Masukตอนที่ 54 : แผนใส่ร้าย
ยามเช้าของสำนักแพทย์หลวงควรเป็นเวลาที่เงียบสงบที่สุด
กลิ่นสมุนไพรแห้งลอยอ่อน ๆ จากเรือนปรุงยา เสียงครกบดตัวยาดังเป็นจังหวะจากเรือนฝึกแพทย์ เสียงฝีเท้าของผู้ช่วยหมอเดินผ่านระเบียงไม้ไปมา ทุกอย่างดูเป็นระเบียบเหมือนสายน้ำที่ไหลตามร่องเดิมมาหลายสิบปี
แต่สำหรับหลินเยว่ เช้าวันนี้กลับมีกลิ่นบางอย่างผิดปกติ
ไม่ใช่กลิ่นในอากาศ
แต่เป็นกลิ่นของอันตราย
หลังการสอบวินิจฉัยเมื่อวาน นางผ่านด่านด้วยผลที่ยากจะโต้แย้ง ชายชราที่ถูกวินิจฉัยว่าเป็นโรคเลือดลมพร่องเรื้อรัง แท้จริงแล้วมีภาวะขาดสารอาหารร่วมกับพยาธิในลำไส้ เมื่อได้รับการรักษาที่ถูกทาง อาการก็ดีขึ้นภายในหนึ่งวัน
สำหรับหมอที่ยึดคนไข้เป็นศูนย์กลาง นั่นคือเรื่องน่ายินดี
แต่สำหรับผู้ที่รอให้นางพลาด นั่นคือเรื่องน่าหงุดหงิด
หลินเยว่รู้ดีว่าศัตรูจะไม่หยุดเพียงเพราะนางรักษาคนไข้รอด
ตรงกันข้าม ยิ่งนางรักษาได้ ยิ่งพิสูจน์ตนเองได้ คนเหล่านั้นยิ่งต้องเร่งกำจัดนางก่อนที่รากของนางจะหยั่งลึกในสำนักแพทย์หลวง
วันนี้เป็นวันที่ผู้เข้าสอบต้องดูแลผู้ป่วยจากด่านที่สองต่อเนื่องอีกครึ่งวัน ก่อนเข้าสู่การสอบรอบสุดท้ายในวันถัดไป
หลินเยว่จึงมาที่เรือนรักษาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง
ชายชราผู้ป่วยของนางนอนอยู่บนเตียงเดิม สีหน้าดีขึ้นเล็กน้อย เขายังอ่อนแรง แต่ดวงตาแจ่มใสกว่าเมื่อวาน เมื่อเห็นหลินเยว่เดินเข้ามา เขาพยายามยันตัวขึ้น
หลินเยว่รีบเดินไปห้าม
"ท่านลุง อย่าลุกเร็ว เดี๋ยวจะหน้ามืด"
ชายชรายิ้มเกรงใจ
"ข้าแค่จะคารวะแม่นางหมอ เมื่อคืนข้านอนหลับสนิทกว่าหลายเดือนที่ผ่านมา"
"นั่นเป็นสัญญาณดี แต่ยังต้องดูแลต่อ ท่านเสียกำลังมานาน ร่างกายไม่อาจฟื้นในวันเดียว"
นางวางถุงผ้าลง เปิดสมุดบันทึก ตรวจชีพจรของชายชรา ดูสีหน้า ริมฝีปาก ลิ้น และถามเรื่องการขับถ่ายอย่างละเอียด
ชายชราตอบอย่างไม่เขินอายเหมือนเมื่อวานแล้ว เพราะเขาเริ่มเข้าใจว่า สำหรับหมอหญิงผู้นี้ ไม่มีสิ่งใดในร่างกายคนไข้ต่ำต้อยจนไม่ควรถาม
"เช้านี้ข้าถ่ายน้อยลง ไม่ปวดบิดเท่าเมื่อวาน แต่ยังอ่อนแรงอยู่"
หลินเยว่พยักหน้า
"วันนี้ต้องกินอาหารอ่อนต่อ ให้ร่างกายค่อย ๆ รับสารอาหาร อย่ารีบกินมากเกินไป"
นางหันไปยังถาดยาที่เจ้าหน้าที่สำนักแพทย์หลวงเตรียมไว้ให้ตามคำสั่งเมื่อวาน
บนถาดมีสมุนไพรสามห่อ
หนึ่งคือยาช่วยขับพยาธิอย่างอ่อน
สองคือยาบำรุงม้ามและกระเพาะสำหรับคนอ่อนแรง
สามคือสมุนไพรลดปวดบิดเล็กน้อย
หลินเยว่เอื้อมมือไปหยิบห่อแรกขึ้นมา
ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกระดาษห่อยา คิ้วของนางก็ขยับเล็กน้อย
น้ำหนักไม่เหมือนเดิม
นางแกะห่อกระดาษออกช้า ๆ
ภายในเป็นสมุนไพรแห้งที่ถูกตัดเป็นชิ้นเล็ก สีออกน้ำตาลคล้ำ บางส่วนปนรากสีเทาอมเขียว
หลินเยว่ยกขึ้นใกล้จมูก สูดกลิ่นเบา ๆ
กลิ่นขมฉุนแปลกไปจากที่นางสั่ง
นางไม่ได้พูดอะไร
เพียงหยิบสมุนไพรอีกชิ้นขึ้นมาขยี้ระหว่างปลายนิ้ว เนื้อแห้งเปราะเกินไป และมีกลิ่นฝาดเย็นที่ไม่ควรอยู่ในยาชุดนี้
