Share

ตอนที่ 38 : แผลอาบยาพิษ

last update publish date: 2026-07-31 07:03:00

ตอนที่ 38 : แผลอาบยาพิษ

รุ่งเช้าหลังข่าวการลอบสังหารขุนนางจากเมืองหลวง เมืองชิงเหอทั้งเมืองตกอยู่ในความตึงเครียด

ผู้คนพากันซุบซิบอยู่ตามตลาดและโรงน้ำชา

"ได้ยินว่าคนจากเมืองหลวงถูกฆ่าตาย"

"ไม่ใช่โจรธรรมดาแน่"

"เขาเพิ่งออกจากสำนักแพทย์ของแม่นางหลินด้วย"

"หรือเรื่องนี้เกี่ยวกับพิษอีกแล้ว"

หลินเยว่ยืนอยู่หน้าสำนักแพทย์ มองผู้คนที่เดินผ่านไปมาอย่างครุ่นคิด

ชายแซ่เหวินเพิ่งจากไปเพียงวันเดียวก็ถูกลอบโจมตี

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป

เหมือนมีคนเฝ้ามองทุกความเคลื่อนไหวของเมืองชิงเหออยู่ตลอดเวลา

อาเซิ่งเดินเข้ามาพร้อมสีหน้ากังวล

"แม่นางหลิน เมื่อคืนข้าได้ยินคนพูดกันว่า คนร้ายหนีเข้าป่าหลิวดำ"

หลินเยว่พยักหน้าเบา ๆ

"แล้วเซียวอวี้เล่า"

อาเซิ่งส่ายหน้า

"ตั้งแต่เมื่อวานก็ยังไม่เห็นเขาเลย"

หลินเยว่รู้สึกใจหายเล็กน้อย

แม้ชายผู้นั้นจะบอกเสมอว่าตนเป็นเพียงพ่อค้า แต่ทุกครั้งที่เกิดเรื่อง เขามักหายตัวไปอย่างน่าประหลาด

อีกด้านหนึ่งของเมือง

ภายในป่าหลิวดำ

เงาร่างหลายสายกำลังไล่ล่ากันผ่านต้นไม้สูง

เซียวอวี้กระโจนข้ามลำธารแคบอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมจับทุกความเคลื่อนไหวของชายชุดดำที่กำลังหลบหนี

"หยุด"

เสียงของเขาดังเย็นเยียบ

นักฆ่าไม่ตอบ

กลับสะบัดมือ

ลูกดอกสามเล่มพุ่งออกมาพร้อมกัน

เซียวอวี้พลิกตัวหลบได้สองเล่ม

แต่เล่มสุดท้ายเฉี่ยวผ่านต้นแขนซ้าย

ฉึก

ความเจ็บแล่นขึ้นทันที

เขาไม่หยุดฝีเท้า

กลับเร่งความเร็วกว่าเดิม

ไม่นาน นักฆ่าคนนั้นก็ถูกต้อนจนสุดหน้าผา

ชายชุดดำหัวเราะเสียงต่ำ

"ต่อให้เจ้าจับข้าได้ ก็สายเกินไปแล้ว"

เขากัดบางสิ่งในปาก

เลือดสีดำไหลออกจากมุมปาก

ร่างทรุดลงทันที

เซียวอวี้รีบเข้าไปตรวจ

ชายผู้นั้นตายแล้ว

เขาขมวดคิ้ว

อีกแล้ว

ทุกครั้งที่เข้าใกล้ความจริง คนร้ายจะฆ่าตัวตายก่อนถูกสอบสวน

เขากำลังจะลุกขึ้น

แต่พลันรู้สึกมึนศีรษะ

สายตามัวลงชั่วครู่

เขาหันมองต้นแขน

แผลจากลูกดอกเล็กเพียงปลายนิ้ว

แต่รอบแผลเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ

"พิษ"

เขาพึมพำเบา ๆ

องครักษ์ลับสองคนรีบวิ่งเข้ามา

"ใต้เท้า"

เซียวอวี้หายใจช้าลง

"พาข้ากลับ...สำนักแพทย์ตะวันออก"

"แต่..."

