LOGINShare
ตอนที่ 88 : การล้างมือ
publish date:
2026-08-14 06:55:41ตอนที่ 88 : การล้างมือ
สายฝนโปรยปรายตั้งแต่รุ่งสาง ทำให้เรือนป่วยนอกวังยิ่งชื้นและอับกว่าเดิม กลิ่นสมุนไพรต้มปะปนกับกลิ่นแผลหนองลอยคลุ้งไปทั่วอาคาร แต่บรรยากาศกลับเป็นระเบียบกว่าวันแรกที่หลินเยว่มาถึงมาก
คนไข้ถูกแบ่งเป็นสัดส่วน
ผู้มีไข้สูงอยู่ด้านตะวันออก
ผู้ป่วยแผลติดเชื้ออยู่ด้านใต้
หญิงหลังคลอดและเด็กเล็กอยู่ในห้องที่อากาศถ่ายเทดีที่สุด
เสี่ยวฝูเดินถือสมุดเวชระเบียนไปตามเตียง พลางขานชื่อคนไข้ทีละคน
"ลุงหวัง ไข้ลดแล้ว"
"ป้าหลี่ เปลี่ยนผ้าพันแผล"
"เด็กชายอาเป่า ดื่มยาแล้วหรือยัง"
ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเป็นระบบ
แต่หลินเยว่กลับยังไม่คลายความกังวล
นางเปิดสมุดบันทึกเวชระเบียนหลายเล่มเรียงกันบนโต๊ะไม้
ชื่อคนไข้
วันที่รักษา
วันที่เปลี่ยนผ้าพันแผล
อาการไข้
ลักษณะแผล
ทุกอย่างถูกจดไว้อย่างละเอียด
นางใช้นิ้วไล่ตามตัวอักษรทีละบรรทัด ก่อนขมวดคิ้ว
"แปลก"
เสี่ยวฝูรีบถาม
"มีอะไรหรือขอรับ"
หลินเยว่ชี้ไปยังเวชระเบียนสามเล่ม
"คนไข้ทั้งสามราย"
"แผลเดิมดีขึ้น"
"แต่หลังทำแผลกลับมีไข้สูงขึ้นพร้อมกัน"
นางหยิบอีกสองเล่มขึ้นมา
ผลลัพธ์เหมือนกัน
แผลสะอาดในวันแรก
ผ่านไปเพียงสองวันกลับแดง บวม และมีหนอง
หลินเยว่ลุกขึ้นทันที
"วันนี้ใครเป็นคนทำแผล"
ผู้ดูแลเรือนป่วยสองคนรีบเดินเข้ามา
"พวกข้าขอรับ"
หลินเยว่พยักหน้า
"ก่อนทำแผล"
"พวกเจ้าทำสิ่งใด"
ชายทั้งสองมองหน้ากัน
"ก็หยิบผ้า"
"ล้างแผล"
"พันแผล"
"แล้วก็ไปทำรายต่อไป"
หลินเยว่ถามต่อ
"ล้างมือหรือไม่"
ทั้งสองส่ายหน้า
"มือไม่ได้เปื้อนโคลน"
"จึงไม่ได้ล้าง"
หลินเยว่เงียบไปครู่หนึ่ง
นางเดินไปยังเตียงของคนไข้รายแรก เปิดผ้าพันแผลออกอย่างระมัดระวัง
แผลสะอาดดี
แต่ขอบแผลเริ่มแดง
จากนั้นนางตรวจคนไข้รายที่สอง
อาการเหมือนกัน
รายที่สามก็เช่นกัน
หลินเยว่ถอนหายใจเบา ๆ
นางเข้าใจแล้ว
ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ยา
ไม่ได้อยู่ที่สมุนไพร
แต่อยู่ที่ "มือ"
มือของผู้รักษากำลังพาเชื้อโรคจากคนหนึ่งไปสู่อีกคน
นางเดินไปที่ลานกลางเรือนป่วยแล้วกล่าวเสียงดัง
"ทุกคนมารวมกัน"
ทั้งผู้ดูแล คนงาน และหมอพื้นบ้านต่างเดินเข้ามา
