EP.8 ข้ามขั้นตอน 1/4

ฟาเรนท์...

เป็นเวลาเกือบสองอาทิตย์แล้วที่ฉันพยายามหลบหน้าธันวา เพราะหลังจากวันนั้นที่เขาไปส่งฉันที่บ้านเขาก็ตามติดฉันตลอดถ้าว่างจากเรียนเขาก็จะไปดักรอรับฉันตอนเช้า ดีหน่อยที่ตอนเย็นไม่ได้เจอกันเพราะนายนั่นเรียนถึงดึกก็มี อย่างเช่นวันนี้ก็มีข่าวลือว่ามีนักศึกษาแพทย์ต่างมหาลัยมายืนรอใครบางคนที่ลานจอดรถ เมื่อวานก็มาที่ลานเกียร์ และฉันก็รู้ว่าคนคนนั้นคือธันวา

อันที่จริงที่หลบหน้าเขาเพราะฉันไม่รู้ว่าฉันต้องทำตัวยังไงเมื่อเจอเขาอีกครั้ง ยอมรับว่าตอนนี้กำลังสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง ทั้งกลัวเรื่องที่ทำเอาไว้กับนายนั่นจะรู้ถึงหูพี่ชายฉันด้วย

"ฟา ช่วงหลัง ๆ มานี่กูเห็นมึงปีนกำแพงหลังตึกคณะกลับบ้านทุกวัน มึงมีไรป่าววะ"

ไอ้หนึ่งถามฉันขณะที่เดินลงมาจากตึกคณะ

"ไม่มีอะไร แค่ขี้เกียจเดินไกลอะ"

ฉันหันไปตอบมัน

"มึงไม่เอารถมาเรียนเกือบสองอาทิตย์แล้วนะ เป็นไรอะ"

ไอ้สองก็ยิงคำถามมาอีก

"จอดไว้ฝั่งโน้นแน่ะ พวกแกกลับได้แล้วฉันรีบ เนี่ยฝนก็จะตกแล้ว"

ฉันบอกพวกมันก่อนจะเงยหน้ามองดูท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนสีก่อนจะรีบเดินนำหน้าพวกมันออกมา เพราะไม่อยากโดนเซ้าซี้ต่อ

"เออ ๆ ระวังตกกำแพงตายนะมึง"

ไอ้หนึ่งหันมาอวยพรฉันก่อนจะตบไหล่ไอ้สองให้เดินตามไป

"อึ๊บ!"

"ไม่น่าใส่ทรงเอมาเล้ย วันหลังใส่เกงยีนส์มาดีกว่าจะได้ปีนง่ายหน่อย"

ฉันบ่นกับตัวเองก่อนจะโยนกระเป๋าสีดำแบรนด์หรูข้ามรั้วไป และตามด้วยรองเท้าส้นเข็มสีดำอีกสองข้าง ฝั่งตรงข้ามที่ฉันจะปีนข้ามไปเป็นโรงพยาบาลเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในเครือมหาลัยแถวนี้ แน่นอนว่าฉันจอดรถไว้ที่นี่แหละ

แค๊วก!

"เวรแล้ว!"

พอฉันขึ้นมานั่งคร่อมบนกำแพงได้เท่านั้นแหละ กระโปรงฉีกไปถึงเอวโน่น! ซวยจริง ๆ วันนี้

"จะนั่งแหกขาอ่อนโชว์อีกนานมั้ยครับคนสวย"

เดี๋ยวนะ... เสียงนั่น?

"นาย! ว๊าย!"

หมับ!

ยังไม่ทันที่ฉันจะได้พูดอะไรกับเจ้าของเสียงต่อ มือใหญ่ของคนที่ยืนอยู่ข้างกำแพงก็กระตุกข้อเท้าฉันแรง ๆ จนร่างของฉันร่วงลง

ตุบ!

"คิดว่าตัวเองเป็นนางเอกในละครหรือไงที่จะมีผู้ชายไปรับก่อนจะตกจากกำแพงน่ะ"

ใบหน้ากวน ๆ มองมาที่ฉันหลังจากอุ้มฉันเอาไว้ได้เรียบร้อยก่อนจะส่งยิ้มกวน ๆ มาให้

"ถึงไม่มีพระเอกมารับเหมือนในละคร แต่ตอนนี้ก็มีตัวร้ายอย่างนายอุ้มฉันไว้อยู่ปะล่ะ"

ฉันพูดพลางเลิกคิ้วใส่เขากวน ๆ คืนบ้าง

"ปล่อยฉันลงได้แล้ว"

คนที่ฉันบอกให้ปล่อยยังทำมึน ก่อนจะอุ้มฉันเดินออกไปยังลานจอดรถด้านหน้าของโรงพยาบาล

