ตอนที่ 14 : ข่าวลือ

ตอนที่ 14 : ข่าวลือ

ข่าวลือเริ่มต้นจากตลาดตะวันตกในเช้าวันหนึ่ง

ไม่มีผู้ใดรู้ว่าคำพูดแรกออกจากปากใคร แต่เพียงครึ่งวัน มันก็ลอยไปทั่วเมืองชิงเหอเหมือนควันไฟที่มองไม่เห็น

"หมอหญิงหลินใช้วิชาไสยศาสตร์"

"นางเย็บเนื้อคนเหมือนเย็บผ้า ไม่ใช่วิชาแพทย์แน่"

"ได้ยินว่ายาที่นางใช้มีเลือดคนผสมอยู่"

"คนที่รอดเพราะถูกสะกดวิญญาณไว้ อีกไม่นานคงต้องจ่ายคืนด้วยชีวิต"

คำพูดเหล่านี้กระซิบกันจากหน้าร้านน้ำชาไปถึงร้านขายผัก จากแผงขายผ้าไปถึงโรงเตี๊ยม จากปากคนที่ไม่เคยเห็นหลินเยว่รักษาคน ไปถึงหูคนที่เคยได้รับความช่วยเหลือจากนาง

ตอนแรกชาวบ้านหลายคนไม่เชื่อ

แต่ข่าวลือมีสิ่งหนึ่งที่น่ากลัวกว่าความจริง

มันไม่ต้องการหลักฐาน

มันต้องการเพียงความกลัว

และความกลัวแพร่ได้เร็วกว่ายาใด ๆ

รุ่งเช้าวันถัดมา หน้าสำนักแพทย์ตะวันออกที่เคยแน่นขนัดกลับเงียบลงผิดปกติ

คนไข้ที่เคยมานั่งรอตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างหายไปกว่าครึ่ง

บางคนเดินมาถึงหัวตรอกแล้วหยุด มองป้ายไม้ลงทองเหนือประตูด้วยสายตาลังเล ก่อนหันหลังกลับ

บางคนอุ้มเด็กป่วยมา แต่ถูกญาติดึงแขนไว้

"อย่าเข้าไป ได้ยินหรือไม่ นางใช้เลือดทำยา"

"แต่ลูกข้าไข้สูง"

"ไปหาหมออื่นเถอะ อย่างน้อยก็ไม่ต้องเสี่ยงวิญญาณหลุด"

หลิวซื่อได้ยินแล้วหน้าแดงด้วยความโกรธ

"เหลวไหลทั้งนั้น แม่นางหลินช่วยคนมาตั้งเท่าไร พวกเขาลืมหมดแล้วหรือ"

ป้าโจวที่กำลังต้มผ้าสะอาดถอนหายใจ

"คนบางคนไม่ลืม เพียงแต่กลัว"

อาเซิ่งยืนกำสมุดบันทึกแน่น ใบหน้าซีดด้วยความโกรธและความกังวล

"ต้องเป็นหมอหูแน่ เขาชอบใช้วิธีนี้ ตอนอยู่ร้านยา หากหมอคนใดเริ่มมีชื่อ เขาจะปล่อยข่าวว่าคนนั้นใช้ยาผิดตำรา หรือแอบค้าของปลอม"

หลินเยว่กำลังตรวจกล่องสมุนไพร นางยังคงสงบนิ่ง

"ข่าวลือฆ่าคนได้"

ทุกคนเงียบลง

นางเงยหน้าขึ้น มองออกไปหน้าสำนักแพทย์ที่บางตากว่าทุกวัน

"ถ้าคนกลัวจนไม่มารักษา คนป่วยจริงจะเสียเวลา และเวลาอาจทำให้เขาตาย"

หลิวซื่อกัดริมฝีปาก

"แล้วเราจะทำอย่างไร"

หลินเยว่ปิดกล่องยา

"รักษาคนต่อ"

อาเซิ่งชะงัก

"เท่านั้นหรือขอรับ"

"ความจริงต้องมีคนเห็น ไม่ใช่มีแต่คนพูด"

คำพูดนั้นทำให้ทุกคนเงียบไปอีกครั้ง

แต่บรรยากาศหนักอึ้งยังไม่ทันคลี่คลาย เสียงโกลาหลก็ดังขึ้นจากตลาดกลางเมือง

"มีคนล้ม"