หลินเยว่ยกมือของตนขึ้น
"พวกเจ้าคิดว่ามือนี้สะอาดหรือไม่"
หลายคนพยักหน้า
"สะอาดขอรับ"
นางยิ้มบาง
"หากข้าจับแผลคนหนึ่ง"
"แล้วเดินไปจับอีกคน"
"สิ่งที่ติดอยู่บนมือ แม้ตามองไม่เห็น ก็อาจติดไปยังแผลของคนต่อไป"
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งหัวเราะ
"หมอหลวง"
"มือสะอาดจะมีอะไรได้"
หลินเยว่ไม่โต้เถียง
นางหยิบผงถ่านจากเตาไฟมาทาบาง ๆ ที่ฝ่ามือ
จากนั้นจับมือผู้ดูแลคนหนึ่ง
แล้วให้เขาไปจับมืออีกคน
ไม่นานผงถ่านก็ติดไปทั่วทุกคน
หลินเยว่กล่าวช้า ๆ
"ผงถ่านมองเห็น"
"แต่เชื้อโรคมองไม่เห็น"
"การแพร่กระจาย"
"กลับไม่ต่างกัน"
ทุกคนเงียบลง
นางจึงหันไปสั่งเสี่ยวฝู
"ต้มน้ำให้เดือด"
"เตรียมสมุนไพรชำระล้าง"
ไม่นาน หม้อน้ำใบใหญ่ก็เดือดพล่าน
หลินเยว่ใส่สมุนไพรที่มีกลิ่นหอมอ่อนและใช้ทำความสะอาด จากนั้นปล่อยให้น้ำอุ่นลงจนใช้ได้
นางล้างมือให้ทุกคนดูอย่างช้า ๆ
"ถูฝ่ามือ"
"ถูหลังมือ"
"ถูซอกนิ้ว"
"ถูปลายนิ้ว"
"แล้วล้างด้วยน้ำสะอาด"
เสี่ยวฝูทำตามเป็นคนแรก
จากนั้นผู้ดูแลทุกคนก็เริ่มทำตาม
หลินเยว่ประกาศกฎใหม่
"ตั้งแต่วันนี้"
"ผู้ใดจะจับคนไข้"
"ต้องล้างมือก่อน"
"เมื่อทำแผลเสร็จ"
"ต้องล้างอีกครั้ง"
"หากไม่ทำ"
"ห้ามแตะต้องผู้ป่วย"
คำสั่งดังกล่าวสร้างความประหลาดใจให้ทุกคน
แต่ยังไม่ทันเริ่มใช้จริง
เสียงหัวเราะก็ดังมาจากหน้าประตูเรือนป่วย
หมอหลวงสามคนจากสำนักแพทย์หลวงก้าวเข้ามาพร้อมผู้ติดตาม
จางอวี่ หมอหลวงอาวุโส มองหม้อน้ำแล้วหัวเราะ
"หมอหลวงหลิน"
"ได้ข่าวว่าเจ้ารักษาคนเก่ง"
"แต่ไม่คิดว่าจะให้หมอมานั่งล้างมือทั้งวัน"
หมออีกคนกล่าวเสริม
"เสียเวลาสิ้นดี"
"หากน้ำล้างมือรักษาโรคได้"
"หมอทั้งแผ่นดินคงตกงานแล้ว"
เสียงหัวเราะดังขึ้นจากผู้ติดตาม
หลินเยว่ปิดฝาหม้อน้ำอย่างสงบ
ก่อนหันมองหมอหลวงทั้งสาม
"วันนี้พวกท่านอาจหัวเราะ"
"แต่ไม่นาน"
"ผลลัพธ์จะเป็นผู้ตอบเอง"
จางอวี่หัวเราะเสียงดัง
"ผลลัพธ์หรือ"
"หมอรักษาคนด้วยยา ไม่ใช่มัวแต่ล้างมือ"
หมอหลวงอีกคนพยักหน้าเห็นด้วย
"คนโบราณรักษากันมาหลายร้อยปี"
"ไม่เคยมีผู้ใดเสียเวลาทำเรื่องเช่นนี้"
หลินเยว่ไม่คิดโต้เถียง
นางรู้ดีว่าหลักฐานที่ดีที่สุด ไม่ใช่คำพูด
แต่คือผลลัพธ์
นับจากวันนั้น กฎการล้างมือถูกใช้กับทุกคนในเรือนป่วย
