LOGINตอนที่ 55 : การผ่าฝีหลวง
เสียงหายใจหวีดของเด็กชายบนเปลทำให้ลานสอบรอบสุดท้ายเงียบสนิท
หลินเยว่ก้าวไปข้างหน้าแล้วคุกเข่าลงข้างเปล นางกำลังจะยื่นมือไปตรวจทางเดินหายใจของเด็ก ทว่าเสียงฝีเท้าเร่งร้อนจากด้านนอกกลับดังแทรกเข้ามาเสียก่อน
ขันทีผู้หนึ่งวิ่งเข้ามาจนหมวกเอียง สีหน้าเขาซีดเผือด เหงื่อเต็มหน้าผาก
"ท่านหัวหน้าหมอหลวง เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ"
กู้เหวินจงขมวดคิ้ว
"ในลานสอบ ห้ามผู้ใดรบกวน"
ขันทีคนนั้นทรุดลงคุกเข่า เสียงสั่นจนแทบไม่เป็นคำ
"เป็นกงกงเฉา ขันทีคนสนิทตำหนักฮองเฮา เขาไข้สูงจนหมดสติ ฝีที่หลังบวมใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ หมอประจำตำหนักไม่กล้าลงมือ ฮองเฮาทรงมีรับสั่งให้สำนักแพทย์หลวงส่งคนไปเดี๋ยวนี้ขอรับ"
ทันทีที่ชื่อฮองเฮาถูกเอ่ยออกมา สีหน้าของหมอหลวงหลายคนก็เปลี่ยนไป
เฉากงกงไม่ใช่ขันทีธรรมดา เขาเป็นขันทีอาวุโสที่รับใช้ฮองเฮามาหลายสิบปี คำพูดของเขาในวังหลังมีน้ำหนักไม่น้อย หากเขาเป็นอะไรไป สำนักแพทย์หลวงย่อมหนีความรับผิดชอบไม่พ้น
เด็กชายบนเปลยังหายใจลำบากอยู่ หลินเยว่ไม่สนใจความวุ่นวายด้านหลัง นางรีบจัดท่านั่งให้เขา ใช้มือประคองคางเล็กน้อย เปิดคอเสื้อให้หลวม และสั่งผู้ช่วยข้างกาย
"อย่าให้เขานอนราบ เปิดหน้าต่าง ให้อากาศถ่ายเท เตรียมน้ำอุ่น อย่าป้อนอะไรเข้าปากตอนหอบหนัก"
ผู้ช่วยชะงัก แต่เมื่อเห็นสีหน้าเด็ดขาดของนางก็รีบทำตาม
หลินเยว่ตรวจเด็กอย่างรวดเร็ว พบว่าเด็กหายใจมีเสียงหวีด หน้าอกยุบเข้าเล็กน้อย ริมฝีปากเริ่มคล้ำ แต่ยังรู้สึกตัว นางให้คนช่วยพาเด็กไปยังมุมที่อากาศโปร่งขึ้น และใช้สมุนไพรไอระเหยอ่อน ๆ ช่วยเปิดทางหายใจตามที่พอหาได้ในยุคนี้ พร้อมกำชับให้เฝ้าดูอย่างใกล้ชิด
กู้เหวินจงเห็นนางจัดการเด็กได้เป็นขั้นตอนโดยไม่รอคำสั่ง สีหน้าของเขาขยับเล็กน้อย
แต่สถานการณ์ของเฉากงกงเร่งด่วนกว่า
เฉินซู่ก้าวออกมา
"ท่านหัวหน้า เรื่องตำหนักฮองเฮาสำคัญ การสอบรอบสุดท้ายควรเลื่อนไปก่อน"
จางหมิ่นเสริมทันที
"จริง ผู้ป่วยจากตำหนักฮองเฮาไม่อาจชักช้า แต่ผู้เข้าสอบยังไม่มีคุณสมบัติพอจะเข้าไปเกี่ยวข้อง"
คำพูดของเขาดูเหมือนกล่าวเพื่อรักษากฎ แต่สายตากลับกวาดผ่านหลินเยว่ราวกับต้องการกันนางออกจากเหตุการณ์สำคัญ
กู้เหวินจงยังไม่ทันตอบ ขันทีที่มาส่งข่าวก็รีบกล่าว
"ฮองเฮาทรงรับสั่งว่า หมอคนใดรักษาได้ให้รีบไป ไม่ต้องคำนึงถึงพิธีรีตอง ขอเพียงช่วยชีวิตกงกงเฉาให้ได้"
ลานสอบเงียบลงอีกครั้ง
ช่วยชีวิตให้ได้
คำนี้ทำให้ทุกคนไม่มีทางหลบเลี่ยง
กู้เหวินจงหันไปทางหมอหลวงทั้งหมด
"ผู้ใดไป"
หมอหลวงหลายคนหลบตา
ฝีหนองขนาดใหญ่ที่ไข้สูงจนหมดสติไม่ใช่เรื่องง่าย หากเป็นเพียงฝีเล็ก ใช้ยาทา ยากิน หรือประคบก็พอประคองได้ แต่หากหนองลึกและมีไข้สูง แปลว่าพิษร้อนลุกลามในร่างกายมากแล้ว
และสิ่งที่หมอหลวงส่วนใหญ่กลัวที่สุดคือการเปิดแผล
ในวังหลวง การทำให้ร่างกายผู้รับใช้ใกล้ชิดเจ้านายเสียหายโดยไม่มีผลลัพธ์ชัดเจน อาจกลายเป็นความผิดใหญ่ หากผ่าแล้วคนไข้ตาย ผู้ลงมือย่อมถูกกล่าวหาได้ทันทีว่าเป็นผู้ทำให้ตาย
เฉินซู่แสร้งครุ่นคิด
