LOGINใช่— นางไม่มีอะไรต้องกลัวอีกแล้ว นางไม่ได้เรียกตนเองว่า ‘ผู้ควบคุมกฎ’ อีกต่อไป นั่นหมายความว่า นางได้สละทุกอย่างแล้ว “ไหน ๆ เจ้าก็ไม่อยากได้ตำแหน่งนี้ งั้นให้ข้ารับแทนจะเป็นไรไป!” เขากัดฟันกรอด พยายามฝืนขยับร่างที่ถูกค่ายกลพันธนาการไว้แน่น แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งแน่น แม้แต่นิ้วเดียวก็ขยับไม่ได้
“เจ้ายังดื้อดึงไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ…” เสียงของเขาแม้นุ่มนวล กลับแฝงความเสแสร้งและเย็นชา “แม้จะมาถึงขั้นนี้ ข้ายังคิดจะปล่อยเจ้าไปอยู่เลยนะ” นางเบือนหน้าหนีทันที แววตาเย็นชารังเกียจแผ่กระจายไปทั่วใบหน้า “ไม่ต่างกันนัก เจ้าเองก็เช่นกัน” มือของเขาชะงักชั่วครู่ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเส
หากมีผู้หนึ่งชนะ อีกผู้หนึ่งจะต้องตกเป็นรอง และกลายเป็นผู้ปกครองหมื่นเทพ ต่ำกว่าหนึ่ง สูงกว่าทั้งปวง หญิงสาวหลุบตาลงช้าๆ แล้วหมุนกายจากไปโดยไม่กล่าวสิ่งใดอีก ผ้าคลุมสีทองสะบัดวาบตามแรงหมุน งามสง่าดั่งดอกไม้ศักดิ์สิทธิ์ผลิบานกลางอากาศ ในพริบตา ร่างของนางก็หายลับไปจากวิหารหมื่นเทพ “อีกสามว
นางหาใช่สิ่งมีชีวิตธรรมดา เล่าขานกันว่านางคือหนึ่งในผู้ถือกำเนิดพร้อมฟ้าดิน เมื่อครั้งสรรพสิ่งยังมิเป็นรูปเป็นร่าง เมื่อกฎแห่งสวรรค์ยังวุ่นวายไร้ระเบียบ กล่าวกันว่านางคือ “ผู้หนึ่ง” ที่แตกต่างที่สุดแห่งวิหารหมื่นเทพ ไม่มีเทพองค์ใดกล้าล่วงเกินแม้แต่น้อย หมื่นเทพก็คือหมื่นเทพ แต่ไม่มีแม้แต่
“ขออภัย… นางได้ลบหลู่องค์เทพอสูรจูเชวี่ย พลังของเทพอสูรหาใช่สิ่งที่พวกข้า ซึ่งยังมิได้บรรลุขั้นสูงสุด จะต้านทานได้ไม่ แม้เพียงครึ่งกระบวนก็ยังมิอาจรับไว้ได้” ภายใต้ท้องฟ้าที่คลุ้งด้วยเถ้าถ่าน สตรีนางนั้นยืนอยู่บนกลางห้วงอากาศ ชุดสีทองสว่างไสวทั่วร่างใบหน้าเย็นชาสายตาเหยียดหยาม มองผู้คนเบื้องล่างดุจ
ไป๋ซีเงยหน้าคำรามขึ้นฟ้าที่หว่างคิ้วของนางมีตราสัญลักษณ์เปลวเพลิงปรากฏขึ้น! แสงสีแดงฉานลุกโชน สั่นไหวไม่หยุดราวกับจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ แรงพลังบางอย่างในร่างตื่นขึ้นมาในพริบตา พลังมหาศาลแผ่ซ่านออกจากนาง พื้นที่หุบเขาเพลิงอันใกล้ สั่นสะเทือนทั่วทั้งแนวเปลวเพลิงใต้ดินลุกวาบขึ้นสู่ฟากฟ้าราวกับโลกากำ
ใครเลยจะคาดคิดว่าครั้งนี้ จะเป็นเพราะนาง เสียงฝีเท้าหนักแน่นสองคู่ กระแทกพื้นหินดังกังวานท่ามกลางความเงียบงัน ชายสองคนก้าวเข้ามาในลานด้วยสีหน้าเย็นชา ในมือถือเชือกเส้นหนา พวกเขาไม่แม้แต่จะชายตามองหญิงสาวตรงหน้า ไม่มีคำพูด ไม่มีแม้แต่คำถาม เพียงเดินตรงเข้ามาอย่างเชี่ยวชาญ ราวกับการพันธนาการเช่นนี้
ทุกครั้งที่พวกนางสวมใส่ก็มักออกไปข้างนอก มักจะเดินโอ้อวดไปทั่วเมือง ราวกับว่าอยากให้ทุกผู้คนได้เห็น แต่ตอนนี้… ของทั้งหมดนั้นกลับถูกส่งมายังจวนหลิน ตรงมายังเรือนเยว่หยวนโดยเฉพาะ ทีเดียวถึงสิบกว่าหีบแต่ละหีบล้วนแน่นขนัดไปด้วยสมบัติล้ำค่า สายตาที่พวกคนในจวนมองนางมาเมื่อครู่นั้น ราวกับอยากกลืนกิ
ของทุกชิ้นถูกตรวจนับอย่างละเอียดทีละหีบ ทีละกล่อง จนตะวันคล้อยต่ำแทบลับฟ้า หลินเยว่ซินถึงกับแลบลิ้นออกมาเบาๆ ด้วยความน่าทึ่งกับสิ่งที่ได้รับ ของแต่ละอย่างช่างล้ำค่าหาได้ยาก ทองคำ เงิน หยก รวมกันห้าใบ ผ้าแพรอาภรณ์แปดใบ ที่เหลือก็เป็นของใช้จำเป็นในแต่ละวัน ล้วนครบถ้วนไม่ขาดตกบกพร่อง ในยามที่จวน
“ช่างน่ากลัวเกินไปแล้ว…” แม้จะรู้สึกสยองเล็กๆ แต่นางก็ยังเดินเข้าไปใกล้ด้วยความใคร่รู้ เอ่ยสั่งเสียงเรียบกับเสี่ยวถิง “เปิดดูสิ” พอเปิดหีบใบแรกเท่านั้น ตาเบิกโพลงทั้งคู่! “นี่มันอะไรกันเนี่ย!” เพียงแค่สามหีบแรกก็ทำเอานางแทบทรุด ภายใน…อัดแน่นไปด้วยเครื่องประดับล้ำค่าทุกชนิดเท่าที่จินตนาการได้







![ขย่มรัก ขย่มบัลลังก์ [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)