เจ้าหน้าที่ที่ยืนอยู่ด้านข้างถามอย่างไม่ใส่ใจ
"มีปัญหาอะไรหรือ แม่นางหลิน"
หลินเยว่เงยหน้ามองเขา
"ยาห่อนี้ใครเป็นคนจัด"
เจ้าหน้าที่ตอบ
"เรือนปรุงยาจัดตามใบสั่งของเจ้า"
"ใครเป็นคนรับใบสั่ง"
"ผู้ช่วยเวรเช้า"
"ใครเป็นคนหยิบยา"
เจ้าหน้าที่เริ่มขมวดคิ้ว
"เรื่องนี้ต้องถามเรือนปรุงยา เจ้าเป็นผู้เข้าสอบ ไม่ใช่ผู้ตรวจคลังยา"
หลินเยว่ไม่ได้สนใจน้ำเสียงของเขา นางวางห่อยาลง แล้วเปิดห่อที่สองและสามตรวจทีละห่อ
ห่อที่สองถูกต้อง
ห่อที่สามถูกต้อง
มีเพียงห่อแรกที่ผิด
และความผิดนั้นไม่ใช่ผิดธรรมดา
สมุนไพรที่ถูกสับเปลี่ยนมีฤทธิ์แรงกว่าที่นางสั่ง หากให้ชายชราที่ร่างกายอ่อนแอกินเข้าไป อาจทำให้ถ่ายรุนแรง ปวดท้องหนัก ขาดน้ำ และทรุดลงได้ทันที
หากคนไข้ทรุดในการดูแลของนาง ผลสอบของนางจะสิ้นสุด
หากคนไข้ตาย นางอาจไม่มีโอกาสได้รักษาผู้ใดในเมืองหลวงอีก
หลินเยว่หันไปมองชายชราบนเตียง
เขายังไม่รู้ว่าตนเองเกือบกลายเป็นเครื่องมือในแผนของใครบางคน
นางเก็บสมุนไพรผิดห่อไว้ข้างตัว แล้วกล่าวเสียงเรียบ
"ยาห่อนี้ใช้ไม่ได้"
เจ้าหน้าที่เลิกคิ้ว
"เหตุใดใช้ไม่ได้"
"ยาถูกสับเปลี่ยน"
คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศในเรือนรักษาเงียบลงทันที
ผู้ช่วยหมอที่อยู่ใกล้ ๆ หันมามอง
เจ้าหน้าที่บันทึกผลหน้าเปลี่ยนสี
"เจ้าพูดให้ดี ที่นี่คือสำนักแพทย์หลวง ยาทุกห่อผ่านเรือนปรุงยา ไม่มีทางผิดพลาดง่าย ๆ"
หลินเยว่ยกห่อยาขึ้น
"ยาที่ข้าสั่งเมื่อวานเป็นตำรับอ่อน เหมาะกับผู้ป่วยที่อ่อนแรงมานาน แต่ในห่อนี้มีสมุนไพรฤทธิ์แรงปนอยู่ สีเข้มกว่า กลิ่นฉุนกว่า เนื้อรากไม่เหมือนกัน หากใช้กับคนไข้รายนี้ อาจทำให้ถ่ายหนักจนขาดน้ำ"
เจ้าหน้าที่ตอบทันที
"หรือเจ้าเขียนใบสั่งผิดเอง"
หลินเยว่หันไปหยิบสำเนาใบสั่งยาจากสมุด
"ใบสั่งอยู่ตรงนี้ ลายมือข้าชัดเจน"
เจ้าหน้าที่ชะงัก
หลินเยว่ส่งใบสั่งให้เขาดู แต่ไม่ปล่อยมือจากห่อยา
"เรียกคนจากเรือนปรุงยามา"
เสียงโต้เถียงเริ่มดังขึ้น ผู้สมัครบางคนที่อยู่เรือนใกล้เคียงได้ยินก็เดินมาดู
หลิวจื่อเฉียนอยู่ในกลุ่มนั้นด้วย เมื่อเห็นหลินเยว่ยืนถือห่อยา เขาก็ยิ้มเยาะ
"เกิดเรื่องอะไรอีกเล่า แม่นางหลิน เพิ่งสอบผ่านไปวันเดียว ก็มีปัญหากับยาของตนเองแล้วหรือ"
หลินเยว่เหลือบมองเขา
"ข้ากำลังตรวจสอบว่ายาที่คนไข้จะกินถูกต้องหรือไม่ นี่ควรเป็นเรื่องปกติของหมอ"
หลิวจื่อเฉียนกล่าว
"ในสำนักแพทย์หลวง มีผู้เชี่ยวชาญจัดยาให้ เจ้าระแวงเกินไปหรือไม่"
หลินเยว่ตอบ
"ชีวิตคนไข้ควรค่ากับการระแวง"
หลิวจื่อเฉียนหน้าแข็งเล็กน้อย
ไม่นาน คนจากเรือนปรุงยาก็มาถึง เป็นชายวัยกลางคนร่างท้วมชื่อ "หมอหลวงหานเฉิง" เขาเป็นหมอหลวงรุ่นพี่ที่รับผิดชอบดูแลคลังยาและการจัดยาของผู้เข้าสอบในช่วงนี้
หานเฉิงเดินเข้ามาด้วยสีหน้าไม่พอใจ
"ผู้ใดกล่าวหาว่าเรือนปรุงยาจัดยาผิด"
เจ้าหน้าที่รีบชี้ไปทางหลินเยว่
"แม่นางหลินบอกว่ายาของตนถูกสับเปลี่ยนขอรับ"
หานเฉิงหันมามองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า