"ควรใช้ยาขับพิษ ลดไข้ และประคบให้ฝียุบก่อน หากรีบผ่า อาจทำให้พิษกระจาย"
หมอหลวงอีกคนพยักหน้า
"ใช่ ฝีมีหนองคือพิษอยู่ภายใน หากเปิดผิดจังหวะ เลือดลมจะแตกซ่าน"
หลินเยว่ฟังอยู่เงียบ ๆ แต่ยิ่งฟัง คิ้วของนางยิ่งขมวด
คนไข้ไข้สูงจนหมดสติ ฝีบวมใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ แปลว่ามีการติดเชื้อเป็นหนองชัดเจน หากหนองถูกขังอยู่ข้างใน ต่อให้ใช้ยาอย่างไร ต้นตออาจไม่หาย
ในทางการแพทย์ ฝีที่มีหนองชัดเจนต้องระบาย
ไม่ใช่รอให้มันยุบเองในขณะที่คนไข้กำลังทรุด
กู้เหวินจงมองไปทางหลินเยว่โดยไม่รู้ตัว
"หลินเยว่ เจ้าคิดเห็นอย่างไร"
ทันทีที่คำถามนี้ออกมา สายตาทุกคู่หันมาทางนาง
เฉินซู่หน้าเปลี่ยนเล็กน้อย
จางหมิ่นกล่าวทันที
"ท่านหัวหน้า นางเป็นเพียงผู้เข้าสอบ จะให้ความเห็นเรื่องคนของตำหนักฮองเฮาได้อย่างไร"
กู้เหวินจงกล่าวเสียงเรียบ
"ข้าถามความเห็น ไม่ได้มอบตำแหน่งให้นาง"
หลินเยว่ก้าวออกมา ประสานมือ
"หากคนไข้มีฝีหนองขนาดใหญ่ ไข้สูง และหมดสติ สิ่งสำคัญคือต้องดูว่าหนองสะสมมากเพียงใด หากฝีนิ่ม ตึง ปวด และมีหนองชัดเจน การใช้ยาอย่างเดียวมักไม่พอ ต้องเปิดฝี ระบายหนอง ล้างแผล และใส่ผ้าสะอาดไว้ให้หนองที่เหลือระบายออก"
ทั้งลานเงียบไปชั่วอึดใจ
จากนั้นเสียงหัวเราะเย็นก็ดังขึ้น
หมอหลวงคนหนึ่งกล่าว
"เปิดฝีหรือ นางพูดเหมือนเชือดปลาในตลาด"
อีกคนส่ายหน้า
"สตรีจากบ้านนอกช่างกล้า หากเปิดฝีแล้วคนไข้เลือดออกไม่หยุด เจ้าจะรับผิดชอบไหวหรือ"
จางหมิ่นกล่าวด้วยน้ำเสียงเยาะหยัน
"คนไข้เป็นคนของตำหนักฮองเฮา ไม่ใช่ชาวบ้านในตรอก เจ้าอย่าคิดว่าการใช้มีดกับคนจนแล้วรอด จะใช้กับคนในวังได้"
หลินเยว่เงยหน้าขึ้น
"หนองไม่รู้ว่าตนอยู่ในร่างคนจนหรือคนในวัง หากมีหนอง ก็ต้องระบาย"
คำพูดเรียบง่ายนั้นทำให้หลายคนเงียบลงด้วยความไม่พอใจ
เฉินซู่แค่นเสียง
"แล้วเจ้ามั่นใจหรือว่าการเปิดฝีจะไม่ทำให้พิษกระจาย"
หลินเยว่ตอบ
"สิ่งที่ทำให้พิษลุกลามคือการปล่อยให้หนองคั่งอยู่ในร่างกาย ไม่ใช่การระบายอย่างถูกวิธี ก่อนลงมือ ต้องล้างมือ ทำความสะอาดผิวหนัง ใช้มีดที่ผ่านไฟและน้ำเดือด เปิดเฉพาะตำแหน่งที่เหมาะสม ระบายหนองออก ล้างแผล แล้วใส่ผ้าสะอาดไว้ให้แผลระบายต่อ ต้องเปลี่ยนผ้าและดูแลไม่ให้สกปรก"
หมอหลวงหลายคนมองหน้ากัน
ถ้อยคำของนางแปลก
แต่ไม่ไร้เหตุผล
เหยาเจี้ยนที่ยืนเงียบมานานกล่าวขึ้น
"ข้าเคยเห็นทหารชายแดนมีฝีลึก หากรอให้ยายุบ มักตายจากไข้สูง แต่คนที่เปิดแผลให้หนองออก บางรายกลับรอด"
กู้เหวินจงตัดสินใจทันที
"ไปตำหนักฮองเฮา"
เฉินซู่รีบถาม
"ให้ใครไป"
กู้เหวินจงมองหลินเยว่
"หลินเยว่ไปด้วย"
เสียงฮือฮาดังขึ้น
จางหมิ่นหน้าเสีย
"ท่านหัวหน้า"
กู้เหวินจงกล่าวเสียงหนัก
"ผู้ใดไม่เห็นด้วย ก็เสนอวิธีที่ดีกว่าและยอมรับความรับผิดชอบต่อหน้าฮองเฮา"
ไม่มีผู้ใดพูดอีก
ขบวนหมอหลวงรีบเดินทางเข้าสู่ตำหนักฮองเฮา
ระหว่างทาง หลินเยว่ล้างมือด้วยน้ำสะอาดที่ขอให้เตรียมไว้ และให้ผู้ช่วยนำผ้าสะอาด น้ำต้ม เหล้าแรง มีดเล็ก เข็ม ด้าย และสมุนไพรสำหรับบรรเทาปวดเท่าที่หาได้ติดตามไปด้วย
หมอหลวงบางคนเห็นแล้วหัวเราะเบา ๆ
"แค่ฝีก็ทำเหมือนจะตั้งศาลผ่าคน"
หลินเยว่ไม่ตอบ
