Share

 ตอนที่ 64 : ตำหนักเย็น

last update publish date: 2026-08-07 06:20:01

 ตอนที่ 64 : ตำหนักเย็น

คำสั่งให้หลินเยว่ไปตรวจตำหนักเย็นมาถึงในยามสาย

ผู้ส่งคำสั่งคือเจ้าหน้าที่ฝ่ายระเบียบของสำนักแพทย์หลวง น้ำเสียงสุภาพกว่าก่อนหน้าเล็กน้อย แต่แววตายังแฝงความเย็นชา

"หมอหลวงหลิน หัวหน้าหมอหลวงมีคำสั่งให้ท่านไปตรวจอาการนางกำนัลในตำหนักเย็น หลายคนป่วยเรื้อรัง ไม่มีหมอหลวงว่างไปดู ท่านเพิ่งรับตำแหน่งใหม่ จึงเหมาะสมกับงานนี้"

หลินเยว่มองเขานิ่ง ๆ

ตำหนักเย็น

สถานที่ที่พระสนม นางกำนัล หรือคนในวังหลังที่หมดอำนาจถูกส่งไปอยู่ คนที่เข้าไปแล้วมักถูกลืม ทั้งจากราชสำนักและจากโลกภายนอก

คำสั่งนี้ดูเหมือนมอบงานต่ำต้อยให้นาง

แต่นางกลับรับคำทันที

"ข้าจะไป"

เจ้าหน้าที่ชะงักเล็กน้อย คล้ายคาดว่านางจะไม่พอใจ

หลินเยว่หยิบกล่องยา สมุดบันทึก ผ้าสะอาด และถุงสมุนไพรพื้นฐาน ก่อนเดินออกจากห้องพักท้ายสำนัก

เส้นทางไปตำหนักเย็นเงียบกว่าส่วนอื่นของวัง ต้นไม้สองข้างทางขึ้นรก กำแพงเก่ามีคราบตะไคร่ ประตูไม้สีซีดถูกปิดครึ่งหนึ่งเหมือนสถานที่นี้ถูกตัดออกจากชีวิตของพระราชวัง

เมื่อประตูเปิดออก กลิ่นอับชื้นก็ตีเข้ามาทันที

หลินเยว่ขมวดคิ้ว

ภายในลานตำหนักเย็นมีนางกำนัลหลายคนนั่งซึมอยู่ตามมุม บางคนไอแห้ง ๆ บางคนหน้าซีด บางคนมีไข้ต่ำ บางคนผิวหนังขึ้นผื่นจากความชื้น เสื้อผ้าเก่าบางและซักไม่สะอาดดีนัก

นางกำนัลอาวุโสผู้ดูแลตำหนักรีบคารวะ

"คารวะหมอหลวงหลิน พวกเราไม่คิดว่าสำนักแพทย์หลวงจะส่งคนมาจริง ๆ"

หลินเยว่มองไปรอบ ๆ

"มีคนป่วยกี่คน"

"สิบกว่าคนเจ้าค่ะ บางคนป่วยมานานแล้ว แต่ไม่หนักพอให้เรียกหมอหลวง"

หลินเยว่ตอบเสียงเรียบ

"รอจนหนักค่อยเรียกหมอ คือเหตุผลที่คนป่วยเล็กกลายเป็นป่วยหนัก"

นางเริ่มตรวจทีละคน

หลายคนไม่ได้เป็นโรคร้ายแรง แต่ร่างกายทรุดจากสภาพแวดล้อมเลวร้าย ความชื้น อาหารน้อย น้ำไม่สะอาด และไม่มีการแยกคนป่วยออกจากคนแข็งแรง

หญิงคนแรกไอเรื้อรังจากการอยู่ในห้องชื้น

หญิงคนที่สองท้องเสียจากน้ำดื่มไม่สะอาด

หญิงคนที่สามมีผื่นคันเพราะเสื้อผ้าอับและไม่แห้ง

หญิงคนที่สี่อ่อนแรงจากกินอาหารไม่พอ

หลินเยว่เดินไปเปิดหน้าต่างบานหนึ่ง แต่บานพับฝืดจนแทบเปิดไม่ได้

"เหตุใดไม่เปิดหน้าต่าง"

