LOGINตอนที่ 64 : ตำหนักเย็น
คำสั่งให้หลินเยว่ไปตรวจตำหนักเย็นมาถึงในยามสาย
ผู้ส่งคำสั่งคือเจ้าหน้าที่ฝ่ายระเบียบของสำนักแพทย์หลวง น้ำเสียงสุภาพกว่าก่อนหน้าเล็กน้อย แต่แววตายังแฝงความเย็นชา
"หมอหลวงหลิน หัวหน้าหมอหลวงมีคำสั่งให้ท่านไปตรวจอาการนางกำนัลในตำหนักเย็น หลายคนป่วยเรื้อรัง ไม่มีหมอหลวงว่างไปดู ท่านเพิ่งรับตำแหน่งใหม่ จึงเหมาะสมกับงานนี้"
หลินเยว่มองเขานิ่ง ๆ
ตำหนักเย็น
สถานที่ที่พระสนม นางกำนัล หรือคนในวังหลังที่หมดอำนาจถูกส่งไปอยู่ คนที่เข้าไปแล้วมักถูกลืม ทั้งจากราชสำนักและจากโลกภายนอก
คำสั่งนี้ดูเหมือนมอบงานต่ำต้อยให้นาง
แต่นางกลับรับคำทันที
"ข้าจะไป"
เจ้าหน้าที่ชะงักเล็กน้อย คล้ายคาดว่านางจะไม่พอใจ
หลินเยว่หยิบกล่องยา สมุดบันทึก ผ้าสะอาด และถุงสมุนไพรพื้นฐาน ก่อนเดินออกจากห้องพักท้ายสำนัก
เส้นทางไปตำหนักเย็นเงียบกว่าส่วนอื่นของวัง ต้นไม้สองข้างทางขึ้นรก กำแพงเก่ามีคราบตะไคร่ ประตูไม้สีซีดถูกปิดครึ่งหนึ่งเหมือนสถานที่นี้ถูกตัดออกจากชีวิตของพระราชวัง
เมื่อประตูเปิดออก กลิ่นอับชื้นก็ตีเข้ามาทันที
หลินเยว่ขมวดคิ้ว
ภายในลานตำหนักเย็นมีนางกำนัลหลายคนนั่งซึมอยู่ตามมุม บางคนไอแห้ง ๆ บางคนหน้าซีด บางคนมีไข้ต่ำ บางคนผิวหนังขึ้นผื่นจากความชื้น เสื้อผ้าเก่าบางและซักไม่สะอาดดีนัก
นางกำนัลอาวุโสผู้ดูแลตำหนักรีบคารวะ
"คารวะหมอหลวงหลิน พวกเราไม่คิดว่าสำนักแพทย์หลวงจะส่งคนมาจริง ๆ"
หลินเยว่มองไปรอบ ๆ
"มีคนป่วยกี่คน"
"สิบกว่าคนเจ้าค่ะ บางคนป่วยมานานแล้ว แต่ไม่หนักพอให้เรียกหมอหลวง"
หลินเยว่ตอบเสียงเรียบ
"รอจนหนักค่อยเรียกหมอ คือเหตุผลที่คนป่วยเล็กกลายเป็นป่วยหนัก"
นางเริ่มตรวจทีละคน
หลายคนไม่ได้เป็นโรคร้ายแรง แต่ร่างกายทรุดจากสภาพแวดล้อมเลวร้าย ความชื้น อาหารน้อย น้ำไม่สะอาด และไม่มีการแยกคนป่วยออกจากคนแข็งแรง
หญิงคนแรกไอเรื้อรังจากการอยู่ในห้องชื้น
หญิงคนที่สองท้องเสียจากน้ำดื่มไม่สะอาด
หญิงคนที่สามมีผื่นคันเพราะเสื้อผ้าอับและไม่แห้ง
หญิงคนที่สี่อ่อนแรงจากกินอาหารไม่พอ
หลินเยว่เดินไปเปิดหน้าต่างบานหนึ่ง แต่บานพับฝืดจนแทบเปิดไม่ได้
"เหตุใดไม่เปิดหน้าต่าง"
นางกำนัลคนหนึ่งตอบอย่างกลัว ๆ