"อีกแล้วหรือ เมื่อวานถูกกล่าวหาว่าโกง วันนี้กล่าวหาเรือนปรุงยาว่าจัดยาผิด แม่นางหลิน เจ้าคิดว่าสำนักแพทย์หลวงทั้งสำนักมีแต่คนคิดร้ายต่อเจ้าหรือ"
หลินเยว่ตอบเสียงนิ่ง
"ข้าไม่ได้กล่าวหาทั้งสำนัก ข้ากล่าวว่ายาห่อนี้ไม่ตรงกับใบสั่ง"
หานเฉิงหัวเราะเย็น
"เจ้าเพิ่งเข้าสำนักแพทย์หลวงได้ไม่กี่วัน กล้าสอนข้าดูยาหรือ"
หลินเยว่แกะห่อยาออก วางสมุนไพรบนถาดขาว
"เช่นนั้นเชิญท่านดูด้วยตนเอง"
หานเฉิงกวาดตามองเพียงครู่เดียว
"นี่ก็สมุนไพรขับพยาธิ มีสิ่งใดผิด"
หลินเยว่หยิบสมุนไพรสองชิ้นขึ้นมา
"ชิ้นนี้ใช่ แต่ชิ้นนี้ไม่ใช่"
นางชี้รากสีเทาอมเขียว
"รากนี้มีกลิ่นฉุนเย็น เนื้อเปราะ มีฤทธิ์ถ่ายแรง ไม่ควรปนในตำรับอ่อนสำหรับคนไข้ซูบผอมและขาดน้ำง่าย"
หานเฉิงสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย แต่ยังพูดเสียงแข็ง
"สมุนไพรบางชนิดหน้าตาคล้ายกัน เจ้าดูผิดเอง"
หลินเยว่ยกสมุนไพรขึ้นใกล้แสง
"หากดูแต่สีอาจคล้าย แต่กลิ่น เนื้อสัมผัส และรอยตัดต่างกัน อีกทั้งผงที่ติดมือมีรสฝาดขม ไม่เหมือนตัวยาที่ข้าสั่ง"
ผู้ช่วยหมอคนหนึ่งอดไม่ได้ ถามเบา ๆ
"แม่นางหลินชิมหรือ"
หลินเยว่ส่ายหน้า
"ไม่จำเป็นต้องชิม ยาบางชนิดไม่ควรเอาเข้าปากโดยไม่จำเป็น ใช้กลิ่น สี เนื้อ และความรู้เรื่องตัวยาก็พอ"
เหยาเจี้ยนเดินเข้ามาในเรือนรักษาพอดี
เขาได้ยินประโยคสุดท้าย จึงกล่าว
"นำมาให้ข้าดู"
หานเฉิงหน้าเสียทันที
"ท่านหมอหลวงเหยา เรื่องเล็กน้อย ไม่จำเป็นต้องรบกวน"
เหยาเจี้ยนมองเขา
"ชีวิตคนไข้ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย"
หานเฉิงจำต้องถอย
เหยาเจี้ยนรับสมุนไพรไปดู เขาขยี้ปลายนิ้ว สูดกลิ่น แล้วสีหน้าก็เคร่งขึ้น
"ยาห่อนี้มีตัวยาผิดจริง"
เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที
หานเฉิงรีบกล่าว
"เป็นไปไม่ได้ เรือนปรุงยามีกฎชัดเจน ยาทุกห่อต้องตรวจสองครั้ง"
หลินเยว่ถาม
"เช่นนั้นบันทึกการจัดยาอยู่ที่ใด"
หานเฉิงชะงัก
หลินเยว่กล่าวต่อ
"ใบสั่งของข้ามีสำเนา ยาที่จัดออกมามีตัวยาผิด หากเป็นความผิดพลาด ต้องหาว่าผิดพลาดขั้นตอนไหน หากไม่ใช่ความผิดพลาด ก็ต้องหาว่าใครสับเปลี่ยน"
คำว่า "สับเปลี่ยน" ทำให้สีหน้าหลายคนเปลี่ยนไป
เฉินซู่เดินเข้ามาในเรือนเหมือนรอจังหวะอยู่แล้ว
"เกิดเรื่องวุ่นวายอะไร"
หานเฉิงรีบประสานมือ
"ท่านรองหัวหน้า แม่นางหลินกล่าวหาว่าเรือนปรุงยาสับเปลี่ยนยาของนาง"
เฉินซู่มองหลินเยว่
"อีกแล้วหรือ หลินเยว่ เจ้าเข้ามาไม่กี่วันก็ทำให้สำนักแพทย์หลวงไม่สงบเลย"
หลินเยว่ตอบ
"หากความสงบต้องแลกกับการให้คนไข้กินยาผิด เช่นนั้นข้ายอมให้ไม่สงบ"
เฉินซู่สีหน้าเย็นลง
"เจ้ากำลังกล่าวหาว่าคนของสำนักแพทย์หลวงคิดฆ่าคนไข้หรือ"
"ข้ากำลังกล่าวว่ายาถูกสับเปลี่ยน ส่วนใครทำและทำเพื่ออะไร ต้องสืบ"
เฉินซู่เดินไปดูชายชราบนเตียง
"คนไข้ยังไม่ได้กินยา ยังไม่เกิดอันตราย เหตุใดต้องทำเป็นเรื่องใหญ่"
หลินเยว่มองเขาแน่นิ่ง
"เพราะหมอไม่ควรรอให้คนไข้เกือบตายก่อนจึงค่อยถือว่าเป็นเรื่องใหญ่"
เหยาเจี้ยนพยักหน้าเล็กน้อย
"คำพูดนี้ถูกต้อง"
เฉินซู่เหลือบมองเหยาเจี้ยน แววตาไม่พอใจวาบผ่านเพียงครู่เดียว
