ตอนที่ 8 : ศิษย์คนแรก

ตอนที่ 8 : ศิษย์คนแรก

รุ่งเช้าหลังคืนที่เด็กน้อยลืมตาดูโลก เมืองชิงเหอก็ดูเหมือนเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ตรอกตะวันออกที่เคยเงียบเหงาและถูกผู้คนหลีกเลี่ยง กลับมีคนเดินเข้าออกตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดี หน้าสำนักแพทย์เล็ก ๆ ซึ่งดัดแปลงจากห้องเก็บของหลังร้านผ้าเก่า มีผู้คนมายืนรอกันเป็นแถว บ้างอุ้มเด็ก บ้างพยุงคนแก่ บ้างพันผ้าที่แขน บ้างเพียงยื่นคอมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ป้ายไม้คำว่า สำนักแพทย์ตรอกตะวันออก แขวนอยู่เหนือประตูอย่างเรียบง่าย

เมื่อวานยังมีคนเรียกที่นี่ว่าสถานที่ของหมอเถื่อน

วันนี้กลับมีคนกระซิบกันว่า ที่นี่คือที่ซึ่งคนจนยังมีโอกาสรอด

หลินเยว่เปิดประตูออกมาในยามเช้า เห็นผู้คนแน่นหน้าสำนักก็ชะงักไปเล็กน้อย

หลิวซื่อที่ตื่นมาช่วยต้มน้ำตั้งแต่เช้ามืดกระซิบเบา ๆ ว่า "แม่นางหลิน คนมากันตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง บางคนป่วยจริง บางคนข้าเห็นแล้วเหมือนมาดูเรื่องสนุก"

หลินเยว่กวาดตามองฝูงชนอย่างรวดเร็ว

เด็กที่ตัวร้อนจัด

ชายหนุ่มที่มีบาดแผลที่แขน

หญิงท้องแก่ยืนพิงกำแพง สีหน้าอ่อนเพลีย

ชายฉกรรจ์หลายคนยืนหัวเราะกันอยู่ด้านหลัง

คนแก่ไอไม่หยุด

หากปล่อยให้ทั้งหมดเบียดกันอยู่เช่นนี้ คนที่ป่วยหนักอาจถูกกลบด้วยเสียงของคนมุงดู และคนไข้โรคติดต่ออาจแพร่เชื้อให้ผู้อื่น

สำนักแพทย์เล็ก ๆ แห่งนี้จะกลายเป็นแหล่งแพร่โรคเสียเอง

หลินเยว่ยกมือขึ้น

"ทุกคนฟังข้า"

เสียงของนางไม่ดังมาก แต่หนักแน่นจนผู้คนค่อย ๆ เงียบลง

"ผู้ใดไข้สูง ไอมาก หรืออาเจียน ให้ไปยืนด้านซ้าย"

"ผู้ใดมีบาดแผล เลือดออก หรือเจ็บจากของมีคม ให้ไปด้านขวา"

"หญิงตั้งครรภ์ เด็กเล็ก และคนแก่ ให้เข้ามานั่งใต้ชายคาก่อน"

"คนที่ไม่ได้ป่วยและเพียงมาดูเรื่องสนุก ถอยออกไปสามก้าว อย่าขวางทางคนป่วย"

ฝูงชนเงียบไปชั่วขณะ

ก่อนจะเริ่มเคลื่อนไหวอย่างสับสน

มีคนถามขึ้นว่า "เหตุใดต้องแยกกัน"

หลินเยว่ตอบทันที "เพราะคนไข้บางประเภทอาจแพร่โรคให้ผู้อื่น คนมีบาดแผลไม่ควรนั่งข้างคนไอ คนท้องไม่ควรยืนเบียดกับชายฉกรรจ์ และเด็กเล็กไม่ควรอยู่ในที่แออัดนาน"

คำอธิบายนี้ไม่เหมือนคำพูดของหมอทั่วไป

แต่ทุกคนเริ่มคุ้นแล้วว่า หมอหญิงผู้นี้มักพูดสิ่งแปลก ๆ ที่ภายหลังพิสูจน์ได้ว่ามีเหตุผล

ขณะที่หลิวซื่อกำลังพยายามจัดแถว เสียงหญิงสูงวัยคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"ให้ข้าช่วยเถิด"

