ตอนที่ 46 คำสารภาพของอ๋อง

ตอนที่ 46 คำสารภาพของอ๋อง

รุ่งอรุณของวันใหม่ค่อย ๆ ทอแสงเหนือเมืองชิงเหอ หมอกบางลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือหลังคาบ้านเรือน เปลวไฟจากเหตุลอบวางเพลิงเมื่อคืนเหลือเพียงกลุ่มควันสีขาวจาง ๆ สำนักแพทย์แห่งตรอกตะวันออกยังคงตั้งตระหง่าน แม้ผนังไม้บางส่วนจะไหม้เกรียม แต่ตัวอาคารหลักยังอยู่ครบ

ชาวเมืองหลายสิบคนมาช่วยซ่อมแซมตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง

เสียงค้อนกระทบไม้ดังเป็นจังหวะ

อาเซิ่งกำลังยกแผ่นไม้ใหม่ขึ้นเปลี่ยนบริเวณชายคา

ป้าโจวนำโจ๊กร้อนมาแจกทุกคน

"กินก่อนแล้วค่อยทำ"

ชายชราคนหนึ่งยิ้มกว้าง

"วันนี้ต้องทำให้เสร็จ"

"หมอหลินจะได้เดินทางอย่างสบายใจ"

หลินเยว่ยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความซาบซึ้ง

ผู้คนเหล่านี้ไม่มีผู้ใดได้รับค่าจ้าง

แต่ทุกคนกลับมาด้วยความเต็มใจ

นางเดินเข้าไปช่วยยกไม้ด้วยตนเอง

ป้าโจวรีบห้าม

"ท่านหมอ"

"วันนี้ท่านเป็นแขกของราชสำนักแล้ว"

หลินเยว่หัวเราะเบา ๆ

"ต่อให้เป็นหมอหลวง"

"ก็ยังยกไม้ได้"

เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วลาน

บรรยากาศที่เคยตึงเครียดเมื่อค่ำคืนก่อนกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นอีกครั้ง

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย หลินเยว่เดินกลับเข้าไปในห้องทำงาน

นางเปิดหีบไม้เล็กที่เก็บของสำคัญไว้

ภายในมีผ้าห่อสีครามผืนหนึ่ง

นางค่อย ๆ คลี่ออก

ป้ายหยกสีขาวนวลสะท้อนแสงยามเช้า

ป้ายชิ้นนี้เป็นสิ่งที่เซียวอวี้เคยทำตกไว้ตั้งแต่ครั้งแรกที่ทั้งสองพบกัน

แม้ภายหลังเขาจะไม่เคยทวงคืน

แต่นางก็เก็บรักษาไว้เป็นอย่างดี

หลินเยว่ลูบป้ายหยกเบา ๆ

"ถึงเวลาคืนเจ้าของแล้ว"

ไม่นานนัก

เสียงม้าดังขึ้นหน้าสำนักแพทย์

เซียวอวี้เดินเข้ามาในชุดพ่อค้าตามที่เคยสวม

แต่คราวนี้มีองครักษ์ติดตามมาหลายคน

เขาเดินเข้ามาหาหลินเยว่

"พร้อมออกเดินทางหรือยัง"

หลินเยว่พยักหน้า

ก่อนหยิบผ้าห่อส่งให้เขา

"ของของเจ้า"

เซียวอวี้รับมาอย่างแปลกใจ

เมื่อเปิดออกเห็นป้ายหยก

สายตาของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย

"เจ้าเก็บไว้ตลอดหรือ"

หลินเยว่ยิ้ม

"ของสำคัญของผู้อื่น"

"ข้าไม่มีสิทธิ์เก็บไว้"

เซียวอวี้มองป้ายหยกอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนถอนหายใจเบา ๆ

"ป้ายนี้"

"หากตกอยู่ในมือคนอื่น"

"อาจสร้างปัญหาใหญ่"

หลินเยว่กล่าวเรียบ ๆ

"ข้าไม่เคยเปิดเผยให้ผู้ใดรู้"