นางกำนัลคนหนึ่งตอบอย่างกลัว ๆ

"กลางคืนลมหนาวมากเจ้าค่ะ อีกทั้งบางคนบอกว่าเปิดหน้าต่างจะทำให้ไข้ลมเข้า"

หลินเยว่ดันหน้าต่างออกจนแสงส่องเข้ามา

"อากาศเสียที่ขังอยู่ในห้อง ทำให้คนป่วยมากขึ้น ต้องเปิดให้อากาศถ่ายเทตอนกลางวัน กลางคืนค่อยปิดบางส่วน"

นางสั่งให้คนต้มน้ำดื่ม แยกถ้วยน้ำของคนป่วยออกจากคนปกติ นำเสื้อผ้าเปียกไปตากแดด กวาดพื้น ล้างภาชนะ และจัดห้องหนึ่งเป็นห้องพักคนมีไข้กับไอมาก

คนในตำหนักเย็นมองนางอย่างไม่อยากเชื่อ

หมอหลวงหญิงผู้นี้ไม่ได้เพียงจ่ายยา

แต่นางสั่งเปิดหน้าต่าง ต้มน้ำ ล้างถ้วย ตากผ้า แยกที่นอน และให้ทุกคนล้างมือก่อนแจกอาหาร

นางกำนัลอาวุโสถามเบา ๆ

"ทำเช่นนี้จะช่วยได้จริงหรือเจ้าคะ"

หลินเยว่ตอบ

"ยาช่วยรักษาโรคได้ แต่ถ้ายังดื่มน้ำสกปรก นอนในห้องอับ และใช้ถ้วยร่วมกับคนป่วย โรคก็กลับมาอีก สุขอนามัยคือยาที่ทุกคนทำเองได้"

ตลอดทั้งวัน หลินเยว่จัดตำหนักเย็นใหม่เท่าที่ทำได้

คนไข้ท้องเสียได้รับน้ำต้มผสมเกลือและน้ำตาลเล็กน้อยเพื่อประคองอาการ

คนมีไข้ถูกเช็ดตัวและให้ดื่มน้ำ

คนไอถูกแยกให้อยู่ในห้องที่อากาศถ่ายเท

คนผื่นคันได้รับเสื้อผ้าแห้งสะอาดและสั่งห้ามใช้ผ้าร่วมกัน

เมื่อถึงยามเย็น บรรยากาศในตำหนักเย็นเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

หน้าต่างหลายบานถูกเปิด แสงแดดส่องเข้ามา พื้นถูกเช็ดใหม่ กลิ่นอับลดลง คนที่เคยนอนซึมเริ่มลุกขึ้นจิบน้ำได้ บางคนไข้ลด บางคนหยุดท้องเสียถี่เหมือนเดิม

นางกำนัลหลายคนคุกเข่าขอบคุณ

"หมอหลวงหลิน พวกเรานึกว่าจะถูกลืมจนตายอยู่ที่นี่เสียแล้ว"

หลินเยว่รีบให้พวกนางลุกขึ้น

"อย่าคุกเข่าบ่อย ร่างกายอ่อนอยู่ พรุ่งนี้ข้าจะมาตรวจซ้ำ"

นางกำลังจะเก็บสมุดบันทึก เสียงไอเบา ๆ จากห้องด้านในสุดก็ดังขึ้น

เป็นเสียงแห้ง ลึก และอ่อนแรงผิดปกติ

นางกำนัลอาวุโสสีหน้าเปลี่ยนทันที

หลินเยว่หันไปถาม

"ข้างในยังมีคนป่วยอีกหรือ"

นางกำนัลลังเล

"มีสตรีผู้หนึ่งเจ้าค่ะ นางอยู่ที่นี่มานาน ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้มากนัก"

"เหตุใด"

"นางเคยเป็นคนของตำหนักใหญ่ แต่ถูกส่งมาที่นี่เพราะทำผิด เรื่องของนางพูดมากไม่ได้เจ้าค่ะ"