ผู้ดูแลทุกคนต้องล้างมือด้วยน้ำต้มอุ่นผสมสมุนไพรทำความสะอาดก่อนจับคนไข้
หลังทำแผลเสร็จก็ต้องล้างอีกครั้ง
ผ้าพันแผลสะอาดถูกแยกเก็บไว้คนละภาชนะ
อุปกรณ์ทำแผลทุกชิ้นต้องล้างและแช่น้ำเดือดก่อนนำกลับมาใช้
แม้ในช่วงแรกหลายคนจะบ่นว่าเสียเวลา
แต่เมื่อหลินเยว่ลงมือทำเป็นตัวอย่างทุกครั้ง ไม่มีผู้ใดกล้าละเลย
สามวันผ่านไป
หลินเยว่เปิดเวชระเบียนขึ้นตรวจอีกครั้ง
นางไล่ดูรายชื่อคนไข้ทีละคน
จำนวนผู้มีไข้หลังทำแผลลดลง
แผลที่เคยมีหนองเริ่มแห้งเร็วขึ้น
คนไข้รายใหม่ที่เกิดการติดเชื้อหลังรักษาแทบไม่ปรากฏ
เสี่ยวฝูรีบวิ่งเข้ามาพร้อมกระดาษในมือ
"หมอหลวงหลิน"
"ข้าน้อยนับจำนวนแล้ว"
หลินเยว่รับกระดาษมา
ในนั้นมีตัวเลขที่บันทึกไว้ทุกวัน
ก่อนใช้กฎล้างมือ ผู้ป่วยแผลติดเชื้อรายใหม่เฉลี่ยวันละเจ็ดคน
หลังใช้กฎล้างมือ เหลือเพียงวันละสองคน
บางวันไม่มีเลยแม้แต่รายเดียว
เสี่ยวฝูยิ้มกว้าง
"ได้ผลจริง"
ผู้ดูแลเรือนป่วยเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าตื่นเต้น
"หมอหลวงหลิน"
"ชายที่เกือบต้องตัดขา วันนี้เดินเองได้แล้ว"
"หญิงหลังคลอดที่เคยมีไข้ก็ไม่มีไข้มาสองวัน"
"เด็กอาเป่าก็หยุดมีหนองแล้ว"
หลินเยว่เดินไปตรวจคนไข้ทีละเตียง
ชายวัยกลางคนที่เคยนอนซมเพราะแผลอักเสบ ยิ้มกว้างเมื่อเห็นนาง
"หมอหลวง"
"ข้าเดินได้แล้ว"
หญิงชราที่เคยคิดว่าตนเองคงไม่รอด ประคองตัวลุกขึ้นคำนับ
"หากไม่ได้ท่าน"
"พวกเราคงเหลือแต่รอวันตาย"
หลินเยว่รีบประคองนางไว้
"อย่าขอบคุณข้าเพียงคนเดียว"
"คนที่ช่วยพวกท่าน"
"คือทุกคนที่ร่วมกันรักษาความสะอาด"
ผู้ดูแลหลายคนยืนยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
พวกเขาไม่เคยคิดว่าเพียงการล้างมือ จะช่วยชีวิตคนได้มากมายเช่นนี้
ในเวลาเดียวกัน
จางอวี่และหมอหลวงอีกสองคนยังคงเฝ้าดูทุกอย่างอยู่เงียบ ๆ
เดิมทีพวกเขาตั้งใจมาจับผิด
แต่เมื่อเห็นตัวเลขในเวชระเบียน และเห็นคนไข้ที่ฟื้นตัวด้วยตาตนเอง สีหน้าของทั้งสามก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป
หมอหลวงผู้หนึ่งกล่าวเบา ๆ
"หรือว่านางจะถูก"
จางอวี่ตวัดสายตาใส่ทันที
"เหลวไหล"
"เป็นเพียงเรื่องบังเอิญ"
แม้ปากจะพูดเช่นนั้น
แต่ในใจของเขากลับเริ่มหวั่นไหว
เพราะสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า ไม่อาจอธิบายด้วยคำว่าโชคดีได้อีกแล้ว
ข่าวความเปลี่ยนแปลงของเรือนป่วยแพร่ไปอย่างรวดเร็ว
ชาวบ้านต่างพูดกันว่า
"เรือนป่วยที่เคยเข้าไปแล้วไม่รอด"
"บัดนี้กลับมีคนเดินออกมาเอง"
บางคนถึงกับพาญาติที่ป่วยจากหมู่บ้านใกล้เคียงมาขอรับการรักษา
จำนวนคนไข้เพิ่มขึ้นทุกวัน
แต่จำนวนผู้เสียชีวิตกลับลดลงอย่างต่อเนื่อง
ตกค่ำของวันนั้น
รายงานถูกส่งกลับไปยังสำนักแพทย์หลวง
กู้เหวินจง หัวหน้าหมอหลวง อ่านรายงานจนจบโดยไม่พูดแม้แต่คำเดียว
ด้านล่างของรายงานเขียนไว้ชัดเจน
"หลังใช้กฎล้างมือก่อนและหลังรักษา จำนวนผู้ติดเชื้อรายใหม่ลดลงอย่างเห็นได้ชัด"
กู้เหวินจงค่อย ๆ วางรายงานลง
จางหมิ่นที่นั่งอยู่ด้านข้างกล่าวขึ้น
"หากปล่อยไว้"
"คนทั้งเมืองจะเชื่อว่าสำนักแพทย์หลวงรักษาคนสู้หมอหญิงไม่ได้"
หัวหน้าหมอหลวงหลับตาลงครู่หนึ่ง
ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"กฎเช่นนี้"
"ห้ามเผยแพร่"
จางหมิ่นยิ้มบาง
"จะออกคำสั่งหรือขอรับ"
กู้เหวินจงหยิบพู่กันขึ้นมา
เขียนคำสั่งด้วยลายมือของตนเอง
"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป"
"สำนักแพทย์หลวงทุกแห่ง"
"ห้ามบังคับใช้กฎการล้างมือก่อนรักษาผู้ป่วย"
"ผู้ใดฝ่าฝืน"
"มีความผิดฐานเปลี่ยนแปลงธรรมเนียมการแพทย์หลวงโดยพลการ"
เมื่อหมึกแห้ง
หัวหน้าหมอหลวงประทับตราประจำตำแหน่งลงบนคำสั่งนั้น
จางหมิ่นมองตราสีแดงแล้วเผยรอยยิ้มพึงพอใจ
"ครั้งนี้"
"มาดูกันว่า"
"หลินเยว่จะเลือกเชื่อฟังคำสั่ง"
"หรือเชื่อในวิชาแพทย์ของตนเอง"
Latest chapter
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 126 : ผู้ป่วยที่ถูกปล่อยกลับ
ตอนที่ 126 : ผู้ป่วยที่ถูกปล่อยกลับคืนนั้น หลินเยว่แทบไม่ได้หลับหลังหมอหลวงเจิ้งสั่งปล่อยผู้ป่วยอาการไม่หนักห้ารายกลับบ้าน นางให้เซียวอวี้เฉินส่งคนติดตามไปเฝ้าดูเงียบ ๆ พร้อมกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ต้องสังเกตว่าแต่ละบ้านใช้น้ำจากที่ใด มีใครแตะแผลหรือไม่ มีใครเริ่มมีไข้หรือไม่ และมีการใช้ผ้าร่วมกันหรือไม่เซี่ยชิงเห็นนางนั่งอยู่หน้าโต๊ะบันทึกจนดึก จึงเอาน้ำอุ่นมาให้"ท่านหัวหน้า