ตอนที่ 87 : เรือนป่วยที่ถูกลืม

ตอนที่ 87 : เรือนป่วยที่ถูกลืม

รุ่งเช้าหลังจากหลินเยว่มาถึงเรือนป่วยนอกวัง แสงแดดยามเช้าส่องผ่านหลังคาที่แตกร้าวเป็นช่อง ๆ ลำแสงตกกระทบฝุ่นที่ลอยอยู่ในอากาศ กลิ่นอับชื้น กลิ่นหนอง และกลิ่นเลือดเก่าผสมปนกันจนแม้แต่เสี่ยวฝูยังต้องยกแขนเสื้อขึ้นปิดจมูก

เสียงไอดังมาจากทุกมุมอาคาร

บางคนครางด้วยพิษไข้

บางคนร้องเพราะแผลเน่า

บางคนหมดแรงจนแม้แต่จะลุกขึ้นดื่มน้ำยังทำไม่ได้

หลินเยว่ยืนมองภาพตรงหน้าอย่างเงียบงัน

ในโลกเดิม นางเคยเห็นโรงพยาบาลสนามในช่วงโรคระบาด เคยเห็นห้องฉุกเฉินที่คนไข้ล้นเตียง แต่สถานที่แห่งนี้เลวร้ายยิ่งกว่า

ที่นี่ไม่มีแม้แต่คำว่า "ระบบ"

คนไข้ที่มีไข้สูงนอนติดกับผู้ที่มีแผลหนอง

ผู้ป่วยไอเป็นเลือดนอนติดกับหญิงหลังคลอด

เด็กเล็กคลานเล่นอยู่ข้างคนที่มีแผลติดเชื้อ

ถังน้ำดื่มตั้งอยู่ข้างถังซักผ้าพันแผล

เศษอาหารเก่ากองรวมกับผ้าปิดแผลที่ใช้แล้ว

ทุกอย่างคือแหล่งแพร่โรคอย่างสมบูรณ์

หลินเยว่หันไปถามผู้ดูแลเรือนป่วย

"ที่นี่มีหมอกี่คน"

ชายวัยห้าสิบรีบประสานมือ

"มีเพียงข้ากับหมอพื้นบ้านอีกคนขอรับ"

"คนดูแล"

"สามคน"

"คนไข้ทั้งหมด"

เขาก้มหน้าลง

"หนึ่งร้อยยี่สิบเจ็ดคนขอรับ"

เสี่ยวฝูอุทานเบา ๆ

"เพียงห้าคนดูแลคนไข้กว่าร้อย"

หลินเยว่ไม่ได้แสดงสีหน้าตกใจ

นางเคยผ่านสถานการณ์ที่เลวร้ายกว่านี้

สิ่งแรกที่ต้องทำ

ไม่ใช่รักษา

แต่ต้องหยุดการแพร่โรค

นางเดินไปกลางลาน

ใช้ไม้ไผ่ขีดเส้นแบ่งพื้นที่บนพื้นดิน

"ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป"

ทุกคนหันมามอง

แม้แต่คนไข้หลายคนก็ยังฝืนลุกขึ้นนั่ง

"พื้นที่ด้านซ้าย"

"สำหรับคนไข้มีไข้สูง"

นางลากเส้นอีกด้าน

"พื้นที่นี้"

"สำหรับผู้ป่วยแผลติดเชื้อ"

อีกมุมหนึ่ง

"หญิงหลังคลอด"

"เด็ก"

"และผู้สูงอายุ"

ต้องแยกออกจากกัน

ผู้ดูแลเรือนป่วยรีบถาม

"แต่เตียงไม่พอขอรับ"

หลินเยว่หันมองเตียงไม้ที่ตั้งเบียดกัน

"เตียงไม่พอ"

"แต่พื้นยังมี"

"เว้นระยะห่างให้มากที่สุด"

"อย่าให้นอนตัวติดกัน"

นางหยิบถ่านไม้ขึ้นมา

วาดผังอย่างง่ายลงบนพื้น

เสี่ยวฝูมองแล้วเข้าใจทันที

"ข้าน้อยจะจัดคนย้ายเตียง"

ภายในเวลาไม่นาน

เรือนป่วยทั้งหลังเริ่มวุ่นวาย

คนที่พอเดินได้ช่วยกันย้ายเตียง

คนไข้หลายคนช่วยยกเสื่อ

แม้จะเหนื่อย

แต่ทุกคนเริ่มมีความหวัง

หลินเยว่เดินไปยังบ่อน้ำ

นางก้มมองถังไม้ที่ใช้ร่วมกันทั้งเรือน

จากนั้นถาม

"ต้มน้ำหรือยัง"

ผู้ดูแลส่ายหน้า

"ฟืนแพงขอรับ"

หลินเยว่เงียบครู่หนึ่ง

"ตั้งเตา"