"หญิงชราเป็นอะไรไม่รู้"

"อย่าเข้าใกล้ อาจเป็นโรคติดต่อ"

เสียงคนวิ่งผ่านหัวตรอกดังเป็นระยะ หลินเยว่หยิบกระเป๋าผ้าขึ้นทันที

ป้าโจวรีบถาม

"หมอหลิน จะไปหรือ"

"ไป"

หลิวซื่อรีบคว้าผ้าสะอาดกับน้ำต้ม

"ข้าไปด้วย"

อาเซิ่งหยิบสมุดกับถุงยาพื้นฐานตามมา

"ข้าด้วย"

ตลาดกลางเมืองยามสายเต็มไปด้วยผู้คน แต่เวลานี้กลับมีวงกว้างว่างอยู่กลางถนน

หญิงชราผู้หนึ่งนอนหมดสติอยู่บนพื้นหิน ใบหน้าแดงจัด เหงื่อออกมากในตอนแรก แต่ตอนนี้ผิวกลับแห้งและร้อน ลมหายใจเร็ว เสื้อผ้าซีดเก่าบ่งบอกว่าเป็นชาวบ้านยากจนที่คงออกมาขายของตั้งแต่เช้า

รอบตัวนางมีคนมุงดูจำนวนมาก แต่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้

แม้แต่หมอฝึกหัดจากร้านยาใกล้ ๆ ก็ยืนห่างออกไป สีหน้าหวาดหวั่น

"อาจเป็นโรคระบาด"

"อย่าแตะต้อง"

"ถ้าติดขึ้นมาทั้งตลาดจะทำอย่างไร"

หลินเยว่เดินฝ่าฝูงชนเข้าไป

มีคนจำได้ก็รีบถอย

"หมอหญิงหลินมาแล้ว"

"นางยังกล้าแตะหรือ"

"หรือเพราะนางใช้วิชาไสยศาสตร์จึงไม่กลัวโรค"

หลิวซื่อถลึงตาใส่คนพูด แต่หลินเยว่ยกมือห้าม

นางคุกเข่าลงข้างหญิงชรา ตรวจการหายใจ ชีพจร สีหน้า และอุณหภูมิผิวอย่างรวดเร็ว

ชีพจรเร็ว

ผิวร้อนจัด

ริมฝีปากแห้ง

ลิ้นแห้ง

ไม่มีผื่นผิดปกติ

ไม่มีอาการชัก

ไม่มีเลือดออก

หลินเยว่ถามเสียงดัง

"ใครรู้จักนาง"

ชายขายผักคนหนึ่งยกมืออย่างลังเล

"นางชื่อยายหลี่ ขายถั่วต้มอยู่แถวนี้"

"เช้านี้นางกินน้ำหรือยัง"

ชายคนนั้นส่ายหน้า

"ข้าเห็นนางบ่นว่าประหยัดน้ำ ไม่อยากเสียเงินซื้อชา อีกอย่างวันนี้แดดแรง นางยืนขายของมาหลายชั่วยามแล้ว"

หลินเยว่เงยหน้ามองท้องฟ้า

แดดยามสายร้อนจัด พื้นหินสะท้อนความร้อนขึ้นมาแทบแสบผิว

นางตัดสินใจทันที

"ไม่ใช่โรคระบาด"

ผู้คนฮือฮา

"แล้วนางเป็นอะไร"

"ลมแดด ร่วมกับขาดน้ำ"

หลายคนฟังไม่เข้าใจ

หลินเยว่สั่งทันที

"พานางเข้าร่ม อย่าให้คนมุง อาเซิ่ง เอาผ้าชุบน้ำเช็ดคอ รักแร้ และแขน หลิวซื่อ เตรียมน้ำต้มเย็นผสมน้ำตาลเกลืออ่อน ๆ แต่ยังไม่ต้องกรอกมาก รอให้นางรู้สึกตัวพอจะกลืนได้ก่อน"

ชายคนหนึ่งพูดแทรก

"ควรเอายาเย็นกรอกลงไปเลยไหม"

หลินเยว่ตอบเสียงเข้ม

"คนหมดสติห้ามกรอกน้ำ อาจสำลักเข้าปอด"