ดื่มน้ำสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ"หลินเยว่รับถ้วยมา แต่ไม่ได้ยกดื่มทันที ดวงตายังคงมองแผนผังตรอกหลังตลาดตะวันออกที่วาดอย่างเร่งรีบ บนกระดาษมีชื่อบ้าน จุดบ่อน้ำ เส้นทางตลาด และเครื่องหมายวงกลมสีแดงที่แทนผู้ป่วยแต่ละราย"ห้าคนที่ถูกปล่อยกลับ อยู่คนละตรอกหรือไม่"เซี่ยชิงเปิดสมุดตอบ"สองคนอยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก หนึ่งคนอยู่ตรอกขายฟืน หนึ่งคนอยู่ใกล้สะพานหิน และอีกคนอยู่บ้านเช่าหลังโรงย้อมผ้าเจ้าค่ะ"หลินเยว่วางถ้วยลง"ถ้าเป็นพิษจากยาอย่างเดียว คนในบ้านที่ไม่ใช้ยาจะไม่ป่วย แต่ถ้าเป็นการติดเชื้อจากแผล ผ้า น้ำ หรือสัมผัสใกล้ชิด คนในบ้านจะเริ่มมีไข้ภายในหนึ่งถึงสองวัน"เซี่ยชิงหน้าซีด"ท่านคิดว่าจะเกิดจริงหรือเจ้าคะ"หลิน
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 125 : ไม่ใช่แค่พิษ
ตอนที่ 125 : ไม่ใช่แค่พิษเรือนแยกโรคหลังสำนักแพทย์หลวงเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำต้ม ผ้าสะอาด สมุนไพร และความหวาดกลัวตั้งแต่เช้าจนถึงยามบ่าย ผู้ป่วยแผลดำจากตลาดตะวันออกเพิ่มขึ้นไม่หยุด จากสิบกว่ารายกลายเป็นสามสิบ จากสามสิบกลายเป็นเกือบห้าสิบ บางคนถูกพยุงมา บางคนถูกหามมา บางคนยังเดินได้แต่ไข้สูงจนตาลอย บางคนแผลคล้ำเหมือนถูกยากัดเนื้อ และบางคนแผลเล็กเพียงปลายนิ้วกลับมีรอยดำลามอย่างผิดธรรมชาติหลินเยว่ยืนอยู่หน้าโต๊ะบันทึกผู้ป่วย สมุดหลายเล่มถูกเปิดเรียงกัน เซี่ยชิงจดจนข้อมือแทบแข็ง ซูหนิงกับพยาบาลฝึกหัดเดินสลับเข้าออกเรือนแยกไม่หยุดเสียงหนึ่งดังขึ้นจากมุมซ้าย"ผู้ป่วยรายที่สี่สิบเอ็ดเจ้าค่ะ ไข้สูง แผลดำที่ข้อมือ ใช้ยาทาตลาดตะวันออกสองครั้ง"อีกเสียงดังจากด้านขวา"รายที่สี่สิบสอง ไข้สูง อ่อนแรง แผลดำที่ข้อเท้า ใช้ยาทาครั้งเดียว"ซูหนิงรีบเดินเข้ามา สีหน้าเคร่งเครียด"ท่านหัวหน้า รายที่สี่สิบสามไม่มีประวัติใช้ยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่เงยหน้าขึ้นทันที"แน่ใจหรือ"ซูหนิงพยักหน้า"เจ้าค่ะ เขาเป็นชายแก่ขายฟืน อยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก มีแผลถลอกเล็กที่หลังมือ เขาบอกว่าไม่ได้ซื้อยา เพราะไม่มีเงิน ลูกชายยืนย
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 124 : แผลประหลาดในตลาด
