีเรื่องจะคุยครับ... เราเจอสาเหตุของอาการนายท่านผู้เฒ่าแล้ว...มัน...น่าเหลือเชื่อมาก” พรึ่บ… หนุ่มเสเพลที่นอนกระดิกขากวนบาทาบุพการีรีบลุกขึ้นนั่งตรงตั้งใจฟังรายงานผล สิ่งที่หมอพูดออกมามันประหลาดเกินขอบเขตทางการแพทย์ในปัจจุบัน “มีหนอนพิษเกาะอยู่ที่ผนังหัวใจท่านผู้เฒ่า!” [1] บ้านแฟนไซต์ - กลุ่มแฟนคลับไม่เป็นทางการ [2] ปลาหลี่ - ปลาคาร์ป [3] ซานไห่ - สามสมุทร [4] เสี่ยวซาน ~ เมียน้อยหรือมือที่สาม“ลองนึกถึงผู้หญิงที่รู้สึกสนใจ นึกถึงดวงหนัา รอยยิ้ม เสึยงหัวเราะ ใช่แล้วเธอสวยน่ารักเหมือนดอกไม้ พี่รู้สึกชอบเธอใช่ไหม หากพี่เข้าหาเธอ จีบเธอ ทำให้เธอหัวเราะ...”คำพูดของหมอหนุ่มเป็นดังละครที่คอยกำกับให้กงฉางหมิงคิดและรู้สึกตาม จนความรักสุกงอม ความรู้สึกตามธรรมชาติก็ค่อย ๆ เผยตัวเป็นครั้งแรก“อึก...อุ๊ก...แค่ก”ความเจ็บหน่วงเริ่มจากท้องน้อยเคลื่อนลงต่ำสู่ศูนย์รวมความเป็นชายที่ตื่นตัว จากความเจ็บที่เต้นตุบสู่ความแสบร้อนและจุกทึ่เหมือนมันถูกบดขยี้“กึก…อึก...” กงฉางหมิงกัดฟันทนแม้ยามไร้สติชายหนุ่มปวดจนตัวงองุ้ม ร่างกายสั่นเทาเพราะฝืนสู้ เส้นเลือดขึ้นปูดตามใบหน้าแดงฉาน ข้างขมับ ท่อนแขนมีเส้นเลือดแดงดำแตกแขนงเป็นลวดลายน่าสะพรึงกลัวบนผิวหนังอา...ชายหนุ่มผู้เจ็บปวด อ้าปากเพื่อปลดปล่อยความกดดัน แต่ไร้สุ้มเสียงแสดงความอ่อนแอ“ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา พี่จะเฝ้ารอให้ถึงวันแต่งงานอย่างใจจดจ่อ เพื่อทำให้เธอเป็นเจ้าสาวที่มีความสุขที่สุดในโลก พี่กำลังหลับใหลในห้วงฝันดี และจะตื่นขึ้นมาอย่างสดชื่นเมื่อได้ยินเสียงระฆัง”แก๊ง,,,แฮ่ก...แฮ่ก...เปลือกตาที่หลับสนิทค่อย ๆ เปิดออกช้า ๆ
กงฉางหมิงยืนนิ่งสนิทเป็นหุ่นปั้น แต่ภายในไม่สงบเหมืดนท่าทาง อกข้างซ้ายถูกหัวใจเต้นรัวแรงจนเกือบทะลุ ใบหูร้อนผ่าว ตาเหยี่ยวไม่เคลื่อนจากใบหน้างามล้ำสักเสี้ยววินาทีดวงตาคมร้อนผ่าวขึ้นตามจังหวะหายใจ“อะแฮ่ม...” หวังหยูซินโดนสายตาชื่นชมรอบตัวทำเอาประหม่าขัดเขิน พอมุมปากกลับมาราบเรียบทุกคนก็หลุดจากภวังค์“ฮะ ฮะ เดี๋ยวรอคลิปจากหัวหน้าเปาก่อน…”พลั่ก...ตุบ...ตุบ...กงฉางหมิงรีบเดินกลับไปนั่งที่ไม่ดูทางเท้าไปสะดุดล้อเก้าอี้ของสือซื่อ ลำตัวเซถลาไปข้างหน้า กระโดดโหยงอ้าปากผ่อนลมหายใจไร้เสียงร้อง แต่น้ำตาเล็ดหางตา“อูย...นิ้วก้อยเตะเก้าอี้ โคตรเจ็บ”“เสียอาการแหละ!”“อืม” “อืม” “อืม” ชายหนุ่มที่เหลือรวมสวีอวี้ถงที่มาเนียนกับเขาด้วย นั่งกอดเข่าสุมหัวนินทาปึด! เส้นความอดทนของคนเขินจนโกรธขาดผึง“มาทำงาน เดี๋ยวนี้!”1 ชั่วโมงต่อมา เปาเมี่ยวก็ส่งคลิปจากทีมงานของเธอมาให้ หลงอวิ๋นหลานเปิดให้ทุกคนดูยังคงเป็นคลิปข้ามรั้วของหวังหยูซิน แต่…ตัดต่อเพิ่ม ‘สลิง’ เข้ามาในคลิปใหม่ลำตัวของเด็กสาวบนรถเข็นมีลวดสลิงโผล่อยู่ทางด้านหลัง เป็นการตัดต่อที่แนบเนียนและสมจริง ตอนเธอปารถเข็นข