"กลางคืนลมหนาวมากเจ้าค่ะ อีกทั้งบางคนบอกว่าเปิดหน้าต่างจะทำให้ไข้ลมเข้า"
หลินเยว่ดันหน้าต่างออกจนแสงส่องเข้ามา
"อากาศเสียที่ขังอยู่ในห้อง ทำให้คนป่วยมากขึ้น ต้องเปิดให้อากาศถ่ายเทตอนกลางวัน กลางคืนค่อยปิดบางส่วน"
นางสั่งให้คนต้มน้ำดื่ม แยกถ้วยน้ำของคนป่วยออกจากคนปกติ นำเสื้อผ้าเปียกไปตากแดด กวาดพื้น ล้างภาชนะ และจัดห้องหนึ่งเป็นห้องพักคนมีไข้กับไอมาก
คนในตำหนักเย็นมองนางอย่างไม่อยากเชื่อ
หมอหลวงหญิงผู้นี้ไม่ได้เพียงจ่ายยา
แต่นางสั่งเปิดหน้าต่าง ต้มน้ำ ล้างถ้วย ตากผ้า แยกที่นอน และให้ทุกคนล้างมือก่อนแจกอาหาร
นางกำนัลอาวุโสถามเบา ๆ
"ทำเช่นนี้จะช่วยได้จริงหรือเจ้าคะ"
หลินเยว่ตอบ
"ยาช่วยรักษาโรคได้ แต่ถ้ายังดื่มน้ำสกปรก นอนในห้องอับ และใช้ถ้วยร่วมกับคนป่วย โรคก็กลับมาอีก สุขอนามัยคือยาที่ทุกคนทำเองได้"
ตลอดทั้งวัน หลินเยว่จัดตำหนักเย็นใหม่เท่าที่ทำได้
คนไข้ท้องเสียได้รับน้ำต้มผสมเกลือและน้ำตาลเล็กน้อยเพื่อประคองอาการ
คนมีไข้ถูกเช็ดตัวและให้ดื่มน้ำ
คนไอถูกแยกให้อยู่ในห้องที่อากาศถ่ายเท
คนผื่นคันได้รับเสื้อผ้าแห้งสะอาดและสั่งห้ามใช้ผ้าร่วมกัน
เมื่อถึงยามเย็น บรรยากาศในตำหนักเย็นเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
หน้าต่างหลายบานถูกเปิด แสงแดดส่องเข้ามา พื้นถูกเช็ดใหม่ กลิ่นอับลดลง คนที่เคยนอนซึมเริ่มลุกขึ้นจิบน้ำได้ บางคนไข้ลด บางคนหยุดท้องเสียถี่เหมือนเดิม
นางกำนัลหลายคนคุกเข่าขอบคุณ
"หมอหลวงหลิน พวกเรานึกว่าจะถูกลืมจนตายอยู่ที่นี่เสียแล้ว"
หลินเยว่รีบให้พวกนางลุกขึ้น
"อย่าคุกเข่าบ่อย ร่างกายอ่อนอยู่ พรุ่งนี้ข้าจะมาตรวจซ้ำ"
นางกำลังจะเก็บสมุดบันทึก เสียงไอเบา ๆ จากห้องด้านในสุดก็ดังขึ้น
เป็นเสียงแห้ง ลึก และอ่อนแรงผิดปกติ
นางกำนัลอาวุโสสีหน้าเปลี่ยนทันที
หลินเยว่หันไปถาม
"ข้างในยังมีคนป่วยอีกหรือ"
นางกำนัลลังเล
"มีสตรีผู้หนึ่งเจ้าค่ะ นางอยู่ที่นี่มานาน ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้มากนัก"
"เหตุใด"
"นางเคยเป็นคนของตำหนักใหญ่ แต่ถูกส่งมาที่นี่เพราะทำผิด เรื่องของนางพูดมากไม่ได้เจ้าค่ะ"
หลินเยว่ไม่สนใจคำเตือน
"พาข้าไป"