ตอนที่ 124 : แผลประหลาดในตลาดยามเช้ายังไม่ทันสว่างเต็มที่ ประตูเรือนรักษาชั่วคราวหลังสำนักแพทย์หลวงก็ถูกเคาะรัวจนคนเฝ้าเวรสะดุ้งตื่นเสียงร้องจากด้านนอกดังปนกับเสียงลมหอบและเสียงคนพยายามพยุงกันเข้ามา"หลินหมอหญิง ช่วยด้วย""แผลของพ่อข้าดำไปหมดแล้ว""ลูกข้าไข้ขึ้นทั้งคืน""ข้าแค่ทายาแผลถลอก เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้"ซูหนิงรีบออกไปเปิดประตู เมื่อเห็นภาพตรงหน้า นางชะงักจนลมหายใจสะดุดชาวบ้านเจ็ดแปดคนยืนรวมกันอยู่หน้าประตู บางคนพยุงคนแก่ บางคนอุ้มเด็ก บางคนเดินกะเผลกด้วยขาที่พันผ้าเก่าไว้ ทุกคนมีสีหน้าแตกตื่นเหมือนเพิ่งหนีจากภัยร้ายสิ่งที่ทำให้ซูหนิงหน้าซีดคือแผลของพวกเขาบางรายเป็นเพียงรอยถลอกที่แขน แต่ขอบแผลกลับคล้ำดำผิดปกติ ผิวรอบ ๆ บวมแดงและร้อนจัด
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 123 : ตามล่าพ่อค้ายา
ตอนที่ 123 : ตามล่าพ่อค้ายาฝุ่นบนถนนสายเก่าด้านตะวันตกของเมืองหลวงยังไม่ทันจางดี องครักษ์ของเซียวอวี้เฉินก็ออกจากประตูเมืองไปแล้วสามกลุ่มกลุ่มแรกตามเส้นทางเกวียนสมุนไพรกลุ่มที่สองตรวจร้านยานอกเมืองกลุ่มที่สามปลอมตัวเป็นพ่อค้ารับซื้อสมุนไพร เดินทางไปยังจุดพักม้าและโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ที่พ่อค้ายามักใช้หลบสายตาราชการเซียวอวี้เฉินยืนอยู่หน้าประตูเมือง ดวงตาคมมองรอยล้อเกวียนบนดินแห้ง"เขาหนีเร็วเกินไป"องครักษ์คนสนิทกล่าว"เหมือนรู้ล่วงหน้าว่าจะถูกตามพ่ะย่ะค่ะ"เซียวอวี้เฉินตอบเสียงเย็น"ไม่ใช่เหมือน เขารู้"เขาหันกลับไปมองกำแพงเมืองสูงใหญ่"ในคลังหลวงมีคนช่วยออกใบผ่านทาง ในประตูเมืองมีคนปล่อยผ่าน ในสำนักแพทย์มีคนรีบใช้ยา ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องบังเอิญ"องครักษ์ก้มศีรษะ"จะให้จับเจ้าหน้าที่คลังหลวงทั้งหมดหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ""จับคนที่ลงนามก่อน แต่อย่าให้ข่าวแพร่ ข้าต้องการรู้ว่าพ่อค้ายานั้นติดต่อใครก่อนออกเมือง""พ่ะย่ะค่ะ"ขณะเดียวกัน ในห้องตรวจยาของสำนักแพทย์หญิง หลินเยว่ไม่ได้ออกไปตามคนร้ายด้วยตนเองนางอยู่กับสิ่งที่คนร้ายทิ้งไว้ขวดผงสมานชีพน้ำล้างแผลของฉู่เซิงเศษผงจากถ้วยทดลองและชิ้นเนื้