คำพูดนั้นทำให้คนรอบข้างเงียบลง

อาเซิ่งทำตามอย่างคล่องแคล่ว เขาเช็ดตัวหญิงชราตามจุดที่หลินเยว่สั่ง ขณะเดียวกันก็คอยดูการหายใจ

ป้าโจวที่ตามมาทีหลังช่วยกันกันคนให้ถอยออก

"ถอย ถอยออกไป ให้อากาศนางหายใจ"

หลินเยว่ใช้พัดพัดเบา ๆ ไม่ให้แรงเกินไป พร้อมเฝ้าดูสีหน้าและชีพจร

เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง หญิงชราเริ่มขยับเปลือกตา

เสียงซุบซิบรอบตัวเบาลงทันที

หลินเยว่ก้มลงถาม

"ยายหลี่ ได้ยินข้าหรือไม่"

หญิงชราค่อย ๆ ลืมตา ริมฝีปากขยับอย่างยากลำบาก

"น้ำ..."

หลินเยว่พยักหน้า

"ดี จิบทีละน้อย"

หลิวซื่อประคองถ้วยน้ำให้นางดื่มช้า ๆ หญิงชรากลืนได้ดีขึ้นทีละนิด สีหน้าแดงจัดเริ่มลดลง ลมหายใจสงบขึ้น

ผู้คนที่ยืนมุงอยู่ต่างมองตาค้าง

"ฟื้นแล้ว"

"นางฟื้นจริง ๆ"

"เมื่อครู่ยังเหมือนจะตาย"

ชายขายผักที่รู้จักยายหลี่รีบคุกเข่าลง

"หมอหลิน ขอบคุณที่ช่วยนาง"

หลินเยว่เช็ดมือด้วยผ้าสะอาด แล้วกล่าวกับคนรอบข้าง

"วันนี้แดดแรง คนที่ต้องยืนกลางแดดนานควรดื่มน้ำเป็นระยะ หาที่ร่มพัก หากเริ่มเวียนหัว ตัวร้อนมาก คลื่นไส้ หรือหมดแรง ต้องหยุดทันที อย่าฝืน"

หญิงคนหนึ่งถามอย่างลังเล

"นางไม่ได้ถูกผีแดดจับหรือ"

หลินเยว่ส่ายหน้า

"ร่างกายคนเราทนความร้อนได้จำกัด เมื่อเสียเหงื่อมากและไม่ได้ดื่มน้ำ เลือดไหลเวียนแย่ลง สมองขาดเลือดชั่วคราวจึงหมดสติ หากปล่อยไว้อาจตายได้"

คำอธิบายตรงไปตรงมา ไม่ลึกลับ ไม่ข่มขู่ และไม่ต้องมีพิธีกรรม

ผู้คนเริ่มมองหน้ากัน

บางคนกระซิบเบา ๆ

"ถ้านางใช้ไสยศาสตร์จริง เหตุใดต้องถามเรื่องแดด เรื่องน้ำ เรื่องอาการ"

"เมื่อครู่ข้าเห็นนางไม่ให้กรอกน้ำคนหมดสติด้วย นางระวังมาก"

"ข่าวลือนั่นอาจเป็นเรื่องโกหก"

คนที่เคยถอยหนีเริ่มขยับเข้ามาใกล้

หญิงคนหนึ่งที่อุ้มเด็กไข้สูงอยู่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินเข้าหาหลินเยว่

"หมอหลิน ลูกข้าไข้สูงตั้งแต่เมื่อคืน ข้าขอให้ท่านตรวจได้หรือไม่"

อีกคนรีบตามมา

"ข้าก็ปวดท้องมาสองวันแล้ว"

เพียงไม่นาน ผู้คนที่เมื่อเช้ายังหลบหน้าสำนักแพทย์กลับเริ่มเดินตามหลินเยว่กลับตรอกตะวันออก

อาเซิ่งเดินถือกระเป๋ายาอยู่ด้านหลัง สีหน้าเต็มไปด้วยความภูมิใจ

"หมอหลิน ข่าวลือเริ่มพังแล้วขอรับ"

หลินเยว่ตอบเรียบ ๆ

"ข่าวลือไม่พังด้วยคำด่า แต่พังด้วยสิ่งที่คนเห็น"