แต่เมื่อมีหมอหลวงอาวุโสยืนยันว่าตัวยาผิด เขาก็ไม่อาจปิดเรื่องได้ทันที
กู้เหวินจงถูกเชิญมาในที่สุด
หลังตรวจสมุนไพรและใบสั่ง เขาสั่งให้ปิดเรือนปรุงยาชั่วคราว ตรวจบันทึกการจัดยา และห้ามผู้ใดแตะต้องถาดยาที่เกี่ยวข้อง
หลินเยว่ขอให้เปลี่ยนยาชุดใหม่ต่อหน้ากรรมการทั้งหมด
ครั้งนี้นางตรวจทุกชิ้นด้วยตนเอง
ชายชรามองนางด้วยสีหน้าตื่นกลัว
"แม่นางหมอ เมื่อครู่ข้าเกือบกินยาผิดหรือ"
หลินเยว่ลดเสียงให้อ่อนลง
"ข้าตรวจพบก่อน ท่านไม่ต้องกลัว"
ชายชราน้ำตาคลอ
"หากเจ้าไม่ดูละเอียด ข้าคงไม่รอด"
"หมอควรดูละเอียดอยู่แล้ว"
แต่นางรู้ดีว่า สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความผิดพลาดธรรมดา
ยาห่อที่ผิดถูกเลือกมาอย่างเจาะจง ไม่แรงถึงขั้นฆ่าทันที แต่แรงพอทำให้ชายชราอาการทรุด หากนางไม่ตรวจแล้วให้คนไข้กินเข้าไป คนที่รอเล่นงานนางคงประกาศทันทีว่านางรักษาผิด
แผนนี้ไม่ได้มุ่งฆ่าคนไข้เป็นอันดับแรก
แต่มุ่งทำลายนางโดยใช้คนไข้เป็นเหยื่อ
และนั่นทำให้หลินเยว่โกรธยิ่งกว่าเดิม
หลังเหตุการณ์สงบลงภายนอก หลินเยว่กลับไปนั่งเขียนบันทึกอาการของชายชราต่อ ราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
แต่ภายในใจ นางจดจำทุกสายตา ทุกคำพูด และทุกท่าทีของคนในเรือนปรุงยาไว้หมดแล้ว
ในมุมระเบียงนอกเรือนรักษา เงาคนผู้หนึ่งยืนอยู่เงียบ ๆ
เซียวอวี้มาโดยไม่ให้ผู้ใดรู้
เขาเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนเกือบจบ
ดวงตาของเขาเย็นเยียบ
องครักษ์ลับที่ยืนข้างกายกล่าวเสียงต่ำ
"ท่านอ๋อง ต้องจัดการเลยหรือไม่"
เซียวอวี้มองไปยังหานเฉิงที่กำลังถูกเรียกไปสอบถาม
"ยัง"
"แต่เขาน่าสงสัยมาก"
"น่าสงสัยไม่พอ ต้องมีหลักฐาน"
องครักษ์ลับก้มหน้า
"ข้าน้อยจะให้คนตามเรือนปรุงยา"
เซียวอวี้กล่าว
"ตามหานเฉิงด้วย และดูว่าเขาพบผู้ใดหลังออกจากเรือนปรุงยา"
"รับคำสั่ง"
องครักษ์ลับหายไปอย่างรวดเร็ว
เซียวอวี้ยังคงยืนอยู่ตรงนั้น มองหลินเยว่ผ่านช่องหน้าต่าง
นางกำลังตรวจยาชุดใหม่อย่างละเอียด แสงจากด้านนอกตกบนใบหน้านาง ทำให้สีหน้านิ่งสงบของนางดูทั้งอ่อนโยนและแข็งแกร่ง
นางไม่ตื่นตระหนก
ไม่โวยวายเกินเหตุ
ไม่รีบหาผู้รับผิดเพื่อระบายความโกรธ
สิ่งแรกที่นางทำคือหยุดยาผิด ปกป้องคนไข้ และรักษาความจริงไว้เป็นหลักฐาน
เซียวอวี้มองอยู่นาน ก่อนกล่าวเบา ๆ
"พวกเขาเลือกศัตรูผิดคนแล้ว"
ช่วงบ่าย การสืบขององครักษ์ลับเริ่มได้ผล
หานเฉิงอ้างว่าตนอยู่เรือนปรุงยาตลอด แต่มีผู้ช่วยคนหนึ่งเห็นเขาออกไปพบหมอหลวงรุ่นพี่นามว่า "จางหมิ่น" ที่เรือนด้านหลัง
จางหมิ่นเป็นหมอหลวงอาวุโสระดับกลาง ไม่ได้มีตำแหน่งสูงเท่าเฉินซู่ แต่มีอิทธิพลในกลุ่มหมอหลวงรุ่นพี่ เขาเป็นคนขึ้นชื่อว่าเกลียดหมอจากต่างเมือง และเคยกล่าวต่อหน้าผู้อื่นว่า หากให้สตรีเป็นหมอหลวง สำนักแพทย์หลวงจะกลายเป็นเรื่องน่าขันของแผ่นดิน
องครักษ์ลับรายงานเพิ่มเติมว่า ก่อนเกิดเหตุ จางหมิ่นเคยเข้าเรือนปรุงยาโดยไม่มีหน้าที่เกี่ยวข้อง และหลังจากนั้นไม่นาน ยาของหลินเยว่ก็ถูกส่งออกมา