ห้องด้านในสุดมืดกว่าห้องอื่น กลิ่นยาเก่าและฝุ่นหนาทึบลอยอยู่ในอากาศ บนเตียงไม้มีหญิงวัยประมาณสามสิบกว่าปีนอนอยู่ ใบหน้าซีดจนเกือบโปร่งใส ริมฝีปากคล้ำเล็กน้อย ดวงตาลึกโหล มือผอมจนเห็นกระดูก
หลินเยว่เข้าไปตรวจใกล้ ๆ
ชีพจรอ่อนผิดปกติ
ผิวเหลืองซีด
ปลายนิ้วเย็น
ลิ้นมีสีคล้ำบางจุด
นางถามเบา ๆ
"ท่านได้ยินข้าหรือไม่"
หญิงผู้นั้นลืมตาขึ้นช้า ๆ
แววตาของนางหม่นหมอง แต่ยังมีสติ
"หมอหลวงหรือ...นานแล้วที่ไม่มีหมอมาที่นี่"
เสียงของนางแหบแห้ง
หลินเยว่ถาม
"ท่านป่วยมานานแค่ไหน"
"หลายเดือนแล้ว ตอนแรกแค่อ่อนแรง ต่อมากินอะไรไม่ลง ปวดท้องเป็นพัก ๆ มือเท้าชา บางคืนใจสั่นเหมือนจะตาย"
หลินเยว่ใจหนักขึ้น
อาการนี้ไม่เหมือนป่วยจากความชื้นธรรมดา
นางหันไปถามนางกำนัลอาวุโส
"อาหารและยาของนาง ใครเป็นคนส่ง"
นางกำนัลอาวุโสหน้าซีด
"มีคนส่งยาบำรุงมาทุกเจ็ดวันเจ้าค่ะ บอกว่าเป็นคำสั่งจากตำหนักเดิมของนาง"
"ยาบำรุงอยู่ที่ใด"
หญิงบนเตียงค่อย ๆ ยกมือชี้ไปยังกล่องไม้ข้างเตียง
หลินเยว่เปิดกล่องออก
ด้านในมียาลูกกลอนสีเข้มหลายเม็ด กลิ่นขมเฝื่อนลอยขึ้นมาทันที
กลิ่นนี้ทำให้นางนึกถึงยาลูกกลอนดำที่เคยพบในเมืองชิงเหอ
หลินเยว่หยิบขึ้นมาตรวจ สีหน้าค่อย ๆ เย็นลง
นี่ไม่ใช่ยาบำรุงธรรมดา
ปริมาณอาจน้อยกว่า
กลิ่นจางกว่า
แต่ความรู้สึกนั้นคล้ายกัน
หญิงผู้นั้นถามเสียงแผ่ว
"ยานั่น...มีปัญหาหรือ"
หลินเยว่ปิดกล่องช้า ๆ
"ตั้งแต่นี้ไป ห้ามกินยานี้อีก"
นางกำนัลอาวุโสตกใจ
"หมอหลวงหลิน หรือว่านาง"
หลินเยว่เงยหน้าขึ้น ดวงตาคมชัดในความมืด
"อาการของนางไม่ใช่แค่เจ็บป่วยจากตำหนักเย็น"
นางมองยาลูกกลอนในกล่องอีกครั้ง
"นางอาจถูกวางยาช้า ๆ มานานหลายเดือน"
แสงสุดท้ายของวันค่อย ๆ เลือนหายจากหน้าต่าง
ตำหนักเย็นที่ถูกลืม กลับซ่อนคดีพิษอีกหนึ่งคดีไว้ในเงามืด
และหลินเยว่เริ่มรู้สึกชัดเจนว่า เส้นทางพิษในวังหลวงไม่ได้อยู่ไกลจากนางเลย
มันอยู่ใกล้กว่าที่คิดมากนัก