ทั้งสองเดินออกไปยังสวนด้านหลังสำนักแพทย์

ที่นั่นเงียบสงบกว่าด้านหน้า

มีเพียงเสียงนกร้องและสายลมพัดผ่านต้นไผ่

เซียวอวี้ยืนหันหลังให้นางอยู่พักใหญ่

เหมือนกำลังตัดสินใจบางอย่าง

ในที่สุดเขาก็กล่าวขึ้น

"ข้าหลอกเจ้ามาตลอด"

หลินเยว่มองเขาเงียบ ๆ

"เรื่องใด"

เซียวอวี้กำป้ายหยกในมือ

"ข้าไม่ใช่พ่อค้า"

หลินเยว่ไม่ได้ตอบ

นางเพียงรอฟังต่อ

ชายหนุ่มหันกลับมา

แววตาของเขาจริงจังกว่าทุกครั้ง

"ข้าชื่อเซียวอวี้เฉิน"

"อ๋องเจ็ดแห่งราชวงศ์ต้าเซิ่ง"

แม้หลินเยว่าจะคาดไว้แล้วว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา

แต่คำตอบนี้ก็ทำให้นางชะงักไปชั่วขณะ

อ๋องเจ็ด

เชื้อพระวงศ์โดยตรง

ผู้มีอำนาจสูงส่ง

ผู้ที่คนทั้งแผ่นดินต้องคุกเข่าเมื่อพบ

เซียวอวี้เฉินกล่าวต่อ

"หลายปีที่ผ่านมา"

"ข้าได้รับพระบัญชาจากเสด็จพ่อ"

"ให้สืบคดีการค้ายาพิษและขบวนการดอกบัวดำ"

"จึงต้องปลอมตัวเป็นพ่อค้า"

"เดินทางไปทั่วแผ่นดิน"

หลินเยว่เริ่มเชื่อมโยงทุกเหตุการณ์ที่ผ่านมา

เหตุใดเขาจึงมีองครักษ์ลับ

เหตุใดจึงบัญชาการกองทัพได้

เหตุใดราชทูตและแม่ทัพทุกคนจึงเคารพเขา

ทุกคำตอบอยู่ตรงหน้าแล้ว

เซียวอวี้เฉินกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเรียบ

"ข้าไม่ได้ตั้งใจปิดบังเจ้า"

"แต่ยิ่งมีคนรู้ฐานะของข้ามาก"

"เจ้าก็ยิ่งตกอยู่ในอันตราย"

หลินเยว่เงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนถาม

"แล้วตอนนี้เหตุใดจึงบอก"

อ๋องเจ็ดมองสบตานาง

"เพราะจากนี้"

"พวกเราจะเดินทางเข้าสู่เมืองหลวงด้วยกัน"

"ข้าไม่ต้องการให้เจ้ารู้ความจริงจากปากผู้อื่น"

ลมอ่อนพัดผ่านสวนอีกครั้ง

ความเงียบปกคลุมอยู่ชั่วครู่

เซียวอวี้เฉินกล่าวต่อเบา ๆ

"หากเจ้ารู้สึกว่าถูกหลอก"

"ข้ายินดีขออภัย"

หลินเยว่ก้มมองมือของตนเอง

ภาพในอดีตผุดขึ้นในความทรงจำ

ชายคนนี้เคยได้รับบาดเจ็บสาหัส

เคยถูกนางเย็บแผล

เคยถูกนางดุที่ไม่ยอมพัก

เคยถูกนางบังคับให้กินยา

เวลานั้นนางไม่เคยสนใจว่าเขาเป็นผู้ใด

นางค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย

"ไม่ว่าจะเป็นอ๋องหรือพ่อค้า"

เซียวอวี้เฉินชะงัก

หลินเยว่ยิ้มบาง

"เมื่อบาดเจ็บ"

"ก็เป็นคนไข้เหมือนกัน"