"ต้มน้ำทุกหม้อ"

ผู้ดูแลหน้าเสีย

"สิ้นเปลืองมาก"

หลินเยว่ตอบอย่างหนักแน่น

"ฟืนแพง"

"แต่ชีวิตคนแพงกว่า"

นางสั่งให้ก่อเตาขนาดใหญ่สามเตา

หม้อน้ำใบมหึมาตั้งเรียงกัน

เมื่อเดือดแล้ว

ให้แบ่งใส่ถังสะอาด

ถังหนึ่งใช้ดื่ม

อีกถังใช้ล้างมือ

อีกถังใช้ล้างอุปกรณ์

เสี่ยวฝูถามอย่างสงสัย

"เหตุใดต้องแยก"

หลินเยว่ยิ้มบาง

"เพราะน้ำสะอาดที่ใช้ล้างแผล"

"ไม่ควรกลับไปปนกับน้ำล้างสิ่งสกปรก"

นางหันไปเรียกคนดูแลทุกคน

"ก่อนจับคนไข้"

"ล้างมือ"

"หลังจับคนไข้"

"ล้างมืออีกครั้ง"

ชายชราคนหนึ่งหัวเราะเบา ๆ

"เพียงล้างมือ"

"จะช่วยอะไรได้"

หลินเยว่เดินไปยืนตรงหน้าเขา

นางยื่นมือออกมา

"มองเห็นฝุ่นหรือไม่"

ชายชราพยักหน้า

"เห็น"

"แล้วสิ่งที่เล็กกว่าฝุ่น"

"ท่านเห็นหรือไม่"

ชายชราส่ายหน้า

หลินเยว่กล่าวต่อ

"แม้มองไม่เห็น"

"ไม่ได้แปลว่าไม่มี"

"โรคจำนวนมากแพร่จากมือของเรา"

"หากมือสะอาด"

"คนป่วยก็มีโอกาสรอดมากขึ้น"

ทุกคนเงียบ

ไม่มีผู้ใดเข้าใจทั้งหมด

แต่เมื่อเห็นความมั่นใจของนาง

ทุกคนก็เริ่มทำตาม

ช่วงบ่าย

การจัดพื้นที่เสร็จไปกว่าครึ่ง

คนไข้ไข้สูงถูกแยกออกจากผู้มีแผลหนอง

หญิงหลังคลอดได้รับห้องด้านในที่อากาศถ่ายเทกว่าเดิม

เด็กเล็กถูกย้ายไปมุมที่สะอาดที่สุด

หลินเยว่เดินตรวจทีละเตียง

นางเปลี่ยนผ้าพันแผลที่สกปรก

สั่งเผาผ้าที่ใช้ซ้ำไม่ได้

ให้ซักผ้าที่ยังใช้ได้ด้วยน้ำเดือด

เปิดหน้าต่างทุกบาน

แม้ลมหนาวจะพัดเข้ามา

แต่ดีกว่าให้อากาศเสียค้างอยู่ในห้อง

เมื่อพระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ

คนไข้ที่เคยหายใจอึดอัดหลายคนกลับนอนหลับได้เป็นครั้งแรกในหลายวัน

เสียงไอลดลง

กลิ่นเหม็นอับเบาบางลงอย่างเห็นได้ชัด

ผู้ดูแลเรือนป่วยยืนมองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ

"เพียงวันเดียว"

"สถานที่แห่งนี้เปลี่ยนไปถึงเพียงนี้"

หลินเยว่ส่ายหน้าเบา ๆ

"ยังไม่พอ"

นางทอดสายตามองเรือนป่วยทั้งหลัง

ในหัวเริ่มวาดภาพอาคารที่แบ่งเป็นหลายห้อง

มีพื้นที่ล้างมือ

มีห้องทำแผล

มีคลังยา

มีเวชระเบียน

มีพื้นที่พักฟื้น

ไม่ใช่เพียงเรือนป่วย

แต่เป็นสถานที่รักษาผู้คนอย่างแท้จริง

ความคิดนั้นเพิ่งเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่

แต่หลินเยว่รู้ดีว่า

หากวันหนึ่งทำสำเร็จ

สถานที่เช่นนี้จะไม่ใช่เพียงเรือนป่วยเล็ก ๆ ที่ถูกผู้คนลืมเลือนอีกต่อไป

แต่มันจะกลายเป็นต้นแบบของ "สำนักแพทย์" ที่สามารถช่วยชีวิตผู้คนได้ทั้งแผ่นดิน

สามวันผ่านไป

เรือนป่วยที่เคยเต็มไปด้วยความโกลาหลเริ่มเปลี่ยนแปลงอย่างช้า ๆ

แม้ตัวอาคารจะยังทรุดโทรม หลังคายังคงรั่ว และผนังไม้หลายแผ่นยังผุพัง แต่บรรยากาศกลับแตกต่างจากวันแรกโดยสิ้นเชิง