ในโลกเดิมของนาง การผ่าระบายฝีอาจเป็นหัตถการเล็ก แต่ในโลกนี้ ทุกขั้นตอนมีความเสี่ยง เพราะไม่มีห้องผ่าตัดปลอดเชื้อ ไม่มียาปฏิชีวนะ ไม่มีถุงมือ ไม่มีเครื่องมือครบถ้วน
ยิ่งสภาพแวดล้อมไม่พร้อม นางยิ่งต้องละเอียด
ตำหนักฮองเฮาเต็มไปด้วยความตึงเครียด
นางกำนัลยืนหน้าเสียอยู่สองข้าง ขันทีน้อยหลายคนร้องไห้เงียบ ๆ กลิ่นยาต้มอบอวลในห้องจนแทบหายใจไม่ออก
บนเตียงด้านใน เฉากงกงนอนคว่ำอยู่ ร่างกายสั่นเป็นพัก ๆ ใบหน้าแดงก่ำเพราะไข้ เหงื่อซึมเต็มหน้าผาก ที่แผ่นหลังด้านซ้ายใกล้สะบักมีฝีขนาดใหญ่ บวมแดง ตึง ผิวหนังตรงกลางบางจนเห็นสีคล้ำอมเหลือง ปลายฝีเหมือนพร้อมแตก แต่ยังไม่แตก
หลินเยว่เพียงมองครั้งเดียวก็รู้ว่า หนองข้างในสะสมมาก
ฮองเฮาประทับอยู่หลังม่านไข่มุก เสียงของพระนางดังออกมาอย่างกังวล
"หมอหลวง เฉากงกงรับใช้ข้ามานาน พวกเจ้าต้องช่วยเขาให้ได้"
กู้เหวินจงคารวะ
"กระหม่อมจะพยายามสุดกำลังพ่ะย่ะค่ะ"
เฉินซู่ก้าวออกมา
"ทูลฮองเฮา อาการของกงกงเฉาเกิดจากพิษร้อนสะสม กระหม่อมเห็นว่าควรใช้ยาขับพิษและประคบให้ฝียุบก่อน"
หลินเยว่ฟังแล้วมองคนไข้
เฉากงกงเริ่มเพ้อ หายใจเร็ว ชีพจรเต้นแรงแต่ไม่มั่นคง หากรออีก หนองอาจลุกลามมากขึ้น
ฮองเฮาถาม
"ต้องใช้เวลานานเพียงใด"
เฉินซู่เงียบไปครู่หนึ่ง
"อาจต้องหลายวันพ่ะย่ะค่ะ"
ม่านไข่มุกไหวเบา ๆ
"หลายวันหรือ เขาจะทนได้หรือ"
ไม่มีผู้ใดตอบอย่างมั่นใจ
กู้เหวินจงหันมาหาหลินเยว่
"เจ้าดู"
หลินเยว่ก้าวไปข้างหน้า คารวะไปทางม่าน
"หม่อมฉันหลินเยว่ ขออนุญาตตรวจอาการกงกงเฉาเพคะ"
เสียงฮองเฮาเงียบไปครู่หนึ่ง
"เจ้าคือหมอหญิงจากเมืองชิงเหอหรือ"
"เพคะ"
"ตรวจเถิด"
หลินเยว่เดินไปข้างเตียง ตรวจหน้าผาก ชีพจร การหายใจ และลักษณะฝีอย่างละเอียด นางใช้ผ้าสะอาดแตะรอบฝีเบา ๆ เฉากงกงร้องครางทั้งที่ยังไม่รู้สึกตัวเต็มที่
ฝีตึงมาก
ผิวหนังร้อน
กดแล้วมีลักษณะนิ่มตรงกลางชัดเจน
นี่คือฝีที่ควรระบายทันที
หลินเยว่ถอยออกมา
"ทูลฮองเฮา ฝีของกงกงเฉามีหนองสะสมมากแล้ว หากไม่เปิดระบาย หนองและความร้อนจะคั่งอยู่ภายใน อาจทำให้ไข้สูงต่อเนื่องและอาการทรุด หม่อมฉันเสนอให้เปิดฝี ระบายหนอง ล้างแผล และใส่ผ้าสะอาดไว้ระบายเพคะ"
เสียงฮือฮาดังขึ้นในหมู่นางกำนัล
ฮองเฮาเงียบไป
เฉินซู่รีบกล่าว
"ทูลฮองเฮา การเปิดฝีมีความเสี่ยง หากเลือดออกมากหรือพิษกระจาย คนไข้อาจไม่รอด"
หลินเยว่กล่าวทันที
"หากไม่เปิด คนไข้ก็อาจไม่รอดเช่นกันเพคะ ความเสี่ยงมีทั้งสองทาง แต่ตอนนี้ต้นตอคือหนองที่คั่งอยู่ การปล่อยไว้ไม่ใช่การรักษา เป็นเพียงการรอให้ร่างกายพ่ายแพ้"
คำพูดตรงเกินไปทำให้หลายคนสูดลมหายใจ
จางหมิ่นตำหนิ
"บังอาจ พูดต่อหน้าฮองเฮาเช่นนี้ได้อย่างไร"
หลังม่านไข่มุก เสียงฮองเฮากลับดังขึ้นอย่างหนักแน่น
"ให้นางพูด"
ทุกคนเงียบลง
ฮองเฮาถาม
"เจ้ามั่นใจกี่ส่วน"
หลินเยว่ตอบอย่างไม่ลังเล
"หม่อมฉันไม่กล้ารับประกันชีวิตคนไข้ด้วยคำพูดสวยงาม แต่จากอาการตอนนี้ การเปิดระบายหนองคือทางที่มีโอกาสช่วยเขามากที่สุดเพคะ"
หลังม่านเงียบไปนาน
สุดท้าย ฮองเฮาตรัสว่า
"ลงมือ"
เฉินซู่กับจางหมิ่นหน้าเปลี่ยนทันที
