ตอนที่ 89 : กฎที่ถูกห้าม

ตอนที่ 89 : กฎที่ถูกห้าม

รุ่งเช้าของสำนักแพทย์หลวงควรเริ่มต้นด้วยกลิ่นสมุนไพรอุ่น ๆ เสียงฝนยามเช้าที่หยดลงจากชายคา และเสียงฝีเท้าของหมอฝึกหัดที่เร่งรีบไปตามระเบียงหิน แต่เช้าวันนี้กลับมีบางอย่างผิดแผกไป

ที่ลานด้านหน้าห้องทำแผล มีขันน้ำสะอาดหลายใบถูกยกออกไปทีละใบ

ผ้าขาวที่ใช้เช็ดมือถูกเก็บรวมกันในตะกร้า

ถังน้ำต้มเดือดที่หลินเยว่สั่งให้เตรียมไว้ทุกเช้าถูกคว่ำทิ้งลงร่องระบายน้ำ

หมอฝึกหัดคนหนึ่งยืนหน้าซีด มองภาพนั้นราวกับเห็นสิ่งต้องห้ามถูกทำลายต่อหน้าต่อตา

หลินเยว่เดินมาถึงพอดี

ชายผ้าสีเรียบของนางสะบัดเบา ๆ ตามแรงลมเย็น ใบหน้ายังคงสงบ ทว่าดวงตากลับกวาดมองทุกสิ่งอย่างละเอียดจนไม่มีสิ่งใดหลุดรอด

"ใครสั่งให้ยกน้ำออก"

เสียงของนางไม่ดัง แต่ทำให้มือของคนที่กำลังยกขันน้ำหยุดชะงักทันที

หมอหลวงเจิ้งซึ่งยืนอยู่ใต้ชายคาหันกลับมา เขาสวมชุดหมอหลวงเต็มยศ มือไพล่หลัง ใบหน้าฉายความถือดีอย่างเปิดเผย

"ข้าสั่งเอง"

หลินเยว่หันไปมองเขา

"เหตุใด"

หมอหลวงเจิ้งยิ้มเย็น

"เพราะกฎไร้สาระของเจ้ากำลังทำให้สำนักแพทย์หลวงวุ่นวายเกินควร ก่อนทำแผลต้องล้างมือ ก่อนตรวจคนไข้ต้องล้างมือ ก่อนแตะเครื่องมือก็ต้องล้างมือ ทั้งวันไม่ต้องรักษาใครกันพอดี"

หมอหลวงอีกหลายคนที่ยืนอยู่ด้านหลังพยักหน้ารับทันที

"ถูกต้อง ข้ารักษาคนมาสามสิบปี ไม่เคยต้องล้างมือเช่นนี้"

"มือหมอหลวงคือมือรักษาชีวิต มิใช่มือคนครัวที่ต้องล้างแล้วล้างอีก"

"นางเพิ่งเข้าวังมาไม่เท่าไร กลับกล้าเปลี่ยนกฎเก่าแก่ของสำนักแพทย์หลวง"

เสียงกระซิบเริ่มดังขึ้นทีละน้อย

หลินเยว่ไม่ได้โต้กลับทันที นางเดินไปหยิบผ้าขาวผืนหนึ่งขึ้นมา มองคราบฝุ่นและรอยมือที่ติดอยู่บนผ้า

"น้ำสะอาด ผ้าสะอาด และการล้างมือก่อนทำแผล มิใช่พิธีกรรม แต่เป็นวิธีลดการติดเชื้อ"

หมอหลวงเจิ้งหัวเราะเบา ๆ

"ติดเชื้อ? เจ้าเอาแต่พูดคำแปลกประหลาด ไม่มีใครมองเห็นเชื้อนั้นของเจ้า แล้วจะให้ทั้งสำนักเชื่อได้อย่างไร"

หลินเยว่เงยหน้า

"สิ่งที่มองไม่เห็น มิได้แปลว่าไม่มีอยู่"