แต่ทั้งหมดนี้ยังเป็นเพียงคำบอกเล่า
ไม่มีพยานที่กล้าออกหน้า
ไม่มีใครเห็นเขาแตะต้องห่อยาโดยตรง
ไม่มีหลักฐานว่าเขาสั่งให้หานเฉิงทำ
เซียวอวี้นั่งฟังรายงานในห้องรับรองเล็ก สีหน้าไร้อารมณ์
"เขาพบใครอีก"
องครักษ์ลับตอบ
"หลังออกจากเรือนปรุงยา จางหมิ่นไปพบเฉินซู่ช่วงสั้น ๆ แต่ทั้งสองคุยกันในห้องปิด ข้าน้อยเข้าใกล้ไม่ได้"
เซียวอวี้เคาะนิ้วกับโต๊ะเบา ๆ
"เฉินซู่ไม่ใช่คนโง่ เขาจะไม่ทิ้งหลักฐานง่าย ๆ"
"จะจับหานเฉิงมาสอบหรือไม่"
"ยังไม่ถึงเวลา หากทำตอนนี้ พวกเขาจะโยนความผิดให้ผู้ช่วยคนหนึ่ง แล้วตัดหางทันที"
องครักษ์ลับถาม
"แล้วควรทำเช่นไร"
เซียวอวี้เงียบไปครู่หนึ่ง
"ให้พวกเขาคิดว่าแผนยังไม่ถูกเปิดทั้งหมด"
"แต่แม่นางหลินอาจตกอยู่ในอันตรายอีก"
ดวงตาของเซียวอวี้เย็นลง
"เพิ่มคนคุ้มกันนางเป็นสองเท่า แต่ห้ามให้นางรู้สึกว่าถูกจับตามอง"
องครักษ์ลับรับคำ
ค่ำวันนั้น หลินเยว่ได้รับข่าวจากเซียวอวี้โดยทางอ้อม
เขาไม่ได้มาพบนางต่อหน้าผู้คน เพียงให้คนส่งกล่องไม้เล็ก ๆ มาให้
ในกล่องมีผ้าขาวสะอาดหลายผืน เข็มเงินชุดหนึ่ง และกระดาษเล็ก ๆ หนึ่งแผ่น
บนกระดาษเขียนด้วยลายมือหนักแน่นว่า
"ยาที่ผิดไม่ใช่อุบัติเหตุ ผู้บงการอาจเป็นหมอหลวงรุ่นพี่นามจางหมิ่น แต่ยังไม่มีหลักฐานเพียงพอ ระวังการสอบรอบสุดท้าย"
หลินเยว่อ่านจบแล้วเผากระดาษทันที
เปลวไฟเล็ก ๆ กลืนตัวอักษรทีละบรรทัด
นางหลับตาครู่หนึ่ง
จางหมิ่น
เฉินซู่
เรือนปรุงยา
ยาสับเปลี่ยน
ทั้งหมดเชื่อมกันเป็นตาข่ายบาง ๆ ที่มองเห็นได้ แต่ยังจับไม่ได้
นางรู้ดีว่าศัตรูไม่พอใจเพียงทำให้นางสอบตก
พวกเขาต้องการให้ทุกคนเชื่อว่านางอันตรายต่อคนไข้
นางเดินกลับไปดูชายชราอีกครั้ง
เขาหลับไปแล้ว ลมหายใจสม่ำเสมอ บนโต๊ะข้างเตียงมีถ้วยยาที่นางตรวจแล้วตรวจอีกวางอยู่
หลินเยว่ยืนมองอยู่นาน
ในโลกเดิมของนาง ความผิดพลาดทางยาเป็นสิ่งที่โรงพยาบาลต้องป้องกันด้วยระบบหลายชั้น ชื่อยา ขนาดยา เวลาให้ยา วิธีให้ยา และตัวผู้ป่วยต้องถูกตรวจซ้ำทุกครั้ง เพราะความผิดพลาดเพียงหนึ่งครั้งอาจพรากชีวิตคนได้
แต่ที่นี่ ในโลกโบราณแห่งนี้ ไม่มีฉลากมาตรฐาน ไม่มีระบบตรวจสอบหลายชั้น ไม่มีเวชระเบียนครบถ้วน และที่น่ากลัวที่สุดคือ มีคนจงใจใช้ช่องโหว่นั้นเป็นอาวุธ
นางกำมือแน่น
หากนางต้องการอยู่รอดในสำนักแพทย์หลวง นางไม่อาจเก่งแค่รักษาโรค
นางต้องสร้างระบบที่ทำให้การใส่ร้ายเช่นนี้ทำได้ยากขึ้น
ต้องมีบันทึกยา
ต้องมีการตรวจซ้ำ
ต้องมีผู้รับผิดชอบทุกขั้นตอน
ต้องมีหลักฐานก่อนยาเข้าปากคนไข้
ไม่เช่นนั้น คนไข้จะถูกใช้เป็นหมากซ้ำแล้วซ้ำเล่า
รุ่งเช้าวันถัดมา ลานสำนักแพทย์หลวงเต็มไปด้วยผู้เข้าสอบที่ผ่านเข้าสู่รอบสุดท้าย
จำนวนคนลดลงมากจากวันแรก เหลือเพียงสิบสองคน
หลินเยว่ยืนอยู่แถวกลาง สายตาของผู้คนรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
บางคนเกรงนาง
บางคนไม่พอใจนาง
บางคนเริ่มเชื่อว่านางมีความสามารถจริง
แต่ในสายตาของเฉินซู่และจางหมิ่น นางยังคงเป็นหนามที่ต้องถอน
หัวหน้าหมอหลวงกู้เหวินจงเดินออกมาด้านหน้า