หลินเยว่ไม่เสียเวลา นางสั่งให้นางกำนัลเปิดหน้าต่าง ลดจำนวนคนในห้อง เหลือเพียงผู้ช่วยจำเป็น ให้ต้มน้ำเพิ่ม นำผ้าสะอาดมา และให้จุดไฟฆ่าเชื้อมีด
บางคนไม่เข้าใจคำว่า ฆ่าเชื้อ แต่นางไม่มีเวลาอธิบายยืดยาว
"มือของผู้ช่วยทุกคนต้องล้างด้วยน้ำต้มที่อุ่นพอทนได้ ห้ามแตะแผลโดยไม่จำเป็น ผ้าที่ตกพื้นห้ามใช้ซ้ำ"
น้ำเสียงของนางเด็ดขาดจนคนในตำหนักทำตามโดยไม่รู้ตัว
หลินเยว่ใช้เหล้าแรงเช็ดบริเวณรอบฝี เฉากงกงครางด้วยความเจ็บ นางให้คนกดตัวเขาอย่างระมัดระวัง แล้วใช้ยาบรรเทาปวดที่เตรียมไว้เท่าที่ทำได้
ไม่มีการวางยาสลบแบบโลกเดิม
ไม่มีเครื่องมือครบ
แต่มีสิ่งหนึ่งที่ต้องมี
ความแม่นยำ
นางเลือกตำแหน่งที่ฝีนิ่มที่สุด ใช้มีดเล็กที่ผ่านไฟและน้ำเดือดกรีดอย่างรวดเร็ว
ทันทีที่ผิวหนังเปิด หนองข้นสีเหลืองปนเลือดไหลทะลักออกมา กลิ่นแรงกระจายไปทั่วห้อง นางกำนัลบางคนหน้าเสียจนต้องหันหนี หมอหลวงบางคนถอยหลังโดยไม่รู้ตัว
หลินเยว่ไม่ขยับหนีแม้แต่น้อย
"ผ้า"
ผู้ช่วยรีบส่งผ้า
นางกดระบายหนองอย่างระมัดระวัง ไม่บีบแรงเกินไปจนเนื้อเยื่อช้ำ แต่กดพอให้หนองที่คั่งออกมาเรื่อย ๆ เฉากงกงร้องคราง ร่างกายสั่น แต่ลมหายใจที่เคยหอบร้อนกลับค่อย ๆ ผ่อนลงทีละน้อย
หนองไหลออกมามากกว่าที่ทุกคนคาด
เหยาเจี้ยนมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาจริงจัง
"หนองมากถึงเพียงนี้ หากไม่เปิด คงยากจะรอด"
เฉินซู่ไม่พูด สีหน้ามืดลง
เมื่อหนองออกมากพอ หลินเยว่ใช้น้ำต้มที่ปล่อยให้อุ่นล้างแผลอย่างระมัดระวัง จากนั้นใช้ผ้าสะอาดชิ้นเล็กม้วนเป็นเส้นใส่ไว้ในแผลเพื่อให้หนองที่เหลือระบายออก ไม่ให้ปากแผลปิดเร็วเกินไป
จางหมิ่นเห็นแล้วรีบกล่าว
"เจ้าจะยัดผ้าไว้ในแผลหรือ นี่มันวิธีบ้าอะไร"
หลินเยว่ตอบโดยไม่เงยหน้า
"หากปากแผลปิดก่อน หนองที่เหลือจะคั่งอยู่ข้างในอีก ต้องเว้นทางระบายไว้ แล้วเปลี่ยนผ้าทุกวัน"
"ไร้สาระ แผลต้องปิดให้เร็วที่สุดจึงจะหาย"
หลินเยว่เงยหน้าขึ้นในที่สุด
"แผลที่ข้างในยังสกปรก หากปิดเร็วเกินไป เท่ากับขังพิษไว้ในร่างกาย"
เหยาเจี้ยนกล่าวสนับสนุน
"ข้าเห็นด้วยกับนาง"
จางหมิ่นจำต้องเงียบ
หลังพันแผลเสร็จ หลินเยว่สั่งให้เฝ้าดูไข้ ชีพจร การหายใจ และปริมาณหนองที่ซึมออกมา พร้อมกำชับเรื่องเปลี่ยนผ้าและล้างมือทุกครั้ง
เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วยาม
เฉากงกงที่เดิมไข้สูงจนเพ้อเริ่มหายใจสม่ำเสมอขึ้น ใบหน้าที่แดงจัดค่อย ๆ คลายลง เหงื่อออกน้อยลง เมื่อแตะหน้าผาก ความร้อนลดลงชัดเจน
นางกำนัลอาวุโสรีบเข้าไปดู แล้วร้องด้วยความดีใจ
"ไข้ลดลงแล้วเพคะ ไข้ลดลงจริง ๆ"
เสียงนั้นเหมือนฟ้าผ่ากลางห้อง
หมอหลวงหลายคนรีบเข้ามาตรวจ
กู้เหวินจงจับชีพจรด้วยตนเอง สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากเคร่งเครียดเป็นประหลาดใจ
"ชีพจรสงบลงจริง"
เหยาเจี้ยนมองหลินเยว่ด้วยแววตาชื่นชมอย่างไม่ปิดบัง
"เปิดหนองออก ไข้จึงลด ต้นตอถูกระบาย ร่างกายจึงเริ่มสู้ได้"
เฉินซู่ยืนอยู่ด้านข้าง ไม่พูดแม้คำเดียว
หลังม่านไข่มุก ฮองเฮาทรงลุกขึ้น
นางกำนัลรีบประคอง
ม่านถูกแหวกออกเล็กน้อย เผยให้เห็นสตรีสูงศักดิ์ในฉลองพระองค์งดงาม พระพักตร์สงบนิ่งแต่แววพระเนตรเต็มไปด้วยความสนพระทัย