“ทำไมเราไม่ส่งไวรัสไปลบข้อมูลฮาร์ดดิสล่ะค่ะ!”...!? หนุ่ม ๆ เทพไอทีอุ๊บ...ฮ่า ฮ่า ฮ่า“ฮ่า ฮ่า คุณพยาบ๊าล!““ฮ่า คุณพยาบาลตลกมาก โอ๊ย! ขำ”“ฮ่า...ไม่เคยเจอใครดูซีรีย์แล้วเชื่อเป็นตุเป็นตะขนาดนี้เลย”“หึ...ยัยโง่ พวกเราเป็นไวต์แฮต ไม่ใช่แบล็กแฮตสักหน่อย” เสิ่นเย่ทำเสียงขำขึ้นจมูก ปากก็บิดเพราะหัวเราะ“ไวต์แฮตอะไร ฉันจะไปรู้กับนายไหมล่ะ” สวีอวี้ถงเถียงหมอหนุ่มกลับแบบไม่ยอมแพ้เชอะ! เหอะ!หมอหนุ่ม พยาบาลสาวสะบัดหน้าหนีกันไปคนละทาง“ไวต์แฮตเป็นนักเจาะระบบที่ทำงานในระเบียบของกฎหมายครับ แบล็กแฮตเป็นพวกนอกกฎหมาย” สืออี้ขยายความให้พี่เลี้ยงสาวฟังกงฉางหมิงก็กระซิบคุยกันสองคนกับแมวน้อย เขาอธิบายสิ่งที่คนอื่น ๆ คุยให้เด็กสาวฟังสองคนนี้คนหนึ่งพูดคนหนึ่งฟังดูเป็นธรรมขาติและกลมกลืนกันดี“งั้นไวต์แฮตก็หาเงินได้น้อยกว่าน่ะสิคะ”สวีอวี้ถงพูดตามเสียงในใจออกมาจนรีบตะครุบปากตัวเองแล้วยิ้มแหยกึก...กึก...กงฉางหมิงประกายตาคมปลาบยืดตัวลุกขึ้น ชายหนุ่มคนอื่นก็ค่อย ๆ หันมองหน้าคนพูด ในสายตาสวีอวี้เถงพวกเขา...“ยะ อย่า สยายรอบยิ้มชั่วร้ายแบบนั้น ม่ายยยย”เสียงหวีดร้องในใจของพยาบาลสาวที่ไม
หมาป่าตัวที่สาม: ฮ่า ฮ่า เอาอะไรกับคลิปโฆษณาเนี่ยเจ้าของโพสต์ ถ่ายองศาหน้ามาทางกล้องชัดขนาดนี้ เขาเรียกตั้งใจแล้วเว้ยอยากเป็นดอกไม้ของโรงเรียน: +1 ชั้นบน คนเรามันจะท่าสวยขนาดนี้เลยเหรอถ้าไม่ตั้งใจเขาลากเมาส์ดูคอมเมนต์ที่เริ่มผุดขึ้นมาด้านล่างนับร้อย พยายามพูดว่าคลิปเขาเป็นคลิปของพวกนักเรียนการแสดง หรือคลิปโปรโมตค่ายฝึกศิลปิน“เชี่ย! พวกกองทัพน้ำชัวร์ จะมาเล่นกับป๋าเหรอ พรุ่งนี้วันหยุดจะอยู่เล่นกับพวกแกทั้งคืนยังได้ เอิ๊ก เอิ๊ก...”ชายหนุ่มลุกขึ้นบิดตัวแก้ความเมื่อยขบไม่กี่ท่า ตอนนั่งลงเตรียมตรวจสอบไอพีพวกกองทัพน้ำก็เกิดเหตุประหลาดฟุ่บ...วี้ วี้...วี๊ด...ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด...ติ๊ก...วี๊หว่อ...วี๊หว่อ...ติ๊งแสงไฟในห้องอยู่ ๆ ก็กระพริบเหมือนไฟตก ติด ๆ ดับ ๆ พวกเครื่องใช้ไฟฟ้าที่เป็นรุ่นใหม่มีสัญญาณบลูทูซต่อเข้ากับโทรศัพท์มือถือ เกิดเปิดตัวเองขึ้นมาพร้อมกันเครื่องชงกาแฟน้ำร้อนไหลลงมาเอง หม้อหุงข้าวมีเสียงเปิดเครื่อง เตาอบมีเสียงลานหมดเวลา และอีกหลายชิ้นจนเสียงลั่นทั่วห้องพรึ่บ!“นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย!” เขาลุก ‘พรึ่บ’ ยืนหันรีหันขวางมองรอบห้อง กล้องวงจรปิดบนเพดานมีไฟสีแดงกระพร