หลินเยว่หันไปมอง

ผู้ที่เดินเข้ามาคือหมอตำแยเมื่อคืน นางสวมเสื้อผ้าสะอาด ผมรวบเรียบร้อย มือทั้งสองข้างล้างมาจนสะอาดกว่าชาวบ้านทั่วไป ใบหน้าแม้มีร่องรอยอ่อนล้า แต่ดวงตากลับมั่นคง

หลิวซื่อยิ้มทันที "ป้าโจว"

คนในตรอกหลายคนรู้จักนางดี

ป้าโจวเป็นหมอตำแยเก่าแก่ของเมืองชิงเหอ ทำคลอดให้หญิงยากจนมานับไม่ถ้วน แม้ฝีมือไม่อาจเทียบหมอใหญ่ แต่เป็นคนใจดี ไม่เคยขูดรีดชาวบ้าน

ป้าโจวเดินมาหยุดตรงหน้าหลินเยว่ แล้วก้มศีรษะเล็กน้อย

"หมอหลิน เมื่อคืนข้าพูดแล้วว่าข้าอยากเป็นผู้ช่วยของท่าน วันนี้ข้ามาแล้ว"

หลินเยว่รีบประคองแขนนาง

"ป้าโจวไม่ต้องเรียกข้าเช่นนั้น ท่านมีประสบการณ์มากกว่าข้าหลายสิบปี"

ป้าโจวส่ายหน้า

"ประสบการณ์มี แต่ความรู้ยังไม่พอ เมื่อคืนหากเป็นข้าคนเดียว แม่ลูกคู่นั้นคงไม่รอด"

นางมองไปยังถังน้ำต้มและผ้าสะอาดที่หลินเยว่เตรียมไว้

"ข้าทำคลอดมาทั้งชีวิต ไม่เคยคิดว่าการล้างมือและผ้าสะอาดจะสำคัญถึงเพียงนี้ ตั้งแต่วันนี้ ข้าขอเรียนจากท่าน ไม่รับค่าจ้างก็ได้ ขอเพียงให้ข้าได้ช่วยคน"

หลินเยว่มองมือของป้าโจว

มือคู่นั้นหยาบกร้าน มีรอยด้านจากการทำงาน แต่เล็บถูกตัดสั้น สะอาด และนิ้วไม่สั่น

นางมองดวงตาของป้าโจว

ในนั้นไม่มีความริษยา มีเพียงความตั้งใจจริง

หลินเยว่ยิ้มบาง ๆ

"ดี เช่นนั้นตั้งแต่วันนี้ ป้าโจวคือผู้ช่วยคนแรกของสำนักแพทย์ตรอกตะวันออก"

เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที

เด็กชายของหลิวซื่อปรบมือเสียงดัง

"สำนักแพทย์ของพวกเรามีคนเพิ่มแล้ว"

หลินเยว่หันไปหยิบผ้าสะอาดผืนหนึ่งส่งให้ป้าโจว

"หน้าที่แรกของท่านคือช่วยข้าคัดแยกคนไข้ หญิงตั้งครรภ์กับเด็กเล็กให้ท่านดูแลก่อน หากมีคนไข้หนัก ให้เรียกข้าทันที"

ป้าโจวรับผ้าด้วยสองมือ

"ข้าจะทำให้ดี"

จากนั้นทั้งสำนักแพทย์ก็เริ่มเคลื่อนไหวเหมือนร่างกายที่เพิ่งได้กระดูกสันหลัง

หลินเยว่ให้หลิวซื่อตั้งโต๊ะไม้เก่าไว้หน้าประตู ใช้เป็นจุดลงชื่อ

ไม่มีใครในตรอกเคยเห็นหมอให้คนไข้ลงชื่อก่อนตรวจ

ชายชราผู้หนึ่งถามอย่างไม่เข้าใจ "หมอหลิน เหตุใดต้องจดชื่อ ข้ามาปวดท้อง มิได้มาสอบขุนนาง"

คนรอบข้างหัวเราะเบา ๆ

หลินเยว่หยิบพู่กันจุ่มหมึก เขียนชื่อชายชรา อายุ อาการ และเวลาที่มาถึงอย่างเป็นระเบียบ

