LOGINตอนที่ 13 : ศิษย์คนที่สอง
หลังเหตุการณ์เศรษฐีเฉียนบริจาคเงิน สำนักแพทย์ตะวันออกก็ยิ่งมีคนไข้เพิ่มขึ้นทุกวัน
ป้าโจวดูแลหญิงตั้งครรภ์และเด็กได้ดีขึ้นมาก หลิวซื่อจดบันทึกคล่องกว่าเดิม เด็กชายของนางก็รู้แล้วว่าผ้าผืนใดใช้เช็ดแผล ผืนใดใช้เช็ดโต๊ะ และน้ำหม้อใดใช้ล้างมือ
แต่หลินเยว่รู้ดีว่า เท่านี้ยังไม่พอ
คนไข้เพิ่มขึ้นเร็วเกินไป
สมุนไพรต้องจัดแยก
บันทึกต้องเขียนละเอียด
ผ้าสะอาดต้องต้มทุกวัน
เครื่องมือเล็ก ๆ ต้องล้างและเก็บให้ถูกที่
หากทุกอย่างยังรอให้นางสั่งทีละอย่าง วันหนึ่งสำนักแพทย์จะล่มเพราะความวุ่นวาย ไม่ใช่เพราะไม่มีคนไข้
เช้าวันนั้น ฝนตกปรอย ๆ คนไข้จึงบางตากว่าทุกวัน
หลินเยว่กำลังตรวจบัญชีสมุนไพรอยู่ด้านใน ขณะหลิวซื่อเดินเข้ามาด้วยสีหน้าแปลก ๆ
"แม่นางหลิน มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งมาขอพบ"
"ป่วยหรือ"
"เขาบอกว่าไม่ป่วย แต่อยากขอทำงานที่สำนักแพทย์"
หลินเยว่เงยหน้าขึ้น
"พาเข้ามา"
ไม่นาน เด็กหนุ่มอายุราวสิบหกสิบเจ็ดปีก็เดินเข้ามา เสื้อผ้าเก่าแต่ซักสะอาด รูปร่างผอมสูง ใบหน้าซูบเล็กน้อย ดวงตาดำขลับเต็มไปด้วยความระวัง เขาถือห่อผ้าเล็ก ๆ ไว้แน่นราวกับเป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายในชีวิต
เมื่อเห็นหลินเยว่ เขารีบคุกเข่าลง
"ข้าชื่ออาเซิ่ง ขอหมอหลินรับข้าไว้ทำงานด้วยเถิด"
หลินเยว่มองเขานิ่ง ๆ
"ลุกขึ้นพูด"
อาเซิ่งชะงัก
"ข้า..."
"สำนักแพทย์ของข้าไม่ต้องคุกเข่าเวลาขอพูดความจริง"
เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้น ดวงตาสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนค่อย ๆ ลุกขึ้น
หลินเยว่ถาม
"เจ้าเคยทำงานที่ใดมาก่อน"
อาเซิ่งเม้มปากแน่น
"ร้านยาหมอหู"
ทันทีที่ชื่อนั้นดังขึ้น หลิวซื่อกับป้าโจวที่อยู่ข้าง ๆ ต่างหันมามอง
อาเซิ่งรีบกล่าวต่อ
"แต่ข้าไม่ได้เป็นคนของเขาแล้ว ข้าถูกไล่ออกมา"
หลินเยว่ถามเสียงเรียบ
"เพราะเหตุใด"
ใบหน้าเด็กหนุ่มซีดลง
"เขาหาว่าข้าขโมยตำรา"
หลิวซื่อขมวดคิ้ว
"เจ้าขโมยจริงหรือ"
อาเซิ่งกำห่อผ้าแน่น น้ำเสียงแหบลง
"ข้าไม่ได้เอาตำราไปขาย ไม่ได้คิดทำร้ายใคร ข้าเพียงแอบคัดลอกตำรายาตอนกลางคืน เพราะอยากเรียน ข้าเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีเงินฝากตัวเป็นศิษย์ หมอหูไม่เคยสอนข้า เขาให้ข้ากวาดพื้น ต้มยา ยกของ แต่ข้าอยากรู้ว่าสมุนไพรแต่ละชนิดใช้ทำอะไร"