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 122 : ผลข้างเคียง
ตอนที่ 122 : ผลข้างเคียงเสียงร้องของฉู่เซิงดังอยู่ในเรือนทำแผลตลอดครึ่งคืนแผลที่น่องซึ่งเมื่อวานยังเป็นเพียงแผลติดเชื้อเล็ก ๆ บัดนี้ขอบแผลกลับคล้ำลงอย่างน่ากลัว เนื้อบางส่วนแห้งแข็งเหมือนถูกไฟกัด รอบแผลบวมแดงลามออกไป ผิวร้อนจัดจนซูหนิงแตะเพียงเบา ๆ ก็รีบชักมือกลับหลินเยว่ยืนอยู่ข้างเตียง ใบหน้าเย็นสงบ แต่ดวงตาแข็งกร้าว"ยานี้ไม่ได้ช่วยสมานแผล มันกัดเนื้อ"หมอหลวงหลิวยืนอยู่มุมห้อง ใบหน้าซีดเผือด เขาอ้าปากเหมือนจะอธิบาย แต่ทุกครั้งที่มองแผลของฉู่เซิง คำพูดก็เหมือนติดอยู่ในลำคอหลินเยว่หันไปถามเสียงเรียบ"ท่านใช้ปริมาณเท่าใด"หมอหลวงหลิวกลืนน้ำลาย"เพียงเล็กน้อย""เล็กน้อยของท่านคือเท่าใด"เขาเงียบเซี่ยชิงเปิดสมุดบันทึกเสียงดัง"ไม่มีบันทึก ไม่มีเวลา ไม่มีปริมาณ ไม่มีชื่อผู้จ่ายยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่มองหมอหลวงหลิว"นี่คือเหตุผลที่ยาใหม่ต้องถูกควบคุม"ฉู่เซิงร้องครางอีกครั้ง"ขา...ข้าปวดมาก..."หลินเยว่หันกลับไปทันที"เตรียมน้ำต้มเย็นเพิ่ม ผ้าสะอาด มีดเล็ก คีม และถาดรับเนื้อตาย"ซูหนิงหน้าซีดแต่รับคำหนักแน่น"เจ้าค่ะ"หมอหลวงหลิวสะดุ้ง"เจ้าจะทำอะไร"หลินเยว่ตอบโดยไม่มองเขา"ตัดเนื้อตาย
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 121 : ทดลองยา
ตอนที่ 121 : ทดลองยารุ่งเช้าวันถัดมา ยาสมานชีพทั้งสิบสองขวดถูกวางอยู่ในห้องตรวจยาชั่วคราวหลินเยว่สั่งปิดประตูหน้าต่างครึ่งหนึ่งเพื่อกันลมแรง แต่ยังเปิดช่องให้แสงส่องเข้ามาชัดเจน บนโต๊ะมีผ้าขาว กระดาษบันทึก ถ้วยกระเบื้อง น้ำต้มเย็น น้ำอุ่น มีดเล็ก เข็มคีบ และกล่องไม้สำหรับเก็บตัวอย่างเซี่ยชิงยืนอยู่ข้างนาง มือถือพู่กันพร้อมจดทุกคำซูหนิงกับอวี้หลันยืนอยู่ด้านหลัง ทั้งสองถูกสั่งให้สังเกต แต่ห้ามแตะต้องยาโดยไม่รับอนุญาตหลินเยว่หยิบขวดแรกขึ้นมาขวดกระเบื้องสีดำเล็ก ๆ ดูเรียบร้อยเกินไป ปิดผนึกอย่างดี มีกลิ่นสมุนไพรหอมเย็นลอยออกมาตั้งแต่ยังไม่เปิด แต่กลิ่นขมลึกที่ซ่อนอยู่ภายในทำให้นางไม่สบายใจ"เริ่มบันทึก"เซี่ยชิงรีบก้มลงเขียนหลินเยว่กล่าวช้า ๆ"วันที่หนึ่งของการตรวจยาสม