ตอนที่ 126 : ผู้ป่วยที่ถูกปล่อยกลับคืนนั้น หลินเยว่แทบไม่ได้หลับหลังหมอหลวงเจิ้งสั่งปล่อยผู้ป่วยอาการไม่หนักห้ารายกลับบ้าน นางให้เซียวอวี้เฉินส่งคนติดตามไปเฝ้าดูเงียบ ๆ พร้อมกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ต้องสังเกตว่าแต่ละบ้านใช้น้ำจากที่ใด มีใครแตะแผลหรือไม่ มีใครเริ่มมีไข้หรือไม่ และมีการใช้ผ้าร่วมกันหรือไม่เซี่ยชิงเห็นนางนั่งอยู่หน้าโต๊ะบันทึกจนดึก จึงเอาน้ำอุ่นมาให้"ท่านหัวหน้า ดื่มน้ำสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ"หลินเยว่รับถ้วยมา แต่ไม่ได้ยกดื่มทันที ดวงตายังคงมองแผนผังตรอกหลังตลาดตะวันออกที่วาดอย่างเร่งรีบ บนกระดาษมีชื่อบ้าน จุดบ่อน้ำ เส้นทางตลาด และเครื่องหมายวงกลมสีแดงที่แทนผู้ป่วยแต่ละราย"ห้าคนที่ถูกปล่อยกลับ อยู่คนละตรอกหรือไม่"เซี่ยชิงเปิดสมุดตอบ"สองคนอยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก หนึ่งคนอยู่ตรอกขายฟืน หนึ่งคนอยู่ใกล้สะพานหิน และอีกคนอยู่บ้านเช่าหลังโรงย้อมผ้าเจ้าค่ะ"หลินเยว่วางถ้วยลง"ถ้าเป็นพิษจากยาอย่างเดียว คนในบ้านที่ไม่ใช้ยาจะไม่ป่วย แต่ถ้าเป็นการติดเชื้อจากแผล ผ้า น้ำ หรือสัมผัสใกล้ชิด คนในบ้านจะเริ่มมีไข้ภายในหนึ่งถึงสองวัน"เซี่ยชิงหน้าซีด"ท่านคิดว่าจะเกิดจริงหรือเจ้าคะ"หลิน
ตอนที่ 125 : ไม่ใช่แค่พิษเรือนแยกโรคหลังสำนักแพทย์หลวงเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำต้ม ผ้าสะอาด สมุนไพร และความหวาดกลัวตั้งแต่เช้าจนถึงยามบ่าย ผู้ป่วยแผลดำจากตลาดตะวันออกเพิ่มขึ้นไม่หยุด จากสิบกว่ารายกลายเป็นสามสิบ จากสามสิบกลายเป็นเกือบห้าสิบ บางคนถูกพยุงมา บางคนถูกหามมา บางคนยังเดินได้แต่ไข้สูงจนตาลอย บางคนแผลคล้ำเหมือนถูกยากัดเนื้อ และบางคนแผลเล็กเพียงปลายนิ้วกลับมีรอยดำลามอย่างผิดธรรมชาติหลินเยว่ยืนอยู่หน้าโต๊ะบันทึกผู้ป่วย สมุดหลายเล่มถูกเปิดเรียงกัน เซี่ยชิงจดจนข้อมือแทบแข็ง ซูหนิงกับพยาบาลฝึกหัดเดินสลับเข้าออกเรือนแยกไม่หยุดเสียงหนึ่งดังขึ้นจากมุมซ้าย"ผู้ป่วยรายที่สี่สิบเอ็ดเจ้าค่ะ ไข้สูง แผลดำที่ข้อมือ ใช้ยาทาตลาดตะวันออกสองครั้ง"อีกเสียงดังจากด้านขวา"รายที่สี่สิบสอง ไข้สูง อ่อนแรง แผลดำที่ข้อเท้า ใช้ยาทาครั้งเดียว"ซูหนิงรีบเดินเข้ามา สีหน้าเคร่งเครียด"ท่านหัวหน้า รายที่สี่สิบสามไม่มีประวัติใช้ยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่เงยหน้าขึ้นทันที"แน่ใจหรือ"ซูหนิงพยักหน้า"เจ้าค่ะ เขาเป็นชายแก่ขายฟืน อยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก มีแผลถลอกเล็กที่หลังมือ เขาบอกว่าไม่ได้ซื้อยา เพราะไม่มีเงิน ลูกชายยืนย