"เร็ว"

ไม่นานหลังจากนั้น

หน้าสำนักแพทย์ตะวันออกก็เกิดความโกลาหล

อาเซิ่งรีบวิ่งเข้ามา

"แม่นางหลิน"

"เซียวอวี้บาดเจ็บ"

หลินเยว่รีบออกไปทันที

เมื่อเห็นชายหนุ่มที่เคยยืนสงบนิ่งอยู่เสมอ บัดนี้ใบหน้าซีด ริมฝีปากเริ่มคล้ำ และแขนซ้ายมีรอยลูกดอกเล็ก ๆ นางก็เข้าใจสถานการณ์ในทันที

"พาเข้าห้องรักษา"

องครักษ์ทั้งสองช่วยกันประคองเขาเข้าไป

เซียวอวี้ยังมีสติ

เขามองหลินเยว่

"แผลเล็กน้อย"

หลินเยว่เหลือบมองแผล

"หากเป็นแผลธรรมดา เจ้าคงไม่หน้าซีดเช่นนี้"

นางจับชีพจร

เต้นเร็ว

ผิดจังหวะเล็กน้อย

พิษกำลังเข้าสู่กระแสเลือด

หลินเยว่หันไปหาอาเซิ่ง

"ต้มน้ำ"

"เตรียมมีดเล็กที่ต้มแล้ว"

"ผ้าสะอาด"

"สมุนไพรถอนพิษที่เราศึกษาไว้"

อาเซิ่งรีบวิ่งทันที

เซียวอวี้มองนาง

"เจ้าจะทำอะไร"

หลินเยว่ตอบสั้น ๆ

"ช่วยชีวิตเจ้า"

นางใช้ผ้าสะอาดเช็ดรอบแผล

จากนั้นมองเขา

"จะเจ็บ"

เซียวอวี้ยิ้มบาง ๆ

"ข้าเคยเจ็บกว่านี้"

หลินเยว่ไม่พูดต่อ

นางใช้ปลายมีดที่ผ่านการต้มฆ่าเชื้อ กรีดขยายปากแผลเพียงเล็กน้อย

เลือดสีคล้ำไหลออกมา

อาเซิ่งหน้าเสีย

"เลือดดำ"

หลินเยว่พยักหน้า

"พิษยังอยู่บริเวณแผล"

นางใช้น้ำต้มอุ่นล้างแผลซ้ำหลายครั้ง

จากนั้นใช้สมุนไพรบดละเอียดที่มีฤทธิ์ลดการอักเสบและช่วยชะลอการดูดซึมของพิษประคบรอบแผล ก่อนพันผ้าสะอาดอย่างแน่นพอดี

"อย่าให้แผลต่ำกว่าหัวใจมาก"

นางสั่ง

"และคืนนี้ห้ามเขาหลับลึก"

อาเซิ่งตกใจ

"เพราะเหตุใด"

"พิษบางชนิดกดการหายใจ"

เซียวอวี้หัวเราะเบา ๆ

"เจ้าพูดเหมือนข้าจะตาย"

หลินเยว่สบตาเขา

"ข้ายังไม่ยอมให้เจ้าตาย"

คำตอบนั้นทำให้ห้องเงียบไปชั่วครู่

แม้แต่อาเซิ่งยังแอบยิ้ม

ตกเย็น

พิษเริ่มแสดงอาการมากขึ้น

เซียวอวี้มีไข้สูง

เหงื่อไหลไม่หยุด

ร่างกายสั่นเป็นระยะ

หลินเยว่เปลี่ยนผ้าประคบเย็นครั้งแล้วครั้งเล่า ตรวจชีพจรทุกครึ่งชั่วยาม และให้ดื่มน้ำทีละน้อย

ป้าโจวเดินเข้ามา

"แม่นางหลิน พักบ้างเถิด"

หลินเยว่าส่ายหน้า

"ยังไม่ได้"

นางมองชายหนุ่มบนเตียง

ไข้สูงเช่นนี้อันตราย

โดยเฉพาะหากพิษเริ่มกระทบระบบประสาท

ยิ่งดึก

ไข้ยิ่งสูง

เซียวอวี้เริ่มละเมอ

ตอนแรกเป็นเพียงเสียงเบา ๆ

ฟังไม่ชัด

จากนั้นคำพูดเริ่มชัดขึ้น

"อย่า..."