หลินเยว่รีบคุกเข่า
"ถวายพระพรฮองเฮาเพคะ"
ฮองเฮาทอดพระเนตรนางอยู่นาน
"เจ้ากล้าใช้มีดต่อหน้าข้า ทั้งที่หมอหลวงหลายคนไม่กล้า"
หลินเยว่ก้มหน้า
"หม่อมฉันไม่ได้กล้าเพราะอยากแสดงฝีมือเพคะ แต่เพราะหากไม่ทำ คนไข้อาจไม่รอด"
"เจ้ารู้หรือไม่ หากเขาตาย เจ้าจะถูกลงโทษหนัก"
"รู้เพคะ"
"แล้วเหตุใดยังทำ"
หลินเยว่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
"เพราะหน้าที่ของหมอไม่ใช่เลือกทางที่ปลอดภัยต่อตนเองที่สุด แต่ต้องเลือกทางที่มีโอกาสช่วยคนไข้มากที่สุด"
ห้องทั้งห้องเงียบลง
ฮองเฮาทรงมองนางนิ่ง ๆ แววพระเนตรลึกขึ้น
"เจ้าพูดเหมือนคนที่เคยเห็นคนตายมามาก"
หลินเยว่ชะงักเพียงเล็กน้อย
ภาพห้องฉุกเฉินในโลกเดิมผุดขึ้นมาในหัว ชีวิตที่รอด ชีวิตที่ยื้อไม่ทัน เสียงญาติร้องไห้ เสียงเครื่องมือดับลง
นางตอบเสียงเบา
"หม่อมฉันเคยเห็นมามากพอที่จะรู้ว่า ทุกลมหายใจมีค่าเพคะ"
ฮองเฮาไม่ได้ตรัสอะไรอยู่ครู่ใหญ่
ในที่สุด พระนางกล่าวว่า
"ลุกขึ้นเถิด"
หลินเยว่ลุกขึ้นอย่างสำรวม
ฮองเฮาทอดพระเนตรไปยังกู้เหวินจง
"สำนักแพทย์หลวงรับคนจากความสามารถ หรือรับจากธรรมเนียม"
คำถามนี้ทำให้กู้เหวินจงประสานมือทันที
"ทูลฮองเฮา ย่อมต้องรับจากความสามารถพ่ะย่ะค่ะ"
ฮองเฮาตรัสเสียงเรียบ
"เช่นนั้น วันนี้ข้าเห็นความสามารถของนางแล้ว"
คำพูดนั้นหนักยิ่งกว่าคะแนนสอบใด ๆ
สีหน้าของเฉินซู่และจางหมิ่นย่ำแย่ลงทันที
หลินเยว่รู้ดีว่า คำชมจากฮองเฮาอาจช่วยให้นางมีที่ยืน แต่ในเวลาเดียวกัน มันก็ทำให้ศัตรูยิ่งไม่อาจปล่อยนางไว้
หลังตรวจอาการเฉากงกงอีกครั้ง หลินเยว่กำชับนางกำนัลเรื่องการดูแลแผล
"ต้องเปลี่ยนผ้าตามเวลา หากผ้าชุ่มหนองมากต้องเปลี่ยน ห้ามใช้ผ้าเดิมซ้ำ ห้ามใช้มือสกปรกแตะแผล หากไข้กลับสูง หนาวสั่น หรือแผลบวมแดงมากขึ้น ต้องเรียกหมอทันที"
นางกำนัลอาวุโสรีบพยักหน้า
"ข้าจะจำไว้"
เฉากงกงยังไม่ฟื้นเต็มที่ แต่ลมหายใจสงบลงมาก ใบหน้าที่เคยแดงเพราะไข้เริ่มผ่อนคลาย
หลินเยว่ถอนหายใจเงียบ ๆ
นี่เป็นเพียงก้าวแรก แผลฝียังต้องดูแลต่ออีกหลายวัน ยังเสี่ยงติดเชื้อซ้ำ ยังอาจมีหนองค้าง แต่การระบายออกวันนี้ช่วยให้เขาพ้นช่วงอันตรายที่สุดไปได้
เมื่อออกจากตำหนักฮองเฮา ข่าวก็แพร่กระจายเร็วราวไฟลามหญ้า
หมอหญิงจากเมืองชิงเหอผ่าฝีให้ขันทีคนสนิทฮองเฮา
ไข้ลดลงภายในชั่วยาม
ฮองเฮาทรงชมต่อหน้าหมอหลวง
ผู้เข้าสอบคนอื่นมองหลินเยว่ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
บางคนยังไม่ยอมรับ
บางคนเริ่มเกรงกลัว
บางคนเริ่มสงสัยว่า ความรู้ที่พวกตนยึดถือมาทั้งชีวิตอาจมีช่องว่างจริง
หลิวจื่อเฉียนยืนอยู่ใต้ชายคา สีหน้าซับซ้อน เขาอยากเยาะเย้ย แต่ครั้งนี้คำพูดติดอยู่ในลำคอ เพราะผลลัพธ์อยู่ตรงหน้าทุกคน
ไข้ลดลง
คนไข้ดีขึ้น
และไม่มีใครปฏิเสธได้
เซียวอวี้ยืนอยู่ไกลออกไป บริเวณทางเดินด้านนอกตำหนัก เขาไม่ได้เข้าไปยุ่ง แต่ได้รับรายงานทุกขั้นตอน
เมื่อได้ยินว่าเฉากงกงไข้ลดลง เขาหลับตาลงเล็กน้อย
องครักษ์ลับกล่าวเบา ๆ
"ท่านอ๋อง แม่นางหลินทำให้ฮองเฮาทรงสนพระทัยแล้ว"
เซียวอวี้มองไปยังร่างของหลินเยว่ที่เดินออกจากตำหนักพร้อมกล่องเครื่องมือ
"นั่นเป็นทั้งเกราะและดาบ"