"นี่นาย ปล่อยฉันลงนะ"

"ให้ฉันปล่อยเธอลง แล้วเธอจะได้เดินโชว์ขาอ่อนให้คนไข้ฉันตกใจหรือไง"

เมื่อฉันมองไปที่กระโปรงตัวเอง ก็ต้องอยู่นิ่ง ๆ ให้เขาอุ้มต่อไปเพราะไม่มีอะไรมาโต้แย้ง ในเมื่อตอนนี้กระโปรงของฉันมันไม่ใช่การแหวกแบบธรรมดาน่ะสิ

"แล้วกระเป๋ากับรองเท้าฉันล่ะ"

"กระเป๋าพายอยู่ รองเท้าก็ใส่ไว้ในกระเป๋าฉันนี่ไง"

เอามาตั้งแต่เมื่อไหร่ทำไมฉันไม่ทันสังเกต

"เธอหลบหน้าฉันทำไม?"

คนที่อุ้มฉันอยู่หยุดเดินก่อนจะก้มหน้าลงมามองฉันด้วยแววตานิ่ง ๆ ทำให้ฉันรู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อย เพราะแววตาแบบนี้ของเขามันน่ากลัว

"ฉันไม่ได้หลบนี่"

"แค่เจอหน้าฉัน ให้ฉันไปรับไปส่ง หรือกินข้าวกับฉันมันลำบากมากหรือไง"

"ก็ฉันไม่รู้จะทำตัวยังไงเวลาอยู่กับนาย"

ฉันตอบก่อนจะหันหลับตาเพื่อหนีสายตาของคนที่มองมา จะว่าเขินก็ได้นะหรือว่าจะอายดีล่ะ

"ต้องให้เมาเท่านั้นหรือไงถึงจะทำตัวถูกเวลาอยู่กับฉันน่ะ"

แล้วเขาจะพูดให้ฉันคิดถึงเรื่องคืนนั้นทำไมเนี่ย!

"นายเลิกพูดเรื่องนั้นสักทีได้มั้ย ฉันเมาจบนะ"

"ถ้ารู้ว่าจีบยากขนาดนี้ คืนนั้นไม่น่าปล่อยให้รอดเลย"

เสียงบ่นลอย ๆ จากคนที่อุ้มฉันอยู่ดังขึ้นเหมือนตั้งใจให้ฉันได้ยินก่อนจะเดินต่อไป ไม่หนักหรือไงอุ้มตั้งนานแล้วนะ

"จะเอาฉันให้ได้เลยหรือไงห๊ะ"

ฉันถามอย่างเอาเรื่อง

"ก็คงงั้น"

"นี่นาย!"

"คนอย่างฉันถ้าได้แล้วดูแลดีนะ"

จะอมยิ้มทำไมไอ้บ้า ยิ้มอีกทีฉันจะหวั่นไหวแล้วนะ

"ว่าแต่นายมาที่นี่ทำไมอะ ตามฉันมาเหรอ"

ฉันรีบเปลี่ยนเรื่องเมื่อเห็นว่าเขากำลังพูดในเรื่องที่ทำให้ฉันลำบากใจอยู่

"เรียนหมอจะให้ไปฝึกงานที่ม่านรูดหรือไง"

กวนตีน! กำลังจะดีอยู่แล้วเชียว

"ตอบว่ามาฝึกงานก็ได้นี่ ไม่เห็นต้องกวนเลย"

"คืนนี้ไปค้างที่บ้านฉันนะ"

"อะไรนะ?"

พรึ่บ!

ไม่ทันที่ฉันจะได้ถามอะไรจากคนที่อุ้มอยู่ต่อ ร่างของฉันก็ถูกยัดเข้าไปในรถสีดำคันหนึ่งที่จอดอยู่ ก่อนที่คนบางคนจะรีบปิดประตูลงเร็ว ๆ แล้วรีบเดินวนมานั่งฝั่งคนขับราวกับว่ากลัวฉันจะหนีไป

"นี่ธันวาฉันไม่ไปนะ ไม่ค้างกับนายด้วย"

ฉันหันไปบอกพลางพยายามเปิดประตูรถ แต่เหมือนจะไม่ได้ผลเพราะประตูถูกล็อคเอาไว้

"รถคันนี้ขึ้นแล้วลงยากน่ะเสียใจด้วยนะ"

คนข้าง ๆ พูดยิ้ม ๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมากดปลายจมูกลงบนแก้มข้างหนึ่งของฉันแรง ๆ

ฟอด!

"หอมเหมือนเดิมเลย"

"ธันวา!"