เขาก้มหน้าลง
"ข้ารู้ว่าการแอบคัดลอกไม่ถูก แต่ข้าไม่รู้จะเรียนจากที่ใด"
ห้องเงียบไปครู่หนึ่ง
ป้าโจวถอนหายใจเบา ๆ
หลิวซื่อมองเด็กหนุ่มด้วยความสงสาร
หลินเยว่ไม่ได้รีบตัดสิน นางวางบัญชีสมุนไพรลงแล้วลุกขึ้น
"อยากทำงานที่สำนักแพทย์ เพราะอยากมีที่กินข้าว หรืออยากเรียนแพทย์"
อาเซิ่งเงยหน้าทันที
"ทั้งสองอย่าง แต่ข้าอยากเรียนมากกว่า"
"ถ้าให้เจ้ากวาดพื้น ต้มน้ำ ซักผ้า โดยยังไม่ได้จับยา เจ้าจะทำหรือไม่"
"ทำ"
"ถ้าให้เจ้าล้างมือวันละหลายสิบครั้ง จะทำหรือไม่"
อาเซิ่งงุนงงเล็กน้อย แต่รีบตอบ
"ทำ"
"ถ้าให้เจ้าจดบันทึกอาการคนไข้ ไม่ใช่เพียงท่องตำรา จะทำหรือไม่"
คราวนี้อาเซิ่งชะงักจริง ๆ
"จดอาการคนไข้หรือ"
หลินเยว่พยักหน้า
"ใช่"
เด็กหนุ่มพยักหน้าแรง ๆ
"ทำ ข้าทำได้ ข้าอ่านออกเขียนได้"
หลินเยว่เดินไปยังชั้นสมุนไพรที่เพิ่งจัดใหม่
"ก่อนรับเจ้า ข้าต้องรู้ว่าเจ้ารู้จริงเพียงใด"
นางหยิบถาดไม้สามใบออกมา เทสมุนไพรแห้งหลายสิบชนิดลงบนโต๊ะ ทั้งราก ใบ เปลือกไม้ เมล็ด และดอกแห้ง กลิ่นสมุนไพรลอยฟุ้งขึ้นทันที
"แยกชื่อให้ได้มากที่สุด บอกลักษณะและข้อควรระวังเท่าที่รู้"
อาเซิ่งสูดหายใจลึก
เขารู้ทันทีว่านี่คือโอกาสเดียว
เด็กหนุ่มค่อย ๆ หยิบสมุนไพรชิ้นแรกขึ้นมา
"นี่คือชะเอม ใช้ปรับรสยาและประสานตำรับ แต่ถ้าใช้มากเกินไปอาจทำให้บวมน้ำในบางคน"
หลินเยว่เลิกคิ้วเล็กน้อย
อาเซิ่งหยิบอีกชิ้น
"นี่คือขิงแห้ง ใช้ขับความเย็น แก้คลื่นไส้ แต่คนไข้ร้อนในมากไม่ควรใช้มาก"
เขาแยกต่อไปเรื่อย ๆ
เปลือกส้มแห้ง
ใบสะระแหน่
หวงฉิน
ตังกุย
เก๋ากี้
ไผ่ขม
เมล็ดชุมเห็ด
รากโบตั๋น
บางชนิดเขาบอกได้ชัด บางชนิดลังเล บางชนิดจำผิด แต่โดยรวมแล้วทำได้ดีกว่าเด็กฝึกร้านยาทั่วไปมาก
ป้าโจวมองด้วยความประหลาดใจ
"เจ้าเรียนเองจริงหรือ"
อาเซิ่งพยักหน้า
"ข้าแอบอ่านตอนกลางคืน บางครั้งถามคนงานขนยา บางครั้งเก็บเศษฉลากที่ถูกทิ้งมาเทียบกับสมุนไพร"
หลินเยว่หยิบสมุนไพรสองชนิดที่หน้าตาคล้ายกันขึ้นมา
"สองอย่างนี้ต่างกันอย่างไร"
อาเซิ่งขมวดคิ้ว มองอยู่นาน ก่อนตอบอย่างระวัง