หมอหลวงทุกคนยืนเรียงหลังเขา รวมถึงเหยาเจี้ยน เฉินซู่ หานเฉิง และจางหมิ่น
หลินเยว่เหลือบมองจางหมิ่นเป็นครั้งแรก
ชายผู้นั้นมีใบหน้าสงบ ผมแซมขาวเล็กน้อย ดวงตาไม่คมเท่าเฉินซู่ แต่แฝงความเย็นชาแบบคนที่เคยชินกับการกดคนอื่นให้อยู่ต่ำกว่า
จางหมิ่นสบตานางเพียงครู่เดียว แล้วเบือนหน้าหนี เหมือนไม่รู้เรื่องใดทั้งสิ้น
กู้เหวินจงประกาศเสียงหนักแน่น
"วันนี้คือการสอบรอบสุดท้าย"
ทั้งลานเงียบลง
"ผู้เข้าสอบจะต้องรักษาผู้ป่วยต่อหน้ากรรมการทั้งหมด เป็นผู้ป่วยที่มีอาการเฉียบพลัน ไม่สามารถรอการรักษานานได้ ผู้เข้าสอบต้องประเมินอาการ ตัดสินใจ และลงมือรักษาอย่างถูกต้อง"
ผู้เข้าสอบหลายคนหน้าเปลี่ยนสี
อาการเฉียบพลันหมายความว่าไม่มีเวลาคิดนาน ไม่มีเวลาท่องตำรา ไม่มีโอกาสแก้ตัวมากนัก
กู้เหวินจงกล่าวต่อ
"รอบนี้ไม่ได้วัดเพียงความรู้ แต่วัดใจหมอ"
เฉินซู่ก้าวออกมา
"และหากผู้ใดรักษาผิดจนทำให้ผู้ป่วยอาการแย่ลง จะถูกตัดสิทธิ์ทันที ไม่มีข้อยกเว้น"
สายตาของเขาหยุดที่หลินเยว่
หลินเยว่สบตากลับอย่างสงบ
นางเข้าใจทันที
นี่คือสนามที่ศัตรูเตรียมไว้
หากนางลังเล คนไข้อาจตาย
หากนางรีบเกินไป ศัตรูจะจับผิด
หากนางทำถูก พวกเขาก็อาจหาทางบิดให้ผิด
แต่ไม่ว่ารอบสุดท้ายจะเป็นกับดักหรือไม่ คนไข้ที่ถูกนำมาใช้ย่อมเป็นชีวิตจริง
และนั่นคือสิ่งเดียวที่นางสนใจ
เสียงระฆังดังขึ้น
ประตูเรือนรักษาด้านในถูกเปิดออก
เจ้าหน้าที่สองคนรีบหามคนไข้รายหนึ่งเข้ามาบนเปลไม้ สีหน้าตื่นตระหนก
เสียงร้องแตกตื่นดังขึ้นจากผู้ช่วยหมอ
"หลีกทาง คนไข้หายใจไม่ออก"
หลินเยว่หันไปทันที
บนเปลนั้นคือเด็กชายคนหนึ่ง ใบหน้าเขียวคล้ำ มือจิกผ้าแน่น หน้าอกขยับแรงแต่เหมือนอากาศเข้าไม่ถึงปอด
เสียงหายใจหวีดดังชัดในความเงียบ
กรรมการหลายคนขยับตัว
ผู้เข้าสอบบางคนหน้าซีด
เฉินซู่ยืนอยู่ด้านข้าง มุมปากยกขึ้นเพียงเล็กน้อย ก่อนหายไปอย่างรวดเร็ว
กู้เหวินจงประกาศ
"การสอบรอบสุดท้าย เริ่มเดี๋ยวนี้"
หลินเยว่ก้าวไปข้างหน้าโดยไม่ลังเล
สายตาของนางจับอยู่ที่เด็กชายบนเปล
ลมหายใจ
ริมฝีปาก
สีหน้า
เสียงหวีด
ทางเดินหายใจ
ในหัวของนางไม่มีจางหมิ่น ไม่มีเฉินซู่ ไม่มีการสอบ ไม่มีแผนใส่ร้าย
มีเพียงชีวิตเด็กคนหนึ่งที่กำลังถูกดึงออกจากโลกทีละลมหายใจ
และนางต้องชิงเขากลับมาให้ทัน
ตอนที่ 126 : ผู้ป่วยที่ถูกปล่อยกลับคืนนั้น หลินเยว่แทบไม่ได้หลับหลังหมอหลวงเจิ้งสั่งปล่อยผู้ป่วยอาการไม่หนักห้ารายกลับบ้าน นางให้เซียวอวี้เฉินส่งคนติดตามไปเฝ้าดูเงียบ ๆ พร้อมกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ต้องสังเกตว่าแต่ละบ้านใช้น้ำจากที่ใด มีใครแตะแผลหรือไม่ มีใครเริ่มมีไข้หรือไม่ และมีการใช้ผ้าร่วมกันหรือไม่เซี่ยชิงเห็นนางนั่งอยู่หน้าโต๊ะบันทึกจนดึก จึงเอาน้ำอุ่นมาให้"ท่านหัวหน้า ดื่มน้ำสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ"หลินเยว่รับถ้วยมา แต่ไม่ได้ยกดื่มทันที ดวงตายังคงมองแผนผังตรอกหลังตลาดตะวันออกที่วาดอย่างเร่งรีบ บนกระดาษมีชื่อบ้าน จุดบ่อน้ำ เส้นทางตลาด