"พอเถอะ" หมอหลวงเจิ้งตัดบท "นับแต่วันนี้เป็นต้นไป สำนักแพทย์หลวงยกเลิกกฎล้างมือก่อนทำแผล ผู้ใดฝ่าฝืน ถือว่าขัดคำสั่งหมอหลวงอาวุโส"

อากาศรอบตัวเงียบลงทันที

หมอฝึกหัดหลายคนมองหน้ากันด้วยความลังเล บางคนเคยเห็นกับตาตนเองว่าผู้ป่วยของหลินเยว่แผลหายเร็วกว่า ไข้น้อยกว่า และเสียชีวิตน้อยกว่า แต่ไม่มีใครกล้าขัดอำนาจหมอหลวงอาวุโส

หลินเยว่ยืนนิ่งอยู่กลางลาน

เซี่ยชิง ผู้ช่วยหญิงของนางก้าวเข้ามากระซิบอย่างกังวล

"แม่นางหลิน พวกเขาตั้งใจชนท่านชัด ๆ เจ้าค่ะ"

หลินเยว่ตอบเสียงเบา

"ข้ารู้"

"แล้วเราจะทำอย่างไร"

หลินเยว่มองขันน้ำใบสุดท้ายที่ถูกยกออกไป

"ปล่อยให้พวกเขาทำตามคำสั่งของตนเอง"

เซี่ยชิงเบิกตา

"แต่ว่า คนไข้..."

แววตาหลินเยว่เข้มขึ้น

"ข้าจะดูแลคนไข้ของข้าให้ดีที่สุด ส่วนคนไข้ที่อยู่ในความดูแลของพวกเขา ข้าจะไม่ปล่อยให้ตายโดยไม่ช่วย แต่ก่อนจะโต้ ต้องมีหลักฐานที่พวกเขาปฏิเสธไม่ได้"

คำพูดนั้นเบามาก แต่หนักแน่นราวกับตอกลงบนศิลา

วันนั้น สำนักแพทย์หลวงกลับไปสู่ระเบียบเก่า

หมอหลวงหลายคนทำแผลโดยไม่ล้างมือ บางคนเพิ่งตรวจผู้ป่วยไอเป็นเลือดเสร็จ ก็เดินไปจับแผลเปิดของทหารบาดเจ็บทันที บางคนใช้ผ้าเช็ดมือผืนเดียวกันทั้งเช็ดเหงื่อ เช็ดโต๊ะ และเช็ดเครื่องมือ

หลินเยว่เห็นทุกอย่าง

แต่นางไม่ตะโกน

ไม่โต้เถียง

ไม่ด่าทอ

นางเพียงกลับไปยังห้องเล็กด้านหลัง หยิบสมุดบันทึกเล่มหนาออกมา เปิดหน้าว่าง แล้วเขียนวันที่ลงไปอย่างชัดเจน

ตั้งแต่เช้าจนเย็น นางเดินตรวจผู้ป่วยทุกห้อง

ห้องทำแผลหนึ่ง มีทหารบาดเจ็บจากคมดาบสิบสองคน

ห้องทำแผลสอง มีคนงานถูกไม้ทับ กระดูกเปิดสามคน

ห้องทำแผลสาม มีหญิงชาวบ้านที่แผลคลอดฉีกขาดสองคน

ห้องพักฟื้น มีผู้ป่วยหลังผ่าฝี หลังเย็บแผล และหลังตัดเนื้อตายรวมยี่สิบกว่าคน

หลินเยว่จดทุกอย่าง

ชื่อผู้ป่วย

อายุ

ชนิดของแผล

วันที่ทำแผล

ผู้รักษา

มีไข้หรือไม่

แผลบวมแดงหรือไม่

มีหนองหรือไม่

ชีพจร

อุณหภูมิร่างกาย

อาการปวด

กลิ่นของแผล

ทุกตัวเลขถูกวางอย่างเป็นระเบียบ

เซี่ยชิงมองสมุดนั้นแล้วอดถามไม่ได้

"ท่านจดละเอียดเพียงนี้ พวกเขาจะอ่านเข้าใจหรือเจ้าคะ"