"กลิ่นต่างกันเล็กน้อย สีของรากก็ต่าง ชนิดหนึ่งใช้ได้ อีกชนิดหากใช้ผิดอาจทำให้ท้องเสียมาก"
หลินเยว่วางลง
"ดี"
ดวงตาอาเซิ่งเป็นประกาย
"ข้าผ่านหรือไม่"
หลินเยว่มองเขาครู่หนึ่ง
"ผ่านครึ่งหนึ่ง"
ประกายนั้นดับลงครึ่งหนึ่งทันที
"อีกครึ่งคืออะไร"
"นิสัย"
หลินเยว่กล่าวชัดถ้อยชัดคำ
"สำนักแพทย์ไม่ใช่ที่อวดความรู้ คนไข้ไม่ใช่ที่ทดลองยา หากเจ้าไม่รู้ ต้องบอกว่าไม่รู้ ห้ามเดา ห้ามโกหก ห้ามให้ยาเองโดยไม่ได้รับอนุญาต และห้ามคิดว่าความอยากเรียนของเจ้าสำคัญกว่าความปลอดภัยของคนไข้"
อาเซิ่งนิ่งไป ก่อนค่อย ๆ ก้มศีรษะ
"ข้าจำไว้"
"อีกอย่าง"
"ขอรับ"
"ตำราสำคัญ แต่คนไข้สำคัญกว่า ตำราบอกว่าโรคหนึ่งควรใช้ยาอย่างหนึ่ง แต่คนไข้แต่ละคนไม่เหมือนกัน อายุไม่เท่ากัน แรงไม่เท่ากัน โรคร่วมไม่เหมือนกัน เจ้าต้องเรียนรู้จากคนจริง ไม่ใช่จากตัวอักษรอย่างเดียว"
อาเซิ่งฟังจนตาแดง
ตั้งแต่เกิดมา ไม่เคยมีหมอคนใดพูดกับเขาเช่นนี้
หมอหูเคยบอกเขาเพียงว่า "เด็กกำพร้าอย่างเจ้า กวาดพื้นให้ดี อย่าหวังแตะตำรา"
แต่หลินเยว่กลับกำลังบอกว่าเขาเรียนได้
เพียงต้องเรียนอย่างถูกต้อง
หลินเยว่หยิบผ้าสะอาดผืนหนึ่งส่งให้เขา
"ตั้งแต่วันนี้ เจ้าเป็นผู้ช่วยฝึกหัดของสำนักแพทย์ตะวันออก"
อาเซิ่งรับผ้าด้วยมือสั่น
"ขอบคุณหมอหลิน"
ป้าโจวยิ้ม
"ดีแล้ว ต่อไปข้าจะมีคนช่วยยกหม้อน้ำเสียที"
หลิวซื่อหัวเราะ
"และมีคนช่วยจดชื่อคนไข้ตอนคนเยอะ"
หลินเยว่ไม่ปล่อยให้ความซาบซึ้งอยู่นานเกินไป
นางชี้ไปยังถังน้ำ
"บทเรียนแรก ล้างมือ"
อาเซิ่งชะงัก
"ตอนนี้หรือ"
"ใช่"
เขารีบเดินไปล้างมือ แต่เพียงจุ่มน้ำแล้วถูสองครั้งก็หันกลับมา
หลินเยว่ส่ายหน้า
"ยังไม่พอ"
นางเดินไปยืนข้างถัง
"ล้างฝ่ามือ หลังมือ ซอกนิ้ว ปลายนิ้ว และเล็บ ต้องถูให้ทั่ว ไม่ใช่ให้มือเปียกพอเป็นพิธี"
อาเซิ่งทำตามอย่างตั้งใจ
หลินเยว่กล่าวต่อ
"ก่อนแตะคนไข้ต้องล้าง หลังแตะคนไข้ต้องล้าง ก่อนจัดยา หลังจับของสกปรก ต้องล้าง"
อาเซิ่งฟังแล้วตาโต
"ถ้าเช่นนั้นวันหนึ่งต้องล้างหลายสิบครั้ง"
"ใช่"
"มือไม่เปื่อยหรือ"
"ถ้ามือเปื่อยก็ดูแลมือ แต่ถ้าคนไข้ติดเชื้อเพราะมือสกปรก เขาอาจตาย"
อาเซิ่งเงียบลงทันที
บทเรียนที่สอง คือการต้มเครื่องมือ
หลินเยว่ให้เขาดูเข็ม กรรไกร มีดเล็ก และคีมไม้ที่ใช้คีบผ้า