หน้าประตูมีถังน้ำเดือดวางเรียงอยู่หลายใบ

ข้างถังมีอ่างไม้สำหรับล้างมือ

หลินเยว่ใช้ถ่านไม้เขียนตัวอักษรขนาดใหญ่บนแผ่นกระดาน

"ล้างมือก่อนจับคนไข้"

"ล้างมือหลังทำแผล"

แม้คนจำนวนมากจะอ่านหนังสือไม่ออก แต่นางก็สอนซ้ำทุกวัน จนกลายเป็นกิจวัตร

เสี่ยวฝูเดินถือกระบวยไม้ไปตามแถวคนดูแล

"ล้างมือก่อนเข้า"

"อย่าลืมถูทั้งฝ่ามือและซอกนิ้ว"

ผู้ดูแลหลายคนหัวเราะ

"ล้างจนมือเปื่อยแล้ว"

เสี่ยวฝูยิ้มกว้าง

"หมอหลวงหลินบอกว่า มือเปื่อยยังดีกว่าคนไข้ตาย"

เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วลาน

บรรยากาศที่เคยหดหู่เริ่มมีชีวิตชีวา

หลินเยว่เดินตรวจคนไข้ทีละเตียง

ชายชราที่เคยมีไข้สูงจนนอนไม่ได้ ตอนนี้ลุกขึ้นนั่งกินข้าวต้มได้เอง

เด็กหญิงที่มีแผลติดเชื้อบริเวณขา แผลเริ่มแห้ง ไม่มีหนองไหลเหมือนเดิม

หญิงหลังคลอดที่เคยมีไข้ตลอดทั้งคืน อุณหภูมิร่างกายเริ่มลดลง สีหน้าสดใสขึ้น

ผู้ดูแลเรือนป่วยมองภาพเหล่านั้นด้วยความประหลาดใจ

"หมอหลวงหลิน"

"เหตุใดเพียงแยกคนไข้กับล้างมือ อาการจึงดีขึ้นมาก"

หลินเยว่วางชามยาลง

"เพราะหลายครั้ง"

"ศัตรูของคนป่วย"

"ไม่ใช่โรคเดิม"

"แต่เป็นโรคใหม่ที่ติดจากคนข้างเตียง"

ผู้ดูแลนิ่งคิด

หลินเยว่กล่าวต่อ

"เมื่อแผลเปิด"

"ร่างกายอ่อนแอ"

"หากได้รับเชื้อจากคนอื่น"

"ก็ยิ่งรักษายาก"

นางหยิบผ้าพันแผลเก่าที่ถอดออกจากคนไข้ขึ้นมา

"ผ้าผืนนี้"

"หากนำไปใช้กับคนอื่น"

"ก็เหมือนเอาโรคไปส่งให้เขา"

ทุกคนพยักหน้าอย่างเข้าใจ

ตั้งแต่นั้นมา ผ้าพันแผลที่ใช้แล้วถูกแยกทันที

ผ้าที่ซักได้ถูกต้มในน้ำเดือดก่อนนำกลับมาใช้

ผ้าที่ใช้ไม่ได้ถูกเผาทิ้งนอกเรือนป่วย

หลินเยว่ยังแบ่งเวลาทุกเช้าให้คนดูแลเรียนรู้พื้นฐานการทำแผล

"ก่อนล้างแผล"

"ใช้น้ำสะอาด"

"หลังล้าง"

"ใช้ผ้าสะอาดซับ"

"อย่าใช้ผ้าผืนเดิมกับหลายคน"

เสี่ยวฝูเป็นคนสาธิตทุกขั้นตอน

แม้จะยังทำได้ไม่คล่อง แต่ทุกวันก็ดีขึ้น

ตกบ่ายวันนั้น

ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งถูกหามเข้ามา

ขาของเขามีแผลฉกรรจ์ บวมแดง และมีหนองไหลจำนวนมาก

ผู้ดูแลรีบกล่าว

"รายนี้เกือบถูกตัดขา"

หลินเยว่ตรวจบาดแผลอย่างละเอียด

"ยังไม่ต้องตัด"

นางให้ต้มน้ำ ทำความสะอาดแผล ระบายหนอง แล้วเปลี่ยนผ้าพันแผลใหม่

ชายผู้นั้นกัดฟันจนตัวสั่น

แต่เมื่อทำแผลเสร็จ เขากลับถอนหายใจยาว

"เจ็บ"

"แต่เบากว่าเดิม"

หลินเยว่ยิ้ม

"อีกไม่กี่วัน"

"หากไม่มีไข้"

"แผลจะเริ่มสมาน"

