MasukShare
ตอนที่ 47 ระหว่างทาง
Tanggal publikasi:
2026-08-03 05:57:20ตอนที่ 47 ระหว่างทาง
สายลมยามเช้าพัดผ่านทุ่งข้าวสีเขียวที่ทอดยาวสุดสายตา ขบวนราชสำนักเคลื่อนตัวไปตามถนนหลวงอย่างเป็นระเบียบ ธงประจำราชวงศ์โบกสะบัดเหนือรถม้าคันหน้า ทหารองครักษ์ขี่ม้าคุ้มกันทั้งด้านหน้าและด้านหลังอย่างเข้มงวด
หลินเยว่นั่งอยู่ภายในรถม้า ข้างกายเต็มไปด้วยหีบไม้บรรจุเครื่องมือแพทย์ ยาสมุนไพร และสมุดบันทึกที่นางเขียนไว้ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา
แม้จะออกจากเมืองชิงเหอมาได้หลายวัน แต่นางยังคงเปิดสมุดจดบันทึกเพิ่มเติมอยู่เสมอ
เซียวอวี้เฉินควบม้าอยู่ด้านนอก
นับตั้งแต่เปิดเผยฐานะที่แท้จริง เขาไม่ได้สร้างระยะห่างจากนางแต่อย่างใด
ตรงกันข้าม เขากลับพูดคุยกับนางมากขึ้น
เมื่อถึงเวลาเที่ยง ขบวนหยุดพักริมลำธาร
หลินเยว่ลงจากรถม้าทันที
สิ่งแรกที่นางทำไม่ใช่รับประทานอาหาร
แต่เดินไปตรวจดูบาดแผลของทหารที่ได้รับบาดเจ็บจากเหตุลอบสังหารเมื่อคืนก่อน
ทหารหนุ่มรีบลุกขึ้นคำนับ
"หมอหลิน"
นางยกมือห้าม
"นั่งลง"
"หากแผลยังไม่หาย อย่าฝืนเคลื่อนไหวมาก"
นางเปิดผ้าพันแผลออกอย่างระมัดระวัง
บาดแผลเริ่มสมานดี ไม่มีหนอง ไม่มีรอยแดง
หลินเยว่ยิ้มบาง
"อีกสามวันก็เปลี่ยนผ้าเพียงวันละครั้ง"
ทหารหนุ่มยิ้มกว้าง
"ขอบพระคุณขอรับ"
เซียวอวี้เฉินเดินเข้ามา
"เจ้าตรวจคนเจ็บทุกวัน"
หลินเยว่พยักหน้า
"หมอที่ดีไม่เพียงรักษา"
"แต่ต้องติดตามอาการด้วย"
เซียวอวี้เฉินมองนางครู่หนึ่ง
ก่อนกล่าวยิ้ม ๆ
"ข้าคงไม่มีวันเถียงเจ้าเรื่องการรักษาได้"
หลินเยว่หัวเราะเบา
"ดีแล้ว"
"คนไข้ที่เชื่อหมอมีโอกาสหายมากกว่า"
องครักษ์ที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ อมยิ้ม
พวกเขาไม่เคยเห็นอ๋องเจ็ดสนทนาอย่างผ่อนคลายเช่นนี้กับผู้ใดมาก่อน
หลังพักเพียงไม่นาน ขบวนก็ออกเดินทางต่อ
เมื่อเข้าสู่ช่วงบ่าย ถนนเริ่มแคบลงและตัดผ่านหมู่บ้านเล็กแห่งหนึ่ง
แต่ยังไม่ทันเข้าไปถึง
เสียงร้องไห้ก็ดังขึ้นจากด้านหน้า
ชายวัยกลางคนวิ่งออกมาขวางถนน
ก่อนคุกเข่าลง
"ช่วยด้วย"
"ช่วยชาวบ้านด้วย"
ทหารรีบเข้าขวาง
เซียวอวี้เฉินยกมือห้าม
"เกิดอะไรขึ้น"
ชายผู้นั้นน้ำตาคลอ
"เมื่อคืนหมู่บ้านจัดงานฉลองเก็บเกี่ยว"
"หลังรับประทานอาหาร ทุกคนเริ่มอาเจียน"
"บางคนถ่ายไม่หยุด"
"หลายคนหมดสติ"
"หมอในหมู่บ้านช่วยไม่ได้"
หลินเยว่ได้ยินก็รีบลงจากรถม้าทันที
"พาข้าไป"