"ทุกอย่างที่แตะแผลต้องสะอาดที่สุดเท่าที่เราทำได้"
อาเซิ่งถามอย่างไม่เข้าใจ
"เมื่อก่อนที่ร้านหมอหู เขาเพียงเช็ดด้วยผ้า"
"เช็ดด้วยผ้าสกปรก เท่ากับย้ายสิ่งสกปรกจากที่หนึ่งไปอีกที่หนึ่ง"
"แต่มองไม่เห็นว่ามีอะไรติดอยู่"
หลินเยว่หยิบเข็มขึ้นมา
"บางสิ่งที่ทำให้คนป่วย มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า"
อาเซิ่งนิ่งค้าง
คำพูดนี้เหมือนเปิดประตูบานใหม่ในหัวเขา
สิ่งที่ทำให้คนป่วย แต่มองไม่เห็น
หากเป็นหมอคนอื่นพูด เขาอาจคิดว่าเป็นภูตผี แต่เมื่อออกจากปากหลินเยว่ มันกลับดูเหมือนหลักการบางอย่างที่เขายังไม่เข้าใจ แต่สัมผัสได้ว่ามีอยู่จริง
บทเรียนที่สาม คือบันทึกคนไข้
หลินเยว่เปิดสมุดเล่มหนึ่งให้ดู
"ชื่อ อายุ อาการสำคัญ เริ่มเป็นเมื่อไร กินอะไรมา เคยใช้ยาใด รักษาอย่างไร ต้องกลับมาตรวจเมื่อไร ทุกอย่างต้องจด"
อาเซิ่งลูบหน้ากระดาษเบา ๆ
"หมอหลิน ท่านสอนข้าทั้งหมดนี้จริงหรือ"
หลินเยว่มองเขา
"ถ้าไม่สอน แล้วข้าจะรับเจ้ามาทำไม"
"แต่หมอทั่วไปไม่สอนผู้ช่วย เขากลัวผู้ช่วยเก่งแล้วแย่งวิชา"
ป้าโจวพยักหน้าเบา ๆ
"ข้อนี้จริง หมอหลายคนเก็บวิชาไว้จนตาย ศิษย์ยังไม่รู้ทั้งหมด"
หลินเยว่ปิดสมุดลง
"สำนักแพทย์จะอยู่ได้ เพราะทุกคนเก่ง ไม่ใช่เพราะหมอคนเดียว"
อาเซิ่งมองนางนิ่ง ๆ
คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่ทำให้หัวใจเขาร้อนขึ้นอย่างประหลาด
หลินเยว่กล่าวต่อ
"หากข้าไม่อยู่ แล้วมีคนไข้เลือดออก ใครต้องรู้วิธีกดแผล"
ป้าโจวตอบทันที
"ผู้ช่วย"
"หากเด็กไข้สูงมา ใครต้องรู้วิธีเช็ดตัวและป้อนน้ำ"
หลิวซื่อตอบ
"ผู้ช่วย"
"หากมีคนกินยาผิด ใครต้องอ่านบันทึกย้อนหลังได้"
อาเซิ่งตอบเสียงแผ่ว
"ผู้ช่วย"
หลินเยว่พยักหน้า
"ใช่ ดังนั้นทุกคนต้องเรียน ไม่ใช่เพื่อแย่งชื่อเสียงของข้า แต่เพื่อให้คนไข้ไม่ต้องรอข้าคนเดียว"
ในวันนั้น อาเซิ่งเริ่มงานทันที
เขาจัดสมุนไพรใหม่ตามหมวด
ยาลดไข้
ยาห้ามเลือด
ยาสำหรับท้องเสีย
สมุนไพรใช้ภายนอก
สมุนไพรต้องระวัง
เขาเขียนป้ายติดอย่างเรียบร้อย หลินเยว่ตรวจและแก้หลายจุด บางชนิดเขาจัดผิด นางก็อธิบาย ไม่ได้ดุด่า
ช่วงบ่ายมีคนไข้บาดแผลเล็กมารักษา หลินเยว่ให้อาเซิ่งยืนดูขั้นตอน
ล้างมือ
เตรียมผ้าสะอาด
ล้างแผล
สังเกตว่ามีเศษดินหรือไม้ติดหรือไม่
ปิดแผล