ข่าวการรักษาของหลินเยว่เริ่มแพร่ไปอย่างรวดเร็ว

ชาวบ้านที่เคยกลัวเรือนป่วย ค่อย ๆ พาญาติมาส่งรักษา

คนไข้เพิ่มขึ้นทุกวัน

แต่ความวุ่นวายกลับลดลง

เพราะทุกอย่างเริ่มมีระบบ

มีคนลงชื่อ

มีการแบ่งเตียง

มีการบันทึกอาการ

มีการจดวันที่เปลี่ยนยา

แม้จะเป็นเพียงกระดาษหยาบกับถ่านไม้

แต่ก็ทำให้ผู้ดูแลรู้ทันทีว่า คนใดได้รับยาแล้ว คนใดยังไม่ได้ตรวจ

ค่ำวันหนึ่ง

ผู้ดูแลเรือนป่วยถือกระดาษมาหาหลินเยว่ด้วยสีหน้าตื่นเต้น

"หมอหลวงหลิน"

"ข้าลองนับจำนวนคนตาย"

หลินเยว่เงยหน้าจากเวชระเบียน

"เป็นอย่างไร"

ชายผู้นั้นเปิดกระดาษ

"ก่อนท่านมา"

"เฉลี่ยวันละหกคน"

"สามวันที่ผ่านมา"

"เหลือเพียงวันละสองคน"

เสี่ยวฝูเบิกตากว้าง

"ลดลงมากถึงเพียงนี้"

ผู้ดูแลพยักหน้าแรง

"และวันนี้"

"ยังไม่มีผู้ใดเสียชีวิตเลย"

คำพูดนั้นทำให้คนทั้งเรือนป่วยเงียบลง

หลายคนหันมามองหลินเยว่

หญิงชราคนหนึ่งที่เคยคิดว่าตนเองคงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน ค่อย ๆ คุกเข่าลง

"ขอบพระคุณหมอหลวง"

ไม่นาน คนไข้คนอื่นก็พากันก้มศีรษะ

หลินเยว่รีบเดินเข้าไปประคอง

"อย่าทำเช่นนี้"

"คนที่ช่วยพวกท่าน"

"ไม่ใช่ข้าคนเดียว"

นางหันไปมองผู้ดูแลทุกคน

"หากไม่มีพวกเขาช่วยล้างแผล"

"ช่วยต้มน้ำ"

"ช่วยดูแลคนไข้"

"ข้าก็ช่วยผู้ใดไม่ได้"

ผู้ดูแลหลายคนรู้สึกร้อนผ่าวที่ดวงตา

เป็นครั้งแรกที่มีหมอหลวงยกความดีให้พวกเขา

ขณะเดียวกัน

ภายในสำนักแพทย์หลวง

จางหมิ่นกำลังนั่งฟังรายงานจากสายสืบ

ชายชุดเทาคุกเข่าลง

"นายท่าน"

"เรือนป่วยนอกวังเปลี่ยนไปมาก"

จางหมิ่นขมวดคิ้ว

"คนตายมากขึ้นหรือ"

ชายผู้นั้นส่ายหน้า

"ตรงกันข้าม"

"คนตายน้อยลง"

"ชาวบ้านเริ่มกล่าวขานชื่อหมอหลวงหลิน"

มือของจางหมิ่นหยุดชะงัก

เขาค่อย ๆ วางถ้วยชาลง

"เป็นไปไม่ได้"

ชายชุดเทารีบกล่าว

"ทุกคนพูดเหมือนกัน"

"ตั้งแต่หมอหลวงหลินไป"

"เรือนป่วยสะอาดขึ้น"

"คนไข้รอดมากขึ้น"

สีหน้าของจางหมิ่นค่อย ๆ เย็นลง

เดิมทีเขาคิดว่าเรือนป่วยแห่งนั้นจะเป็นสุสานของหลินเยว่

แต่บัดนี้

มันกลับกำลังจะกลายเป็นเวทีสร้างชื่อให้นาง

เขาลุกขึ้นยืน มองออกไปนอกหน้าต่าง

ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"หากนางสร้างผลงาน"

"ก็ต้องมีคนไปตรวจ"

"ข้าจะดู"

"ว่านางใช้วิชาแพทย์"

"หรือใช้กลอุบายหลอกลวงผู้คน"

สิ้นคำสั่งนั้น

หมอหลวงอาวุโสสามคนก็ได้รับคำสั่งให้ออกเดินทางไปยังเรือนป่วยนอกวัง

เพื่อ "ตรวจสอบการรักษา"

แต่แท้จริงแล้ว

ทุกคนต่างรู้ดีว่า

พวกเขาไม่ได้ไปเพื่อชื่นชมผลงานของหลินเยว่

หากแต่กำลังมองหาความผิดเพียงเล็กน้อย

เพื่อทำลายชื่อเสียงของหมอหญิงผู้นี้ให้สิ้นซาก