หลินเยว่ไม่เงยหน้า

"ไม่จำเป็นต้องให้พวกเขาเข้าใจทุกคำ ขอเพียงตัวเลขชัดพอ พวกเขาก็ไม่มีที่ให้หลบ"

ค่ำวันแรกผ่านไปอย่างสงบเกินคาด

หมอหลวงเจิ้งเดินผ่านหน้าห้องหลินเยว่พร้อมรอยยิ้มเย้ย

"เห็นหรือไม่ ไม่มีผู้ใดตายเพราะไม่ได้ล้างมือ เจ้าทำให้เรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่ไปเอง"

หลินเยว่ปิดสมุดเบา ๆ

"โรคไม่ได้โผล่ขึ้นมาเพื่อให้คนดื้อเห็นทันทีเสมอไป"

หมอหลวงเจิ้งหน้าแข็ง

"เจ้าว่าใครดื้อ"

หลินเยว่สบตาเขา

"ข้ากล่าวถึงโรค"

หมอหลวงบางคนหัวเราะเบา ๆ แต่หมอหลวงเจิ้งกลับยิ้มไม่ออก เขาสะบัดแขนเสื้อเดินจากไป

เช้าวันที่สอง ปัญหาแรกเริ่มปรากฏ

ทหารหนุ่มในห้องทำแผลหนึ่งมีไข้สูง แผลที่ต้นแขนซึ่งเมื่อวานยังแห้งดี วันนี้กลับบวมแดง ขอบแผลร้อนจนแตะแล้วสะดุ้ง

หลินเยว่ตรวจแล้วถาม

"เมื่อวานใครทำแผลให้เขา"

หมอฝึกหัดลังเล ก่อนตอบเสียงแผ่ว

"หมอหลวงเฉียนขอรับ"

"ก่อนทำแผลได้ล้างมือหรือไม่"

หมอฝึกหัดก้มหน้า

ไม่มีคำตอบ แต่ความเงียบนั้นชัดเจนยิ่งกว่าคำพูด

หลินเยว่สั่งทันที

"แยกผู้ป่วย ใช้น้ำต้มเย็นล้างแผล เปลี่ยนผ้าพันแผลทั้งหมด เตรียมยาลดไข้และยาต้านพิษร้อน จดอาการทุกสองชั่วยาม"

ยังไม่ทันสิ้นเสียง หมอฝึกหัดอีกคนก็วิ่งเข้ามา

"แม่นางหลิน ห้องทำแผลสองมีผู้ป่วยแผลกระดูกเปิดไข้ขึ้นสองรายขอรับ"

เซี่ยชิงหน้าซีด

หลินเยว่หลับตาสั้น ๆ แล้วลืมขึ้น

"ไป"

จากนั้นทุกอย่างก็เริ่มไหลลงเหวอย่างรวดเร็ว

ช่วงสาย มีผู้ป่วยห้าคนมีไข้

ช่วงบ่าย เพิ่มเป็นเก้าคน

ก่อนพระอาทิตย์ตก มีผู้ป่วยสิบสามคนเกิดอาการแผลบวมแดง เจ็บมากขึ้น บางรายเริ่มมีหนองสีเหลืองขุ่นไหลซึมออกมา

เสียงครางของผู้ป่วยดังทั่วเรือนพักฟื้น

"เจ็บเหลือเกิน..."

"ทำไมแผลข้าร้อนเหมือนไฟ"

"เมื่อวานยังดีอยู่เลย เหตุใดวันนี้ถึงเป็นเช่นนี้"

หมอหลวงที่เคยพูดอย่างมั่นใจเริ่มหน้าเปลี่ยนสี

หมอหลวงเฉียนยืนเหงื่อซึมหน้าผาก พยายามกล่าวแก้

"แผลลึกย่อมมีไข้เป็นธรรมดา มิใช่เรื่องแปลก"

หลินเยว่หันไปมองเขา

"หากแผลลึกมีไข้เป็นธรรมดา เหตุใดก่อนยกเลิกการล้างมือ ผู้ป่วยแผลลึกเช่นเดียวกันจึงมีไข้น้อยกว่านี้"