"หมายความว่าอย่างไรขอรับ"
"ฮองเฮาสนพระทัย นางจะถูกแตะต้องยากขึ้น แต่คนที่กลัวนางจะยิ่งรีบลงมือ"
องครักษ์ลับสีหน้าเคร่ง
"ต้องสืบจางหมิ่นต่อหรือไม่"
"สืบต่อ รวมถึงเฉินซู่ด้วย"
เซียวอวี้หยุดเล็กน้อย
"และสืบว่าผู้ใดในราชสำนักไม่ต้องการให้ฮองเฮาได้หมอที่ไว้ใจได้"
องครักษ์ลับชะงัก
คำสั่งนี้มีความหมายลึกกว่าการสอบหมอหลวงมาก
หากการขัดขวางหลินเยว่ไม่ได้มาจากหมอหลวงเพียงกลุ่มเดียว แต่เกี่ยวข้องกับผู้ที่ไม่ต้องการให้วังหลังมีหมอที่รักษาได้จริง เรื่องนี้ย่อมเชื่อมถึงการเมืองในราชสำนัก
และอาจเชื่อมถึงขบวนการพิษที่พวกเขาตามล่ามาตั้งแต่เมืองชิงเหอ
หลินเยว่กลับมายังลานสอบในยามบ่าย
กู้เหวินจงประกาศให้การรักษาเฉากงกงถือเป็นส่วนหนึ่งของการสอบรอบสุดท้าย เพราะเป็นผู้ป่วยเฉียบพลันจริง และการตัดสินใจของนางมีผลต่อชีวิตคนไข้โดยตรง
ผู้เข้าสอบหลายคนไม่พอใจ แต่ไม่มีใครกล้าโต้แย้งหลังฮองเฮาทรงเห็นด้วยกับตา
จางหมิ่นมองหลินเยว่ด้วยแววตาเย็นเยียบ
เฉินซู่กลับนิ่งผิดปกติ
หลินเยว่รับรู้สายตาเหล่านั้น แต่ไม่ได้หันไปตอบโต้
วันนี้นางชนะหนึ่งด่าน
แต่ยังไม่ชนะสงคราม
นางรู้ดีว่าการผ่าฝีครั้งนี้จะถูกเล่าขานในสำนักแพทย์หลวงอีกนาน บางคนจะยกย่องว่านางกล้าหาญ บางคนจะด่าว่านางบ้าบิ่น แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ คนไข้รอด
นั่นก็เพียงพอ
ทว่า ก่อนที่กู้เหวินจงจะประกาศสิ้นสุดการสอบในวันนี้ เสียงฝีเท้าเร่งร้อนก็ดังขึ้นอีกครั้งจากประตูวังด้านใน
คราวนี้เป็นองครักษ์ตำหนักองค์ชาย
เขาวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าซีดเผือด คุกเข่าลงกลางลาน
"ท่านหัวหน้าหมอหลวง เกิดเรื่องที่ตำหนักองค์ชายขอรับ"
กู้เหวินจงสีหน้าเปลี่ยน
"องค์ชายพระองค์ใด"
"องค์ชายสามขอรับ"
บรรยากาศหนักอึ้งขึ้นทันที
องค์ชายสามเป็นพระโอรสที่ฮ่องเต้โปรดปราน และเป็นหนึ่งในผู้มีโอกาสเกี่ยวข้องกับการสืบราชบัลลังก์ในอนาคต
องครักษ์กล่าวต่อ เสียงสั่นอย่างชัดเจน
"พระองค์ทรงอาเจียนเป็นเลือด และหมดสติไปแล้ว หมอประจำตำหนักรักษาไม่ทัน ขอให้สำนักแพทย์หลวงส่งคนไปด่วนขอรับ"
หลินเยว่เงยหน้าขึ้นทันที
อาเจียนเป็นเลือด
หมดสติ
ในวังหลวง
นี่ไม่ใช่เพียงผู้ป่วยฉุกเฉินธรรมดา
อาจเป็นโรค
อาจเป็นพิษ
หรืออาจเป็นการเมืองที่เริ่มใช้ชีวิตคนเป็นอาวุธอีกครั้ง
กู้เหวินจงยังไม่ทันเอ่ยคำใด เฉินซู่ก็หันมามองหลินเยว่
แววตาของเขาเย็นเยียบราวกับรอเวลานี้มานาน
หลินเยว่กำกล่องเครื่องมือในมือแน่น
ดูเหมือนการสอบรอบสุดท้ายของนางยังไม่จบ
และครั้งนี้ คนไข้คือองค์ชายแห่งราชวงศ์
ตอนที่ 126 : ผู้ป่วยที่ถูกปล่อยกลับคืนนั้น หลินเยว่แทบไม่ได้หลับหลังหมอหลวงเจิ้งสั่งปล่อยผู้ป่วยอาการไม่หนักห้ารายกลับบ้าน นางให้เซียวอวี้เฉินส่งคนติดตามไปเฝ้าดูเงียบ ๆ พร้อมกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ต้องสังเกตว่าแต่ละบ้านใช้น้ำจากที่ใด มีใครแตะแผลหรือไม่ มีใครเริ่มมีไข้หรือไม่ และมีการใช้ผ้าร่วมกันหรือไม่เซี่ยชิงเห็นนางนั่งอยู่หน้าโต๊ะบันทึกจนดึก จึงเอาน้ำอุ่นมาให้"ท่านหัวหน้า ดื่มน้ำสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ"หลินเยว่รับถ้วยมา