คำตอบนั้นเรียบง่าย

แต่กลับทำให้เซียวอวี้เฉินนิ่งไปนาน

เขามองหญิงสาวตรงหน้า

แววตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจ

ไม่มีความหวาดกลัว

ไม่มีความประจบ

ไม่มีความโลภในอำนาจ

มีเพียงหมอผู้หนึ่งที่มองผู้ป่วยทุกคนอย่างเท่าเทียม

แล้วในที่สุด

มุมปากของเขาก็ค่อย ๆ ยกขึ้น

เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นกว่าทุกครั้ง

จากนั้นเสียงหัวเราะเบา ๆ ก็ดังขึ้น

"ฮ่า"

หลินเยว่เบิกตาเล็กน้อย

ตลอดเวลาที่รู้จักกัน

นางแทบไม่เคยเห็นเขาหัวเราะเลย

อ๋องเจ็ดส่ายหน้า

"เจ้าช่างแตกต่างจากทุกคนจริง ๆ"

หลินเยว่ยักไหล่

"เพราะข้าเป็นหมอ"

ทั้งสองหัวเราะพร้อมกันเบา ๆ

บรรยากาศที่เคยตึงเครียดกลับผ่อนคลายลงอย่างไม่น่าเชื่อ

ไม่นานนัก

องครักษ์ลับเดินเข้ามาคารวะ

"เรียนท่านอ๋อง"

"ขบวนเดินทางพร้อมแล้ว"

เซียวอวี้เฉินพยักหน้า

"ออกเดินทาง"

ด้านหน้าสำนักแพทย์

ราชทูตหลวงกำลังรออยู่

รถม้าถูกเตรียมไว้เรียบร้อย

ป้าโจวเดินเข้ามาจับมือหลินเยว่

ดวงตาของนางแดงเล็กน้อย

"ดูแลตัวเอง"

หลินเยว่พยักหน้า

"ข้าจะกลับมา"

อาเซิ่งยื่นสมุดบันทึกอีกเล่มให้

"ข้าเขียนรายงานคนไข้ไว้ทุกวัน"

"หากท่านกลับมา"

"จะได้ตรวจต่อ"

หลินเยว่รับสมุดไว้

ก่อนตบไหล่ชายหนุ่มเบา ๆ

"เจ้าทำได้ดีแล้ว"

พ่อค้าใหญ่สวี่นำชาวเมืองมายืนส่งเต็มถนน

เสียงอวยพรดังต่อเนื่อง

"เดินทางปลอดภัย"

"หมอหลินต้องกลับมานะ"

"พวกเราจะรอ"

หลินเยว่โค้งคำนับให้ทุกคน

ก่อนก้าวขึ้นรถม้า

เซียวอวี้เฉินขึ้นม้าอยู่ด้านหน้า

เมื่อเขาหันกลับมา

สายตาของทั้งสองสบกันอีกครั้ง

คราวนี้ไม่มีความลับเหลืออยู่อีก

มีเพียงสหายร่วมทาง

ที่กำลังจะเผชิญอันตรายเดียวกัน

เสียงแส้ม้าดังขึ้น

ขบวนราชสำนักค่อย ๆ เคลื่อนออกจากเมืองชิงเหอ

ชาวเมืองยืนโบกมือลาจนขบวนหายลับสายตา

หลินเยว่เปิดม่านรถม้า มองสำนักแพทย์แห่งตรอกตะวันออกเป็นครั้งสุดท้าย

สถานที่ที่เปลี่ยนชะตาชีวิตของนาง

ค่อย ๆ เล็กลงตามระยะทาง

เบื้องหน้า

ถนนหลวงทอดยาวไปสู่เมืองหลวงอันยิ่งใหญ่

และเบื้องหลังความรุ่งเรืองนั้น

ยังมีปริศนาเรื่องดอกบัวดำ

รายชื่อขุนนาง

จดหมายเลือด

รวมทั้งศัตรูที่ซ่อนตัวอยู่ในราชสำนัก

กำลังรอพวกเขาอยู่

การเดินทางสู่เมืองหลวง

ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริงแล้ว