จดบันทึก
อาเซิ่งจดทุกคำลงในสมุดเล็กของตนเอง มือของเขาเร็ว แต่ตัวอักษรยังเป็นระเบียบ
หลินเยว่มองแล้วพยักหน้าเงียบ ๆ
เด็กคนนี้มีพรสวรรค์ และที่สำคัญกว่านั้น เขาหิวความรู้
คนเช่นนี้ หากสอนให้ถูกทาง จะเป็นกำลังสำคัญของสำนักแพทย์
เย็นวันเดียวกัน ข่าวก็เดินทางไปถึงร้านหมอหู
หมอหูกำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะ ใบหน้าซูบลงจากหลายวันที่ค้าขายตกต่ำ หลังตระกูลสวี่ถอนการค้า คนไข้จำนวนมากไม่กล้าซื้อยาลูกกลอนของเขาเหมือนก่อน
ลูกมือคนหนึ่งวิ่งเข้ามา
"อาจารย์ เกิดเรื่องแล้ว"
หมอหูตวาด
"มีเรื่องอะไรอีก"
ลูกมือกลืนน้ำลาย
"อาเซิ่ง เด็กที่ท่านเคยไล่ออกไป ตอนนี้ทำงานอยู่กับหลินเยว่ที่สำนักแพทย์ตะวันออก"
ดวงตาหมอหูหรี่ลงทันที
"อาเซิ่ง"
"ขอรับ เห็นว่าหลินเยว่รับไว้เป็นผู้ช่วย แล้วยังสอนให้เขาจัดยา จดบันทึก และดูคนไข้"
หมอหูวางถ้วยชาลงช้า ๆ
ใบหน้าเต็มไปด้วยความเย็นชา
เด็กกำพร้าที่เขาเคยเหยียบไว้ใต้เท้า
เด็กที่แอบคัดลอกตำราของเขา
เด็กที่เขาไล่ออกเพื่อให้คนทั้งเมืองรู้ว่าผู้ใดกล้าละเมิดกฎร้านยา จะไม่มีที่ยืน
บัดนี้กลับถูกหลินเยว่เก็บไปใช้
ไม่เพียงเก็บไปใช้
ยังสอนวิชาให้
หมอหูหัวเราะเย็น
"ดี ดีมาก"
ลูกมือไม่กล้าพูด
หมอหูค่อย ๆ กำมือแน่น
"หลินเยว่ เจ้าคิดจะแย่งคนไข้ของข้า แย่งชื่อเสียงของข้า แล้วยังเก็บขยะที่ข้าโยนทิ้งไปสร้างสำนักของเจ้า"
ดวงตาของเขาวาววับด้วยความอาฆาต
"เช่นนั้นข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่า ขยะก็คือขยะ วันหนึ่งมันจะย้อนกลับไปทำลายเจ้าเอง"
นอกหน้าต่างร้านยา ลมเย็นพัดผ่านถนนตลาด
ขณะที่อีกฟากหนึ่งของเมือง สำนักแพทย์ตะวันออกยังมีแสงตะเกียงสว่าง
อาเซิ่งนั่งอยู่ใต้แสงไฟ กำลังคัดลอกกฎการล้างมือและการจัดสมุนไพรลงในสมุดเล่มเล็กอย่างตั้งใจ
ป้าโจวต้มผ้าอยู่ด้านหลัง
หลิวซื่อกำลังตรวจบัญชี
หลินเยว่ยืนอยู่หน้าชั้นยา มองผู้ช่วยคนใหม่ของตนด้วยสายตาสงบ
สำนักแพทย์แห่งนี้ยังเล็ก
ยังขาดแคลน
ยังถูกจับตามองจากศัตรู
แต่วันนี้ มันมีศิษย์คนที่สองแล้ว
และเมล็ดพันธุ์ของสิ่งที่ใหญ่กว่าแพทย์หนึ่งคน
กำลังเริ่มงอกเงยอย่างเงียบงันใต้ป้ายไม้ลงทองคำว่า
สำนักแพทย์ตะวันออก