แต่ไม่ได้ยกดื่มทันที ดวงตายังคงมองแผนผังตรอกหลังตลาดตะวันออกที่วาดอย่างเร่งรีบ บนกระดาษมีชื่อบ้าน จุดบ่อน้ำ เส้นทางตลาด และเครื่องหมายวงกลมสีแดงที่แทนผู้ป่วยแต่ละราย"ห้าคนที่ถูกปล่อยกลับ อยู่คนละตรอกหรือไม่"เซี่ยชิงเปิดสมุดตอบ"สองคนอยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก หนึ่งคนอยู่ตรอกขายฟืน หนึ่งคนอยู่ใกล้สะพานหิน และอีกคนอยู่บ้านเช่าหลังโรงย้อมผ้าเจ้าค่ะ"หลินเยว่วางถ้วยลง"ถ้าเป็นพิษจากยาอย่างเดียว คนในบ้านที่ไม่ใช้ยาจะไม่ป่วย แต่ถ้าเป็นการติดเชื้อจากแผล ผ้า น้ำ หรือสัมผัสใกล้ชิด คนในบ้านจะเริ่มมีไข้ภายในหนึ่งถึงสองวัน"เซี่ยชิงหน้าซีด"ท่านคิดว่าจะเกิดจริงหรือเจ้าคะ"หลิน
ตอนที่ 125 : ไม่ใช่แค่พิษเรือนแยกโรคหลังสำนักแพทย์หลวงเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำต้ม ผ้าสะอาด สมุนไพร และความหวาดกลัวตั้งแต่เช้าจนถึงยามบ่าย ผู้ป่วยแผลดำจากตลาดตะวันออกเพิ่มขึ้นไม่หยุด จากสิบกว่ารายกลายเป็นสามสิบ จากสามสิบกลายเป็นเกือบห้าสิบ บางคนถูกพยุงมา บางคนถูกหามมา บางคนยังเดินได้แต่ไข้สูงจนตาลอย บางคนแผลคล้ำเหมือนถูกยากัดเนื้อ และบางคนแผลเล็กเพียงปลายนิ้วกลับมีรอยดำลามอย่างผิดธรรมชาติหลินเยว่ยืนอยู่หน้าโต๊ะบันทึกผู้ป่วย สมุดหลายเล่มถูกเปิดเรียงกัน เซี่ยชิงจดจนข้อมือแทบแข็ง ซูหนิงกับพยาบาลฝึกหัดเดินสลับเข้าออกเรือนแยกไม่หยุดเสียงหนึ่งดังขึ้นจากมุมซ้าย"ผู้ป่วยรายที่สี่สิบเอ็ดเจ้าค่ะ ไข้สูง แผลดำที่ข้อมือ ใช้ยาทาตลาดตะวันออกสองครั้ง"อีกเสียงดังจากด้านขวา"รายที่สี่สิบสอง ไข้สูง อ่อนแรง แผลดำที่ข้อเท้า ใช้ยาทาครั้งเดียว"ซูหนิงรีบเดินเข้ามา สีหน้าเคร่งเครียด"ท่านหัวหน้า รายที่สี่สิบสามไม่มีประวัติใช้ยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่เงยหน้าขึ้นทันที"แน่ใจหรือ"ซูหนิงพยักหน้า"เจ้าค่ะ เขาเป็นชายแก่ขายฟืน อยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก มีแผลถลอกเล็กที่หลังมือ เขาบอกว่าไม่ได้ซื้อยา เพราะไม่มีเงิน ลูกชายยืนย
ตอนที่ 124 : แผลประหลาดในตลาดยามเช้ายังไม่ทันสว่างเต็มที่ ประตูเรือนรักษาชั่วคราวหลังสำนักแพทย์หลวงก็ถูกเคาะรัวจนคนเฝ้าเวรสะดุ้งตื่นเสียงร้องจากด้านนอกดังปนกับเสียงลมหอบและเสียงคนพยายามพยุงกันเข้ามา"หลินหมอหญิง ช่วยด้วย""แผลของพ่อข้าดำไปหมดแล้ว""ลูกข้าไข้ขึ้นทั้งคืน""ข้าแค่ทายาแผลถลอก เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้"ซูหนิงรีบออกไปเปิดประตู เมื่อเห็นภาพตรงหน้า นางชะงักจนลมหายใจสะดุดชาวบ้านเจ็ดแปดคนยืนรวมกันอยู่หน้าประตู บางคนพยุงคนแก่ บางคนอุ้มเด็ก บางคนเดินกะเผลกด้วยขาที่พันผ้าเก่าไว้ ทุกคนมีสีหน้าแตกตื่นเหมือนเพิ่งหนีจากภัยร้ายสิ่งที่ทำให้ซูหนิงหน้าซีดคือแผลของพวกเขาบางรายเป็นเพียงรอยถลอกที่แขน แต่ขอบแผลกลับคล้ำดำผิดปกติ ผิวรอบ ๆ บวมแดงและร้อนจัด