หมอหลวงเฉียนอึกอัก

หมอหลวงเจิ้งก้าวออกมา

"เจ้ากำลังกล่าวหาพวกข้าหรือ"

"ข้ากำลังถามหาสาเหตุ"

"สาเหตุคือดวงของผู้ป่วยไม่ดี ร่างกายอ่อนแอ รับบาดเจ็บหนัก"

หลินเยว่จ้องเขาอย่างนิ่งลึก

"เมื่อหาคำตอบไม่ได้ ก็โยนให้ดวงชะตา นี่คือวิชาแพทย์ของสำนักแพทย์หลวงหรือ"

รอบด้านเงียบกริบ

หมอหลวงเจิ้งหน้าแดงก่ำ

"หลินเยว่ เจ้ากล้าดูหมิ่นสำนักแพทย์หลวง!"

"ข้าดูหมิ่นความประมาท ไม่ได้ดูหมิ่นวิชาแพทย์"

คำตอบนั้นทำให้หลายคนสูดลมหายใจลึก

ในตอนนั้นเอง ผู้ช่วยคนหนึ่งวิ่งเข้ามาอย่างแตกตื่น

"แย่แล้วขอรับ ผู้ป่วยห้องสามหมดสติ!"

หลินเยว่หันขวับ

"พาข้าไป"

ผู้ป่วยคือหญิงชาวบ้านวัยยี่สิบต้น ๆ ที่เพิ่งคลอดบุตรเมื่อสองวันก่อน นางถูกส่งมารักษาเพราะแผลฉีกขาดติดกันไม่ดี เมื่อวานหมอหลวงคนหนึ่งเข้ามาทำแผลโดยไม่ล้างมือ วันนี้นางมีไข้สูง ปากแห้ง ตัวสั่น และเริ่มเพ้อ

หลินเยว่วางมือที่หน้าผากหญิงคนนั้น ใบหน้าเคร่งขึ้นทันที

"ชีพจรเร็วมาก"

เซี่ยชิงจับมือผู้ป่วยแล้วกล่าวเสียงสั่น

"มือเย็นเจ้าค่ะ"

หลินเยว่เปิดผ้าดูแผล กลิ่นเหม็นอับปะทะขึ้นมาทันที หลายคนถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

นางกลับไม่ถอย

"ต้มน้ำ เพิ่มไฟ เตรียมผ้าสะอาดทั้งหมดที่เหลืออยู่ นำสุรากลั่นมา ล้างเครื่องมือใหม่ ห้ามผู้ใดแตะต้องแผลนางจนกว่ามือจะสะอาด"

หมอหลวงเจิ้งรีบกล่าว

"เจ้าฝ่าฝืนคำสั่ง!"

หลินเยว่หันมองเขา ดวงตาเย็นจนคนฟังหนาวสันหลัง

"คำสั่งของท่านสำคัญกว่าชีวิตคนหรือ"

"เจ้า..."

"หากนางตาย ท่านจะรับผิดชอบหรือไม่"

หมอหลวงเจิ้งเงียบไปทันที

ไม่มีใครกล้าตอบ

หลินเยว่ไม่รออีก นางล้างมือด้วยน้ำต้มและสุรากลั่นต่อหน้าทุกคน ล้างจนผิวมือแดง จากนั้นจึงเริ่มเปิดแผล ทำความสะอาดหนอง ตัดเนื้อที่เน่าออกเล็กน้อย ใส่ยาฆ่าเชื้อจากสมุนไพรที่นางปรับสูตรไว้ และพันแผลใหม่ด้วยผ้าต้มสะอาด

ตลอดเวลา นางสั่งการอย่างแม่นยำ

"จับชีพจร"

"เช็ดตัวลดไข้"

"ป้อนน้ำต้มอุ่นทีละน้อย"

"ห้ามให้คนไข้นอนบนผ้าปูเดิม เปลี่ยนทั้งหมด"

หมอฝึกหัดที่เคยลังเลกลับเริ่มขยับตามคำสั่งโดยไม่รู้ตัว

เพราะในเวลาที่คนไข้กำลังจะตาย ผู้ที่ยังใจเย็นและรู้ว่าต้องทำอะไร คือผู้ที่ทุกคนพร้อมจะเชื่อฟัง

หลังผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วยาม ลมหายใจของหญิงผู้นั้นค่อย ๆ สม่ำเสมอขึ้น แม้ไข้ยังสูง แต่ชีพจรไม่กระชากเหมือนเดิม

เซี่ยชิงถอนหายใจทั้งน้ำตา

"นางรอดแล้วใช่ไหมเจ้าคะ"

หลินเยว่ตอบเบา ๆ

"ยังต้องเฝ้าทั้งคืน แต่มีโอกาสรอด"

คนทั้งห้องมองนางด้วยแววตาต่างไปจากเดิม

มิใช่เพียงนับถือ

แต่เป็นความหวัง

คืนนั้น หลินเยว่ไม่ได้นอน

นางนั่งอยู่ใต้แสงตะเกียงในห้องบันทึก ข้างกายมีกองสมุด กระดาษ และแผ่นไม้ไผ่เรียงเต็มโต๊ะ

ตัวเลขก่อนและหลังถูกนำมาเปรียบเทียบ

เจ็ดวันก่อนยกเลิกการล้างมือ ผู้ป่วยทำแผลทั้งหมดหกสิบสองคน มีไข้หลังทำแผลสี่คน มีหนองสองคน ไม่มีผู้ป่วยหมดสติ

สองวันหลังยกเลิกการล้างมือ ผู้ป่วยทำแผลสามสิบเอ็ดคน มีไข้สิบสามคน มีหนองเจ็ดคน หมดสติหนึ่งคน

หลินเยว่เขียนตัวเลขลงในตารางอย่างชัดเจน

จากนั้นแยกตามหมอผู้รักษา

หมอที่ยังแอบล้างมือตามวิธีของนาง ผู้ป่วยมีอาการแทรกซ้อนน้อย

หมอที่ไม่ล้างมือเลย ผู้ป่วยมีไข้สูงและหนองมากกว่าหลายเท่า

เซี่ยชิงที่นั่งช่วยคัดรายชื่ออยู่ข้าง ๆ มือสั่นเล็กน้อย

"ตัวเลขน่ากลัวมากเจ้าค่ะ"

หลินเยว่กล่าว

"สิ่งที่น่ากลัวไม่ใช่ตัวเลข แต่คือคนที่เห็นตัวเลขแล้วยังแกล้งทำเป็นไม่เห็น"

ก่อนรุ่งสาง นางปิดสมุดเล่มสุดท้าย ดวงตาแดงเล็กน้อยจากการอดนอน แต่แววตากลับคมชัดยิ่งกว่าเดิม

"ไปเชิญหมอหลวงทุกคนมาที่ห้องประชุม"

เซี่ยชิงตกใจ

"ตอนนี้หรือเจ้าคะ"

"ตอนนี้"

เมื่อแสงเช้าแรกแตะหลังคาวัง สำนักแพทย์หลวงก็ถูกเรียกรวมตัวอีกครั้ง

หมอหลวงเจิ้งเดินเข้ามาด้วยสีหน้าบึ้งตึง

"หลินเยว่ เจ้าคิดว่าตนเองเป็นใคร ถึงกล้าเรียกประชุมหมอหลวงอาวุโส"

หลินเยว่ยืนอยู่หน้าห้องประชุม บนโต๊ะด้านหน้ามีกระดาษหลายแผ่นวางเรียงเป็นระเบียบ

"ข้ามิได้เรียกเพื่อใช้อำนาจ แต่เรียกเพื่อให้ทุกท่านดูผลลัพธ์"

หมอหลวงเจิ้งหัวเราะเย็น

"ผลลัพธ์อะไร"

หลินเยว่ยกกระดาษแผ่นแรกขึ้น

"ก่อนยกเลิกกฎล้างมือ เจ็ดวัน มีผู้ป่วยทำแผลหกสิบสองคน เกิดไข้หลังทำแผลสี่คน คิดเป็นประมาณหนึ่งในสิบห้า มีหนองสองคน"