เซียวอวี้เฉินหันไปสั่งองครักษ์
"ตั้งค่ายชั่วคราว"
"ช่วยหมอหลินทุกอย่าง"
เมื่อทั้งคณะเข้าไปในหมู่บ้าน ภาพตรงหน้าทำให้หลายคนตกใจ
ชาวบ้านนอนเรียงกันอยู่เต็มลาน
เด็กเล็กร้องไห้
ผู้ใหญ่หลายคนอาเจียนไม่หยุด
บางคนอ่อนแรงจนลุกไม่ขึ้น
หลินเยว่เดินตรวจเพียงไม่กี่คนก็เริ่มเข้าใจสถานการณ์
นางตะโกนทันที
"แยกคนป่วย"
"ผู้ที่ยังรู้สึกตัวให้อยู่ฝั่งซ้าย"
"ผู้ที่หมดสติให้อยู่ใต้ต้นไม้"
"เด็กเล็กอยู่ด้านหน้า"
"ผู้ที่อาเจียนรุนแรงให้นำหม้อน้ำสะอาดมา"
ชาวบ้านรีบทำตามทันที
เซียวอวี้เฉินเองก็ลงจากม้า
ช่วยเคลื่อนย้ายผู้ป่วยด้วยตนเอง
หลินเยว่รีบต้มน้ำ
นางให้คนเติมเกลือและน้ำตาลลงไป
หญิงชราคนหนึ่งถามอย่างสงสัย
"เหตุใดต้องใส่เช่นนี้"
หลินเยว่ตอบขณะคนส่วนผสม
"ผู้ที่อาเจียนและถ่ายมาก"
"ร่างกายจะสูญเสียน้ำ"
"น้ำกับเกลือจะช่วยให้มีแรง"
จากนั้นนางเดินตรวจเด็กชายวัยประมาณหกขวบ
ริมฝีปากซีด
ดวงตาตอบสนองช้า
นางรีบป้อนน้ำทีละน้อย
"อย่าให้ดื่มรวดเดียว"
"จะอาเจียนอีก"
แม่ของเด็กรีบพยักหน้า
"ข้าจะจำไว้"
ไม่นาน หลินเยว่ก็เดินไปยังโรงครัวของหมู่บ้าน
หม้อหลายใบยังวางอยู่บนเตา
เศษอาหารยังเหลืออยู่จำนวนหนึ่ง
นางเปิดฝาหม้อทีละใบ
ดมกลิ่นอย่างละเอียด
จากนั้นหยิบเนื้อหมูชิ้นหนึ่งขึ้นมาดู
สีของเนื้อเริ่มคล้ำ
มีกลิ่นเปรี้ยวอ่อน ๆ
หลินเยว่ขมวดคิ้ว
นางเดินไปถามหัวหน้าหมู่บ้าน
"เนื้อนี้เตรียมตั้งแต่เมื่อใด"
ชายชราตอบ
"เมื่อวานเช้า"
"เพราะต้องเลี้ยงคนทั้งหมู่บ้าน"
"จึงปรุงไว้ตั้งแต่กลางวัน"
หลินเยว่พยักหน้า
"หลังปรุงแล้วเก็บไว้ที่ใด"
"วางไว้ในโรงครัว"
"อากาศร้อนหรือไม่"
"ร้อนมาก"
นางถอนหายใจเบา ๆ
"พบสาเหตุแล้ว"
ชาวบ้านหลายคนรีบล้อมเข้ามา
"เกิดอะไรขึ้น"
หลินเยว่ชี้ไปยังหม้ออาหาร
"อาหารบูด"
"อากาศร้อนทำให้อาหารเสีย"
"เมื่อรับประทานเข้าไป"
"จึงเกิดอาการอาหารเป็นพิษ"
ชายหนุ่มคนหนึ่งตกใจ
"แต่กลิ่นแทบไม่ต่างจากเดิม"
หลินเยว่ตอบ
"อาหารเสียบางชนิด"
"ยังไม่เปลี่ยนกลิ่นมาก"
"แต่เชื้อโรคเพิ่มจำนวนแล้ว"
"ต่อไปหากปรุงอาหารไว้ล่วงหน้า"
"ต้องอุ่นให้เดือดก่อนรับประทาน"
"และอย่าเก็บไว้นาน"
ทุกคนต่างพยักหน้า
ตลอดทั้งบ่าย หลินเยว่เดินรักษาผู้ป่วยไม่หยุด
นางจัดลำดับอาการ
ผู้ที่รุนแรงได้รับการดูแลก่อน
ผู้ที่อาการดีขึ้นช่วยดูแลผู้อื่น
เซียวอวี้เฉินยืนมองอยู่เงียบ ๆ
เขาเห็นเพียงไม่กี่คำสั่งของนาง
แต่ความโกลาหลกลับกลายเป็นความมีระเบียบ