"ถอย..."

"คุ้มกัน..."

น้ำเสียงของเขาไม่เหมือนพ่อค้าเลย

กลับเหมือนคนที่เคยสั่งการผู้คนจำนวนมาก

หลินเยว่เปลี่ยนผ้าบนหน้าผากให้

แล้วพลันได้ยินคำหนึ่ง

"เสด็จพ่อ..."

มือของนางหยุดชั่วครู่

เซียวอวี้ยังละเมอต่อ

"ลูก...มาไม่ทัน..."

"ขออภัย..."

เสียงนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

หลินเยว่ขมวดคิ้ว

เสด็จพ่อ

คำนี้ไม่ใช่คำที่พ่อค้าธรรมดาจะใช้

นางเคยสงสัยมานาน

ทั้งท่าทาง

วิชาดาบ

การสั่งการผู้คน

องครักษ์ลับ

และบาดแผลทั่วร่าง

ทุกอย่างล้วนไม่ใช่ของคนค้าขาย

คืนนี้ ความสงสัยยิ่งหนักแน่นขึ้น

เซียวอวี้อาจเป็นคนของราชวงศ์จริง ๆ

แต่เหตุใดเขาจึงปิดบังฐานะ

และเหตุใดจึงมาอยู่เมืองชิงเหอ

กลางดึก

ไข้ของเขาค่อย ๆ ลดลงเล็กน้อย

หลินเยว่ถอนหายใจอย่างโล่งอก

นางลุกขึ้นไปเปลี่ยนน้ำ

ขณะนั้นเอง

เซียวอวี้ขยับตัวเบา ๆ

มือที่วางอยู่ข้างเอวสะบัดออก

วัตถุชิ้นหนึ่งหล่นลงพื้น

กริ๊ก

เสียงหยกกระทบพื้นดังแผ่ว

หลินเยว่ก้มลงมอง

เป็นป้ายหยกสีขาวนวล

แกะสลักอย่างประณีต

ด้านหน้าเป็นลายมังกรเมฆ

ด้านหลังสลักอักษรเพียงตัวเดียว

"อวี้"

เหนืออักษรนั้น

มีตราประจำราชวงศ์ที่นางเคยเห็นจากเอกสารของเจ้าเมือง

หัวใจของหลินเยว่เต้นแรง

นางค่อย ๆ หยิบป้ายหยกขึ้นมา

น้ำหนักของมันไม่มาก

แต่กลับทำให้ความจริงทั้งหมดหนักอึ้งขึ้นในทันที

ป้ายหยกเช่นนี้

ไม่มีทางเป็นของพ่อค้า

ยิ่งตราราชวงศ์ที่สลักไว้อย่างละเอียด ยิ่งเป็นสิ่งที่คนธรรมดาไม่มีสิทธิ์ครอบครอง

หลินเยว่กำป้ายหยกไว้แน่น

นางหันกลับไปมองเซียวอวี้ที่ยังหลับเพราะพิษ

ชายผู้เคยอ้างว่าตนเป็นเพียงพ่อค้า

แท้จริงแล้วคือผู้ใด

คำตอบกำลังอยู่ในมือของนาง

และเมื่อเซียวอวี้ฟื้นขึ้นมา

หลินเยว่รู้ดีว่า

นางจะไม่อาจแสร้งทำเป็นไม่เคยเห็นป้ายหยกชิ้นนี้ได้อีกต่อไป

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์   ตอนที่ 126 : ผู้ป่วยที่ถูกปล่อยกลับ