ตอนที่ 126 : ผู้ป่วยที่ถูกปล่อยกลับคืนนั้น หลินเยว่แทบไม่ได้หลับหลังหมอหลวงเจิ้งสั่งปล่อยผู้ป่วยอาการไม่หนักห้ารายกลับบ้าน นางให้เซียวอวี้เฉินส่งคนติดตามไปเฝ้าดูเงียบ ๆ พร้อมกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ต้องสังเกตว่าแต่ละบ้านใช้น้ำจากที่ใด มีใครแตะแผลหรือไม่ มีใครเริ่มมีไข้หรือไม่ และมีการใช้ผ้าร่วมกันหรือไม่เซี่ยชิงเห็นนางนั่งอยู่หน้าโต๊ะบันทึกจนดึก จึงเอาน้ำอุ่นมาให้"ท่านหัวหน้า ดื่มน้ำสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ"หลินเยว่รับถ้วยมา แต่ไม่ได้ยกดื่มทันที ดวงตายังคงมองแผนผังตรอกหลังตลาดตะวันออกที่วาดอย่างเร่งรีบ บนกระดาษมีชื่อบ้าน จุดบ่อน้ำ เส้นทางตลาด และเครื่องหมายวงกลมสีแดงที่แทนผู้ป่วยแต่ละราย"ห้าคนที่ถูกปล่อยกลับ อยู่คนละตรอกหรือไม่"เซี่ยชิงเปิดสมุดตอบ"สองคนอยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก หนึ่งคนอยู่ตรอกขายฟืน หนึ่งคนอยู่ใกล้สะพานหิน และอีกคนอยู่บ้านเช่าหลังโรงย้อมผ้าเจ้าค่ะ"หลินเยว่วางถ้วยลง"ถ้าเป็นพิษจากยาอย่างเดียว คนในบ้านที่ไม่ใช้ยาจะไม่ป่วย แต่ถ้าเป็นการติดเชื้อจากแผล ผ้า น้ำ หรือสัมผัสใกล้ชิด คนในบ้านจะเริ่มมีไข้ภายในหนึ่งถึงสองวัน"เซี่ยชิงหน้าซีด"ท่านคิดว่าจะเกิดจริงหรือเจ้าคะ"หลิน
ตอนที่ 125 : ไม่ใช่แค่พิษเรือนแยกโรคหลังสำนักแพทย์หลวงเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำต้ม ผ้าสะอาด สมุนไพร และความหวาดกลัวตั้งแต่เช้าจนถึงยามบ่าย ผู้ป่วยแผลดำจากตลาดตะวันออกเพิ่มขึ้นไม่หยุด จากสิบกว่ารายกลายเป็นสามสิบ จากสามสิบกลายเป็นเกือบห้าสิบ บางคนถูกพยุงมา บางคนถูกหามมา บางคนยังเดินได้แต่ไข้สูงจนตาลอย บางคนแผลคล้ำเหมือนถูกยากัดเนื้อ และบางคนแผลเล็กเพียงปลายนิ้วกลับมีรอยดำลามอย่างผิดธรรมชาติหลินเยว่ยืนอยู่หน้าโต๊ะบันทึกผู้ป่วย สมุดหลายเล่มถูกเปิดเรียงกัน เซี่ยชิงจดจนข้อมือแทบแข็ง ซูหนิงกับพยาบาลฝึกหัดเดินสลับเข้าออกเรือนแยกไม่หยุดเสียงหนึ่งดังขึ้นจากมุมซ้าย"ผู้ป่วยรายที่สี่สิบเอ็ดเจ้าค่ะ ไข้สูง แผลดำที่ข้อมือ ใช้ยาทาตลาดตะวันออกสองครั้ง"อีกเสียงดังจากด้านขวา"รายที่สี่สิบสอง ไข้สูง อ่อนแรง แผลดำที่ข้อเท้า ใช้ยาทาครั้งเดียว"ซูหนิงรีบเดินเข้ามา สีหน้าเคร่งเครียด"ท่านหัวหน้า รายที่สี่สิบสามไม่มีประวัติใช้ยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่เงยหน้าขึ้นทันที"แน่ใจหรือ"ซูหนิงพยักหน้า"เจ้าค่ะ เขาเป็นชายแก่ขายฟืน อยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก มีแผลถลอกเล็กที่หลังมือ เขาบอกว่าไม่ได้ซื้อยา เพราะไม่มีเงิน ลูกชายยืนย