ไม่มีผู้ใดตะโกนสับสนอีก
ทุกคนรู้หน้าที่ของตนเอง
เมื่อดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ
เด็กชายคนแรกที่หมดสติค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
แม่ของเด็กถึงกับร้องไห้ออกมา
"ฟื้นแล้ว"
จากนั้นผู้ป่วยคนอื่นก็เริ่มดีขึ้นทีละคน
เสียงครวญครางค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเสียงพูดคุย
หัวหน้าหมู่บ้านคุกเข่าลงต่อหน้าหลินเยว่
"หมอหลิน"
"ท่านช่วยชีวิตทั้งหมู่บ้าน"
หลินเยว่รีบประคองเขาขึ้น
"ข้าเพียงทำหน้าที่หมอ"
หัวหน้าหมู่บ้านกล่าวเสียงหนักแน่น
"ไม่"
"ท่านช่วยพวกเราทั้งหมด"
ข่าวเรื่องหมอหญิงจากขบวนราชสำนักช่วยชีวิตทั้งหมู่บ้านแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว
ก่อนที่ขบวนจะออกเดินทางต่อ
พ่อค้าเร่ที่ผ่านหมู่บ้านก็รีบนำข่าวไปเล่าตามเมืองต่าง ๆ
เมื่อขบวนพักที่โรงเตี๊ยมในคืนถัดมา
เจ้าของโรงเตี๊ยมรีบออกมาต้อนรับ
"ท่านคือหมอหญิงที่ช่วยหมู่บ้านใช่หรือไม่"
หลินเยว่แปลกใจ
"เจ้ารู้ได้อย่างไร"
เจ้าของโรงเตี๊ยมหัวเราะ
"ข่าวเดินทางเร็วกว่ารถม้าเสียอีก"
"ทุกคนต่างพูดถึงท่าน"
ระหว่างรับประทานอาหาร
คนเดินทางจากอีกเมืองก็พูดขึ้น
"ได้ยินว่ามีหมอหญิงคนหนึ่ง"
"ช่วยทั้งหมู่บ้านจากอาหารเป็นพิษ"
อีกคนกล่าวเสริม
"เขาเรียกนางว่า"
ชายชราหยุดครู่หนึ่ง
ก่อนพูดด้วยแววตาชื่นชม
"หมอหญิงแห่งแผ่นดิน"
ทั้งโรงเตี๊ยมเงียบลงชั่วขณะ
หลินเยว่ยิ้มอย่างเก้อเขิน
"ข้าไม่คู่ควรกับชื่อนั้น"
เซียวอวี้เฉินซึ่งนั่งอยู่ข้างกันกล่าวเบา ๆ
"ผู้คนไม่ได้ตั้งชื่อนี้เพราะฐานะของเจ้า"
"แต่เพราะสิ่งที่เจ้าทำ"
หลินเยว่สบตาเขา
ก่อนยิ้มบาง ๆ
ไม่มีคำพูดใดต่อจากนั้น
แต่รอยยิ้มของทั้งสองกลับเต็มไปด้วยความเข้าใจ
รุ่งเช้าของวันต่อมา
ขบวนราชสำนักออกเดินทางอีกครั้ง
ถนนเริ่มกว้างขึ้น
ผู้คนหนาแน่นขึ้น
เกวียนสินค้าแล่นสวนกันไม่ขาดสาย
เมื่อขึ้นสู่เนินเขาลูกสุดท้าย
องครักษ์ที่ขี่นำหน้าชี้ไปยังเส้นขอบฟ้า
"ท่านอ๋อง"
"เมืองหลวงอยู่เบื้องหน้าแล้ว"
หลินเยว่เปิดม่านรถม้าออกช้า ๆ
เบื้องหน้าไกลลิบ
กำแพงเมืองขนาดมหึมาตั้งตระหง่านท่ามกลางแสงอาทิตย์
หอคอยสูงเรียงรายสุดสายตา
เมืองหลวง
ศูนย์กลางอำนาจของทั้งแผ่นดิน
และสถานที่ที่ทั้งโอกาสกับอันตราย
กำลังรอคอยหลินเยว่และเซียวอวี้เฉินอยู่เบื้องหน้า
Bab terbaru
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 126 : ผู้ป่วยที่ถูกปล่อยกลับ