และเครื่องหมายวงกลมสีแดงที่แทนผู้ป่วยแต่ละราย"ห้าคนที่ถูกปล่อยกลับ อยู่คนละตรอกหรือไม่"เซี่ยชิงเปิดสมุดตอบ"สองคนอยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก หนึ่งคนอยู่ตรอกขายฟืน หนึ่งคนอยู่ใกล้สะพานหิน และอีกคนอยู่บ้านเช่าหลังโรงย้อมผ้าเจ้าค่ะ"หลินเยว่วางถ้วยลง"ถ้าเป็นพิษจากยาอย่างเดียว คนในบ้านที่ไม่ใช้ยาจะไม่ป่วย แต่ถ้าเป็นการติดเชื้อจากแผล ผ้า น้ำ หรือสัมผัสใกล้ชิด คนในบ้านจะเริ่มมีไข้ภายในหนึ่งถึงสองวัน"เซี่ยชิงหน้าซีด"ท่านคิดว่าจะเกิดจริงหรือเจ้าคะ"หลิน
ตอนที่ 125 : ไม่ใช่แค่พิษเรือนแยกโรคหลังสำนักแพทย์หลวงเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำต้ม ผ้าสะอาด สมุนไพร และความหวาดกลัวตั้งแต่เช้าจนถึงยามบ่าย ผู้ป่วยแผลดำจากตลาดตะวันออกเพิ่มขึ้นไม่หยุด จากสิบกว่ารายกลายเป็นสามสิบ จากสามสิบกลายเป็นเกือบห้าสิบ บางคนถูกพยุงมา บางคนถูกหามมา บางคนยังเดินได้แต่ไข้สูงจนตาลอย บางคนแผลคล้ำเหมือนถูกยากัดเนื้อ และบางคนแผลเล็กเพียงปลายนิ้วกลับมีรอยดำลามอย่างผิดธรรมชาติหลินเยว่ยืนอยู่หน้าโต๊ะบันทึกผู้ป่วย สมุดหลายเล่มถูกเปิดเรียงกัน เซี่ยชิงจดจนข้อมือแทบแข็ง ซูหนิงกับพยาบาลฝึกหัดเดินสลับเข้าออกเรือนแยกไม่หยุดเสียงหนึ่งดังขึ้นจากมุมซ้าย"ผู้ป่วยรายที่สี่สิบเอ็ดเจ้าค่ะ ไข้สูง แผลดำที่ข้อมือ ใช้ยาทาตลาดตะวันออกสองครั้ง"อีกเสียงดังจากด้านขวา"รายที่สี่สิบสอง ไข้สูง อ่อนแรง แผลดำที่ข้อเท้า ใช้ยาทาครั้งเดียว"ซูหนิงรีบเดินเข้ามา สีหน้าเคร่งเครียด"ท่านหัวหน้า รายที่สี่สิบสามไม่มีประวัติใช้ยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่เงยหน้าขึ้นทันที"แน่ใจหรือ"ซูหนิงพยักหน้า"เจ้าค่ะ เขาเป็นชายแก่ขายฟืน อยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก มีแผลถลอกเล็กที่หลังมือ เขาบอกว่าไม่ได้ซื้อยา เพราะไม่มีเงิน ลูกชายยืนย
ตอนที่ 124 : แผลประหลาดในตลาดยามเช้ายังไม่ทันสว่างเต็มที่ ประตูเรือนรักษาชั่วคราวหลังสำนักแพทย์หลวงก็ถูกเคาะรัวจนคนเฝ้าเวรสะดุ้งตื่นเสียงร้องจากด้านนอกดังปนกับเสียงลมหอบและเสียงคนพยายามพยุงกันเข้ามา"หลินหมอหญิง ช่วยด้วย""แผลของพ่อข้าดำไปหมดแล้ว""ลูกข้าไข้ขึ้นทั้งคืน""ข้าแค่ทายาแผลถลอก เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้"ซูหนิงรีบออกไปเปิดประตู เมื่อเห็นภาพตรงหน้า นางชะงักจนลมหายใจสะดุดชาวบ้านเจ็ดแปดคนยืนรวมกันอยู่หน้าประตู บางคนพยุงคนแก่ บางคนอุ้มเด็ก บางคนเดินกะเผลกด้วยขาที่พันผ้าเก่าไว้ ทุกคนมีสีหน้าแตกตื่นเหมือนเพิ่งหนีจากภัยร้ายสิ่งที่ทำให้ซูหนิงหน้าซีดคือแผลของพวกเขาบางรายเป็นเพียงรอยถลอกที่แขน แต่ขอบแผลกลับคล้ำดำผิดปกติ ผิวรอบ ๆ บวมแดงและร้อนจัด