ตอนที่ 124 : แผลประหลาดในตลาดยามเช้ายังไม่ทันสว่างเต็มที่ ประตูเรือนรักษาชั่วคราวหลังสำนักแพทย์หลวงก็ถูกเคาะรัวจนคนเฝ้าเวรสะดุ้งตื่นเสียงร้องจากด้านนอกดังปนกับเสียงลมหอบและเสียงคนพยายามพยุงกันเข้ามา"หลินหมอหญิง ช่วยด้วย""แผลของพ่อข้าดำไปหมดแล้ว""ลูกข้าไข้ขึ้นทั้งคืน""ข้าแค่ทายาแผลถลอก เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้"ซูหนิงรีบออกไปเปิดประตู เมื่อเห็นภาพตรงหน้า นางชะงักจนลมหายใจสะดุดชาวบ้านเจ็ดแปดคนยืนรวมกันอยู่หน้าประตู บางคนพยุงคนแก่ บางคนอุ้มเด็ก บางคนเดินกะเผลกด้วยขาที่พันผ้าเก่าไว้ ทุกคนมีสีหน้าแตกตื่นเหมือนเพิ่งหนีจากภัยร้ายสิ่งที่ทำให้ซูหนิงหน้าซีดคือแผลของพวกเขาบางรายเป็นเพียงรอยถลอกที่แขน แต่ขอบแผลกลับคล้ำดำผิดปกติ ผิวรอบ ๆ บวมแดงและร้อนจัด
ตอนที่ 123 : ตามล่าพ่อค้ายาฝุ่นบนถนนสายเก่าด้านตะวันตกของเมืองหลวงยังไม่ทันจางดี องครักษ์ของเซียวอวี้เฉินก็ออกจากประตูเมืองไปแล้วสามกลุ่มกลุ่มแรกตามเส้นทางเกวียนสมุนไพรกลุ่มที่สองตรวจร้านยานอกเมืองกลุ่มที่สามปลอมตัวเป็นพ่อค้ารับซื้อสมุนไพร เดินทางไปยังจุดพักม้าและโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ที่พ่อค้ายามักใช้หลบสายตาราชการเซียวอวี้เฉินยืนอยู่หน้าประตูเมือง ดวงตาคมมองรอยล้อเกวียนบนดินแห้ง"เขาหนีเร็วเกินไป"องครักษ์คนสนิทกล่าว"เหมือนรู้ล่วงหน้าว่าจะถูกตามพ่ะย่ะค่ะ"เซียวอวี้เฉินตอบเสียงเย็น"ไม่ใช่เหมือน เขารู้"เขาหันกลับไปมองกำแพงเมืองสูงใหญ่"ในคลังหลวงมีคนช่วยออกใบผ่านทาง ในประตูเมืองมีคนปล่อยผ่าน ในสำนักแพทย์มีคนรีบใช้ยา ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องบังเอิญ"องครักษ์ก้มศีรษะ"จะให้จับเจ้าหน้าที่คลังหลวงทั้งหมดหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ""จับคนที่ลงนามก่อน แต่อย่าให้ข่าวแพร่ ข้าต้องการรู้ว่าพ่อค้ายานั้นติดต่อใครก่อนออกเมือง""พ่ะย่ะค่ะ"ขณะเดียวกัน ในห้องตรวจยาของสำนักแพทย์หญิง หลินเยว่ไม่ได้ออกไปตามคนร้ายด้วยตนเองนางอยู่กับสิ่งที่คนร้ายทิ้งไว้ขวดผงสมานชีพน้ำล้างแผลของฉู่เซิงเศษผงจากถ้วยทดลองและชิ้นเนื้
