2 ร้องเพลง รอเนื้อคู่

เดือนพิลาสเข้ามา...ข้างหลังร้านชุลมุนเพราะไหนจะส่วนทำอาหาร ไหนจะส่วนแต่งตัว...ที่แบ่งกั้น...เพราะจะมีการแสดง...ที่จริงลุงหมูอยากจะไปจัดที่บ้าน แต่ก็จะไม่สะดวกเรื่องขนย้ายครัวใหญ่ไปด้วย...เพราะนี่เป็นงานระดับชุมนุมคนมาก ไม่ใช่แค่คนกันเองที่จะไปปาร์ตี้ที่บ้าน หล่อนเจอพ่อแล้ว พ่อเข้ามาตามหาหล่อนพอดี...หล่อนสูงไม่เท่าพ่อเพราะพ่อตัวสูงมาก...หล่อนสูงแค่ไหล่พ่อเท่านั้นเอง พ่อโอบกอดหล่อน

“พร้อมหรือยัง เหนื่อยไหมลูก”

“ไม่เหนื่อยค่ะ เดี๋ยวเปลี่ยนเสื้อผ้าแป๊บ...คิวเพลงแอนนี่มาถึงหรือยัง”

หล่อนชอบร้องเพลง...ไม่ถึงขนาดอยากเป็นนักร้องมีเทปเพลงตัวเอง แต่หล่อนก็มีแววทางนี้อยู่พอตัว...หล่อนผลัดเสื้อผ้าชุดแรกออกแล้ว...ชุดสาวอีสาน...แม่เข้ามาพอดี ดาวเรืองพิศมองลูกสาว...แววตาบอกความรักและภูมิใจ

“แอนนี่...เร้ว...ได้เวลาพอดี”

หล่อนออกมาปรากฏตัวบนหน้าเวทีแล้วขึ้นเพลง “น้องนางบ้านนา” พร้อมกับลีลาที่ซ้อมมาก่อนหน้าแล้ว ก็หล่อนดูจากเทปเพลงของอินทิราในชุดน้องนางบ้านนา...หล่อนทำเลียนแบบอินทิราได้ทุกอย่างทีเดียว...และเพลงนี้หล่อนก็เรียกเสียงปรบมือได้เกรียวกราว...ก่อนจะถอยกลับลงมายังมีเพลงคั่นอีกสามเพลงแล้วจะเป็นคิวเพลงอีกเพลงของหล่อน...ถามหาหัวใจ...ผลัดเสื้อผ้า เป็นชุดยาวแบบชุดราตรีงามเรียบแต่เหมือนโป๊เล็กๆ เพราะเป็นสายไส้ไก่พาดโยงข้ามบ่าแต่มีผ้าชีฟองลายดอกไม้บางตัดเป็นเสื้อตัวยาวสวมทับไปอีกชั้น...หล่อนก้าวขึ้นมา เริ่มต้นเพลง ถามหาหัวใจ...เพลงของพรีม...

//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

“เพลงของพรีมในชุดนี้ที่ได้รับความสำเร็จมากที่สุดคือ “ถามหาหัวใจ”

เสียงออกจะห้าวเล็กๆ ของหญิงสาวที่แต่งหน้าจัดดูขาวผ่องเหมือนผิวที่เรียกกันว่าไข่ปอกปิดบังสีผิวอันแท้จริง แม้จะเป็นยามกลางวัน...หล่อนขาวและแต่งหน้าจัด...คิ้วเข้มโก่งและตาดำทาสีเปลือกตาด้วยสีโทนเปลือกมังคุดและริมฝีปากก็เช่นเดียวกัน พิมสิริเป็นคนเข้มคมอยู่แล้ว แต่งหน้าสไตล์นี้หล่อนดูเป็นสาวสวยแบบเข้มคมผสมดุ...ยิ่งสวมเฉดเสื้อหนังกางเกงหนังด้วยแล้ว หล่อนไม่น่าจะเป็นนักร้องแนวป๊อปเลย...แต่ไม่มีใครห้ามพิมสิริได้เรื่องการแต่งตัว วันนี้หล่อนจึงออกมาปรากฏโฉมในภาพเช่นนี้...เหมือนร็อกเกอร์สาวเสียมากกว่า...

นั่นเพราะว่าหล่อนอยากร้องเพลงร็อก อยากเป็นร็อกเกอร์สาว...แต่สัตยาทำเพลงแนวป๊อบให้หล่อน

พิมสิริสังกัดค่ายเทปคิตตี้คีย์ บริษัทเทปเล็กๆ ของชายหนุ่มเจ้าของนามสัตยา...เขาเคยทำงานให้กับบริษัทค่ายเพลงยักษ์ใหญ่แห่งหนึ่งก่อนจะลาออกมา...แล้วเปิดบริษัทตัวเองโดยมีมารดาเป็นนายทุน นอกเหนือจากการทำเทปแล้วเขายังทำโฆษณา รับจัดพรีเซ้นท์งานรูปแบบต่างๆ งานไปได้ดีโดยเฉพาะการทำเพลงแบบไม่คาดฝัน สัตยาชวนหล่อนก้าวออกจากบริษัทยักษ์ใหญ่มา เขาให้คำมั่นสัญญาว่า

...เราจะไปด้วยกันนะ พรีม ผมสัญญาว่าจะทำให้พรีมประสบความสำเร็จ...