ตอนที่ 126 : ผู้ป่วยที่ถูกปล่อยกลับคืนนั้น หลินเยว่แทบไม่ได้หลับหลังหมอหลวงเจิ้งสั่งปล่อยผู้ป่วยอาการไม่หนักห้ารายกลับบ้าน นางให้เซียวอวี้เฉินส่งคนติดตามไปเฝ้าดูเงียบ ๆ พร้อมกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ต้องสังเกตว่าแต่ละบ้านใช้น้ำจากที่ใด มีใครแตะแผลหรือไม่ มีใครเริ่มมีไข้หรือไม่ และมีการใช้ผ้าร่วมกันหรือไม่เซี่ยชิงเห็นนางนั่งอยู่หน้าโต๊ะบันทึกจนดึก จึงเอาน้ำอุ่นมาให้"ท่านหัวหน้า ดื่มน้ำสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ"หลินเยว่รับถ้วยมา แต่ไม่ได้ยกดื่มทันที ดวงตายังคงมองแผนผังตรอกหลังตลาดตะวันออกที่วาดอย่างเร่งรีบ บนกระดาษมีชื่อบ้าน จุดบ่อน้ำ เส้นทางตลาด และเครื่องหมายวงกลมสีแดงที่แทนผู้ป่วยแต่ละราย"ห้าคนที่ถูกปล่อยกลับ อยู่คนละตรอกหรือไม่"เซี่ยชิงเปิดสมุดตอบ"สองคนอยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก หนึ่งคนอยู่ตรอกขายฟืน หนึ่งคนอยู่ใกล้สะพานหิน และอีกคนอยู่บ้านเช่าหลังโรงย้อมผ้าเจ้าค่ะ"หลินเยว่วางถ้วยลง"ถ้าเป็นพิษจากยาอย่างเดียว คนในบ้านที่ไม่ใช้ยาจะไม่ป่วย แต่ถ้าเป็นการติดเชื้อจากแผล ผ้า น้ำ หรือสัมผัสใกล้ชิด คนในบ้านจะเริ่มมีไข้ภายในหนึ่งถึงสองวัน"เซี่ยชิงหน้าซีด"ท่านคิดว่าจะเกิดจริงหรือเจ้าคะ"หลิน
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 125 : ไม่ใช่แค่พิษ
ตอนที่ 125 : ไม่ใช่แค่พิษเรือนแยกโรคหลังสำนักแพทย์หลวงเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำต้ม ผ้าสะอาด สมุนไพร และความหวาดกลัวตั้งแต่เช้าจนถึงยามบ่าย ผู้ป่วยแผลดำจากตลาดตะวันออกเพิ่มขึ้นไม่หยุด จากสิบกว่ารายกลายเป็นสามสิบ จากสามสิบกลายเป็นเกือบห้าสิบ บางคนถูกพยุงมา บางคนถูกหามมา บางคนยังเดินได้แต่ไข้สูงจนตาลอย บางคนแผลคล้ำเหมือนถูกยากัดเนื้อ และบางคนแผลเล็กเพียงปลายนิ้วกลับมีรอยดำลามอย่างผิดธรรมชาติหลินเยว่ยืนอยู่หน้าโต๊ะบันทึกผู้ป่วย สมุดหลายเล่มถูกเปิดเรียงกัน เซี่ยชิงจดจนข้อมือแทบแข็ง ซูหนิงกับพยาบาลฝึกหัดเดินสลับเข้าออกเรือนแยกไม่หยุดเสียงหนึ่งดังขึ้นจากมุมซ้าย"ผู้ป่วยรายที่สี่สิบเอ็ดเจ้าค่ะ ไข้สูง แผลดำที่ข้อมือ ใช้ยาทาตลาดตะวันออกสองครั้ง"อีกเสียงดังจากด้านขวา"รายที่สี่สิบสอง ไข้สูง อ่อนแรง แผลดำที่ข้อเท้า ใช้ยาทาครั้งเดียว"ซูหนิงรีบเดินเข้ามา สีหน้าเคร่งเครียด"ท่านหัวหน้า รายที่สี่สิบสามไม่มีประวัติใช้ยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่เงยหน้าขึ้นทันที"แน่ใจหรือ"ซูหนิงพยักหน้า"เจ้าค่ะ เขาเป็นชายแก่ขายฟืน อยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก มีแผลถลอกเล็กที่หลังมือ เขาบอกว่าไม่ได้ซื้อยา เพราะไม่มีเงิน ลูกชายยืนย