บนชั้นสองของโรงน้ำชาไม่ไกลจากตลาด หมอหูนั่งอยู่หลังม่านไม้ไผ่ ใบหน้ามืดครึ้ม

เขาเห็นทุกอย่าง

เห็นหลินเยว่ช่วยหญิงชรา

เห็นคนในตลาดเริ่มกลับไปเชื่อนาง

เห็นข่าวลือที่เขาอุตส่าห์ปล่อยออกไปเริ่มถูกความจริงกัดกร่อนต่อหน้าต่อตา

ลูกมือที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กล่าวเสียงเบา

"อาจารย์ จะทำอย่างไรต่อขอรับ"

หมอหูวางถ้วยชาลงแรงจนชาหกเลอะโต๊ะ

"คนโง่พวกนั้นเห็นนางช่วยคนครั้งเดียวก็ลืมข่าวลือหมด"

ลูกมือไม่กล้าพูด

หมอหูหรี่ตาลง ดวงตาวาววับด้วยความอาฆาต

"ในเมื่อปากคนทำลายนางไม่ได้ ก็ทำลายสิ่งที่คนเห็น"

ลูกมือสะดุ้ง

"อาจารย์หมายถึง..."

หมอหูมองออกไปยังทิศของตรอกตะวันออก

"ป้ายของนาง ทำให้คนคิดว่านางมีที่ยืนในเมืองนี้"

เขาหัวเราะเย็น

"ข้าอยากรู้ว่า หากพรุ่งนี้เช้าป้ายนั้นแตกเป็นสองท่อน คนพวกนั้นยังจะเรียกที่นั่นว่าสำนักแพทย์อีกหรือไม่"

คืนนั้น ฝนตกเบา ๆ

ตรอกตะวันออกเงียบสนิทหลังยามสาม

หลิวซื่อกับเด็กชายหลับไปแล้ว ป้าโจวกลับบ้านพักของตน อาเซิ่งนอนอยู่มุมเล็กด้านหลังสำนักแพทย์ เพราะเขาไม่มีบ้านอื่นให้กลับ

หลินเยว่นั่งตรวจบันทึกคนไข้จนดึก ก่อนดับตะเกียงและเอนตัวพักเพียงชั่วครู่

ไม่มีใครเห็นเงาชายสามคนลอบเข้ามาจากหัวตรอก

พวกเขาสวมผ้าคลุมหน้า ถือไม้ท่อนหนา เดินตรงมาหยุดหน้าสำนักแพทย์ตะวันออก

หนึ่งในนั้นเงยหน้ามองป้ายไม้ลงทองที่แขวนอยู่เหนือประตู

"นี่หรือป้ายที่อาจารย์ให้ทุบ"

อีกคนพ่นลมหายใจ

"รีบทำ อย่าให้ใครเห็น"

ไม้ท่อนแรกฟาดลงบนป้ายอย่างแรง

เสียงดังสนั่นกลางความเงียบ

อาเซิ่งที่นอนอยู่ด้านหลังสะดุ้งตื่น แต่ก่อนที่เขาจะลุกขึ้น เสียงไม้ท่อนที่สองก็ดังขึ้นอีกครั้ง

ป้ายไม้ที่สวี่ไห่สั่งทำด้วยไม้เนื้อดีสั่นสะเทือน ตัวอักษรลงทองแตกเป็นรอย

ชายทั้งสามฟาดซ้ำอย่างบ้าคลั่ง

ครั้งแล้วครั้งเล่า

จนกระทั่งเสียงแตกดังลั่น

ป้ายสำนักแพทย์ตะวันออกหักออกเป็นสองท่อน ร่วงลงมากระแทกพื้นดินเปียกฝน

อาเซิ่งวิ่งออกมาพอดี

"ใคร"

ชายชุดดำคนหนึ่งหันมาถีบเขาจนล้ม แล้วรีบวิ่งหนีไปในความมืด

หลินเยว่เปิดประตูออกมา สีหน้าเย็นลงทันทีเมื่อเห็นอาเซิ่งล้มอยู่บนพื้น

"บาดเจ็บตรงไหน"

อาเซิ่งกัดฟันลุกขึ้น

"ข้าไม่เป็นไร หมอหลิน ป้าย..."