นางวางกระดาษลง แล้วยกอีกแผ่น

"หลังยกเลิกกฎล้างมือ เพียงสองวัน มีผู้ป่วยทำแผลสามสิบเอ็ดคน เกิดไข้สิบสามคน คิดเป็นเกือบครึ่ง มีหนองเจ็ดคน และมีผู้ป่วยหมดสติหนึ่งคน"

เสียงฮือดังขึ้นทันที

หมอหลวงบางคนหน้าซีด บางคนรีบก้มอ่านรายชื่อบนกระดาษ

หมอหลวงเจิ้งกัดฟัน

"ตัวเลขเหล่านี้เจ้าเขียนเอง จะเชื่อได้อย่างไร"

หลินเยว่ชี้ไปยังสมุดบันทึกหลายเล่ม

"มีชื่อผู้ป่วย ห้องพัก วันที่ทำแผล ผู้รักษา อาการก่อนและหลัง รวมถึงลายมือของหมอฝึกหัดที่เฝ้าเวร ท่านตรวจสอบได้ทุกหน้า"

นางหันไปมองหมอฝึกหัดคนหนึ่ง

"เจ้าบันทึกอาการทหารแซ่หานใช่หรือไม่"

หมอฝึกหัดคนนั้นสะดุ้ง ก่อนพยักหน้า

"ขอรับ"

"มีผู้ใดบังคับให้เจ้าจดเท็จหรือไม่"

"ไม่มีขอรับ"

"เมื่อวานเขามีไข้จริงหรือไม่"

"จริงขอรับ ไข้สูง แผลบวมแดง มีหนองซึม"

หลินเยว่หันไปถามอีกคน

"ผู้ป่วยหญิงห้องสามก่อนหมดสติ ใครเป็นผู้เห็นอาการ"

"ข้าเจ้าค่ะ" ผู้ช่วยหญิงตอบเสียงสั่น "นางตัวร้อนมาก มือเย็น และเริ่มเพ้อจริง ๆ"

ห้องประชุมเงียบลงทีละน้อย

หลินเยว่มองทุกคน

"ข้าไม่ขอให้พวกท่านเชื่อข้าเพราะข้าเป็นผู้พูด แต่ขอให้เชื่อผลที่เกิดขึ้นกับผู้ป่วย"

หมอหลวงเจิ้งยังไม่ยอมแพ้

"บางทีคนไข้เหล่านั้นอาจอ่อนแออยู่แล้ว"

หลินเยว่ยกกระดาษอีกแผ่น

"ข้าแยกผู้ป่วยตามชนิดแผลแล้ว แผลลึกเท่ากัน บาดเจ็บหนักใกล้เคียงกัน แต่กลุ่มที่รักษาด้วยมือและเครื่องมือสะอาด มีอาการแทรกซ้อนต่ำกว่าชัดเจน"

นางวางกระดาษลงทีละแผ่น

"นี่คือผู้ป่วยแผลดาบ"

"นี่คือผู้ป่วยแผลกระดูกเปิด"

"นี่คือผู้ป่วยหลังทำแผลคลอด"

"นี่คือรายชื่อผู้ที่อาการทรุดหลังถูกทำแผลโดยไม่ล้างมือ"

ทุกคำของนางเหมือนคมมีด เฉือนข้ออ้างของหมอหลวงอาวุโสออกทีละชั้น

หมอหลวงเฉียนเสียงอ่อนลง

"แต่เรื่องเชื้อที่เจ้าว่า ยังไม่มีใครมองเห็น"

หลินเยว่ตอบทันที

"เราไม่เห็นลม แต่เห็นใบไม้ไหว เราไม่เห็นพิษบางชนิด แต่เห็นคนล้มตาย เราไม่เห็นสิ่งสกปรกเล็กจนตาเปล่ามองไม่เห็น แต่เราเห็นแผลที่เปลี่ยนจากแห้งดีเป็นบวมแดง มีหนอง และคร่าชีวิตคน"

นางกวาดตามองทุกคน

"หมอไม่ควรเชื่อเพียงสิ่งที่บรรพชนเคยทำ แต่ควรเชื่อสิ่งที่ช่วยให้คนไข้รอดมากกว่า"

ประโยคนั้นทำให้หมอฝึกหัดหลายคนเงยหน้าขึ้น

หมอหลวงเจิ้งโกรธจนมือสั่น

"เจ้ากำลังสอนข้าหรือ หลินเยว่"

หลินเยว่สบตาเขาอย่างไม่หลบ

"ข้ากำลังปกป้องคนไข้จากกฎที่ผิด"

"กฎของสำนักแพทย์หลวงไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะเปลี่ยนได้ตามใจ!"