"เพราะหมอต้องรู้ว่าใครมาเมื่อไร ป่วยอย่างไร กินอะไรไปแล้ว อาการดีขึ้นหรือแย่ลง"

หญิงคนหนึ่งถาม "ท่านจำไม่ได้หรือ"

หลินเยว่เงยหน้าขึ้น ตอบอย่างสงบว่า "หมอที่จำทุกอย่างด้วยหัวอย่างเดียว ย่อมพลาดเข้าสักวัน"

เสียงหัวเราะเงียบลง

นางกล่าวต่อ "วันนี้มีคนไข้สิบคน ข้าอาจจำได้ พรุ่งนี้มีสามสิบคน ข้าอาจเริ่มสับสน อีกหนึ่งเดือนมีร้อยคน หากไม่มีบันทึก คนไข้กินยาอะไร แพ้อะไร ไข้ขึ้นวันใด แผลเริ่มบวมเมื่อไร ทุกอย่างจะหายไปพร้อมความจำของหมอ"

ป้าโจวฟังแล้วพยักหน้าช้า ๆ

"จริงของท่าน ข้าเคยทำคลอดหญิงสองคนในคืนเดียว ภายหลังจำสลับกันว่าคนใดเคยตกเลือดมาก เกือบทำผิดครั้งใหญ่"

หลิวซื่อรีบช่วยจดชื่อเท่าที่เขียนได้ แม้ตัวอักษรของนางไม่งามนัก แต่หลินเยว่ไม่ตำหนิ

"เขียนให้อ่านออกก็พอ ความงามไม่ช่วยชีวิตคน ความชัดเจนต่างหากที่ช่วย"

คำพูดนี้ทำให้หลิวซื่อมีกำลังใจขึ้นมาก

ตลอดเช้านั้น หลินเยว่ตรวจคนไข้ไม่หยุด

เด็กไข้สูงถูกแยกไปยังมุมอากาศถ่ายเท นางให้มารดาเช็ดตัวด้วยน้ำอุ่น ป้อนน้ำต้มทีละน้อย และสังเกตอาการซึม

ชายที่ถูกมีดบาดจากงานช่างไม้ถูกนำไปอีกมุมหนึ่ง นางล้างแผลด้วยน้ำต้มที่เย็นลงแล้ว ใช้ผ้าสะอาดซับ และกำชับห้ามเอาดินหรือเถ้ามาโปะแผล

หญิงตั้งครรภ์ที่มาขอคำปรึกษาถูกป้าโจวพาไปนั่งหลังม่านผ้า หลินเยว่ถามอาการบวม ปวดหัว เวียนศีรษะ การดิ้นของเด็ก และจดไว้ทุกอย่าง

ชายฉกรรจ์คนหนึ่งแกล้งถามเสียงดัง "หมอหลิน หากข้าแค่เจ็บหัวใจเพราะสาวไม่รัก รักษาได้หรือไม่"

คนรอบข้างหัวเราะ

หลินเยว่ไม่เงยหน้าจากบันทึก ตอบเรียบ ๆ ว่า "ได้ จ่ายค่ารักษาสามตำลึง แล้วข้าจะให้เจ้ากลับบ้านไปทำงาน อย่าเที่ยวก่อกวนคนป่วย"

เสียงหัวเราะดังยิ่งกว่าเดิม

ชายผู้นั้นหน้าแดง รีบถอยออกไป

เฉินอวี้ยืนอยู่ตรงมุมหนึ่งของสำนักแพทย์ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

เขายังสวมชุดเรียบง่ายเหมือนพ่อค้า ทว่าสายตากลับจ้องแผ่นบันทึกของหลินเยว่ด้วยความสนใจ