หลินเยว่ไม่สนใจคำเตือน

"พาข้าไป"

ห้องด้านในสุดมืดกว่าห้องอื่น กลิ่นยาเก่าและฝุ่นหนาทึบลอยอยู่ในอากาศ บนเตียงไม้มีหญิงวัยประมาณสามสิบกว่าปีนอนอยู่ ใบหน้าซีดจนเกือบโปร่งใส ริมฝีปากคล้ำเล็กน้อย ดวงตาลึกโหล มือผอมจนเห็นกระดูก

หลินเยว่เข้าไปตรวจใกล้ ๆ

ชีพจรอ่อนผิดปกติ

ผิวเหลืองซีด

ปลายนิ้วเย็น

ลิ้นมีสีคล้ำบางจุด

นางถามเบา ๆ

"ท่านได้ยินข้าหรือไม่"

หญิงผู้นั้นลืมตาขึ้นช้า ๆ

แววตาของนางหม่นหมอง แต่ยังมีสติ

"หมอหลวงหรือ...นานแล้วที่ไม่มีหมอมาที่นี่"

เสียงของนางแหบแห้ง

หลินเยว่ถาม

"ท่านป่วยมานานแค่ไหน"

"หลายเดือนแล้ว ตอนแรกแค่อ่อนแรง ต่อมากินอะไรไม่ลง ปวดท้องเป็นพัก ๆ มือเท้าชา บางคืนใจสั่นเหมือนจะตาย"

หลินเยว่ใจหนักขึ้น

อาการนี้ไม่เหมือนป่วยจากความชื้นธรรมดา

นางหันไปถามนางกำนัลอาวุโส

"อาหารและยาของนาง ใครเป็นคนส่ง"

นางกำนัลอาวุโสหน้าซีด

"มีคนส่งยาบำรุงมาทุกเจ็ดวันเจ้าค่ะ บอกว่าเป็นคำสั่งจากตำหนักเดิมของนาง"

"ยาบำรุงอยู่ที่ใด"

หญิงบนเตียงค่อย ๆ ยกมือชี้ไปยังกล่องไม้ข้างเตียง

หลินเยว่เปิดกล่องออก

ด้านในมียาลูกกลอนสีเข้มหลายเม็ด กลิ่นขมเฝื่อนลอยขึ้นมาทันที

กลิ่นนี้ทำให้นางนึกถึงยาลูกกลอนดำที่เคยพบในเมืองชิงเหอ

หลินเยว่หยิบขึ้นมาตรวจ สีหน้าค่อย ๆ เย็นลง

นี่ไม่ใช่ยาบำรุงธรรมดา

ปริมาณอาจน้อยกว่า

กลิ่นจางกว่า

แต่ความรู้สึกนั้นคล้ายกัน

หญิงผู้นั้นถามเสียงแผ่ว

"ยานั่น...มีปัญหาหรือ"

หลินเยว่ปิดกล่องช้า ๆ

"ตั้งแต่นี้ไป ห้ามกินยานี้อีก"

นางกำนัลอาวุโสตกใจ

"หมอหลวงหลิน หรือว่านาง"

หลินเยว่เงยหน้าขึ้น ดวงตาคมชัดในความมืด

"อาการของนางไม่ใช่แค่เจ็บป่วยจากตำหนักเย็น"

นางมองยาลูกกลอนในกล่องอีกครั้ง

"นางอาจถูกวางยาช้า ๆ มานานหลายเดือน"

แสงสุดท้ายของวันค่อย ๆ เลือนหายจากหน้าต่าง

ตำหนักเย็นที่ถูกลืม กลับซ่อนคดีพิษอีกหนึ่งคดีไว้ในเงามืด

และหลินเยว่เริ่มรู้สึกชัดเจนว่า เส้นทางพิษในวังหลวงไม่ได้อยู่ไกลจากนางเลย

มันอยู่ใกล้กว่าที่คิดมากนัก

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์   ตอนที่ 126 : ผู้ป่วยที่ถูกปล่อยกลับ