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 124 : แผลประหลาดในตลาด
ตอนที่ 124 : แผลประหลาดในตลาดยามเช้ายังไม่ทันสว่างเต็มที่ ประตูเรือนรักษาชั่วคราวหลังสำนักแพทย์หลวงก็ถูกเคาะรัวจนคนเฝ้าเวรสะดุ้งตื่นเสียงร้องจากด้านนอกดังปนกับเสียงลมหอบและเสียงคนพยายามพยุงกันเข้ามา"หลินหมอหญิง ช่วยด้วย""แผลของพ่อข้าดำไปหมดแล้ว""ลูกข้าไข้ขึ้นทั้งคืน""ข้าแค่ทายาแผลถลอก เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้"ซูหนิงรีบออกไปเปิดประตู เมื่อเห็นภาพตรงหน้า นางชะงักจนลมหายใจสะดุดชาวบ้านเจ็ดแปดคนยืนรวมกันอยู่หน้าประตู บางคนพยุงคนแก่ บางคนอุ้มเด็ก บางคนเดินกะเผลกด้วยขาที่พันผ้าเก่าไว้ ทุกคนมีสีหน้าแตกตื่นเหมือนเพิ่งหนีจากภัยร้ายสิ่งที่ทำให้ซูหนิงหน้าซีดคือแผลของพวกเขาบางรายเป็นเพียงรอยถลอกที่แขน แต่ขอบแผลกลับคล้ำดำผิดปกติ ผิวรอบ ๆ บวมแดงและร้อนจัด
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 123 : ตามล่าพ่อค้ายา
ตอนที่ 123 : ตามล่าพ่อค้ายาฝุ่นบนถนนสายเก่าด้านตะวันตกของเมืองหลวงยังไม่ทันจางดี องครักษ์ของเซียวอวี้เฉินก็ออกจากประตูเมืองไปแล้วสามกลุ่มกลุ่มแรกตามเส้นทางเกวียนสมุนไพรกลุ่มที่สองตรวจร้านยานอกเมืองกลุ่มที่สามปลอมตัวเป็นพ่อค้ารับซื้อสมุนไพร เดินทางไปยังจุดพักม้าและโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ที่พ่อค้ายามักใช้หลบสายตาราชการเซียวอวี้เฉินยืนอยู่หน้าประตูเมือง ดวงตาคมมองรอยล้อเกวียนบนดินแห้ง"เขาหนีเร็วเกินไป"องครักษ์คนสนิทกล่าว"เหมือนรู้ล่วงหน้าว่าจะถูกตามพ่ะย่ะค่ะ"เซียวอวี้เฉินตอบเสียงเย็น"ไม่ใช่เหมือน เขารู้"เขาหันกลับไปมองกำแพงเมืองสูงใหญ่"ในคลังหลวงมีคนช่วยออกใบผ่านทาง ในประตูเมืองมีคนปล่อยผ่าน ในสำนักแพทย์มีคนรีบใช้ยา ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องบังเอิญ"องครักษ์ก้มศีรษะ"จะให้จับเจ้าหน้าที่คลังหลวงทั้งหมดหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ""จับคนที่ลงนามก่อน แต่อย่าให้ข่าวแพร่ ข้าต้องการรู้ว่าพ่อค้ายานั้นติดต่อใครก่อนออกเมือง""พ่ะย่ะค่ะ"ขณะเดียวกัน ในห้องตรวจยาของสำนักแพทย์หญิง หลินเยว่ไม่ได้ออกไปตามคนร้ายด้วยตนเองนางอยู่กับสิ่งที่คนร้ายทิ้งไว้ขวดผงสมานชีพน้ำล้างแผลของฉู่เซิงเศษผงจากถ้วยทดลองและชิ้นเนื้