ตอนที่ 124 : แผลประหลาดในตลาดยามเช้ายังไม่ทันสว่างเต็มที่ ประตูเรือนรักษาชั่วคราวหลังสำนักแพทย์หลวงก็ถูกเคาะรัวจนคนเฝ้าเวรสะดุ้งตื่นเสียงร้องจากด้านนอกดังปนกับเสียงลมหอบและเสียงคนพยายามพยุงกันเข้ามา"หลินหมอหญิง ช่วยด้วย""แผลของพ่อข้าดำไปหมดแล้ว""ลูกข้าไข้ขึ้นทั้งคืน""ข้าแค่ทายาแผลถลอก เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้"ซูหนิงรีบออกไปเปิดประตู เมื่อเห็นภาพตรงหน้า นางชะงักจนลมหายใจสะดุดชาวบ้านเจ็ดแปดคนยืนรวมกันอยู่หน้าประตู บางคนพยุงคนแก่ บางคนอุ้มเด็ก บางคนเดินกะเผลกด้วยขาที่พันผ้าเก่าไว้ ทุกคนมีสีหน้าแตกตื่นเหมือนเพิ่งหนีจากภัยร้ายสิ่งที่ทำให้ซูหนิงหน้าซีดคือแผลของพวกเขาบางรายเป็นเพียงรอยถลอกที่แขน แต่ขอบแผลกลับคล้ำดำผิดปกติ ผิวรอบ ๆ บวมแดงและร้อนจัด
ตอนที่ 123 : ตามล่าพ่อค้ายาฝุ่นบนถนนสายเก่าด้านตะวันตกของเมืองหลวงยังไม่ทันจางดี องครักษ์ของเซียวอวี้เฉินก็ออกจากประตูเมืองไปแล้วสามกลุ่มกลุ่มแรกตามเส้นทางเกวียนสมุนไพรกลุ่มที่สองตรวจร้านยานอกเมืองกลุ่มที่สามปลอมตัวเป็นพ่อค้ารับซื้อสมุนไพร เดินทางไปยังจุดพักม้าและโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ที่พ่อค้ายามักใช้หลบสายตาราชการเซียวอวี้เฉินยืนอยู่หน้าประตูเมือง ดวงตาคมมองรอยล้อเกวียนบนดินแห้ง"เขาหนีเร็วเกินไป"องครักษ์คนสนิทกล่าว"เหมือนรู้ล่วงหน้าว่าจะถูกตามพ่ะย่ะค่ะ"เซียวอวี้เฉินตอบเสียงเย็น"ไม่ใช่เหมือน เขารู้"เขาหันกลับไปมองกำแพงเมืองสูงใหญ่"ในคลังหลวงมีคนช่วยออกใบผ่านทาง ในประตูเมืองมีคนปล่อยผ่าน ในสำนักแพทย์มีคนรีบใช้ยา ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องบังเอิญ"องครักษ์ก้มศีรษะ"จะให้จับเจ้าหน้าที่คลังหลวงทั้งหมดหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ""จับคนที่ลงนามก่อน แต่อย่าให้ข่าวแพร่ ข้าต้องการรู้ว่าพ่อค้ายานั้นติดต่อใครก่อนออกเมือง""พ่ะย่ะค่ะ"ขณะเดียวกัน ในห้องตรวจยาของสำนักแพทย์หญิง หลินเยว่ไม่ได้ออกไปตามคนร้ายด้วยตนเองนางอยู่กับสิ่งที่คนร้ายทิ้งไว้ขวดผงสมานชีพน้ำล้างแผลของฉู่เซิงเศษผงจากถ้วยทดลองและชิ้นเนื้