"กฎที่ทำให้คนตาย ต้องถูกเปลี่ยน"

เสียงนางไม่ดัง แต่ทั้งห้องได้ยินชัดเจน

หมอหลวงเจิ้งตบโต๊ะดังปัง

"บังอาจ!"

ทันใดนั้น เสียงขันทีหน้าประตูก็ดังขึ้น

"พระเสาวนีย์ฮองเฮา!"

ทุกคนในห้องประชุมสะดุ้ง รีบคุกเข่าลงพร้อมกัน

ขันทีชั้นผู้ใหญ่ก้าวเข้ามา ใบหน้าขรึม ด้านหลังมีนางกำนัลถือม้วนราชเสาวนีย์สีทอง

หลินเยว่คุกเข่าลงเช่นกัน ใจสงบนิ่ง แต่รู้ดีว่าเรื่องนี้ได้ลุกลามไปไกลกว่าการโต้เถียงในสำนักแพทย์แล้ว

ขันทีคลี่ม้วนราชเสาวนีย์ แล้วประกาศเสียงกังวาน

"ฮองเฮาทรงทราบว่า สำนักแพทย์หลวงเกิดความขัดแย้งเรื่องกฎการล้างมือก่อนรักษา และมีผู้ป่วยอาการทรุดหลังทำแผลหลายราย จึงมีพระเสาวนีย์ให้หมอหลวงทุกคน หัวหน้าห้องยา หมอฝึกหัด และหลินเยว่ เข้าประชุม ณ ตำหนักคุนหนิง ยามเว่ยวันนี้ ห้ามผู้ใดขาด"

หมอหลวงเจิ้งหน้าซีดลงเล็กน้อย

ขันทีหันมามองทุกคน ก่อนกล่าวต่อ

"ฮองเฮาตรัสว่า เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงชีวิตราษฎรและพระเกียรติของสำนักแพทย์หลวง ผู้ใดปิดบังตัวเลข เปลี่ยนแปลงบันทึก หรือทำลายหลักฐานก่อนการประชุม ถือว่ามีความผิดฐานหลอกลวงเบื้องสูง"

คำสุดท้ายทำให้ทั้งห้องเย็นวาบ

หลินเยว่ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

หมอหลวงเจิ้งเองก็มองมาที่นาง

สายตาของทั้งสองชนกันกลางห้องประชุม

ครั้งนี้ไม่ใช่เพียงการเถียงกันเรื่องน้ำหนึ่งขันหรือผ้าขาวหนึ่งผืนอีกต่อไป

แต่มันคือการปะทะระหว่างอำนาจเก่าที่ไม่ยอมเปลี่ยน กับหลักฐานที่เริ่มส่งเสียงแทนผู้ป่วย

ขันทีม้วนราชเสาวนีย์กลับ แล้วทิ้งประโยคสุดท้ายไว้ก่อนจากไป

"ฮองเฮาทรงรอฟังคำอธิบายจากทุกฝ่าย"

ประตูห้องประชุมปิดลง

ไม่มีใครพูดอะไร

หลินเยว่ก้มมองสมุดบันทึกบนโต๊ะ แล้ววางมือลงบนปกสมุดอย่างมั่นคง

ส่วนหมอหลวงเจิ้งกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดบนหลังมือปูดขึ้น

เพราะเขารู้แล้วว่า ยามเว่ยวันนี้ สิ่งที่ถูกตัดสินอาจไม่ใช่เพียงกฎล้างมือ

แต่อาจเป็นอำนาจของหมอหลวงเก่าทั้งสำนักด้วย