เขามองการแบ่งคนไข้

มองการจัดพื้นที่

มองการลงชื่อ

มองการให้หลิวซื่อกับป้าโจวรับหน้าที่ต่างกัน

ยิ่งมอง เขายิ่งเงียบ

นี่ไม่เหมือนร้านยาเล็ก ๆ

ร้านยาทั่วไปให้คนไข้ต่อแถว จับชีพจร เขียนเทียบยา รับเงิน แล้วจบ

แต่สิ่งที่หลินเยว่ทำกลับเหมือนการจัดกองทัพขนาดเล็ก

มีจุดรับคน

มีการคัดแยก

มีการบันทึก

มีพื้นที่แยกตามความเสี่ยง

มีผู้ช่วยรับผิดชอบเฉพาะด้าน

เฉินอวี้เคยเห็นแม่ทัพจัดค่ายทหารและหมอทหารจัดคนเจ็บหลังศึก

แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นหญิงสาวคนหนึ่งนำหลักการคล้ายกันมาใช้กับสำนักแพทย์เล็ก ๆ ในตรอกคนจน

หลินเยว่เงยหน้าขึ้นพอดี

"เจ้ามองอะไร"

เฉินอวี้เดินเข้ามาใกล้เล็กน้อย

"ข้ากำลังคิดว่า สำนักแพทย์ของเจ้าดูไม่เหมือนสำนักแพทย์"

"แล้วเหมือนอะไร"

"เหมือนค่ายรักษาทหารที่มีระเบียบมาก"

มือของหลินเยว่ที่กำลังจดหยุดไปครู่หนึ่ง

นางตอบนิ่ง ๆ ว่า "เมื่อคนป่วยมาก หมอคนเดียวรักษาแบบไร้ระบบไม่ได้"

เฉินอวี้ถาม "ใครสอนเจ้า"

หลินเยว่หันไปหยิบผ้าสะอาด

"อาจารย์ของข้า"

"อาจารย์ลึกลับคนนั้นอีกแล้วหรือ"

"เจ้ามีปัญหากับอาจารย์ของข้าหรือ"

เฉินอวี้ยิ้ม "ข้าเพียงอยากพบสักครั้ง"

หลินเยว่มองเขานิ่ง ๆ

"เกรงว่าเจ้าคงพบไม่ได้"

เพราะอาจารย์ของนางอยู่ในอีกโลกหนึ่ง

อยู่ในห้องผ่าตัด ในตำราแพทย์ ในหอผู้ป่วยฉุกเฉิน ในเสียงเครื่องช่วยหายใจ และในประสบการณ์นับพันครั้งที่ไม่มีใครในโลกนี้เข้าใจ

ช่วงบ่าย คนไข้เริ่มลดลง แต่ปัญหาใหม่กลับปรากฏ

ผ้าสะอาดที่ต้มไว้ใกล้หมด

เหล้าสำหรับทำความสะอาดแผลเหลือเพียงก้นขวด

สมุนไพรพื้นฐานหลายอย่างขาด

ด้ายสะอาดเหลือไม่มาก

น้ำตาลกับเกลือที่ใช้ทำน้ำเกลือแร่พื้นฐานก็ถูกใช้ไปกับคนไข้ไข้สูงและผู้ป่วยจากสุราพิษจนแทบหมด

หลิวซื่อเปิดกล่องเก็บของแล้วถอนหายใจ

"แม่นางหลิน ของไม่พอแล้ว"

ป้าโจวเองก็หน้าเครียด

"หากคนไข้มามากเช่นนี้ทุกวัน ต่อให้พวกเราไม่คิดค่ารักษา ก็ต้องมีค่ายา ค่าผ้า ค่าน้ำมันตะเกียง"

หลินเยว่เงียบไป

นี่คือความจริงที่เลี่ยงไม่ได้

ในโลกเดิม โรงพยาบาลต้องมีงบประมาณ ระบบจัดซื้อ บุคลากร และเวชภัณฑ์

ความเมตตาช่วยเปิดประตูได้

แต่ระบบเท่านั้นที่ทำให้ประตูนั้นไม่ปิดลง

นางเดินไปที่แผ่นไม้ซึ่งเขียนกฎสามข้อของสำนักแพทย์ ก่อนหยิบพู่กันขึ้นมาเพิ่มข้อความใหม่

ผู้คนที่ยังอยู่ในสำนักแพทย์หันมามอง

หลินเยว่เขียนอย่างช้า ๆ

ค่ารักษาแบ่งตามกำลัง

คนจนจ่ายเท่าที่ไหว

ไม่มีเงินจ่ายด้วยแรงงาน อาหาร หรือผ้าสะอาด

คนมีเงินจ่ายเต็ม

คนร่ำรวยจ่ายเพิ่มเพื่อกองทุนรักษาคนจน

ชายชราคนหนึ่งอ่านแล้วขมวดคิ้ว

"คนรวยจะยอมหรือ"