ตอนที่ 123 : ตามล่าพ่อค้ายาฝุ่นบนถนนสายเก่าด้านตะวันตกของเมืองหลวงยังไม่ทันจางดี องครักษ์ของเซียวอวี้เฉินก็ออกจากประตูเมืองไปแล้วสามกลุ่มกลุ่มแรกตามเส้นทางเกวียนสมุนไพรกลุ่มที่สองตรวจร้านยานอกเมืองกลุ่มที่สามปลอมตัวเป็นพ่อค้ารับซื้อสมุนไพร เดินทางไปยังจุดพักม้าและโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ที่พ่อค้ายามักใช้หลบสายตาราชการเซียวอวี้เฉินยืนอยู่หน้าประตูเมือง ดวงตาคมมองรอยล้อเกวียนบนดินแห้ง"เขาหนีเร็วเกินไป"องครักษ์คนสนิทกล่าว"เหมือนรู้ล่วงหน้าว่าจะถูกตามพ่ะย่ะค่ะ"เซียวอวี้เฉินตอบเสียงเย็น"ไม่ใช่เหมือน เขารู้"เขาหันกลับไปมองกำแพงเมืองสูงใหญ่"ในคลังหลวงมีคนช่วยออกใบผ่านทาง ในประตูเมืองมีคนปล่อยผ่าน ในสำนักแพทย์มีคนรีบใช้ยา ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องบังเอิญ"องครักษ์ก้มศีรษะ"จะให้จับเจ้าหน้าที่คลังหลวงทั้งหมดหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ""จับคนที่ลงนามก่อน แต่อย่าให้ข่าวแพร่ ข้าต้องการรู้ว่าพ่อค้ายานั้นติดต่อใครก่อนออกเมือง""พ่ะย่ะค่ะ"ขณะเดียวกัน ในห้องตรวจยาของสำนักแพทย์หญิง หลินเยว่ไม่ได้ออกไปตามคนร้ายด้วยตนเองนางอยู่กับสิ่งที่คนร้ายทิ้งไว้ขวดผงสมานชีพน้ำล้างแผลของฉู่เซิงเศษผงจากถ้วยทดลองและชิ้นเนื้
ตอนที่ 122 : ผลข้างเคียงเสียงร้องของฉู่เซิงดังอยู่ในเรือนทำแผลตลอดครึ่งคืนแผลที่น่องซึ่งเมื่อวานยังเป็นเพียงแผลติดเชื้อเล็ก ๆ บัดนี้ขอบแผลกลับคล้ำลงอย่างน่ากลัว เนื้อบางส่วนแห้งแข็งเหมือนถูกไฟกัด รอบแผลบวมแดงลามออกไป ผิวร้อนจัดจนซูหนิงแตะเพียงเบา ๆ ก็รีบชักมือกลับหลินเยว่ยืนอยู่ข้างเตียง ใบหน้าเย็นสงบ แต่ดวงตาแข็งกร้าว"ยานี้ไม่ได้ช่วยสมานแผล มันกัดเนื้อ"หมอหลวงหลิวยืนอยู่มุมห้อง ใบหน้าซีดเผือด เขาอ้าปากเหมือนจะอธิบาย แต่ทุกครั้งที่มองแผลของฉู่เซิง คำพูดก็เหมือนติดอยู่ในลำคอหลินเยว่หันไปถามเสียงเรียบ"ท่านใช้ปริมาณเท่าใด"หมอหลวงหลิวกลืนน้ำลาย"เพียงเล็กน้อย""เล็กน้อยของท่านคือเท่าใด"เขาเงียบเซี่ยชิงเปิดสมุดบันทึกเสียงดัง"ไม่มีบันทึก ไม่มีเวลา ไม่มีปริมาณ ไม่มีชื่อผู้จ่ายยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่มองหมอหลวงหลิว"นี่คือเหตุผลที่ยาใหม่ต้องถูกควบคุม"ฉู่เซิงร้องครางอีกครั้ง"ขา...ข้าปวดมาก..."หลินเยว่หันกลับไปทันที"เตรียมน้ำต้มเย็นเพิ่ม ผ้าสะอาด มีดเล็ก คีม และถาดรับเนื้อตาย"ซูหนิงหน้าซีดแต่รับคำหนักแน่น"เจ้าค่ะ"หมอหลวงหลิวสะดุ้ง"เจ้าจะทำอะไร"หลินเยว่ตอบโดยไม่มองเขา"ตัดเนื้อตาย
ตอนที่ 121 : ทดลองยารุ่งเช้าวันถัดมา ยาสมานชีพทั้งสิบสองขวดถูกวางอยู่ในห้องตรวจยาชั่วคราวหลินเยว่สั่งปิดประตูหน้าต่างครึ่งหนึ่งเพื่อกันลมแรง แต่ยังเปิดช่องให้แสงส่องเข้ามาชัดเจน บนโต๊ะมีผ้าขาว กระดาษบันทึก ถ้วยกระเบื้อง น้ำต้มเย็น น้ำอุ่น มีดเล็ก เข็มคีบ และกล่องไม้สำหรับเก็บตัวอย่างเซี่ยชิงยืนอยู่ข้างนาง มือถือพู่กันพร้อมจดทุกคำซูหนิงกับอวี้หลันยืนอยู่ด้านหลัง ทั้งสองถูกสั่งให้สังเกต แต่ห้ามแตะต้องยาโดยไม่รับอนุญาตหลินเยว่หยิบขวดแรกขึ้นมาขวดกระเบื้องสีดำเล็ก ๆ ดูเรียบร้อยเกินไป ปิดผนึกอย่างดี มีกลิ่นสมุนไพรหอมเย็นลอยออกมาตั้งแต่ยังไม่เปิด แต่กลิ่นขมลึกที่ซ่อนอยู่ภายในทำให้นางไม่สบายใจ"เริ่มบันทึก"เซี่ยชิงรีบก้มลงเขียนหลินเยว่กล่าวช้า ๆ"วันที่หนึ่งของการตรวจยาสม