เขาพูดไม่จบ

สายตาทุกคนจับจ้องไปยังป้ายไม้ลงทองที่แตกเป็นสองท่อนอยู่หน้าประตู

สายฝนโปรยลงบนตัวอักษร

คำว่า สำนักแพทย์ แยกออกจากคำว่า ตะวันออก

ทองที่เคยส่องประกายเปื้อนโคลน

หลิวซื่อกับเด็กชายวิ่งออกมาเมื่อได้ยินเสียง นางเห็นป้ายก็ร้องออกมา

"ผู้ใดทำชั่วเช่นนี้"

ป้าโจวที่บ้านอยู่ไม่ไกลรีบมาถึงในเวลาต่อมา สีหน้าทั้งโกรธทั้งเจ็บปวด

"ต้องเป็นพวกหมอหูแน่"

อาเซิ่งกำหมัดแน่นจนเล็บจิกฝ่ามือ

"ข้าจะไปเอาเรื่องเขา"

หลินเยว่กล่าวเสียงนิ่ง

"หยุด"

อาเซิ่งหันกลับมา ดวงตาแดงก่ำ

"แต่เขาทำลายป้ายของเรา"

"ข้ารู้"

"หมอหลิน ป้ายนี้คือหน้าตาของสำนักแพทย์"

หลินเยว่เดินไปกลางสายฝน

นางก้มลงเก็บเศษป้ายท่อนหนึ่งขึ้นมา

ตัวอักษรคำว่า แพทย์ ยังติดอยู่บนไม้นั้น ครึ่งหนึ่งเปื้อนโคลน ครึ่งหนึ่งยังมีทองจาง ๆ

นางใช้แขนเสื้อเช็ดโคลนออกอย่างช้า ๆ

ผู้คนในตรอกเริ่มเปิดประตูออกมาทีละบ้าน

แสงตะเกียงจากบ้านยากจนส่องผ่านสายฝน

เด็กที่เคยหายไข้

ชายที่เคยมาทำแผล

หญิงที่เคยคลอดลูก

คนแก่ที่เคยได้รับยา

ทุกคนยืนมองภาพหลินเยว่ถือเศษป้ายไว้เงียบ ๆ

ไม่มีใครหัวเราะ

ไม่มีใครดูแคลน

มีแต่ความโกรธที่ค่อย ๆ ลุกขึ้นในดวงตาของผู้คน

หลินเยว่เงยหน้าขึ้น

สายฝนเปียกเส้นผมและชายเสื้อของนาง แต่แววตายังคงนิ่งสงบ

"ทำลายป้ายได้"

เสียงของนางไม่ดัง แต่ทุกคนได้ยินชัด

"แต่ทำลายความจริงไม่ได้"

ตรอกตะวันออกเงียบสนิท

หลินเยว่ก้มมองเศษป้ายในมือ

"ตราบใดที่คนป่วยยังต้องการหมอ สำนักแพทย์ตะวันออกก็ยังอยู่"

ป้าโจวเดินมายืนข้างนาง

"ข้าอยู่"

หลิวซื่อเช็ดน้ำตา

"ข้าก็อยู่"

อาเซิ่งกัดฟัน ยืนตรงขึ้น

"ข้าจะทำป้ายใหม่เอง ต่อให้เขาทุบอีก ข้าก็ทำอีก"

จากนั้นเสียงหนึ่งดังขึ้นจากบ้านฝั่งตรงข้าม

"บ้านข้ามีไม้เหลือ เอาไปทำป้ายได้"

อีกเสียงหนึ่งดังตามมา

"ข้าช่วยตอก"

"ข้าช่วยลงสี"

"ข้าจะเฝ้ายามกลางคืน"

"ใครกล้ามาทุบอีก ต้องข้ามศพพวกเราก่อน"

เสียงชาวบ้านดังขึ้นทีละคน ทีละบ้าน จนเต็มทั้งตรอก

หลินเยว่มองผู้คนเหล่านั้น

หัวใจที่เคยเย็นชาเพราะผ่านความตายมานับครั้งไม่ถ้วน พลันอุ่นขึ้นอย่างเงียบงัน

หมอหูคิดว่าทำลายป้ายแล้วจะทำลายสำนักแพทย์

แต่เขาไม่เข้าใจ

สำนักแพทย์ไม่ได้อยู่บนแผ่นไม้

มันอยู่ในใจของคนที่เคยได้รับการช่วยเหลือ

และตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป สำนักแพทย์ตะวันออกไม่ได้เป็นเพียงของหลินเยว่อีกต่อไป

มันเป็นของตรอกตะวันออกทั้งตรอกแล้ว