หลินเยว่ตอบ "หากเขาไม่ยอม ก็ไปรักษาที่อื่นได้"

หลิวซื่อหัวเราะเบา ๆ

ป้าโจวถาม "แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าใครรวยใครจน"

หลินเยว่กล่าว "ดูเสื้อผ้า ดูคนติดตาม ดูบ้าน ดูวิธีพูด และที่สำคัญ ดูใจเขา หากคนมีเงินไม่อยากช่วยคนจน สำนักแพทย์ของข้าก็ไม่จำเป็นต้องลดค่าให้เขา"

เฉินอวี้มองแผ่นไม้ แล้วเอ่ยขึ้นช้า ๆ

"เจ้ากำลังสร้างกองทุน"

หลินเยว่เหลือบมองเขา

"เจ้ารู้จักคำนี้ด้วยหรือ"

"ในกองคาราวาน พ่อค้ามักรวบเงินกลางไว้ช่วยยามเกิดโจรหรือภัยพิบัติ"

"คล้ายกัน"

หลินเยว่พยักหน้า

"คนไข้ไม่ควรถูกปล่อยตายเพราะไม่มีเงิน แต่สำนักแพทย์ก็อยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีของใช้ ดังนั้นคนที่มีมากต้องช่วยคนที่มีน้อย"

ป้าโจวมองหลินเยว่ด้วยสายตาเต็มไปด้วยความนับถือ

"ข้าอยู่มาจนอายุเท่านี้ เพิ่งเคยได้ยินหมอพูดเรื่องนี้"

หลินเยว่กล่าวเบา ๆ

"หมอรักษาได้ทีละคน แต่ถ้าอยากช่วยคนจำนวนมาก ต้องสร้างวิธีที่อยู่รอดได้"

เฉินอวี้ได้ยินประโยคนั้น ดวงตาพลันลึกขึ้น

หญิงสาวผู้นี้ไม่ได้คิดเพียงรักษา

นางคิดถึงระบบ

คิดถึงการจัดการ

คิดถึงทรัพยากร

คิดถึงคนจน

ความคิดเช่นนี้ไม่ควรอยู่ในสำนักแพทย์เล็ก ๆ หากอยู่ในกองทัพ นางอาจช่วยทหารนับพัน หากอยู่ในวังหลวง นางอาจเปลี่ยนทั้งสำนักหมอหลวง

แต่ตอนนี้ นางยังเป็นเพียงหญิงหลบหนีที่ถูกประกาศขายตัว

เฉินอวี้หลุบตาลง ซ่อนความคิดไว้

ใกล้ค่ำ คนไข้คนสุดท้ายกลับไปแล้ว

หลิวซื่อกำลังกวาดพื้น ป้าโจวกำลังซักผ้าเปื้อนเลือดด้วยน้ำร้อน เด็กชายช่วยเติมฟืนใต้หม้อต้มน้ำ

หลินเยว่นั่งตรวจบันทึกคนไข้ทีละแผ่น

นางทำเครื่องหมายคนไข้ที่ต้องติดตามอาการพรุ่งนี้

เด็กไข้สูง

ชายแผลลึก

หญิงตั้งครรภ์ขาบวม

ผู้ป่วยสุราพิษที่ยังอ่อนแรง

เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ฟ้าด้านนอกมืดลงแล้ว

ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้ามาจนไหล่ของนางหนักอึ้ง

แต่ในใจกลับมีประกายบางอย่าง

วันนี้สำนักแพทย์ตรอกตะวันออกไม่ใช่เพียงห้องเก็บของอีกต่อไป

มันเริ่มมีระเบียบ

มีคนช่วย

มีบันทึก

มีกฎค่ารักษา

มีจุดเริ่มต้นของสิ่งที่ใหญ่กว่าตัวนาง

ขณะนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้น

ทุกคนหันไปมอง

ชายแต่งกายสุภาพผู้หนึ่งยืนอยู่หน้าประตู เขาสวมชุดผ้าเนื้อดี มีบ่าวสองคนถือโคมตามหลัง ท่าทางไม่ใช่คนธรรมดา