ตอนที่ 123 : ตามล่าพ่อค้ายาฝุ่นบนถนนสายเก่าด้านตะวันตกของเมืองหลวงยังไม่ทันจางดี องครักษ์ของเซียวอวี้เฉินก็ออกจากประตูเมืองไปแล้วสามกลุ่มกลุ่มแรกตามเส้นทางเกวียนสมุนไพรกลุ่มที่สองตรวจร้านยานอกเมืองกลุ่มที่สามปลอมตัวเป็นพ่อค้ารับซื้อสมุนไพร เดินทางไปยังจุดพักม้าและโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ที่พ่อค้ายามักใช้หลบสายตาราชการเซียวอวี้เฉินยืนอยู่หน้าประตูเมือง ดวงตาคมมองรอยล้อเกวียนบนดินแห้ง"เขาหนีเร็วเกินไป"องครักษ์คนสนิทกล่าว"เหมือนรู้ล่วงหน้าว่าจะถูกตามพ่ะย่ะค่ะ"เซียวอวี้เฉินตอบเสียงเย็น"ไม่ใช่เหมือน เขารู้"เขาหันกลับไปมองกำแพงเมืองสูงใหญ่"ในคลังหลวงมีคนช่วยออกใบผ่านทาง ในประตูเมืองมีคนปล่อยผ่าน ในสำนักแพทย์มีคนรีบใช้ยา ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องบังเอิญ"องครักษ์ก้มศีรษะ"จะให้จับเจ้าหน้าที่คลังหลวงทั้งหมดหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ""จับคนที่ลงนามก่อน แต่อย่าให้ข่าวแพร่ ข้าต้องการรู้ว่าพ่อค้ายานั้นติดต่อใครก่อนออกเมือง""พ่ะย่ะค่ะ"ขณะเดียวกัน ในห้องตรวจยาของสำนักแพทย์หญิง หลินเยว่ไม่ได้ออกไปตามคนร้ายด้วยตนเองนางอยู่กับสิ่งที่คนร้ายทิ้งไว้ขวดผงสมานชีพน้ำล้างแผลของฉู่เซิงเศษผงจากถ้วยทดลองและชิ้นเนื้
ตอนที่ 122 : ผลข้างเคียงเสียงร้องของฉู่เซิงดังอยู่ในเรือนทำแผลตลอดครึ่งคืนแผลที่น่องซึ่งเมื่อวานยังเป็นเพียงแผลติดเชื้อเล็ก ๆ บัดนี้ขอบแผลกลับคล้ำลงอย่างน่ากลัว เนื้อบางส่วนแห้งแข็งเหมือนถูกไฟกัด รอบแผลบวมแดงลามออกไป ผิวร้อนจัดจนซูหนิงแตะเพียงเบา ๆ ก็รีบชักมือกลับหลินเยว่ยืนอยู่ข้างเตียง ใบหน้าเย็นสงบ แต่ดวงตาแข็งกร้าว"ยานี้ไม่ได้ช่วยสมานแผล มันกัดเนื้อ"หมอหลวงหลิวยืนอยู่มุมห้อง ใบหน้าซีดเผือด เขาอ้าปากเหมือนจะอธิบาย แต่ทุกครั้งที่มองแผลของฉู่เซิง คำพูดก็เหมือนติดอยู่ในลำคอหลินเยว่หันไปถามเสียงเรียบ"ท่านใช้ปริมาณเท่าใด"หมอหลวงหลิวกลืนน้ำลาย"เพียงเล็กน้อย""เล็กน้อยของท่านคือเท่าใด"เขาเงียบเซี่ยชิงเปิดสมุดบันทึกเสียงดัง"ไม่มีบันทึก ไม่มีเวลา ไม่มีปริมาณ ไม่มีชื่อผู้จ่ายยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่มองหมอหลวงหลิว"นี่คือเหตุผลที่ยาใหม่ต้องถูกควบคุม"ฉู่เซิงร้องครางอีกครั้ง"ขา...ข้าปวดมาก..."หลินเยว่หันกลับไปทันที"เตรียมน้ำต้มเย็นเพิ่ม ผ้าสะอาด มีดเล็ก คีม และถาดรับเนื้อตาย"ซูหนิงหน้าซีดแต่รับคำหนักแน่น"เจ้าค่ะ"หมอหลวงหลิวสะดุ้ง"เจ้าจะทำอะไร"หลินเยว่ตอบโดยไม่มองเขา"ตัดเนื้อตาย
ตอนที่ 121 : ทดลองยารุ่งเช้าวันถัดมา ยาสมานชีพทั้งสิบสองขวดถูกวางอยู่ในห้องตรวจยาชั่วคราวหลินเยว่สั่งปิดประตูหน้าต่างครึ่งหนึ่งเพื่อกันลมแรง แต่ยังเปิดช่องให้แสงส่องเข้ามาชัดเจน บนโต๊ะมีผ้าขาว กระดาษบันทึก ถ้วยกระเบื้อง น้ำต้มเย็น น้ำอุ่น มีดเล็ก เข็มคีบ และกล่องไม้สำหรับเก็บตัวอย่างเซี่ยชิงยืนอยู่ข้างนาง มือถือพู่กันพร้อมจดทุกคำซูหนิงกับอวี้หลันยืนอยู่ด้านหลัง ทั้งสองถูกสั่งให้สังเกต แต่ห้ามแตะต้องยาโดยไม่รับอนุญาตหลินเยว่หยิบขวดแรกขึ้นมาขวดกระเบื้องสีดำเล็ก ๆ ดูเรียบร้อยเกินไป ปิดผนึกอย่างดี มีกลิ่นสมุนไพรหอมเย็นลอยออกมาตั้งแต่ยังไม่เปิด แต่กลิ่นขมลึกที่ซ่อนอยู่ภายในทำให้นางไม่สบายใจ"เริ่มบันทึก"เซี่ยชิงรีบก้มลงเขียนหลินเยว่กล่าวช้า ๆ"วันที่หนึ่งของการตรวจยาสม