ตอนที่ 122 : ผลข้างเคียงเสียงร้องของฉู่เซิงดังอยู่ในเรือนทำแผลตลอดครึ่งคืนแผลที่น่องซึ่งเมื่อวานยังเป็นเพียงแผลติดเชื้อเล็ก ๆ บัดนี้ขอบแผลกลับคล้ำลงอย่างน่ากลัว เนื้อบางส่วนแห้งแข็งเหมือนถูกไฟกัด รอบแผลบวมแดงลามออกไป ผิวร้อนจัดจนซูหนิงแตะเพียงเบา ๆ ก็รีบชักมือกลับหลินเยว่ยืนอยู่ข้างเตียง ใบหน้าเย็นสงบ แต่ดวงตาแข็งกร้าว"ยานี้ไม่ได้ช่วยสมานแผล มันกัดเนื้อ"หมอหลวงหลิวยืนอยู่มุมห้อง ใบหน้าซีดเผือด เขาอ้าปากเหมือนจะอธิบาย แต่ทุกครั้งที่มองแผลของฉู่เซิง คำพูดก็เหมือนติดอยู่ในลำคอหลินเยว่หันไปถามเสียงเรียบ"ท่านใช้ปริมาณเท่าใด"หมอหลวงหลิวกลืนน้ำลาย"เพียงเล็กน้อย""เล็กน้อยของท่านคือเท่าใด"เขาเงียบเซี่ยชิงเปิดสมุดบันทึกเสียงดัง"ไม่มีบันทึก ไม่มีเวลา ไม่มีปริมาณ ไม่มีชื่อผู้จ่ายยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่มองหมอหลวงหลิว"นี่คือเหตุผลที่ยาใหม่ต้องถูกควบคุม"ฉู่เซิงร้องครางอีกครั้ง"ขา...ข้าปวดมาก..."หลินเยว่หันกลับไปทันที"เตรียมน้ำต้มเย็นเพิ่ม ผ้าสะอาด มีดเล็ก คีม และถาดรับเนื้อตาย"ซูหนิงหน้าซีดแต่รับคำหนักแน่น"เจ้าค่ะ"หมอหลวงหลิวสะดุ้ง"เจ้าจะทำอะไร"หลินเยว่ตอบโดยไม่มองเขา"ตัดเนื้อตาย
ตอนที่ 121 : ทดลองยารุ่งเช้าวันถัดมา ยาสมานชีพทั้งสิบสองขวดถูกวางอยู่ในห้องตรวจยาชั่วคราวหลินเยว่สั่งปิดประตูหน้าต่างครึ่งหนึ่งเพื่อกันลมแรง แต่ยังเปิดช่องให้แสงส่องเข้ามาชัดเจน บนโต๊ะมีผ้าขาว กระดาษบันทึก ถ้วยกระเบื้อง น้ำต้มเย็น น้ำอุ่น มีดเล็ก เข็มคีบ และกล่องไม้สำหรับเก็บตัวอย่างเซี่ยชิงยืนอยู่ข้างนาง มือถือพู่กันพร้อมจดทุกคำซูหนิงกับอวี้หลันยืนอยู่ด้านหลัง ทั้งสองถูกสั่งให้สังเกต แต่ห้ามแตะต้องยาโดยไม่รับอนุญาตหลินเยว่หยิบขวดแรกขึ้นมาขวดกระเบื้องสีดำเล็ก ๆ ดูเรียบร้อยเกินไป ปิดผนึกอย่างดี มีกลิ่นสมุนไพรหอมเย็นลอยออกมาตั้งแต่ยังไม่เปิด แต่กลิ่นขมลึกที่ซ่อนอยู่ภายในทำให้นางไม่สบายใจ"เริ่มบันทึก"เซี่ยชิงรีบก้มลงเขียนหลินเยว่กล่าวช้า ๆ"วันที่หนึ่งของการตรวจยาสม