เขาประสานมือให้หลินเยว่อย่างนอบน้อม

"ท่านคือหมอหลินเยว่ใช่หรือไม่"

หลินเยว่ลุกขึ้น

"ใช่"

ชายผู้นั้นหยิบเทียบเชิญสีแดงเข้มออกจากแขนเสื้อ ส่งให้ด้วยสองมือ

"นายท่านของข้าคือพ่อค้าใหญ่สกุลซู ประจำเมืองชิงเหอ ได้ยินชื่อเสียงของหมอหลิน จึงขอเชิญท่านไปตรวจอาการคุณชายของเรา"

หลิวซื่อเบิกตากว้าง

"สกุลซู"

ป้าโจวเองก็ชะงัก

สกุลซูเป็นพ่อค้าใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของเมือง มีร้านค้า คลังสินค้า และกองคาราวานหลายสาย คนธรรมดาแทบไม่มีโอกาสเข้าใกล้เรือนใหญ่ของพวกเขา

หลินเยว่รับเทียบเชิญมาเปิดอ่าน

ตัวอักษรในนั้นเขียนงดงาม

เชิญหมอหลินเยว่ตรวจรักษาบุตรชายซูจิ่ง ซึ่งป่วยด้วยอาการประหลาด หมอหลายคนรักษาไม่หาย หากรักษาได้ ยินดีมอบค่ารักษาหนึ่งพันตำลึง

หนึ่งพันตำลึง

หลิวซื่อแทบทำผ้าหลุดมือ

ป้าโจวสูดหายใจลึก

แม้แต่เฉินอวี้ที่ยืนอยู่ด้านข้างยังเลิกคิ้วเล็กน้อย

หนึ่งพันตำลึงมากพอจะซื้อบ้านหลังหนึ่งในเมืองชิงเหอ มากพอจะซื้อผ้า ยา และเครื่องมือให้สำนักแพทย์ตรอกตะวันออกใช้ไปอีกนาน

หลินเยว่ปิดเทียบเชิญลงช้า ๆ

ดวงตานางสงบนิ่ง แต่ในใจรู้ดีว่า นี่ไม่ใช่เพียงคนไข้รายหนึ่ง

นี่คือโอกาส

และอาจเป็นกับดัก

ชายจากสกุลซูประสานมืออีกครั้ง

"นายท่านกล่าวว่า หากหมอหลินยอมไปคืนนี้ รถม้ารออยู่หน้าตรอกแล้ว"

หลินเยว่หันไปมองแผ่นไม้ค่ารักษาใหม่ที่เพิ่งเขียน

จากนั้นมองผ้าสะอาดที่ใกล้หมด สมุนไพรที่ร่อยหรอ และบันทึกคนไข้ยากจนที่ยังต้องรักษาต่อ

นางเก็บเทียบเชิญไว้ในแขนเสื้อ

"ข้าจะไป"

เฉินอวี้มองนาง

"ค่ำแล้ว"

หลินเยว่ตอบ

"คนป่วยไม่เลือกเวลา"

นางหยิบกระเป๋าผ้าเล็ก ใส่ผ้าสะอาด เข็ม ด้าย เหล้า และบันทึกเปล่าเข้าไป

ก่อนออกจากประตู นางหันกลับมามองป้าโจว

"ดูแลสำนักแพทย์แทนข้า หากมีคนไข้ฉุกเฉิน ให้หลิวซื่อส่งคนไปตาม"

ป้าโจวพยักหน้าอย่างหนักแน่น

"ข้าจะดูแลให้ดี"

หลินเยว่ก้าวออกจากสำนักแพทย์ตรอกตะวันออกไปยังรถม้าของสกุลซู

ด้านหลังนาง ป้ายไม้เล็ก ๆ แกว่งไหวใต้แสงโคม

ด้านหน้า คือเรือนพ่อค้าใหญ่

คนไข้ป่วยประหลาด

ค่ารักษามหาศาล

และเส้นทางใหม่ที่อาจทำให้สำนักแพทย์เล็ก ๆ แห่งนี้ เติบโตขึ้นเร็วกว่าที่นางคาดคิดไว้มากนัก