    ตอนที่ 126 : ผู้ป่วยที่ถูกปล่อยกลับคืนนั้น หลินเยว่แทบไม่ได้หลับหลังหมอหลวงเจิ้งสั่งปล่อยผู้ป่วยอาการไม่หนักห้ารายกลับบ้าน นางให้เซียวอวี้เฉินส่งคนติดตามไปเฝ้าดูเงียบ ๆ พร้อมกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ต้องสังเกตว่าแต่ละบ้านใช้น้ำจากที่ใด มีใครแตะแผลหรือไม่ มีใครเริ่มมีไข้หรือไม่ และมีการใช้ผ้าร่วมกันหรือไม่เซี่ยชิงเห็นนางนั่งอยู่หน้าโต๊ะบันทึกจนดึก จึงเอาน้ำอุ่นมาให้"ท่านหัวหน้า ดื่มน้ำสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ"หลินเยว่รับถ้วยมา แต่ไม่ได้ยกดื่มทันที ดวงตายังคงมองแผนผังตรอกหลังตลาดตะวันออกที่วาดอย่างเร่งรีบ บนกระดาษมีชื่อบ้าน จุดบ่อน้ำ เส้นทางตลาด และเครื่องหมายวงกลมสีแดงที่แทนผู้ป่วยแต่ละราย"ห้าคนที่ถูกปล่อยกลับ อยู่คนละตรอกหรือไม่"เซี่ยชิงเปิดสมุดตอบ"สองคนอยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก หนึ่งคนอยู่ตรอกขายฟืน หนึ่งคนอยู่ใกล้สะพานหิน และอีกคนอยู่บ้านเช่าหลังโรงย้อมผ้าเจ้าค่ะ"หลินเยว่วางถ้วยลง"ถ้าเป็นพิษจากยาอย่างเดียว คนในบ้านที่ไม่ใช้ยาจะไม่ป่วย แต่ถ้าเป็นการติดเชื้อจากแผล ผ้า น้ำ หรือสัมผัสใกล้ชิด คนในบ้านจะเริ่มมีไข้ภายในหนึ่งถึงสองวัน"เซี่ยชิงหน้าซีด"ท่านคิดว่าจะเกิดจริงหรือเจ้าคะ"หลิน

  • หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์   ตอนที่ 125 : ไม่ใช่แค่พิษ

    ตอนที่ 125 : ไม่ใช่แค่พิษเรือนแยกโรคหลังสำนักแพทย์หลวงเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำต้ม ผ้าสะอาด สมุนไพร และความหวาดกลัวตั้งแต่เช้าจนถึงยามบ่าย ผู้ป่วยแผลดำจากตลาดตะวันออกเพิ่มขึ้นไม่หยุด จากสิบกว่ารายกลายเป็นสามสิบ จากสามสิบกลายเป็นเกือบห้าสิบ บางคนถูกพยุงมา บางคนถูกหามมา บางคนยังเดินได้แต่ไข้สูงจนตาลอย บางคนแผลคล้ำเหมือนถูกยากัดเนื้อ และบางคนแผลเล็กเพียงปลายนิ้วกลับมีรอยดำลามอย่างผิดธรรมชาติหลินเยว่ยืนอยู่หน้าโต๊ะบันทึกผู้ป่วย สมุดหลายเล่มถูกเปิดเรียงกัน เซี่ยชิงจดจนข้อมือแทบแข็ง ซูหนิงกับพยาบาลฝึกหัดเดินสลับเข้าออกเรือนแยกไม่หยุดเสียงหนึ่งดังขึ้นจากมุมซ้าย"ผู้ป่วยรายที่สี่สิบเอ็ดเจ้าค่ะ ไข้สูง แผลดำที่ข้อมือ ใช้ยาทาตลาดตะวันออกสองครั้ง"อีกเสียงดังจากด้านขวา"รายที่สี่สิบสอง ไข้สูง อ่อนแรง แผลดำที่ข้อเท้า ใช้ยาทาครั้งเดียว"ซูหนิงรีบเดินเข้ามา สีหน้าเคร่งเครียด"ท่านหัวหน้า รายที่สี่สิบสามไม่มีประวัติใช้ยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่เงยหน้าขึ้นทันที"แน่ใจหรือ"ซูหนิงพยักหน้า"เจ้าค่ะ เขาเป็นชายแก่ขายฟืน อยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก มีแผลถลอกเล็กที่หลังมือ เขาบอกว่าไม่ได้ซื้อยา เพราะไม่มีเงิน ลูกชายยืนย

  • หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์   ตอนที่ 124 : แผลประหลาดในตลาด

    ตอนที่ 124 : แผลประหลาดในตลาดยามเช้ายังไม่ทันสว่างเต็มที่ ประตูเรือนรักษาชั่วคราวหลังสำนักแพทย์หลวงก็ถูกเคาะรัวจนคนเฝ้าเวรสะดุ้งตื่นเสียงร้องจากด้านนอกดังปนกับเสียงลมหอบและเสียงคนพยายามพยุงกันเข้ามา"หลินหมอหญิง ช่วยด้วย""แผลของพ่อข้าดำไปหมดแล้ว""ลูกข้าไข้ขึ้นทั้งคืน""ข้าแค่ทายาแผลถลอก เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้"ซูหนิงรีบออกไปเปิดประตู เมื่อเห็นภาพตรงหน้า นางชะงักจนลมหายใจสะดุดชาวบ้านเจ็ดแปดคนยืนรวมกันอยู่หน้าประตู บางคนพยุงคนแก่ บางคนอุ้มเด็ก บางคนเดินกะเผลกด้วยขาที่พันผ้าเก่าไว้ ทุกคนมีสีหน้าแตกตื่นเหมือนเพิ่งหนีจากภัยร้ายสิ่งที่ทำให้ซูหนิงหน้าซีดคือแผลของพวกเขาบางรายเป็นเพียงรอยถลอกที่แขน แต่ขอบแผลกลับคล้ำดำผิดปกติ ผิวรอบ ๆ บวมแดงและร้อนจัด

  • หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์   ตอนที่ 123 : ตามล่าพ่อค้ายา

    ตอนที่ 123 : ตามล่าพ่อค้ายาฝุ่นบนถนนสายเก่าด้านตะวันตกของเมืองหลวงยังไม่ทันจางดี องครักษ์ของเซียวอวี้เฉินก็ออกจากประตูเมืองไปแล้วสามกลุ่มกลุ่มแรกตามเส้นทางเกวียนสมุนไพรกลุ่มที่สองตรวจร้านยานอกเมืองกลุ่มที่สามปลอมตัวเป็นพ่อค้ารับซื้อสมุนไพร เดินทางไปยังจุดพักม้าและโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ที่พ่อค้ายามักใช้หลบสายตาราชการเซียวอวี้เฉินยืนอยู่หน้าประตูเมือง ดวงตาคมมองรอยล้อเกวียนบนดินแห้ง"เขาหนีเร็วเกินไป"องครักษ์คนสนิทกล่าว"เหมือนรู้ล่วงหน้าว่าจะถูกตามพ่ะย่ะค่ะ"เซียวอวี้เฉินตอบเสียงเย็น"ไม่ใช่เหมือน เขารู้"เขาหันกลับไปมองกำแพงเมืองสูงใหญ่"ในคลังหลวงมีคนช่วยออกใบผ่านทาง ในประตูเมืองมีคนปล่อยผ่าน ในสำนักแพทย์มีคนรีบใช้ยา ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องบังเอิญ"องครักษ์ก้มศีรษะ"จะให้จับเจ้าหน้าที่คลังหลวงทั้งหมดหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ""จับคนที่ลงนามก่อน แต่อย่าให้ข่าวแพร่ ข้าต้องการรู้ว่าพ่อค้ายานั้นติดต่อใครก่อนออกเมือง""พ่ะย่ะค่ะ"ขณะเดียวกัน ในห้องตรวจยาของสำนักแพทย์หญิง หลินเยว่ไม่ได้ออกไปตามคนร้ายด้วยตนเองนางอยู่กับสิ่งที่คนร้ายทิ้งไว้ขวดผงสมานชีพน้ำล้างแผลของฉู่เซิงเศษผงจากถ้วยทดลองและชิ้นเนื้

  • หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์   ตอนที่ 122 : ผลข้างเคียง

    ตอนที่ 122 : ผลข้างเคียงเสียงร้องของฉู่เซิงดังอยู่ในเรือนทำแผลตลอดครึ่งคืนแผลที่น่องซึ่งเมื่อวานยังเป็นเพียงแผลติดเชื้อเล็ก ๆ บัดนี้ขอบแผลกลับคล้ำลงอย่างน่ากลัว เนื้อบางส่วนแห้งแข็งเหมือนถูกไฟกัด รอบแผลบวมแดงลามออกไป ผิวร้อนจัดจนซูหนิงแตะเพียงเบา ๆ ก็รีบชักมือกลับหลินเยว่ยืนอยู่ข้างเตียง ใบหน้าเย็นสงบ แต่ดวงตาแข็งกร้าว"ยานี้ไม่ได้ช่วยสมานแผล มันกัดเนื้อ"หมอหลวงหลิวยืนอยู่มุมห้อง ใบหน้าซีดเผือด เขาอ้าปากเหมือนจะอธิบาย แต่ทุกครั้งที่มองแผลของฉู่เซิง คำพูดก็เหมือนติดอยู่ในลำคอหลินเยว่หันไปถามเสียงเรียบ"ท่านใช้ปริมาณเท่าใด"หมอหลวงหลิวกลืนน้ำลาย"เพียงเล็กน้อย""เล็กน้อยของท่านคือเท่าใด"เขาเงียบเซี่ยชิงเปิดสมุดบันทึกเสียงดัง"ไม่มีบันทึก ไม่มีเวลา ไม่มีปริมาณ ไม่มีชื่อผู้จ่ายยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่มองหมอหลวงหลิว"นี่คือเหตุผลที่ยาใหม่ต้องถูกควบคุม"ฉู่เซิงร้องครางอีกครั้ง"ขา...ข้าปวดมาก..."หลินเยว่หันกลับไปทันที"เตรียมน้ำต้มเย็นเพิ่ม ผ้าสะอาด มีดเล็ก คีม และถาดรับเนื้อตาย"ซูหนิงหน้าซีดแต่รับคำหนักแน่น"เจ้าค่ะ"หมอหลวงหลิวสะดุ้ง"เจ้าจะทำอะไร"หลินเยว่ตอบโดยไม่มองเขา"ตัดเนื้อตาย

  • หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์   ตอนที่ 121 : ทดลองยา

    ตอนที่ 121 : ทดลองยารุ่งเช้าวันถัดมา ยาสมานชีพทั้งสิบสองขวดถูกวางอยู่ในห้องตรวจยาชั่วคราวหลินเยว่สั่งปิดประตูหน้าต่างครึ่งหนึ่งเพื่อกันลมแรง แต่ยังเปิดช่องให้แสงส่องเข้ามาชัดเจน บนโต๊ะมีผ้าขาว กระดาษบันทึก ถ้วยกระเบื้อง น้ำต้มเย็น น้ำอุ่น มีดเล็ก เข็มคีบ และกล่องไม้สำหรับเก็บตัวอย่างเซี่ยชิงยืนอยู่ข้างนาง มือถือพู่กันพร้อมจดทุกคำซูหนิงกับอวี้หลันยืนอยู่ด้านหลัง ทั้งสองถูกสั่งให้สังเกต แต่ห้ามแตะต้องยาโดยไม่รับอนุญาตหลินเยว่หยิบขวดแรกขึ้นมาขวดกระเบื้องสีดำเล็ก ๆ ดูเรียบร้อยเกินไป ปิดผนึกอย่างดี มีกลิ่นสมุนไพรหอมเย็นลอยออกมาตั้งแต่ยังไม่เปิด แต่กลิ่นขมลึกที่ซ่อนอยู่ภายในทำให้นางไม่สบายใจ"เริ่มบันทึก"เซี่ยชิงรีบก้มลงเขียนหลินเยว่กล่าวช้า ๆ"วันที่หนึ่งของการตรวจยาสม

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status