หล่อนรอบริษัทซอลต้าเรคคอร์ดมานานแล้วแต่ไม่ได้ผล...บริษัทปั้นนักร้องสาวคนอื่นๆ คนแล้วคนเล่า แต่ไม่มีคิวของหล่อนนอกจากให้รอ...สัตยาเป็นคนแต่งเพลงได้ เขามีความสามารถทางด้านดนตรี ที่จริงเขาก็เคยร้องเพลงมาก่อนแต่ดูเหมือนเขาจะออกตัวว่าเขาชอบทำเพลงหรือเป็นคนเบื้องหลังเสียมากกว่า เขาเลยคิดอยากทำเพลงแบบที่เขาชอบ

การทำงานเริ่มขัดแย้ง สัตยาขอลาออกหลังจากเป็นพนักงานประจำกินเงินเดือนแพงเอาการมาถึงสามปี...เขามีความคิดแตกต่างออกไป

เขาไม่อยากทำเพลงเพื่อเอาใจตลาด...เขาคิดว่าผู้ฟังควรจะได้ฟังเพลงอะไรก็ได้...เพลงรักสบายๆ เพลงที่มีบรรยากาศแบบที่เรียกว่าอบอุ่นดีงาม เพลงที่ไม่คำนึงถึงตลาดอย่างเดียว

แต่เมื่อเขาแต่งเพลงสี่เพลงในอัลบั้ม พรีม...พิมพ์ใจ กลับประสบความสำเร็จเกินคาด

เพลง “ถามหาหัวใจ” เพลงเอกของชุดประสบความสำเร็จในชั่วข้ามคืน...ติดอันดับเพลงตามรายการต่างๆ ทั้งช่องวิทยุ ช่องทีวีแบบฟรีทีวีและช่องเคเบิ้ล

เพลงถามหาหัวใจติดอันดับมาแล้วหกเดือนด้วยกันก่อนจะร่วงลงมาบ้างแต่ยังอยู่ในชาร์ตสิบอันดับแรกเสมอมา

อัลบั้มชุดต่อมาของพรีมก็ไม่โด่งดังเท่า...เขาออกชุดที่สองให้พรีม...โดยเปลี่ยนคนแต่งเพลงก็ไม่ประสบความสำเร็จเท่าเดิม

วันนี้เป็นวันเปิดตัวอัลบั้มชุดที่สามของพรีม...โดยเอาเพลง ถามหาหัวใจ มาทำทำนองใหม่...ใส่เข้าไปด้วย..และยังเป็นเพลงสุดฮิต

หล่อนร้องเพลงนี้...ถามหาหัวใจตอนเปิดตัวอัลบั้ม...งานยามบ่ายที่มีเลี้ยงน้ำชาและของว่างรูปแบบง่ายน่ารัก...แต่ตัวหล่อนคือสีสันที่เหมือนแปลกแยกอย่างไรชอบกล

สัตยาติงหล่อนแล้วแต่ไร้ผล...หล่อนกำลังขึ้นเพลงถามหาหัวใจ

ในคืนอันเงียบเหงา...

///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

ก้าวออกมาหน้าเวทีที่จัดขึ้นมานี้อีกหน เดือนพิลาสก็ได้รับเสียงตบมือเกรียวกราว...หล่อนหยิบเอาเพลง “ถามหาหัวใจ” มาร้อง...เสื้อผ้าสีสันอ่อนหวาน แต่งหน้าพองาม ผมรวบขึ้นแล้วปล่อยลูกผมและบางส่วนรุ่ยเหมือนไม่เจตนา...ส่งหล่อนงามเฉิดฉาย...เข้ากับเพลง...เพลงรักหวานซึ้ง...หล่อนร้องได้ดี...มีคนกล่าวกันเช่นนั้น ดีกว่าเพลงที่ฟังจากในเทป...หญิงสาว ใส่ความรู้สึกลงไปในเพลงด้วย

เพราะหล่อนเองก็ยังถามหาหัวใจ...ถามหาใครสักคนเสมอมา

จะเจอหรือไม่...ไม่อาจจะรู้ได้...

อาจจะเจอ...แต่อีกเท่าไหร่กันเล่า...

รอคอยอยู่...เจ้าชายในฝัน...เฮ้อ...ถอนใจกับตัวเองเบาๆ ร้องเพลงท่อนสุดท้ายนออกไป

“จะรอเธออยู่ตรงนี้

รอคอยคนดีเดินเข้ามาหา

หัวใจน้อยๆ อย่าเพิ่งเอ่ยคำอำลา

รออีกนิดเถิดน่า...ขอรอเธอ”