    ตอนที่ 126 : ผู้ป่วยที่ถูกปล่อยกลับคืนนั้น หลินเยว่แทบไม่ได้หลับหลังหมอหลวงเจิ้งสั่งปล่อยผู้ป่วยอาการไม่หนักห้ารายกลับบ้าน นางให้เซียวอวี้เฉินส่งคนติดตามไปเฝ้าดูเงียบ ๆ พร้อมกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ต้องสังเกตว่าแต่ละบ้านใช้น้ำจากที่ใด มีใครแตะแผลหรือไม่ มีใครเริ่มมีไข้หรือไม่ และมีการใช้ผ้าร่วมกันหรือไม่เซี่ยชิงเห็นนางนั่งอยู่หน้าโต๊ะบันทึกจนดึก จึงเอาน้ำอุ่นมาให้"ท่านหัวหน้า ดื่มน้ำสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ"หลินเยว่รับถ้วยมา แต่ไม่ได้ยกดื่มทันที ดวงตายังคงมองแผนผังตรอกหลังตลาดตะวันออกที่วาดอย่างเร่งรีบ บนกระดาษมีชื่อบ้าน จุดบ่อน้ำ เส้นทางตลาด และเครื่องหมายวงกลมสีแดงที่แทนผู้ป่วยแต่ละราย"ห้าคนที่ถูกปล่อยกลับ อยู่คนละตรอกหรือไม่"เซี่ยชิงเปิดสมุดตอบ"สองคนอยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก หนึ่งคนอยู่ตรอกขายฟืน หนึ่งคนอยู่ใกล้สะพานหิน และอีกคนอยู่บ้านเช่าหลังโรงย้อมผ้าเจ้าค่ะ"หลินเยว่วางถ้วยลง"ถ้าเป็นพิษจากยาอย่างเดียว คนในบ้านที่ไม่ใช้ยาจะไม่ป่วย แต่ถ้าเป็นการติดเชื้อจากแผล ผ้า น้ำ หรือสัมผัสใกล้ชิด คนในบ้านจะเริ่มมีไข้ภายในหนึ่งถึงสองวัน"เซี่ยชิงหน้าซีด"ท่านคิดว่าจะเกิดจริงหรือเจ้าคะ"หลิน

  • หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์   ตอนที่ 125 : ไม่ใช่แค่พิษ

    ตอนที่ 125 : ไม่ใช่แค่พิษเรือนแยกโรคหลังสำนักแพทย์หลวงเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำต้ม ผ้าสะอาด สมุนไพร และความหวาดกลัวตั้งแต่เช้าจนถึงยามบ่าย ผู้ป่วยแผลดำจากตลาดตะวันออกเพิ่มขึ้นไม่หยุด จากสิบกว่ารายกลายเป็นสามสิบ จากสามสิบกลายเป็นเกือบห้าสิบ บางคนถูกพยุงมา บางคนถูกหามมา บางคนยังเดินได้แต่ไข้สูงจนตาลอย บางคนแผลคล้ำเหมือนถูกยากัดเนื้อ และบางคนแผลเล็กเพียงปลายนิ้วกลับมีรอยดำลามอย่างผิดธรรมชาติหลินเยว่ยืนอยู่หน้าโต๊ะบันทึกผู้ป่วย สมุดหลายเล่มถูกเปิดเรียงกัน เซี่ยชิงจดจนข้อมือแทบแข็ง ซูหนิงกับพยาบาลฝึกหัดเดินสลับเข้าออกเรือนแยกไม่หยุดเสียงหนึ่งดังขึ้นจากมุมซ้าย"ผู้ป่วยรายที่สี่สิบเอ็ดเจ้าค่ะ ไข้สูง แผลดำที่ข้อมือ ใช้ยาทาตลาดตะวันออกสองครั้ง"อีกเสียงดังจากด้านขวา"รายที่สี่สิบสอง ไข้สูง อ่อนแรง แผลดำที่ข้อเท้า ใช้ยาทาครั้งเดียว"ซูหนิงรีบเดินเข้ามา สีหน้าเคร่งเครียด"ท่านหัวหน้า รายที่สี่สิบสามไม่มีประวัติใช้ยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่เงยหน้าขึ้นทันที"แน่ใจหรือ"ซูหนิงพยักหน้า"เจ้าค่ะ เขาเป็นชายแก่ขายฟืน อยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก มีแผลถลอกเล็กที่หลังมือ เขาบอกว่าไม่ได้ซื้อยา เพราะไม่มีเงิน ลูกชายยืนย

  • หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์   ตอนที่ 124 : แผลประหลาดในตลาด

    ตอนที่ 124 : แผลประหลาดในตลาดยามเช้ายังไม่ทันสว่างเต็มที่ ประตูเรือนรักษาชั่วคราวหลังสำนักแพทย์หลวงก็ถูกเคาะรัวจนคนเฝ้าเวรสะดุ้งตื่นเสียงร้องจากด้านนอกดังปนกับเสียงลมหอบและเสียงคนพยายามพยุงกันเข้ามา"หลินหมอหญิง ช่วยด้วย""แผลของพ่อข้าดำไปหมดแล้ว""ลูกข้าไข้ขึ้นทั้งคืน""ข้าแค่ทายาแผลถลอก เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้"ซูหนิงรีบออกไปเปิดประตู เมื่อเห็นภาพตรงหน้า นางชะงักจนลมหายใจสะดุดชาวบ้านเจ็ดแปดคนยืนรวมกันอยู่หน้าประตู บางคนพยุงคนแก่ บางคนอุ้มเด็ก บางคนเดินกะเผลกด้วยขาที่พันผ้าเก่าไว้ ทุกคนมีสีหน้าแตกตื่นเหมือนเพิ่งหนีจากภัยร้ายสิ่งที่ทำให้ซูหนิงหน้าซีดคือแผลของพวกเขาบางรายเป็นเพียงรอยถลอกที่แขน แต่ขอบแผลกลับคล้ำดำผิดปกติ ผิวรอบ ๆ บวมแดงและร้อนจัด

  • หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์   ตอนที่ 123 : ตามล่าพ่อค้ายา

    ตอนที่ 123 : ตามล่าพ่อค้ายาฝุ่นบนถนนสายเก่าด้านตะวันตกของเมืองหลวงยังไม่ทันจางดี องครักษ์ของเซียวอวี้เฉินก็ออกจากประตูเมืองไปแล้วสามกลุ่มกลุ่มแรกตามเส้นทางเกวียนสมุนไพรกลุ่มที่สองตรวจร้านยานอกเมืองกลุ่มที่สามปลอมตัวเป็นพ่อค้ารับซื้อสมุนไพร เดินทางไปยังจุดพักม้าและโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ที่พ่อค้ายามักใช้หลบสายตาราชการเซียวอวี้เฉินยืนอยู่หน้าประตูเมือง ดวงตาคมมองรอยล้อเกวียนบนดินแห้ง"เขาหนีเร็วเกินไป"องครักษ์คนสนิทกล่าว"เหมือนรู้ล่วงหน้าว่าจะถูกตามพ่ะย่ะค่ะ"เซียวอวี้เฉินตอบเสียงเย็น"ไม่ใช่เหมือน เขารู้"เขาหันกลับไปมองกำแพงเมืองสูงใหญ่"ในคลังหลวงมีคนช่วยออกใบผ่านทาง ในประตูเมืองมีคนปล่อยผ่าน ในสำนักแพทย์มีคนรีบใช้ยา ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องบังเอิญ"องครักษ์ก้มศีรษะ"จะให้จับเจ้าหน้าที่คลังหลวงทั้งหมดหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ""จับคนที่ลงนามก่อน แต่อย่าให้ข่าวแพร่ ข้าต้องการรู้ว่าพ่อค้ายานั้นติดต่อใครก่อนออกเมือง""พ่ะย่ะค่ะ"ขณะเดียวกัน ในห้องตรวจยาของสำนักแพทย์หญิง หลินเยว่ไม่ได้ออกไปตามคนร้ายด้วยตนเองนางอยู่กับสิ่งที่คนร้ายทิ้งไว้ขวดผงสมานชีพน้ำล้างแผลของฉู่เซิงเศษผงจากถ้วยทดลองและชิ้นเนื้

  • หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์   ตอนที่ 122 : ผลข้างเคียง

    ตอนที่ 122 : ผลข้างเคียงเสียงร้องของฉู่เซิงดังอยู่ในเรือนทำแผลตลอดครึ่งคืนแผลที่น่องซึ่งเมื่อวานยังเป็นเพียงแผลติดเชื้อเล็ก ๆ บัดนี้ขอบแผลกลับคล้ำลงอย่างน่ากลัว เนื้อบางส่วนแห้งแข็งเหมือนถูกไฟกัด รอบแผลบวมแดงลามออกไป ผิวร้อนจัดจนซูหนิงแตะเพียงเบา ๆ ก็รีบชักมือกลับหลินเยว่ยืนอยู่ข้างเตียง ใบหน้าเย็นสงบ แต่ดวงตาแข็งกร้าว"ยานี้ไม่ได้ช่วยสมานแผล มันกัดเนื้อ"หมอหลวงหลิวยืนอยู่มุมห้อง ใบหน้าซีดเผือด เขาอ้าปากเหมือนจะอธิบาย แต่ทุกครั้งที่มองแผลของฉู่เซิง คำพูดก็เหมือนติดอยู่ในลำคอหลินเยว่หันไปถามเสียงเรียบ"ท่านใช้ปริมาณเท่าใด"หมอหลวงหลิวกลืนน้ำลาย"เพียงเล็กน้อย""เล็กน้อยของท่านคือเท่าใด"เขาเงียบเซี่ยชิงเปิดสมุดบันทึกเสียงดัง"ไม่มีบันทึก ไม่มีเวลา ไม่มีปริมาณ ไม่มีชื่อผู้จ่ายยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่มองหมอหลวงหลิว"นี่คือเหตุผลที่ยาใหม่ต้องถูกควบคุม"ฉู่เซิงร้องครางอีกครั้ง"ขา...ข้าปวดมาก..."หลินเยว่หันกลับไปทันที"เตรียมน้ำต้มเย็นเพิ่ม ผ้าสะอาด มีดเล็ก คีม และถาดรับเนื้อตาย"ซูหนิงหน้าซีดแต่รับคำหนักแน่น"เจ้าค่ะ"หมอหลวงหลิวสะดุ้ง"เจ้าจะทำอะไร"หลินเยว่ตอบโดยไม่มองเขา"ตัดเนื้อตาย

  • หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์   ตอนที่ 121 : ทดลองยา

    ตอนที่ 121 : ทดลองยารุ่งเช้าวันถัดมา ยาสมานชีพทั้งสิบสองขวดถูกวางอยู่ในห้องตรวจยาชั่วคราวหลินเยว่สั่งปิดประตูหน้าต่างครึ่งหนึ่งเพื่อกันลมแรง แต่ยังเปิดช่องให้แสงส่องเข้ามาชัดเจน บนโต๊ะมีผ้าขาว กระดาษบันทึก ถ้วยกระเบื้อง น้ำต้มเย็น น้ำอุ่น มีดเล็ก เข็มคีบ และกล่องไม้สำหรับเก็บตัวอย่างเซี่ยชิงยืนอยู่ข้างนาง มือถือพู่กันพร้อมจดทุกคำซูหนิงกับอวี้หลันยืนอยู่ด้านหลัง ทั้งสองถูกสั่งให้สังเกต แต่ห้ามแตะต้องยาโดยไม่รับอนุญาตหลินเยว่หยิบขวดแรกขึ้นมาขวดกระเบื้องสีดำเล็ก ๆ ดูเรียบร้อยเกินไป ปิดผนึกอย่างดี มีกลิ่นสมุนไพรหอมเย็นลอยออกมาตั้งแต่ยังไม่เปิด แต่กลิ่นขมลึกที่ซ่อนอยู่ภายในทำให้นางไม่สบายใจ"เริ่มบันทึก"เซี่ยชิงรีบก้มลงเขียนหลินเยว่กล่าวช้า ๆ"วันที่หนึ่งของการตรวจยาสม

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status