ตอนที่ 122 : ผลข้างเคียงเสียงร้องของฉู่เซิงดังอยู่ในเรือนทำแผลตลอดครึ่งคืนแผลที่น่องซึ่งเมื่อวานยังเป็นเพียงแผลติดเชื้อเล็ก ๆ บัดนี้ขอบแผลกลับคล้ำลงอย่างน่ากลัว เนื้อบางส่วนแห้งแข็งเหมือนถูกไฟกัด รอบแผลบวมแดงลามออกไป ผิวร้อนจัดจนซูหนิงแตะเพียงเบา ๆ ก็รีบชักมือกลับหลินเยว่ยืนอยู่ข้างเตียง ใบหน้าเย็นสงบ แต่ดวงตาแข็งกร้าว"ยานี้ไม่ได้ช่วยสมานแผล มันกัดเนื้อ"หมอหลวงหลิวยืนอยู่มุมห้อง ใบหน้าซีดเผือด เขาอ้าปากเหมือนจะอธิบาย แต่ทุกครั้งที่มองแผลของฉู่เซิง คำพูดก็เหมือนติดอยู่ในลำคอหลินเยว่หันไปถามเสียงเรียบ"ท่านใช้ปริมาณเท่าใด"หมอหลวงหลิวกลืนน้ำลาย"เพียงเล็กน้อย""เล็กน้อยของท่านคือเท่าใด"เขาเงียบเซี่ยชิงเปิดสมุดบันทึกเสียงดัง"ไม่มีบันทึก ไม่มีเวลา ไม่มีปริมาณ ไม่มีชื่อผู้จ่ายยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่มองหมอหลวงหลิว"นี่คือเหตุผลที่ยาใหม่ต้องถูกควบคุม"ฉู่เซิงร้องครางอีกครั้ง"ขา...ข้าปวดมาก..."หลินเยว่หันกลับไปทันที"เตรียมน้ำต้มเย็นเพิ่ม ผ้าสะอาด มีดเล็ก คีม และถาดรับเนื้อตาย"ซูหนิงหน้าซีดแต่รับคำหนักแน่น"เจ้าค่ะ"หมอหลวงหลิวสะดุ้ง"เจ้าจะทำอะไร"หลินเยว่ตอบโดยไม่มองเขา"ตัดเนื้อตาย
ตอนที่ 121 : ทดลองยารุ่งเช้าวันถัดมา ยาสมานชีพทั้งสิบสองขวดถูกวางอยู่ในห้องตรวจยาชั่วคราวหลินเยว่สั่งปิดประตูหน้าต่างครึ่งหนึ่งเพื่อกันลมแรง แต่ยังเปิดช่องให้แสงส่องเข้ามาชัดเจน บนโต๊ะมีผ้าขาว กระดาษบันทึก ถ้วยกระเบื้อง น้ำต้มเย็น น้ำอุ่น มีดเล็ก เข็มคีบ และกล่องไม้สำหรับเก็บตัวอย่างเซี่ยชิงยืนอยู่ข้างนาง มือถือพู่กันพร้อมจดทุกคำซูหนิงกับอวี้หลันยืนอยู่ด้านหลัง ทั้งสองถูกสั่งให้สังเกต แต่ห้ามแตะต้องยาโดยไม่รับอนุญาตหลินเยว่หยิบขวดแรกขึ้นมาขวดกระเบื้องสีดำเล็ก ๆ ดูเรียบร้อยเกินไป ปิดผนึกอย่างดี มีกลิ่นสมุนไพรหอมเย็นลอยออกมาตั้งแต่ยังไม่เปิด แต่กลิ่นขมลึกที่ซ่อนอยู่ภายในทำให้นางไม่สบายใจ"เริ่มบันทึก"เซี่ยชิงรีบก้มลงเขียนหลินเยว่กล่าวช้า ๆ"วันที่หนึ่งของการตรวจยาสม