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 122 : ผลข้างเคียง
ตอนที่ 122 : ผลข้างเคียงเสียงร้องของฉู่เซิงดังอยู่ในเรือนทำแผลตลอดครึ่งคืนแผลที่น่องซึ่งเมื่อวานยังเป็นเพียงแผลติดเชื้อเล็ก ๆ บัดนี้ขอบแผลกลับคล้ำลงอย่างน่ากลัว เนื้อบางส่วนแห้งแข็งเหมือนถูกไฟกัด รอบแผลบวมแดงลามออกไป ผิวร้อนจัดจนซูหนิงแตะเพียงเบา ๆ ก็รีบชักมือกลับหลินเยว่ยืนอยู่ข้างเตียง ใบหน้าเย็นสงบ แต่ดวงตาแข็งกร้าว"ยานี้ไม่ได้ช่วยสมานแผล มันกัดเนื้อ"หมอหลวงหลิวยืนอยู่มุมห้อง ใบหน้าซีดเผือด เขาอ้าปากเหมือนจะอธิบาย แต่ทุกครั้งที่มองแผลของฉู่เซิง คำพูดก็เหมือนติดอยู่ในลำคอหลินเยว่หันไปถามเสียงเรียบ"ท่านใช้ปริมาณเท่าใด"หมอหลวงหลิวกลืนน้ำลาย"เพียงเล็กน้อย""เล็กน้อยของท่านคือเท่าใด"เขาเงียบเซี่ยชิงเปิดสมุดบันทึกเสียงดัง"ไม่มีบันทึก ไม่มีเวลา ไม่มีปริมาณ ไม่มีชื่อผู้จ่ายยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่มองหมอหลวงหลิว"นี่คือเหตุผลที่ยาใหม่ต้องถูกควบคุม"ฉู่เซิงร้องครางอีกครั้ง"ขา...ข้าปวดมาก..."หลินเยว่หันกลับไปทันที"เตรียมน้ำต้มเย็นเพิ่ม ผ้าสะอาด มีดเล็ก คีม และถาดรับเนื้อตาย"ซูหนิงหน้าซีดแต่รับคำหนักแน่น"เจ้าค่ะ"หมอหลวงหลิวสะดุ้ง"เจ้าจะทำอะไร"หลินเยว่ตอบโดยไม่มองเขา"ตัดเนื้อตาย
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 121 : ทดลองยา
ตอนที่ 121 : ทดลองยารุ่งเช้าวันถัดมา ยาสมานชีพทั้งสิบสองขวดถูกวางอยู่ในห้องตรวจยาชั่วคราวหลินเยว่สั่งปิดประตูหน้าต่างครึ่งหนึ่งเพื่อกันลมแรง แต่ยังเปิดช่องให้แสงส่องเข้ามาชัดเจน บนโต๊ะมีผ้าขาว กระดาษบันทึก ถ้วยกระเบื้อง น้ำต้มเย็น น้ำอุ่น มีดเล็ก เข็มคีบ และกล่องไม้สำหรับเก็บตัวอย่างเซี่ยชิงยืนอยู่ข้างนาง มือถือพู่กันพร้อมจดทุกคำซูหนิงกับอวี้หลันยืนอยู่ด้านหลัง ทั้งสองถูกสั่งให้สังเกต แต่ห้ามแตะต้องยาโดยไม่รับอนุญาตหลินเยว่หยิบขวดแรกขึ้นมาขวดกระเบื้องสีดำเล็ก ๆ ดูเรียบร้อยเกินไป ปิดผนึกอย่างดี มีกลิ่นสมุนไพรหอมเย็นลอยออกมาตั้งแต่ยังไม่เปิด แต่กลิ่นขมลึกที่ซ่อนอยู่ภายในทำให้นางไม่สบายใจ"เริ่มบันทึก"เซี่ยชิงรีบก้มลงเขียนหลินเยว่กล่าวช้า ๆ"วันที่หนึ่งของการตรวจยาสม