ฝ่ายที่สามคือชาวเน็ตที่ผ่านมากินแตง เชื่อหรือไม่ไม่สำคัญขอแค่มาเกาะกระแส“คุณพยาบาลผมมีกองทัพน้ำให้คุณพร้อมใช้งาน คุยกับเขาแล้วเขาจะทำตามที่สั่ง” หลงอวิ๋นหลานโยนโทรศัพท์ของตัวเองให้พยาบาลสาวสวีอวี้ถงรีบมองโทรศัพท์ในมือกำลังโทรออกหาบุคคลชื่อ ‘เปาเมี่ยว’“หัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ของฮวนเย่วมีเดียส์!”พยาบาลพี่เลี้ยงเหมือนได้รับความไว้วางใจให้เป็นส่วนหนึ่งของทีม เธอพยายามเก็บกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอ ปลุกพลังใจให้พร้อมต่อสู้ แล้วกรอกเสียงลงไป“สวัสดีค่ะหัวหน้าเปา ดิฉันสวีอวี้ถง คุณชายรองหลงให้ฉันติดต่อคุณเรื่องส่งกองทัพน้ำทำภารกิจค่ะ...คุณเห็นคลิปที่ขึ้นเทรนด์ในเว่ยเกี่ยวกับเด็กสาวมีวรยุทธ์ไหมคะ”“สวัสดีค่ะคุณสวี เห็นแล้วค่ะ ข่าวที่คาดว่าจะเกี่ยวกับวงการบันเทิงไม่มีทางรอดพ้นสายตาฉันไปได้ค่ะ คุณสวีต้องการให้เราจัดการคลิปนั้นหรือคะ แค่บอกความต้องการมาที่เหลือทางเราจะจัดการให้ค่ะ”หากเปาเมี่ยวจะแปลกใจที่มีคนใช้โทรศัพท์ของคุณชายรอง น้ำเสียงก็ไม่ส่อเค้าให้ใครจับได้ แถมยังตอบกลับอย่างมืออาชีพ“ฉันต้องการให้คลิปนั้นถูกชี้นำเป็นโปรดักชันของค่ายมีเดียสักแห่ง”“รับทราบค่ะ จัดการให้ทันทีเลยค่ะ”
“คุณชายรองกง คลิปค่ะ! มีคลิปใหม่มา!” สวีอวี้ถงรีบจนไม่ระวังเท้าสะดุดขอบพรม มือขวาชูโทรศัพท์กระตุกวูบตาที่เบิ่งค้างเห็นโทรศัพท์หลุดมือลอยขึ้นสูงไปด้านหน้าค่อย ๆ ไกลออกไปตรงเข้าสู่ราวจับบันได“ว๊าย”กงฉางหมิงเบิกตาถลนเพียะ! หมับ!ขายาวเหยียดตวัดวอลเลย์โทรศัพท์ สืออี้ทำท่าจะพุ่งตัวเข้ามาแต่เขาอยู่ไกลเกินไป เสิ่นเย่เอื้อมสุดแขนจึงคว้าไว้ได้พลั่ก! แคว่ก!สวีอวี้ถงไร้คนสนใจร่วงลงบนพรมหน้าทิ่มจนยุบลงในผ้าหนา แขนขากาง...ตะเข็บกระโปรงชุดพยาบาลขาดแคว่ก!คนอื่น ๆ มัวหันไปสนใจโทรศัพท์ในมือเสิ่นเย่ จึงไม่มีคนทันเห็นพยาบาลพี่เลี้ยงที่รีบลุกขึ้นนั่งปิดรอยขาดกระโปรงหน้าร้อนจนจะไหม้ มือสั่นไปหมดสืออี้หยุดมือที่กำลังถอดผ้ากันเปื้อนเพื่อยื่นให้พี่เลี้ยงสาวปิดรอยขาด แต่ช้ากว่าเสิ่นเย่ที่ถอดเสื้อคลุมทิ้งลงคลุมตั้งแต่ศีรษะหญิงสาว มุมปากของบอดี้การ์ดยกขึ้นบางเบา“ใช้นี่”คนที่กลับออกไปพร้อมเจ้าบ้านกลับมานั่งล้อมวงมุงดูคลิปที่กำลังเล่นในโทรศัพท์“งานหยาบแล้วพี่ใหญ่”“คนแชร์ไปทั่วแล้วไม่ใช่เฉพาะในชิงต่าว”“ลบให้หมดทำเท่าที่ทำได้ สืออี้ติดต่อสือซาน สือเออร์ให้สองคนนั้นเตรียมร







